- To najważniejsze, że jedzenie było w porządku. - Odparła z uśmiechem na twarzy, Ger lubiła dobrze zjeść, chociaż najczęściej żywiła się konserwami, bo nie potrafiła gotować, a nie miała czasu, aby chodzić do restauracji. - Karoce są zajebiste, wiesz, w ogóle chciałabym się nauczyć jeździć konno, taka moja chwilowa fanaberia, ciekawe, czy mogłabym wtedy zrobić prawko na karocę, nigdy się nie interesowałam tematem. - Od jakiegoś czasu chodziła za nią chęć nauczenia się tej tajemnej sztuki. Mogłaby konno poruszać się po lasach, kupienie konia nie było w jej przypadku praktycznie żadnym wydatkiem, musiała tylko znaleźć sobie jakiegoś nauczyciela i odrobinę czasu, aby zacząć brać regularne lekcje.

- Zgadzam się z tobą, ale mam wrażenie, że wiele osób myśli inaczej. Wiesz, z racji na to, że bywam w różnych miejscach spotykałam się naprawdę ze skrajnymi reakcjami. Często patrzyli na mnie z pogardą tylko przez to, że jestem kobietą i nie mam kutasa między nogami, jakby to miało cokolwiek wspólnego z tym w jaki sposób trzymam kuszę. Na całe szczęście mam świadomość, że jestem dobra, ktoś inny mógłby się zniechęcić, ale mój stary zawsze powtarzał, że mam talent i nie mogę go zmarnować. - Była ojcu za to niesamowicie wdzięczna, bo gdyby nie on, to pewnie nigdy nie odważyłaby się podążać tą ścieżką, wspierał ją od maleńkości. Widział w niej potencjał, zapewne dlatego, że urodziła się w rodzinie łowców, genów nie da się oszukać, jednak matka zawsze miała do tego sceptyczne nastawienie i próbowała ukierunkować ją w inny sposób, na całe szczęście Gerard miał ostatnie zdanie i widział w niej swojego następcę. - To jest chyba zakorzenione gdzieś głęboko, jak te zjebane poglądy na temat czystości krwi. - Miała wrażenie, że próbowali w ten sposób podbudować wyższość swojej płci nad kobietami. Wkurwiało ją to niesamowicie, ale z Ger była wojująca feministka i mogłaby o tym opowiadać godzinami.

Nie uważała że płeć definiowała sposób zachowania, sama zresztą zachowywała się bardziej jak facet, także nie widziała w tym żadnych powiązań. Ludzie byli różni, bez względu na to, w jakiej postaci się urodzili i tyle.

- Polecam się na przyszłość. - Wyszczerzyła się do niego zadowolona. - Dlatego tego nie rozumiem, jak można ciągle podniecać się tym samym? To jest NUDNEEEEE - Starała się mówić cicho, aby nie zwracać na ich lożę szyderców niepotrzebnej uwagi.

- Już to gdzieś słyszałeś? - No, to było kolejne potwierdzenie ich słuch, czyżby korzystali z dialogów użytych gdzieś wcześniej? Myśleli, że nikt nie zauważy. Na Yaxley zdecydowanie nie robiło to wrażenia. Nie miała pojęcia, skąd Erik to wszystko wiedział, wolała też w to nie wnikać.

- Nie sądzę, aby kolejnym użytym dialogiem było, czy masz kurwa jakiś problem, a to jedyne, na co mnie stać w tej chwili. - Bardzo rzadko zapamiętywała jakieś piękne przesłania, nie miała do tego głowy, w przeciwieństwie do swojego towarzysza.

- Oni za mną nie przepadają, wiesz, dla nich jestem mordercą biednych zwierzątek. - Nawet jakoś specjalnie po niej nie było widać, żeby się przejęła tym, co mówiła. Miała świadomość, że w oczach wielu osób wygląda właśnie w ten sposób, szkoda, że dopiero jak im się paliła dupa, a trolle stawały się problemem to zmieniali zdanie. Przywykła do tego. - Gazeta, to w sumie nie jest zły pomysł. Ty to jednak zawsze doradzisz. - Na pewno będzie o tym pamiętać, wypadałoby wreszcie zająć się spełnianiem marzeń, chyba to był dobry moment na takie aktywności, bo dni były długie i faktycznie znalazłaby chwilę, żeby móc się tym zająć.

