Anthony słuchał tego wywodu w wygodnej pozycji, ćmiąc sobie cały czas fajkę i obserwując młodego piskorza, jak wił się pomiędzy własnymi słowami, mówiąc dokładnie to co chciał powiedzieć i milcząc w sprawach, które pozostały dlań niewygodne. To zabawne, jak wiele osób skupiłoby się na tym alkoholu, narkotykach i seksie, jak mało zahaczyło o fakt, że poza tym było coś, czego się wstydził.

Były zaiste dwa rodzaje kłamstwa – wysublimowane, ażurowe zdania w których gładkie arabeski łagodziły przekaz, mydliły oczy, dawały pole do popisu wyobraźni współrozmówcy. Był też drugi rodzaj pięknego wodolejstwa, z którego ciężko było oddzielić ziarno od plew, rozeznać w którym miejscu był fałsz, skoro przy końcu wypowiedzi można było mieć problem ze spamiętaniem co było na jej początku. Isaac był jak noworoczne widowisko, pełne barwnych, rozświetlających wybuchów. Pytanie, czy pozostanie po tym smród spalenizny i mnóstwo zagracających miasto szczątków opakowań?

– Widzisz Isaaku, – podjął Anthony bardzo spokojnie, ale też poważnie, bez cienia rozbawienia tym mało subtelnym popisem. – Mam kilkudziesięciu stażystów na stanie i każdy z nich perfekcyjnie rachuje, kopiuje dokumenty bez najmniejszej nawet skazy, tłumaczy, spisuje raporty, wyjaśnia reklamacje i zażalenia, ale żaden... powtórzę żaden nie byłby w stanie z taką otwartością i bezczelnością zachęcać do aktu płciowego, który tu, w Wielkiej Brytanii jeszcze pięć lata temu był traktowany i ścigany jako przestępstwo i zrobić to w taki sposób, żeby nie stracić dyscyplinarnie swojej pracy.– pociągnął znów z fajki, enigmatyczny i niespieszny. Brakło mu tylko wielkiego grzyba na którym mógłby zasiąść i nieco zzieleniałej skóry, aby z powodzeniem móc odgrywać pana gąsienicę z poczytnej książeczki udającej literaturę dla dzieci pewnego oxfordzkiego matematyka. – Zadanie, o którym pomyślałem w kontekście Twojej osoby, w żaden sposób nie było nielegalne, wszak reprezentujemy interes magicznej społeczności na arenie międzynarodowej. Ale...chyba, chcesz bym Cię uwolnił od obowiązku pracy, dał ministerialny wilczy bilet i nigdy więcej, dla Twojego dobra, nie wracał do tej rozmowy. Cóż, kim jestem żeby Cię zmuszać do pracy na rzecz dobra kraju i tłamsić Twoje ambicje... Świat z pewnością zasługuje na Twoją trzecią książkę, będę temu kibicował. – w końcu Anthony uśmiechnął się, nieco gadzio, ani na moment nie odwracając wzroku od dziecka, które tak bardzo chciało mu zaimponować, a wyciągało tak mało interesujące go na ten moment zabawki.

– Ach te karty karty... Czasem chłopcze trzeba przyjąć istnienie krupiera i grać tym co się dostaje. – skomentował tylko, gdy zasłony się rozsunęły, a przed nimi zalewitowały dymiące misy, uzupełniające woń shishy o przyprawy i mięsiwa. Sosy o głębokich barwach czerwieni, żółci i zieleni przeplatane były parującymi misami lepkiego ryżu oraz koszami ociekającego czosnkowym masłem lekko nadpalonych naan. W koszyczkach pojawiły się ociekajace tłuszczem warzywne pakory i słodkie, polane lepkim syropem różanym gulab jamun'y – przypominające pączki kulki z dodatkiem zsiadłego mleka. Gnący się w pas mężczyzna polał im z tykwy jasnego choć mętnego figowego wina i odszedł równie nagle jak się pojawił.

