Był bliski tego, żeby tutaj poszczekać - jak ten mały chihuahua przy wielkim rottweilerze - ale aż na tyle odwagi nie miał. Chyba. Chyba aż na tyle nie czuł się pewnie. Ciągle nie wiedział, gdzie były granice i może nigdy nie miał się dowiedzieć. Może miał mieć wypaloną scenę z wczorajszego wieczoru w głowie, a potem ciągle myśleć o tym tatuażu w cyrku, który zatrzymał jego serce i doprowadził do załamania myśli. Może miał się cofać do narkotycznych chwil, które były pełne takiego uniesienia, jakiego pewnie nie da się zaznać bez używek. Chyba. Przecież niczego mu nie brakowało w obecnym życiu, prawda? Był w zasadzie zdrowy, dokonał czegoś w tak młodym wieku (niekoniecznie poprawnie) i osiągnął "sukces". Nic tylko szukać żony, bo przecież drzewa już zasadził i dom wybudował. Tymczasem ciągnęło go do tego, żeby odwiedzić palarnię Changów i zrobić coś... coś głupiego. Jakieś niemądre rzeczy, których robić nie powinien przy tym, co teraz działo się w jego życiu. I właśnie przez to, że się działy, to pochyła w dół była taka kusząca. Wolność, niczym nie skrępowana, gdzie już nie dbasz o jutro i nie przejmujesz się wczoraj. Jest tylko obecna chwila, miraż doznań, dzikie barwy i podróże senne, albo te nazbyt aż intensywne na jawie. Bez znaczenia - dajcie mi cokolwiek. Cisnął się więc komentarz na język, ale jedynym komentarzem pozostał uśmiech. Rozbawiony uśmiech i dygnięcie dworskie, bo przecież na taki komplement należało odpowiednio zareagować. Ciekawe, czy gdyby poznali się w innych okolicznościach to by się dogadali? Pewnie nie. Pewnie... zawsze by ich coś dzieliło. Jego ta nadgorliwa potrzeba opiekowania się drugą istotą, a Crowa wielka potrzeba, by spoglądać na otwartą przestrzeń i rozkładać skrzydła. Przynajmniej tak to widział błękitem swoich oczu, którego człowiek przed nim nie mógł rozróżnić, ale... to musiała być kolejna jasna plama w całym jego polu widzenia. Anioły musiały tak wyglądać. A te, co upadły, musiały wyglądać jak Fleamont Bell.

Crow więc nie musiał niczego chcieć. Nie musiał się niczego domagać. Nie, to raczej Laurent się domagał - choć delikatnie. Jarczuk mógł być mu bronią i tarczą, ale nie chciał go nasyłać na nikogo tak w gruncie rzeczy. To nie był pies, który ugryzie cię w nogę i poboli, ale szybko uda się ogarnąć temat. A jednak mimo tego, że przy gościach zazwyczaj zabierał Dumę do lasu, teraz pilnował, żeby mieć go przy sobie. Bo gdyby jednak nacisnął za mocno - co by się stało? Co mógłby uwolnić w tym gwałtownym człowieku z rzeczy, które by mu się nie spodobały, które by krzywdziły, parzyły jak rozżarzone żelazo? Nie powinienem się wtrącać. Nie, powinieneś wręcz trzymać się od Crowa z daleka, bo nawet jeśli z Dante nie ma już nic wspólnego, to co z Madame? Istniał między nimi kontakt? Nie istniał? Co by powiedziała widząc swoich chłopców znowu razem? Pewnie byłaby zazdrosna. Cholernie zazdrosna. Potrafiła kumulować chore problemy tą zazdrością, licząc na to, aż znowu jej sypialnia stanie się cieplejsza. Kiedy masz zimne serce możesz liczyć tylko na to, że ktoś będzie miał je ciepłe za ciebie. Nie mógłbyś jednak nie chcieć pomóc, tak koniec końców. Niezależnie co powinieneś, czego nie, co było zdrowe a co nie. Ta próba zaspokojenia siebie samego przecież też była chora i nie mogła przynieść niczego dobrego. Wywodząca się z głębokiego snu, który uskrzydlał.