- To jest straszne, nie sądzisz? - Sama myśl o tym, że jej rodzice mogliby ją sprzedać jak jakieś zwierzę strasznie ją przerażała. Na szczęście nie byli, aż tak bardzo zainteresowani tematem. Może i Jen pytała, kiedy wreszcie się ustatkuje, jednak nie zmuszali jej do żadnych, radykalnych poczynań. Ogromnie była im za to wdzięczna. Bawiło ją nawet to, że sugerowali jej, żeby dla świętego spokoju wyszła za Theseusa, który był jej przyjacielem. W tym przypadku nie przeszkadzała im jego średnio czysta krew. To musiała być prawdziwa desperacja. - Dobrze, że nasze rodziny nie są aż tak zafiksowane na tym punkcie, ciebie też nie cisną jakoś specjalnie, co nie? - W końcu Erik był w podobnym wieku do niej, jechali tak naprawdę na tym samym wózku, chociaż facetom i tak było łatwiej, o nich nie zaczynano mówić jako o starych pannach, kiedy skończyli ćwierćwiecze.

- Tak, dokładnie tak jest, te fanaberie czystokrwistych wszystko utrudniają, dziwi mnie to, że wolą krzyżować się między sobą, niż korzystać z nowej, magicznej krwi. Dzięki temu przecież będzie mniej chorób, oni są tak strasznie zacofani, że aż mnie to odrzuca. Znaczy, oczywiście doceniam to, że pochodzimy z rodzin, które są szanowane. Nie ma też co ukrywać, że dzięki temu jest nam łatwiej, sam masz świadomość, jak to działa. - Ich rodziny budowały swoje fortuny od lat, dzięki temu też mieli poszanowanie wśród innych czarodziejów, jednak to nie było najważniejsze w życiu. Ona by nie miała problemu z tym, aby związać się z mugolakiem, ba nawet znalazł się taki jeden, o którym częściej myślała. Nie widziała w tym nic nietypowego, bo krew zupełnie nie miała dla niej znaczenia.

- Tak mugole radzą sobie świetnie, mam wrażenie, że dużo lepiej od czarodziejów. Są do tego trochę zmuszeni, ale mimo wszystko, jestem dla nich pełna podziwu, nie boją się zmian. - Imponowało jej to w pewien sposób, nigdy też nie wstydziła się swoich poglądów związanych z niemagicznymi. Uważała, że magiczny świat mógłby się od nich wiele nauczyć.

- Nie? Nie każdy człowiek tego chce? - Yaxley marzyła o tym, żeby jej życie nie było nudne. Najchętniej ciągle by podróżowała i polowała na prawdziwe bestie, tyle, że próbowała wyważyć jakoś to wszystko. W końcu musiała też poświęcać czas rodzinie i przyjaciołom, aby na starość nie obudzić się samotnie w jakimś obskurnym mieszkaniu. Nie chciałaby tak skończyć, zdecydowanie, dlatego właśnie coraz więcej czasu spędzała w Londynie i zajmowała się tymi prostymi zleceniami. - Dzięki za to porównanie, w ogóle nie znam się na tych artystycznych sprawach, chociaż nie wiem, jakbym zagrała w czymś niesamowitym, to chyba nie chciałabym wracać do szmir. - Tyle, że ile głównych, wyjątkowych ról był w stanie zagrać jeden aktor? Czasem przecież kariera opierała się na zagraniu jednej roli.

Ger sięgnęła po szklankę, zdziwiła się, bo była pusta. Bardzo szybko więc zadbała o to, aby w jej dłoni znalazło się kolejne szkło pełne bursztynowego trunku. Kochała whisky, od bardzo dawna był to jej ulubiony trunek, to nim upiła się pierwszy raz, na jednym z przyjęć w jej rodzinnej rezydencji. Ukradła ojcu butelkę i wypiła ją z jednym z przyjaciół. Wspaniały czas. Na samo wspomnienie zrobiło jej się przyjemnie.

Zauważyła, że Erik miał zaszklone oczy, czyżby ta sztuka go wzruszyła? Nie spodziewała się, że jest tak bardzo emocjonalny, najwyraźniej przygody kapłana i jego nowej miłości zrobiły na nim wielkie wrażenie. Nie zamierzała tego komentować w żaden sposób.

- Ech, ugrzeczniona, nie znoszę takiej poprawności politycznej na siłę, wiesz, że ludziom bardziej by się podobało, gdyby ten język był przystępny, taki normalny? - Przynajmniej wszyscy byliby go w stanie zrozumieć.

- Przekąski! - Odparła z nieukrywanym entuzjazmem. Erik nadal nie przestawał jej zaskakiwać swoją błyskotliwością. - Na pewno mają, Eriku, mój drogi przyjacielu. - Może nad wyraz używała tych słów, jednak w pewien sposób traktowała go jako swojego przyjaciela. - Czy masz chęć uciec stąd ze mną i wyruszyć na łowy, zapolujemy na jakieś jedzenie, a przy okazji nie będziemy musieli tutaj dalej siedzieć. - Nie byłaby sobą, gdyby przy okazji nie wzięła do ręki całej butelki alkoholu, przecież był im potrzebny do tego, aby lepiej trawili to co przyjdzie im zjeść. - To propozycja nie do odrzucenia. - Dodała jeszcze, jakby się wahał.