Anthony nawet nie odwrócił twarzy w kierunku potraw, ćmiąc tytoń i patrząc na młodego Isaac'a, jak ten gotuje się przed nim, myśląc że gadulstwem i gwałtem cokolwiek osiągnie. Cóż, w szlachetnych żyłach Shafiqua znajdowała się również domieszka krwi Parkinsonów, a Ci z założenia odporni byli na ogień. Również ten wynikający z młodości i temperamentu.

– Jest mi rzeczywiście przykro, skoro założyłeś, że moje intencje nie są szczere. Ot, jesteśmy na drugiej części rozmowy kwalifikacyjnej, czy to grzech uznać, że przyjemniejszą okolicznością byłby wspólny lunch, aniżeli nużąca pogadanka w Twoim ulubionym biurze? – woda bulgotała w przerwach, a srebrzyste oczy obserwowały mowę ciała swojego rozmówcy, mimowolne drganie mięśni, to co kontrolował, co wymykało mu się brakiem doświadczenia, a co chciał pokazać. Kłamca w końcu pozna kłamcę, a Anthony nie rozmawiałby z nim tego dnia wcale, gdyby nie dostrzegł potencjału. W końcu jednak odłożył ustnik i sięgnął do wewnętrznej kieszonki swojej niemalże mugolskiej marynarki, która rychło dała odczuć na sobie swoje czarodziejskie spowinowacenie – kieszeń okazała się o wiele, wiele większa niż zakładałaby na to poszewka i w dłoni Anthony'ego ukazał się numer wczorajszy numer Proroka Codziennego. Przekartkował go z podobną nieznośnie flegmatyczną manierą, by w końcu położyć przed Isaac'iem właściwą stronę z - jak szybko mogło się okazać - bardzo niepochlebnym artykułem na swój temat w związku z rozpoczętymi pertraktacjami z Kambodżą i związaną z tym wizytą tamtejszej dyplomatki.

Anthony dał czas i przestrzeń swojemu stażyście na zapoznanie się z jego treścią i z pewną niechęcią ujął naan aby oderwać sobie kawałek i pomoczyć go w pomidorowym sosie pachnącym koziną. Jedzenia było przed nimi jak dla 6 osób, zapewne był to zestaw degustacyjny, choć sądząc po zasuszonej sylwetce dyplomaty, można było założyć, że nie zje nawet dziesiątej części tego co zostało podane.

Oskarżenie spłynęło po nim jak po kaczce z St. James Parku. Więcej, jego mina, ze wszech miar rozbawiona wskazywała jasno na swoiste rozczulenie sytuacja. Jeśli myślisz, że się Tobą bawię, to wiedz, że jeszcze nie zacząłem chłopcze – zdawały się mówić srebrzyste oczy drapieżnika, który teraz leniwie rozkładał się przy wodopoju, spoglądając na płochliwą gazelkę, która miała do niego wyrzuty za nieistniejące polowanie.

– Dróg jest wiele. Możesz niczym Hamilton zalać pod pseudonimem prasę esejami wychwalającymi rozpoczęcie pertraktacji. Możesz zdyskredytować pannę Stanhope, albo też stać się jej nowym cennym źródłem informacji – nakierować ostrze jej ciętego języka na naszych politycznych przeciwników, rozpalić wyobraźnię wokół interesów innego departamentu, lub obrażając moją osobę, sprzedawać informacje dotyczące postępujących sukcesów tego przedsięwzięcia – tu oczywiście po mojej autoryzacji, część z nich nie może rzeczywiście przedostać się do opinii publicznej, mimo że leży w jej interesie. Możesz w końcu zainteresować się jej źródłami, ktoś z Twoich kolegów zdecydowanie ma za dużo wolnego czasu, z chęcią dowiem się kto. – urwał na moment, aby kolejny kawałek chlebka, tym razem z towarzyszeniem innego dipu, wylądował w jego ustach. – Mm.. ten jest wybitny, chyba mój ulubiony, dobrze, że nic nie zmienili w przepisie – wtrącił Anthony, któremu nieodmiennie towarzyszył dobry humor, a niedawna groźba zdała się przebrzmiałym gromem burzy, z której szczęśliwie nie spadł żaden deszcz. Przeszła bokiem.