- To nie jest moja ulubiona forma zabawy. - To nie granie niedostępnego było ulubionym elementem, a to, co Fleamont przecież też lubił. To kuszenie. To budowanie napięcia, aż druga strona będzie cała rozpalona, aż będzie cię pragnąć samym sobą. Czary pomalutku... ale tutaj, między nimi? Tu nie trzeba było czarować. Laurentowi zależało w zasadzie na tym, żeby... trochę tego człowieka ogarnąć. Wyglądającego na zmęczonego i zmarnowanego nawet pomimo snu. Usiadł na krześle obok miejsca, które zostało nakryte dla Fleamonta, ale tak, jego spojrzenie mówiło wyraźnie, co jest jego celem i na co ma apetyt. - Wygrałem konkurencję z klasycznym, angielskim śniadaniem? Mmm... - Błysnęły mu oczy w rozbawieniu, kiedy obserwował każdy ruch. I to fakt, gwałtowniejszy ruch pewnie zostałby nagrodzony pacnięciem po łapach - ale tylko pacnięciem. A ten został przyjęty z pełną chęcią i zadowoleniem, kiedy obserwował czarnowłosego. To abstrakcja. Jakże przyjemna abstrakcja. Nie powinniśmy. Musiał pogubić za dużo piór ze swoich uświęconych skrzydeł. Więc myślał, że nie powinien, kiedy lekko nacisnął na krocze mężczyzny i przesunął stopę nieco w górę i z powrotem. - Teraz żałuję. - Tak. Wszystko w nim pragnęło tego doznania. Zatopienia się w tym absolutnym grzechu. - Ale najpierw - śniadanie. Chyba, że trzeba cię nakarmić? - Uniósł wyżej kąciki ust. Mógł powiedzieć basta i wyjść w każdym momencie. Laurent przynajmniej nie będzie mógł sobie powiedzieć, że nie próbował.

Nienawidził siebie samego teraz za to, że spoglądał na tego pewnego siebie człowieka, który rozbierał go oczami i wpełzał pod skórę (Wąż z Piekła, uwierzysz?) i było mu żal. Żal życia, które go zniszczyło, szkoda zmarnowego dzieciństwa, szkoda tych wszystkich lat, które zostawiły na nim blizny. Smutek unosił się na mewich skrzydłach, które teraz pozwalały na to, by unosiły je fale. Tak pozwalaliśmy, żeby każdą z uczuć nosiła kolejna zakładana maska. Osoba, którą się stajemy, bo ktoś chce, żebyśmy nią byli. Bo jedyne, czego pragniesz, to tego, żeby druga strona cię potrzebowała i kochała - niezależnie od tego, kim musiałeś się stać, żeby cię zaakceptowała. Kim więc jesteś ostatecznie? Osobą z tej maski, osobą skrywaną za nią? Obiema? Jeśli obiema, to co z resztą oblicz, które chowane był za plecami i niknęły w kolejnym blasku światła? Co z tymi emocjami, które im powierzaliśmy i co... co z tobą. Laurent miał wrażenie, że to już nie ma po prostu znaczenia. Nie jesteś oderawnym pierwastkiem od ról przyjmowanych. Tamte wszystkie stroje, te różne uśmiechy i spojrzenia, każdy z tych elementów był tobą, tylko bardziej podkreślonym, skupionym na jednym aspekcie, tymczasem Ty, istota czująca i myśląca, składałeś się z nich wszystkich i z paradoksów, które potrafiły nawet je wzajem wykluczać. Raz niepewny i jąkający się, innym razem nadmiernie pewny siebie, wręcz nonszalancki. Arogancki. To było miłe dla oka - widząc tą gładkość ruchów pleców Flynna, jego usta na swojej skórze, jego ruchy rękoma. I było jednocześnie cholernie smutne. Czy to właśnie Prewett chciał zobaczyć? Nie. Chyba nie. A może to, co chciałby dojrzeć, było tylko jednym z wielu jego romantycznych bajań i beznadziejnych przekonaniach, że każdy ma w sobie cząstkę dobra. Chyba nie powinien tak myśleć o Flynnie. Bo to, że z jakiegoś powodu zjawa z jego snów miała jego twarz wcale nie pokrywała się z żywą osobą, jaką przed sobą miał, prawda? Nie powinien chcieć nawet poznawać tego człowieka. Powinien zostać częścią strasznej przeszłości i być brzydką plamą, od której chce się co najwyżej przypomnienia, czemu w ogóle żyjesz. Jak żyjesz. Ślady na jego skórze po parno-różanym śnie już zdążyły zniknąć, alenie zniknęły wrażenia. Nie zniknęła ta potrzeba, żeby ściskać palce na pięknym kamieniu i marzyć o lepszym świecie.

