Z jego ust wydobyło się westchnięcie.

W którym konkretnie momencie, to spotkanie zaczęło zmierzać w tym kierunku? Czy pozwolił Rodolphusowi na zbyt wiele? Dał mu palca, a ten sięgnął w odpowiedzi po całą dłoń? Naruszał jego przestrzeń. Zadawał pytania, na które niekoniecznie chciał odpowiadać. Zarazem nie denerwowało go to. Nie tak, jak... jak denerwować to powinno?

To zaś prowadziło do uczucia irytacji. Irytacji powodowanej tym, że oczekiwana reakcja nie miała miejsca. Nie nastąpiła.

- Przekraczasz granice, Lestrange. - wyrzucił z siebie.

Tylko czy aby na pewno było to ostrzeżenie? I jeśli tak - to przed czym? Ilekroć granice Roberta były testowane, to czy chociaż raz doczekało się to rzeczywistej reakcji? Takiej, o której można byłoby powiedzieć, że nie dało jej się szybko i łatwo zapomnieć? Wyrzucić z głowy?

Nawet jeśli, to przecież nic takiego nie spotkało dotąd niewymownego.

Nieznacznie się rozluźnił, kiedy wszystko, chwilowo przynajmniej wróciło na właściwe tory. Tylko ten alarm z tyłu głowy. To ciche brzęczenie? Czy aby na pewno prawidłowo to wszystko odczytywał? Nie zakładał zbyt szybko zmiany? Wycofania się?

W co grał właśnie Rodolphus?

- Mam w takim razie nadzieje, że to nie są tylko puste słowa. - skwitował, unosząc do ust szklankę z alkoholem. Pozwolił sobie na kilka większych łyków. Odstawił ponownie na blat biurka. Nad kolejnymi słowami musiał się zastanowić. Nad ciągiem dalszym. Tylko czy procenty temu sprzyjały? Pozwalały zachować trzeźwość umysłu?

Odpowiedź na to pytanie mogła być tylko jedna.

Cale szczęście nie wlał tego w siebie na tyle, żeby rzeczywiście uderzyły mu do głowy. Wpłynęły znacząco na organizm. To nie był jeszcze ten etap. Ten moment.

- Jest jeszcze coś, co chciałbyś omówić? - wreszcie zdecydował się zadać mu pytanie. A także posłać w ślad za nim sugestię. Jeśli to było wszystko, mogli się w tym momencie pożegnać. Rozejść każde w swoją stronę. Zająć swoimi sprawami. Lestrange nie musiał niepotrzebnie zajmować mu czasu. Bez powodu. Jeśli takiego nie było, to nie było też potrzeby, żeby nadal przebywał w gabinecie.

- I nie odpowiem. - postawił sprawę jasno.

Tak to już czasem z Robertem było, że o pewnych rzeczach nie mówił. Na pewne pytanie odmawiał odpowiedzi. Prędzej czy później każdy, kto utrzymywał z nim jakiekolwiek relacje, musiał to zaakceptować. Nauczyć się z tym jakoś żyć. Bo od tej reguły nie istniał żaden wyjątek. Nawet sam Richard, pewnych rzeczy pozostawał nieświadomy. Był względem nich trzymany na dystans.

Czy tym sposobem temat został zamknięty? Ucięty? Czy może jednak Rodolphus zamierzał drążyć dalej? Sprawdzać jak daleko może zabrnąć w tej dziwnej grze? Zabawie?

Alkohol był pułapką, w którą łatwo było wpaść. Robert, o ile utrzymywał się wciąż na powierzchni, po procenty sięgał aż nadto regularnie. Z jakiej przyczyny? Przyzwyczajenia? Samotności? Wzorców, które przekazane zostały mu przed laty? Albo może chodziło o wszystko z tego po trochu. Ewentualnie żadną z tych rzeczy. Można było się zastanawiać. Można było szukać w tym przypadku odpowiedzi. Wyjaśnienia.

Można było próbować zrozumieć pewne wzorce zachowań.

Ich spotkania nie zawsze musiały służyć temu, by coś omawiać? Słowa wypowiedziane przez Lestrange'a jeszcze przez chwilę odbijały się echem w jego głowie. Nie chciały tak po prostu wylecieć drugim uchem, przeciwnym względem tego, które pozwoliły przedostać im się do środka.