Słuchała uważnie tego, co miał jej do powiedzenia, niby było to rozsądne, jednak gryzło się z tym, co uważała za słuszne. Czy faktycznie dorośli ludzie potrzebowali pomocy rodzin, aby poznać kogoś z kim mieliby spędzić życie? Może w ogóle nie powinni się za to zabierać, skoro nie umieli znaleźć sobie partnera. - Jak dla mnie obie wersje są słabe. - Nie byłaby sobą, gdyby nie podzieliła się z Erikiem swoją opinią. - Skoro ktoś sam nie jest w stanie nawet zapoznać się z kimś, to jakim cudem miałby wejść w relację? Może warto by było dorosnąć, dotrzeć do momentu, w którym jest się w stanie nawiązywać znajomości, jeśli potrzebujesz do tego rodziców, to w moich oczach nadal jesteś dzieciakiem. Wybacz mi takie podejście, ale to mi się nie klei. Rozumiem o co ci chodzi, czasem może to niby ułatwić pewne sprawy, ale kurde, nie, nie uważam, żeby to było potrzebne. - Zdecydowanie zupełnie nie przemawiała do niej wizja aranżowanych małżeństw na żadnej płaszczyźnie.

- Och, prawda, bo ty masz jeszcze tę niesamowitą przyjemność zostania dziedzicem. Jest czego zazdrościć. - Wiedziała, że to ogromne brzemię. Miała jednak szczęście, że nie była mężczyzną, do tego była środkowym dzieckiem, nie mogło być lepiej, chociaż miała chętkę przejąć po ojcu ich rodzinny biznes, szczególnie, że żaden z jej braci się do tego nie kwapił. - Myślę, że jeśli o ciebie chodzi, to na pewno tłum kobiet stanąłby w kolejce, każda by chciała mieć takiego męża jak ty. - Nie było w jej słowach ani odrobiny złośliwości, ba nawet potrafiłaby wytłumaczyć dlaczego był widziany jako idealna partia na męża. Niewielu znała mężczyzn, którzy mogli mu dorównać urokiem, czy kulturą, do tego był całkiem przystojny, chłopiec jak malowany. Na pewno spora część kobiet marzyła o takim mężu. Na szczęście marzenia Geraldine były zupełnie inne, nigdy nie spoglądała na niego w ten sposób. Był jej dobrym kumplem i tyle. Jej gust jeśli chodzi o mężczyzn, cóż był trochę inny.

- Nie znam się na życiu Erik. - Odparła z nieukrywaną szczerością. - Tak samo, jak nie znam się na sztuce. - Nie bała się nawet mówić o tym na głos, była z nim bardzo szczera. - Niedopowiedzenia, po co to komu? Zdecydowanie łatwiej się dogadać, kiedy ktoś wprost ci mówi o co mu chodzi, tak to można wszystko opacznie zrozumieć, co przynosi niepotrzebne komplikacje. - Prosty był z niej człowiek i wcale się tego nie wstydziła. W ten sposób została wychowana, zawsze była bardzo bezpośrednia, co czasem przynosiło jej problemy, ale uważała, że tak jest naprawdę wygodniej.

- Nie bój się, alkohol nie zrobi ci krzywdy, już ja się nim zajmę. - Dodała z uśmiechem. Najwyżej ona będzie piła, a Erik będzie jadł ciastka, każdy znajdzie coś dla siebie. Uniosła tyłek z krzesła, po czym ruszyła w stronę wyjścia. Rzuciła jeszcze okiem na scenę.

Aktorka stała przed lustrem i trzymała w dłoni list, czytała go kilka razy. Zgubiła wątek, więc nie wiedziała, kto go do niej napisał i o co właściwie chodziło w tej scenie. Wyglądała na przejętą. Przypomniała sobie, jak w czasie nauki w Hogwarcie zostawiały sobie z dziewczynami tajne liściki, w różnych miejscach. Kiedyś znalazł je któryś z chłopców, i zaczął grać z nimi w grę dopisując do tego swoje słowa. Gerry natrafiła na jeden z nich, właśnie w podobnej sytuacji, znalazła go za lustrem w pokoju wspólnym, co za zbieg okoliczności.

To krótkie wspomnienie jednak nie spowodowało, że zostali na dalszej części przedstawienia. Bardzo dyskretnie wyszła na zewnątrz, żeby nikt nie zwrócił na nich uwagi (na pewno nie było to proste zważając na wzrost tej dwójki). - Nareszcie wolni. - Odparła, kiedy znaleźli się na zewnątrz.