Odetchnął na to wspomnienie o kurwie. Były takie słowa, które były krzywdzące, a to brzmiało samo w sobie przeciągnięciem paznokciami po tablicy. Brzmiałoby o wiele gorzej, do punktu, w którym Laurent cofnąłby swoje nogi, gdyby nie brzmiało to... w ten sposób. Lekki dreszcz przewędrował po jego skórze. Coś ordynarnego brzmiało jak wyjęte z głębin serca tego człowieka. Kolejne słowa wymalowały zaskoczenie na jego twarzy. Nie dlatego, że ktoś go nazwał dziełem sztuki, słyszał już podobne słowa. Nie spodziewał się ich za to z ust Flynna. Czemu to mówił? Żeby dostać to, czego pragnął? Co chciał osiągnąć? Co w ogóle miała znaczyć ta scenka w tym momencie? Laurent nie był zbyt dobry w grze pod tytułem niemyślenie. Myślał za dużo, przekombinowywał, wątpił, podważał, szukał odpowiedzi na pytania, na które odpowiedzi nie było.

- Może to fetysz. - Przesunął dłonią w powietrzu, pozwalając jej zawisnąć na moment grzbietem do dołu. Potem wylądowała w zastanowieniu na jego linii szczęki, z kciukiem opierającym się na dolnej wardze. - Masz bardzo smutne oczy. Oczy, którym chce się pomóc. Chociaż trochę. - Nie to, że było mu żal. Chciał mu pomóc, naprawdę. Ale czasem lepiej zatrzymać się na chęciach. O wiele lepiej. Mówił coraz spokojniej, coraz ciszej, ale nie na tyle, żeby głos schodził do szeptu, albo tracił na zrozumiałości. - Tego, że nie skończyliśmy naćpani. - Bo tego "nie" nie było co żałować. I nie potrzebował do tego namysłu. Tak jak do tego, żeby odrobinę zjechać w dół na krześle i rozchylić nogi.

Typami takimi jak on za to zachwycali się artyści. Chcieli uchwycić to, co najbardziej ulotne. Zatrzymać chwilę, a w chwili zatrzymać człowieka. Kiedy on tak gnał do przodu, oni chcieli zapisać w pamięci jego twarz, wyraz jego brązowych oczu, jego wargi, zmarszczki na czole, kiedy ściągał brwi. Za takimi jak oni uganiały się niewiasty z szalonym pragnieniem, że one go zmienią. Właśnie dla nich będzie tym jedynym. Ulotność, jeśli tylko dałoby się nacisnąć "stop", wyszeptać aresto monumentum, przestałaby być tak nęcąca dokładnie w chwili pierwszego "s", dokładnie w momencie pierwszego "a". Laurent kochał ulotność. Uważał wszystko to, co najbardziej ulotne, za najbardziej piękne. Dlatego tak kochał ludzi, dlatego mimo tych tragedii nie potrafił ich znienawidzić i odciąć się na ich krzywdy, dlatego wypatrywał z zapartym tchem każdego pierwszego promienia słońca i zakochiwał się w powiewie mgły między lasami, zanim umknęła przed napływem ciepłego lata. Jeśli tak bardzo kochasz to, co przemija w jednym mrugnięciu okiem, oglądanie się za Fleamontem wydawałoby się całkowicie naturalne. I było. Oglądał się teraz za nim z tą niepewnością, nie wiedząc, czego sam chce, co powinien myśleć, co powinien czuć. Wszystko przygniatało współczucie i wrażenie, że siedzi przed nim na deskach tarasu najbardziej krucha istota, jaką miał okazję oglądać. Chowająca swój świat za pierzyną tych oszałamiająco czarnych skrzydeł. I on wciągnął go do morza. I on potem brał do siebie te durne słowa, które leciały na plaży. Wyciągasz ostrze, kiedy jesteś bezbronne zwierzę. Nawet najwierniejszy kot ugryzie cię, kiedy będzie odczuwał ból tylko po to, żeby poinformować cię, że go odczuwa. Fleamont cały swój pęd i cierpienie zamieniał do formy sztuki.