– Ostatecznie też możesz zrobić zasłonę dymną, rozniecić kontrtemat, który będzie zajmował umysły dziennikarzy i obywateli, tak żeby nie kłopotali się Kambodżą. Opcji jest wiele, a decyzja... należy do Ciebie. To w końcu drugi etap rozmowy kwalifikacyjnej, nie mogę narzucić Ci rozwiązania. – tym razem jego długie palce sięgnęły po pałeczki, w które ujął słodkiego, ociekającego różanym syropem pączka. Ach, była jeszcze jedna sprawa. Westchnął z udawaną dezaprobatą, podbitą tak teatralnie, że Isaac nie miał wątpliwości co do pozy nakładającej się na pozę. Wystudiowanym, na wskroś nonszalanckim ruchem wyjął mu z rąk gazetę i odsuwając głowę nie znacznie do tyłu zaczął metodycznie spowiadać się młokosowi, skoro tego potrzebował do szczęścia, zamiast na przykład gwarantu dodatkowego wynagrodzenia:

– Nie powiedziałbym, że jestem ekscentryczny, są gorsze ode mnie przypadki. Córka antymaga na dniach pojawi się w Anglii, nie znam dokładnego terminu. Społeczność magiczna Kambodży ma do zaoferowania zdecydowanie więcej niż mugole, o czym panna Stanhope nie ma zielonego pojęcia. W pierwszej kolejności zioła, które nie występują w naszej strefie klimatycznej. Specyfiki pozyskiwane z gruczołów tamtejszych zwierząt. Po drugie – i tajne – wykopaliska w sektorze świątynnym, niedostępnym mugolom, tu rzeczywiście będziemy podejmować współpracę z przedstawicielem Departamentu Tajemnic. Kobieta istnieje i podejmie kluczowe decyzje dla kształtu umowy. Od jej kaprysu zależy czy w ogóle zostanie podpisana. Niestety, ponieważ jej ojciec zgodził się dość spontanicznie na to rozwiązanie, czego nie byłem w stanie przewidzieć rozmawiając z nim, rzeczywiście nie znajduje się w terminarzach lokalnych dygnitarzy. Arcymag i gildia która za nim stoi nienawykła do tradycji marnotrawienia czasu na bezmyślnych bankietach, na których ludzie z którymi nie negocjują próbują zbić swój kapitał polityczny. Będę ją oczywiście namawiał do zmiany zdania kiedy już będzie na miejscu, ale – jak sam rozumiesz – wolę mieć podpisane dokumenty, aniżeli zadowolonych kolegów z innych departamentów. Co jeszcze... – zamyślił się na moment skanując finalne akapity paszkwilu. – Och, nie prowadzimy wojny z Kambodżą, ciężko więc nazywać księżniczkę branką, nie ukrywam się w swoim domu, nie mam na to czasu i cóż... patrząc na długość życia czarodziei ośmieliłbym się stwierdzić, że nadal jestem młody. – Odłożył gazetę i powrócił zainteresowaniem swoim do słodkości, którą trudno było zjeść w sposób gentelmeński. Stanowczo zbyt trudno.

Było coś dziwnego, w jaki sposób Anthony patrzył na dąsającego się Isaaca. Można było uznać ów błąkający się po twarzy uśmiech potraktować bardzo cynicznie, wręcz jako jawne okazywanie lekceważenia. W żaden sposób Shafiq nie próbował zrobić na młokosie dobrego wrażenia, podlizać mu się, pokazać od jak najlepszej strony. On nawet nie był krupierem, on był kasynem, który patrzył na dziecko wkraczające do jaskini zepsucia i hazardu z pierwszą wypłatą. Nie potrzebował w żaden sposób podkupić młodego, zyskać jego sympatię z tego prostego względu, że mu na niej nie zależało. Bagshot miał w sobie iskrę, ale zasięgi Anthony'ego nie ograniczały się do angielskiego społeczeństwa. Podróżował, miał kontakty, mógł takich Isaacow mieć na pęczki, ściągniętych chociażby ze Stanów, których jałowa ziemia przynosiła wielu idiotów, ale za to użytecznych idiotów łatwych do zmanipulowania.

