Zachowanie spokoju. Nie pozwolenie na to, aby druga osoba zdołała wyprowadzić Ciebie z równowagi. Niekiedy było to najprawdziwszą sztuką. Było sztuką prawdziwie niełatwą. Cholernie trudną. Przebywając w towarzystwie ludzi takich jak Alexander Mulciber, mogłeś się na tym polu wciąż rozwijać. Mogłeś sprawdzać ile czasu tym razem będzie musiało upłynąć, zanim będziesz miał tego wszystkiego serdecznie dość.

Zanim znajdziesz się niebezpiecznie blisko tej granicy, na której przekroczenie nie powinieneś sobie pozwolić.

- Zastanawia mnie jak to możliwe, że czasem mówisz z sensem, a później odwracasz to wszystko do góry nogami. - wypowiadając te słowa pokręcił jeszcze głową. Z rezygnacją? Możliwe. Bo i z wolna był coraz bardziej zrezygnowany. Ta rozmowa zdawała się prowadzić dokładnie donikąd. Była błędem. Kolejnym błędem jaki popełnił w ostatnich tygodniach. Tylko czy mogli z tym wszystkim poradzić sobie bez Alexandra? Bez pozostałych członków rodziny? Nie będąc zgodnymi? Nie grając do jednej i tej samej bramki?

Miał w tym przypadku pewne wątpliwości.

Spore wątpliwości?

Nie podobało mu się to, w jaki sposób odcinał jedne możliwości, otwierając w ich miejsce zupełnie inne drzwi. Nawet jeśli wydawało się to całkiem sensowne, to o pewnych rzeczach Robert wolałby zdecydować sam. Chociażby o dobraniu osób mogących stanowić wsparcie dla sprawy, która go obecnie zajmowała.

- Mogłem się tego... spodziewać. - wymruczał jedynie w reakcji na stan Diany. Co konkretnie miał w tym przypadku na myśli? Alexander mógł się domyślać. Może nawet wiedział? O ile zdawał sobie sprawę z tego, jak na pewne sprawy spoglądał kuzyn...

Nie dzieląc się żadnymi dodatkowymi przemyśleniami na temat Diany, na temat całego tego skandalu, jaki się wiązał właśnie z jej osobą, podszedł z powrotem do barku. Sięgnął po butelkę. Ponownie napełnił swoją szklankę alkoholem. Wczesna godziny, a on sobie procentów nie żałował jakoś szczególnie. Czasami bywały potrzebne. Pomocne?

O ile alkohol faktycznie mógł w czymkolwiek pomagać.

- Anastazja? - po prawdzie to wcale nie pytał. Dobrze wiedział, o kim Alexander właśnie mówił. Nie była to dla Roberta obca osoba. Tylko czy zarazem mogła to być osoba pomocna? Ciężko było określić jednoznacznie. Kolejna kobieta. A z kobietami zawsze były problemy. Pojawiały się prędzej lub później. - To jakaś możliwość. - przyznał, starając się nie dać po sobie poznać, że do tej możliwości niekoniecznie był przekonany. Nie bardzo chciał wchodzić tutaj w kolejne dyskusje. Przedłużać całą rozmowę. Chyba najlepiej byłoby to już kończyć. Pożegnać się. A następnie odpowiednio znieczulić, żeby o pewnych rzeczach zapomnieć. Wyrzucić je z głowy.

Tylko czy mógł w ten sposób działać?

- Powinienem już wracać do pracy, Selar może odprowadzić Ciebie do drzwi. - dał sobie chwilę, zanim postanowił spotkanie zakończyć. Grzecznie. Uprzejmie. Tak grzecznie, tak uprzejmie, jak tylko potrafił. Po wypowiedzeniu tych słów, nie odszedł od razu. Nie wycofał się z miejsca. Chwilę jeszcze czekał.

Bardzo chętnie by mu wyjaśnił dlaczego kadzidełka nie mogły zaczekać. Wytłumaczył ile czasu zajmuje praca. A także jak bardzo jest wymagająca. Przy okazji wskazałby Alexandrowi drogę prowadzącą do drzwi wyjściowych. Albo do znajdującego się w salonie kominka, jeśli taki sposób transportu uważał za wygodniejszy. Zrobiłby to, gdyby nie kolejna część wypowiedzi. Fascynujące, że mimo całego tego zniechęcenia, zmęczenia, irytacji wynikającej z dotychczasowego przebiegu całej tej rozmowy... Robert w dalszym ciągu był skłonny słuchać. Niby wiedział, że to bez sensu. Niby zdawał sobie sprawę z tego, że tylko traci czas. A jednak robił to. Poświęcał temu więcej uwagi niż było to warte.