- W niewłaściwym miejscu szukasz dla siebie przyjaciół, Lestrange. - zauważył, pozwalając na to, aby przez dłuższą chwilę utrzymywać bezpośredni kontakt wzrokowy. Nie powiedział przy tym nie. Nie odmówił. Ostrzegł? Zwrócił uwagę na to, że być może popełniał błąd? Próbował sięgnąć po coś, co niekoniecznie było przeznaczone dla niego? Sam Robert nie do końca wiedział, w jaki sposób powinien na to zareagować. Niewymowny był bardzo młody. Był dzieciakiem, choć starał się tego po sobie nie pokazywać. Dojrzały ponad swój wiek, inteligentny... a przy tym w wieku córki Mulcibera.

- I najpewniej również w nieodpowiednim do tego momencie. - dorzucił. Tylko co chciał tym sposobem przekazać? To co wydawało się oczywiste. O czym Lestrange sam ledwie co go poinformował. Zakończył związek. Zerwał zaręczyny. Coś musiało pójść nie tak. Coś na pewno poszło nie tak.

Bo przecież chodziło o kobietę, a kobiety zawsze oznaczają kłopoty.

Nie. Nie nazwał w tym przypadku rzeczy po imieniu, zamiast tego decydując się na zgrabną metaforę. Zrozumiał jednak przekaz. Rozumiał do czego konkretnie zmierzał Rodolphus. Po prostu nie mówił o tym wprost. Starał się wciąż zachować dystans. Utrzymać granice. Trzymać się zasad? Sam również nie był kimś, kto poszukiwał przyjaciół. Bo i do tej roli nadawał się zapewne wcale nie bardziej niż Lestrange. Mimo różnicy wieku, różnicy całkiem dużej, łączyło ich ze sobą wiele, choć nie wszystko dało się dostrzec już na pierwszy rzut oka. Niektóre rzeczy były niewidoczne nawet przy drugim oraz trzecim podejściu.

Ale pomimo tego nadal istniały.

- Nie potrzebuje się nad tym zastanawiać. - padła odpowiedź. Co jednak znaczyła ta pewność, którą dało się wychwycić w tonie głosu? Nie odsunął się, pozostawiając to w gestii samego Rodolphusa. Nie mówił nie, zarazem ostrzegając. Badając grunt?

Może samemu nie będąc pewnym tego, co z tym konkretnym fantem należało zrobić? Jak do tego podejść? Jak to rozegrać? W jaki sposób zareagować na tę propozycję, która... w ogóle nie powinna paść? To wszystko było niewłaściwe. Nie na miejscu. Tak bardzo nieodpowiednie jak tylko się dało. Tylko czy oni dwoje rzeczywiście chcieli się przejmować tego typu bzdurami?

Nie było sensu się oszukiwać. Do czegokolwiek by nie doszło, to nigdy nie ujrzałoby światła dziennego. Nie powinno go ujrzeć. Wyjść poza ten gabinet. To konkretne pomieszczenie. A także ich dwoje.

Nie odsunął się, ale wyciągnął rękę. Złapał jego dłoń. Odsunął od swojej twarzy, ale następnie nie puścił. Wciąż się wahał, ale nie przerywał kontaktu. Ten trwał, zdecydowanie dłużej niż trwać powinien, gdyby rzeczywiście chciał to uciąć. Zatrzymać. Powiedzieć nie.

- Powinieneś się wycofać, zanim będziesz tego żałować, Lestrange. - ostatnie ostrzeżenie. Ostatni moment, żeby zabrał stąd swój tyłek. Wyniósł się z tego gabinetu, a ewentualne błędy młodości popełniał przy udziale kogoś innego. Kogoś bardziej odpowiedniego? Właściwego? Przede wszystkim młodszego.

Ostrzegał. Zwracał uwagę, na możliwe konsekwencje. Czy zachęcał? Możliwe, choć nie celowo. Nie robił tego świadomie. Niezależnie od tego w jakie miejsca zaprowadził go los, Mulciber był przecież porządnym czarodziejem. Takim, który zawsze przestrzegał zasad. A przynajmniej - tak było do tego konkretnego momentu.