Sztukę pozostawiał tym, którzy mogli spisać ją za niego.

- Nie. - Był człowiekiem z krwi i kości, bo chociaż padały tu żarty i anonse porównujące do psa, to Laurent... tak, były osoby, o których tak nieżyczliwie mógłby powiedzieć, ale pewnie skończyłoby na tym samym pytaniu: co się stało, że ten człowiek skończył w takim miejscu? Jaka tragedia go opętała... albo jakie poszukiwanie mocy i władzy? Ile można było przetracić, żeby tę moc zyskać i jak mocno zniszczyć samego siebie? Wyobrażał sobie, że Fontaine mogła zrównać Flynna do roli psa, ale i wyobrażenie Laurenta nie sięgało czasów, kiedy czuła dłoń kobiety gładziła ciemnowłosego chłopca po jego włosach i była o wiele bardziej czuła, bo o wiele bardziej ludzka. Ciągle się więc powstrzymywał - hamował swoje słowa i wszystko to, co w nadmiarze miał do powiedzenia. Byłoby to o wiele bardziej duszące, gdyby nie te zabiegi Flynna, które pobudzały jego wyobraźnię i poruszały te najbardziej zepsute skrawki jego wnętrza, które szukały najbardziej intensywnych doznań. Tych, które szeptały mu, żeby dał się zniszczyć, bo tylko wtedy się upewnisz, że żyjesz. Nie to, że nie wierzył jego słowom, ale pomagać można było na kilka sposobów. Ten niekoniecznie był tym, jakim Laurent chciałby się przysłużyć. Bo nie, Laurent nie potrafiłby go potraktować ostro czując się tak paskudnie winny za to, co zrobił mu wczoraj. Powtarzał sobie, że może są kwita, ale w jego mniemaniu - nie dało się być kwita za to, jak zupełnie... zwariował na parę chwil. Przeraził siebie samego. A pieskie oczy..? Te oczy... to spojrzenie aż prowokowało dreszcz na karku. To było to spojrzenie, które sprawiało, że bał się tego człowieka.

Sztuka Danse Macabre.

- Mam już i tak za dużo fantazji w snach. - I może lepiej, żeby na tym się skończyło, bo przecież ten dreszczyk podnieceni tu i teraz, który rósł z każdym dotykiem i szmerem słów nie powinien przenosić się na realia... to też powinien być sen. Proszę, żeby to był sen. - Tak. Zerżnij mnie. - Zakończymy tę konwersację pomiędzy nogami.

Odkryj wiadomość pozafabularną

Pociągowy, niestety z telefonu. Mam nadzieję, że i tak ok. @Laurent Prewett

Chciał zrozumieć.

