Peppa uwielbiała odgrywać niesamowicie dorosłą, czym tylko sobie szkodziła i prezentowała się na jeszcze bardziej utkniętą w wieku nastoletnim. Szczególnie, gdy również pokazała mu język i to jeszcze dobitniej, niż on jej. Potrafili drażnić się nawzajem takimi głupotami godzinami. Ich ojca to niezmiernie bawiło, zaś matka... zaczynała kwestionować swoje wybory z przeszłości.

— No wiesz!? Od razu zawrócił w głowie... o tylko kolega — odpowiedziała, odwracając wzrok. Gorączkowo zajęła się przygotowywaniem herbaty. Czajniczek, ogień, kubek, susz.

Przez moment rozważała oznajmienie Jamesowi, że Rabastan to ich dalszy kuzyn, więc żeby przestał tworzyć jakieś fantazje... Ale nie mogła. To by mogło obrócić się przeciwko niej w przyszłości. Najlepiej tą informację zabrać ze sobą do grobu.

— A ty to co, co tak w domu siedzisz, hm? Widzę, że w wakacje dajesz odpocząć od siebie tej twojej... e... jak jej tam... Milly? Willy? — Uśmiechnęła się przebiegle. Nie od dzisiaj wiadomo, że najlepszą obroną jest atak. Peppa, jako absolwentka Domu Węża, śmiało szła z tym mottem przez życie. Często nieźle przez to obrywając.

Mruknęła coś pod nosem. James działał jej na nerwy węsząc w jej prywatnych sprawach. Ale od czego byli młodsi bracia? Sam temat najpewniej go w ogóle nie interesował i robił to tylko, by ją zezłościć. Na całe szczęście młody Potter nie kojarzył omawianej osoby. Peppa nie musiała się martwić, że zaraz James wystosuje odpowiedni list prosto do jej obiektu westchnień. Albo podzieli się nowinami z Syriuszem i zaczną o tym paplać w miejscach publicznych. Jeszcze by tego brakowało, żeby cały Londyn się dowiedział!

— A co miało by być? Jak chcesz, sam go spytaj. Tylko się kolegujemy.

Niesamowicie wyolbrzymiała rzeczywistą relację, ale to w końcu Peppa.

Herbata była gotowa. A że wody zagotowało się więcej, przygotowała też kubek napoju dla brata. Opadła znowu na krzesło, jak gdyby ważyła pięćset ton.

— Daj spokój, Dżordż. O kominkach zapomniałeś? To oczywiście niestosowne, żeby młody chłopak odwiedzał swoją wybrankę pojawiając się w jej salonie, ale jeśli mieszka w dziurze bez publicznych kominków, to co zrobisz? — Wzruszyła teatralnie ramionami. — Zawsze możesz też do niej polecieć, co nie? Jesteś mistrzem latania na miotle, czy inne takie.

Obróciła swoją filiżanką na stole, niemal ją wywracając. Kilka kropel gorącej herbaty wystrzeliło na jej dłoń. Niezadowolona, przyłożyła sparzone miejsce do ust. Cóż, za paskudny dzień.