Nie odsunął się, kiedy Lestrange pochylił się w jego stronę. Nie odepchnął, kiedy jedna z rąk chłopaka znalazła się na jego karku. Po tym wszystkim, najpewniej wleje w siebie całą butelkę whisky. Miał jeszcze jedną, nieotwartą. Zanim jednak do tego dojdzie... zamierzał odpowiedzieć na pocałunek. To właśnie zrobił. Przyciągając chłopaka bliżej. Dając mu znać, żeby zsunął się z tego biurka.

Sam również podniósł się z dotychczasowego miejsca. Wyprostował. Nie różnili się znacząco wzrostem. Sylwetkami - już owszem, choć obydwaj byli szczupli. Młody chłopak oraz dojrzały mężczyzna. Na przeciwko siebie. Gotowi do wykonania kolejnego kroku? Pchnięcia spraw dalej?

Dłoń zsunęła się po ramieniu, w kierunku nadgarstka. Stojąc na przeciwko niemu, obserwował reakcje. Nie. Nie miał problemu z dotykiem, choć na ogół trzymał innych ludzi na dystans. Nie dopuszczał do siebie. Kolejne odkrycie - na ile interesujące? Dłoń powędrowała w kierunku kołnierzyka. W stronę guzików koszuli. Przeciągnął palcami po tych okolicach, zanim odpiął pierwszy i później kolejny.

- Wiesz na co się właśnie zdecydowałeś? - kolejne pytanie. Ostatnie? Czy może pierwsze z wielu, które jeszcze padną? Czy temu wszystkiemu miała towarzyszyć cisza, czy może wręcz przeciwnie? Wiele pytań, na które odpowiedzi miały zostać udzielone w kolejnych minutach. Za moment. Za ledwie krótką chwilę.

Bo czy na tym etapie można było jeszcze się wycofać? Czy którykolwiek z nich brał to w ogóle jeszcze pod uwagę? Rozważał?

W głowie obydwu mężczyzn było w tym momencie jedno - niewiele. W ten właśnie sposób można najtrafniej podsumować to, co właśnie miało miejsce. Bo przecież obydwoje byli świadomi, że do tego nie powinno było dojść. Przede wszystkim dla dobra ich współpracy, która zahaczała o różne płaszczyzny. O zbyt wiele płaszczyzn.

A jednak wszystko to miało miejsce.

Rozgrywało się w należącym do Roberta gabinecie. W kamienicy Mulciberów.

- Być może. - nie zaprzeczył, ale też nie potwierdził. Kolejne słowa już nie padły. Nie pojawiły się następne pytania, choć tych znalazłby bardzo dużo. Istniało sporo kwestii, które warto było w tym momencie poruszyć. Wyjaśnić. Zanim zabrną w tym wszystkim za daleko. Zanim będzie na to zwyczajnie za późno.

Tyle tylko, że Robert o tych pytaniach nie myślał.

Wystarczyła wślizgująca się pod koszulkę dłoń. Wystarczył dotyk. Lekko drażniący. Zachęcający do tego, aby posunąć się dalej. Pozwolić na więcej. Przekroczyć kolejne granice. To już nie było trudne. Skomplikowane. Nie wymagało zbyt wielu starań. Logiczne myślenie było coraz bardziej spychane na dalszy plan.

Żadnemu z nich nie było teraz potrzebne.

Guzik po guziku rozpinał koszulę. Również nie wycofując się. Również pozwalając sobie na dotyk. Bardziej subtelny. Jakby przypadkowy. A przecież obydwoje zdawali sobie sprawę z tego, że w tym wszystkim nie było obecnie nawet grama przypadku. Działali świadomie, choć niekoniecznie rozsądnie.

Wzajemnie zachęcając się do tego, żeby brnąć w to dalej i dalej.

Kiedy ostatni guzik został rozpięty, spojrzenie kolejny raz zawisło na ustach mężczyzny. Zbliżył się. Błądząc palcami po torsie, pozwalając sobie zawędrować pod ubranie, zdecydował się ma kolejny pocałunek. A także lekkie pchnięcie Rodolphusa w kierunku mebla, o który ten mógł się oprzeć. Nie miało znaczenia to, co znajdywało się na biurku. Bałagan, który mógł w efekcie tego wszystkiego powstać. Alkohol, który zepchnięty na podłogę, pozostawiłby wyraźną plamę na dywanie - taką, która przez pewien czas nie pozwoliłaby o tym zapomnieć.