Mmmm... Chciał rozumieć, kiedy Edge przysunął się bliżej i kiedy westchnienie wyrwało się z jego gardła. Rozumieć dlaczego wczoraj był na tej plaży i czemu wyrzucał z siebie takie raniące słowa. Chciał wiedzieć, czy potrafił spać ze świadomością, że zabił ludzi i czy patrząc na swoje dłonie nie widział krwi. Rozwikłać zagadkę, jak bardzo smutny jest i czego było potrzeba, żeby przegnać ten smutek. Teraz trochę ulatywał. Teraz błyszczał, lśnił, jaśniał. To przecież tragiczne, bo z tego głębokiego wrażenia, że sam stawał się jak zgaszona zapałka, teraz sam mógłby siebie tak opisać. Błyszczał, lśnił. Jaśniał. Dwie tak zepsute osoby nie mogły na siebie wpływać mocniej niż cielesne uniesienie. Nie mogły na siebie nie wpływać, kiedy to cielesne uniesienie było najlepszym z doznań w życiu. Tak sobie przynajmniej wmawiali, prawda? Że nie mogliby się oprzeć, że nie mogą odmówić, że moralność nie ma tu nic do gadania, a poczucie winy można utopić w kolejnych pocałunkach. Przelać oddechem na drugi oddech, albo zatopić kradnąc zupełnie dech z piersi drugiej osoby.

Chciał rozumieć, czemu. Dlaczego. Czemu człowiek musi tak mocno bronić się przed zapadnięciem na drugą stronę? I dlaczego to tak bardzo kusi, dlaczego tak bardzo chcesz wpadać w ten dół? Nie rozumiał. Nie rozumiał, dlaczego chciał dać się zniszczyć i dlaczego to zniszczone dłonie tak bardzo pobudzały wyobraźnię i doprowadzały do tęsknoty za przeżyciami, których się bał. Czemu przypomnienie sobie o nich znowu wspinało się po karku potrzebą cofnięcia się do tego, co było, wyciągnięcia tego i przeżycia na nowo. W nowym wydaniu, w nowym miejscu, z nowymi doświadczeniami. I w końcu: czemu człowiek był taki głupi, żeby porównywać wszystkie emocje do siebie? Miał tyle pytań, a żadne z nich nie tkało się w jego rozbitym umyśle nakręconym na doznanie każdej chwili. Nawet tej, w której gorąco języka i ust przecięto było chłodem rześkiego powietrza. Mogło być nim dotknięte, bo chłonął jego widok - i było to słodkie doznanie, było poruszające. Poruszało strunami zupełnego braku moralności, bo jak mogło być moralne pragnienie, by zeszmacony człowiek jeszcze mocniej cię zeszmacił? Nie mogło.

Prawie potknął się o własne nogi od pchnięcia do domu. Akcja-reakcja, bo jarczuk zerwał się na równe nogi. Z O S T A Ń. Wyrwało się z ust Laurenta, ale kłamstwem byłoby powiedzenie, że ten dom nie znał takich zagrywek. Drzwi zostały zamknięte, a zgorszony skrzat sam pojawił się przy jarczuku, który już zaczął ujadać, żeby go stąd zabrać. Bo takich... nie, ten dom TAKICH sytuacji nie znał. Znał jednak podobne. I według tych "podobnych" schemat pozostawał znany.

Lecz nawet kiedy myśli zupełnie pierzchały, to kiedy obrócił się na tej białej pościeli to nie znikały zupełnie. Odsuwały się coraz dalej i błogosławił każdy ruch, który pomagał im zniknąć. Bo przestać myśleć - wydawałoby się to takim prostym aktem. Przestać analizować. Zadawać pytania "czemu" i "dlaczego", jak dziecko, które musi pojąć każdy element otaczającego go życia. Wkurwiające - wiedział, że wielu ludzi miało jego paplaniny i pytania za wkurwiające. Niewielu tylko, jak Flynn, mówiło to wprost.
Kiedy masz twarz wciśniętą w poduszkę to niewiele możesz mówić. Gdy czyjeś palce zaciskają się na twojej linii szczęki - niewiele chcesz nawet mówić. Smakował tym obrzydliwym, spalonym tytoniem, śmierdział wczorajszą przygodą, miał szorstkie dłonie od tamtych wspominanych latami przeżyć. Miał wszystko to, czego Laurent nie chciał i wszystko to, czego jak chory człowiek pragnął w tym momencie.