Skinął głową, słysząc o medialnym szumie, który powstał w związku z sytuacją Donalda. Jego nieszczęśliwym... powiedzmy wypadkiem. Nie poruszył tej kwestii, choć tego rodzaju rozgłos również ich rodzinie nie służył. Zwłaszcza, że w znacznej mierze dotyczył on Diany, która... ujmijmy to w sposób subtelny - nie cieszyła się najlepszą prasą, przychylnością mediów. Przedstawiano ją w sposób jednoznaczny. W niekoniecznie pozytywnym świetle. Powinna nad tym popracować. Choć może niekoniecznie pod okiem Anastazji.

- Brzmi to... znacznie lepiej. - zajęło mu to dłuższą chwilę, ale wreszcie zareagował. Odpowiedział. Propozycja, pomysł, nie były najgorsze. Pogrążona w żałobie rodzina, na którą spadały kolejne ciosy. Gotowa jednak wesprzeć tych, którzy zostali pokrzywdzeni z racji na działania krewnego. A także osób mu podobnych. Robert myślał o podobnym rozwiązaniu. Czegoś takiego poszukiwał. Nieco zbyt długo musiał czekać na moment, kiedy Alexander zdoła dotrzeć w te same miejsce. - Byłoby dobrze, z racji na Twoją pozycje w naszej rodzinie oraz stopień pokrewieństwa z Donaldem, żeby oświadczenie było Twojego autorstwa. - zwrócił mu uwagę na tę drobną, acz istotną kwestie. To właśnie z tej przyczyny, tego powodu, musieli się spotkać. Robert nie wierzył, żeby bez tego spotkania Alexander zareagował na to wszystko. Być może nawet cała ta sytuacja umknęłaby jego uwadze. Starszy Mulciber wciąż miał o nim raczej kiepskie zdanie, wypracowane latami obserwacji. Czegoś takiego nie mógł zmienić jeden sensowny pomysł. Jedna ledwie propozycja. - Postaraj się to czym prędzej zorganizować. Gdybym był potrzebny, miał się do tego dołączyć, będę do dyspozycji. I na Merlina, nie zapomnij mnie poinformować, kiedy to załatwisz.

Chyba, że chcesz się ze mną dłużej męczyć, użerać, wysłuchiwać pretensji. Odbierać całe stosy listów, które zostaną dostarczone przez nieszczęsną sowę, zmęczoną ciągłym kursowaniem w tę i z powrotem. Tego mówić nie musiał. I tak zdawało się wisieć w powietrzu. Bo nawet jeśli nie byli ze sobą blisko, to Alexander musiał się czegoś takiego po prostu spodziewać.

Znów ta cholerna Francja... już na samo wspomnienie tego cholernego kraju zamieszkiwanego przez żabojadów, prawie go zemdliło. Starał się jednak nie dać tego po sobie poznać. Skupić się na czymś innym. Wyrzucić z głowy to, co nie powinno się w niej znajdywać. Przynajmniej w tym momencie.

- Ah tak. Ściśle tajne. - skomentował. Po tonie głosu, postawie Roberta, można było jednak łatwo dojść do wniosku, że niekoniecznie był przekonany, iż za tym całym wyjazdem stały sprawy Departamentu Tajemnic. Nie zamierzał się w to zagłębiać. Nie jego interes. Przynajmniej tak długo, jak wycieczki Alexandra nie będą się odbijać na reszcie rodziny.

Na razie nie miał podstaw do tego, żeby się ich obawiać.

Słysząc o tym, że ma te oświadczenie napisać na niego, przez chwilę tak po prostu się na Alexandra gapił. Nie patrzył, a gapił. A więc w taki sposób chciał to rozegrać? Mógłby się teraz z nim sprzeczać, ale jakiś cichy głosik z tyłu głowy... podpowiadał mu, że może lepiej będzie jeśli faktycznie sam te oświadczenie napisze. Na pewno popełni przy tym mniej błędów niż zrobiłby to Alexander.

- Niech stracę. - zdążył powiedzieć, nim Alexander odsłonił te cholerne okno. Nie bez przyczyny zasłonięte. Robertowi nieszczególnie odpowiadało to, że mieszkał w sąsiedztwie mugoli. Zarazem jednak, przez te wszystkie lata nie ruszył nawet palcem, żeby to zmienić. Może potrzebował mieć coś, na co będzie mógł narzekać? Można było wręcz pomyśleć, że miał w sobie coś z polaka, gdyby nie to, że był jednak do bólu angielski. No cóż.

Nie zdążył jednak na to zareagować.

- Masz szczęście, że ten jęz... - chciał powiedzieć coś więcej, ale kuzyn zniknął. Pokręcił na to lekko głową. W zasadzie to niewielka strata. Nie będzie po nim płakał. Za nim płakał. Postara się natomiast o to, żeby następnym razem zachował się bardziej... odpowiednio. Tak jak należy. Przebywając w salonie bez niepotrzebnego towarzystwa, mógł sobie na nowo napełnić szklankę alkoholem, a następnie udać się do swojego gabinetu.

W głowie układał już pierwsze zdania oświadczenia.