I przede wszystkim miał tupet, żeby zacisnąć palce na jego szyi i doprowadzić selkie na skraj rozkosznego szaleństwa.

Chyba najmniej się spodziewał tego, że dokładnie tego - nawet jednego nacisku mniej - potrzebował do spełnienia i uspokojenia się. Jeszcze mniej spodziewał się tego, że zamiast zbierać ciuchy i teleportować się do domu Flynn będzie tu leżał i badał dotykiem jego rozgrzane, zmęczone ciało.

- Nie wiem, czy powinieneś o to pytać. Ale zastanów się, czy o cokolwiek chcesz pytać. Nie znosisz za dobrze moich odpowiedzi. - Nie powiedział tego z przekąsem ani z wyrzutem, dla niego to był fakt i nie doszukiwał się w nim winnych ani odpowiedzialnych. - Moja senna fantazja, której prezentacją, o zgrozo, byłeś ty, była jeszcze mniej delikatna od ciebie. - Złapał jego zniszczoną dłoń i naprowadził ją na kilka miejsc, w których pozostały mu piękne siniaki. Ale tego już nie powiedział, że ten sen był jakby... nie do końca senny. - Miałeś piękne skrzydła. A mimo to nawet tam nie byłeś wolny. - Laurent uśmiechnął się krytycznie, ze smutkiem. - To był piękny świat, w którym ja chyba nie byłem wcale pięknym człowiekiem. Mimo to... nigdy nie sądziłem, że sen może tak opętać, żeby nie chciało się budzić. - Albo na tyle, żeby chciało się zasypiać jak najszybciej każdego następnego wieczoru. - A ty? - To było w ogóle dziwne pytanie, które wysunął Flynn, ale na takim etapie zaspokojenia nie było oporów, żeby na to odpowiedzieć. Temat jak temat. Laurent po prostu nie miał w sobie pewności, że Flynn w ogóle chciałby go słuchać.

Uwielbiał dźwięk bicia ludzkich serc. Lubił też słyszeć, kiedy oddech się uspakajał i kiedy przechodził w spokojny, wręcz niesłyszalny, gdy umysł przechodził w stan snu. Mimo spokoju Flynn wydawał się (w pewien sposób) bardziej pobudzony niż wcześniej. Może to kwestia tego, jaki był rozdrażniony wcześniej, nie w humorze, albo że... albo cokolwiek innego. Być może początek tego zdania był już błędny: nie "pomimo spokoju", a właśnie "dzięki spokojowi". Gdy już nie szarpią cię nerwy na wszystkie strony świata skupienie przychodziło o wiele bardziej naturalnie. Laurent podważał jednak nie tylko własne słowa, ale własną wartość w najbardziej podstawowej kwestii zainteresowania drugiej strony. Skoro już obaj dostali, czego chcieli to czemu Fleamont miałby nim być jakkolwiek zainteresowany, nie miał powodu, żeby pytać. Gdyby nie to, jaki charakter miał ten czarodziej to pewnie myślałby, że to jakaś grzeczność, albo tylko po to, żeby nie było cicho, ale nie. Trudno mu było sobie wyobrazić ciemnowłosego właśnie w takiej roli - peplającego rzeczy tylko z grzeczności, co najwyżej samej litości. Litość zaś też jakoś tutaj nie pasowała.

Chciał już zapytać, co jest takie śmieszne, szczególnie, że wcale nie brzmiał na rozbawionego - to pewnie jakiś przytyk, to na pewno musiał być przytyk, tylko Laurent był za bardzo zmęczony, żeby się tym przejąć - ale pytania zadawać nie musiał, bo odpowiedź nadeszła sama. Taka, która rodziła kolejne pytanie: no bo jaki tatuaż..? Zadarł głowę, żeby zerknąć na twarz mężczyzny. Nawet nie rozchylił ust, żeby to pytanie zadać, a automatycznie chciał. Głupie, niemądre pytanie, bo przecież wiedział JAKI tatuaż. A ta odpowiedź tylko powiększyła skonfundowanie na jego twarzy i przywołała na powrót na nią drobne rumieńce.

- Nie wiedziałem, że masz tatuaż. - Właściwie to wcale nie wiedział, co robił tam akurat Fleamont, ale niekoniecznie aż tak mocno się nad tym zastanawiał. Ludzki umysł potrafi płatać figle... ale to było już w ogóle coś więcej niż figiel. Szczególnie, że siniaki były prawdziwe i kamień w jego dłoni był prawdziwy. W kategoriach intuicji nawet o tym nie myślał. Więc co, przypadek? Przypadki to rzadka rzecz w świecie magii i według niektórych - nie istniały.

Nie bardzo wiedział, czy Flynn chciał wzbudzić w nim empatię, ale jeśli tak to bardzo dobrze mu się to udało zrobić. Wtulił się w niego, a może teraz bardziej trzymał jego przy sobie? Jego ręce nie miały siły sprawczej, żeby go przed tym zamknąć, ale kiedy Bell o tym mówił, to jakoś tak instynktownie zadał sobie pytanie, czy sam tak nie robi. Czy nie błądzi i nie... nie. No przecież... przecież, że nie, prawda? A nie potrafił powiedzieć, że to właśnie ten moment, kiedy ktoś tracił dla ciebie głowę nie był jednym z najlepszych.

- Powiedziałem, że w tym śnie byłem kimś złym, bo zostało mi tam powiedziane, że zamieniłem się z kimś innym miejscami. Śniła mi się piękna łaźnia pachnąca różami i deszcz spadających gwiazd. Miałem dłuższe włosy, a ty wyglądałeś... byłeś mniej zniszczony życiem. Ponoć był festiwal, na który bardzo chciałeś iść, bo mieli tam ciasto. - Abstrakcja? Fantazja. Laurent lekko uśmiechnął się na to wspomnienie marudzącego na bolące skrzydła Flynna i na to, że on chciałby zjeść ciasto. Ach, no tak... może trzeba było go nakarmić ciastem. - Ponoć kazałem ci zbudować miasto, które kochałem. - Które kocham. Gdzieś ten czas i miejsce plątał mu się między palcami i na języku. - Bardzo poetycki opis. Punkt dla ciebie. - Opisał ten sen w całkowicie nieoczywistych słowach. W bardzo obrazowych - działały przynajmniej mocno na wyobraźnię Laurenta. I właściwie dopiero teraz drgnął, kiedy dotarło do niego słowo-klucz. - To zaczyna być niepokojące, Crow. Nazwałem cię Fantazją w swoim śnie. - A jego Fantazje są rzeczywiste? Tak, to było lekko niepokojące i odbiło się to na ciele Laurenta, który czuł, że... że nie ma nad tym kontroli. Nabrał mniej równego oddechu, unosząc znów spojrzenie na Flynna, kiedy ten dotknął jego wargi. - ... - Rozchylił wargi. Powiedzieć, że nie? To byłoby kłamstwo. Zamknął usta. W jego oczach pojawił się wyraz, jaki można było nazwać determinacja, chociaż pewnie niektórzy powiedzieliby, że to po prostu wyrachowanie. Ale Laurent i wyrachowany? Nie, niekoniecznie, nawet jeśli wielokrotnie chciał taki być. A przynajmniej sam o sobie tak nie myślał. - Lubię. - Przyznał w końcu. - Ostatnio mam tej kontroli za mało nad własnym życiem.

Odkryj wiadomość pozafabularną

* - Głowiłam się nad tym, ale nie mam pojęcia jak to przetłumaczyć, więc zostawiam to tak jak w jakimś fanfiku lat 2010, bo post poza tym skończyłam sto lat temu i uznałam, że wyjebane. Czekam na pozew Rado Języka Polskiego.