Kto znał Anthony'ego rozpoznałby błysk w szarym oku, gdy buńczuczny stażysta po raz kolejny zarzekał się, że nie będzie zastraszał biednej panny Stanhope, ani też szukał na nią teczki. Rozpoznałby drżenie lewego kącika ust, które dyplomata zwykł mieć na widok małych, obślizgłych smoków, które właśnie opuściły bezpieczną strefę wzmacnianej wapniowej skorupy jajka.

Znali się za krótko, ale kto wie, być może Isaac z czasem dokopie się do tego, dlaczego akurat jemu została przedstawiona propozycja Bardzo Szybkiego Awansu, dlaczego mimo uciążliwego gadulstwa nadal ze sobą rozmawiali.

Anthony nadgryzł tłuste ciastko, pozwalając na krótki moment rozlać się po języku otulającemu go słodkiemu syropowi, nim wytarł go chusteczką.
– Jak wspomniałem, wybór i realizacja prawie w całości złożona jest w Twoje ręce. – nawet nie wspomniał o tym, że Isaac ma być skuteczny, ani choćby o własnej opinii na temat tego na ile to jest istotna sprawa. Pewne działania już były zaplanowane, pewne wizyty, pewne punkty pobytu dyplomatki do zrealizowania.

Próba wymuszenia rozbawiła go niepomiernie. Stawianie warunków w wykonaniu Isaaca rozczulało go jak pierwsze próby polowań norweskich kolczastych.
– To jest zabawne, że moja ochota na w ten sposób zadane pytanie jest natychmiastowo zerowana, jeśli dajesz mu ramę żądania. Miękko, subtelnie Isaac, czasem nie trzeba wyważać drzwi. Czasem wystarczy nacisnąć klamkę. – instruował go. Był daleki do tego, żeby widzieć w nim substytut własnego potomstwa, nigdy by nie dopuścił aby jego dziecko było tak bestialsko rozbestwione, puszczone samopas, marnujące swój potencjał. Wciąż jednak chciał aby sprowadzony z Włoch scyzoryk był skuteczny w tym do czego miał zamiar go użyć.

– Pozwolę sobie zapomnieć więc ten szorstki wystrzał "warunku" na rzecz przyjemnego pytania, jakie dwoje wspólnie pracujących na rzecz Anglii pracowników Ministerstwa może sobie zadać, przy smacznym, jeszcze ciepłym lunchu – to mówiąc podsunął Isaacowi pod nos koszyk z naan, aby mógł skosztować wybranego przez siebie dipu. Nie czekając jednak na jego reakcję podjął dalej: –Jest pewna osoba, która przychodzi mi na myśl, kiedy myślę o przyjacielu. Powodów są tysiące, tyleż samo ile sekund oddychaliśmy tym samym powietrzem, tyleż księżyców ile rozmyślałem jak mógłbym skrócić czas oczekiwania na kolejne spotkanie. Mógłbym powiedzieć, że najbardziej cenię w nim to, jak mimo upływu lat potrafi wciąż mnie zaskakiwać i rozbawiać. Prawdą jednak jest fakt, że to jedyna osoba, której mogę zaufać w pełni. To cenny i bardzo rzadki przywilej w dzisiejszych czasach. Niewielu może się takowym pochwalić.

Mimo, że sam zachęcał chwilę temu Isaaca do jedzenia, a stół wciąż uginał się pod ciężarem degustacyjnych mis, Anthony odsunął się od blatu i powrócił do shishy, ćmiąc brzoskwiniowy tytoń. – Pismo mówi, że kto przyjaciela znalazł ten skarb znalazł, i choć lubię gromadzić różne artefakty, wiem, że najcenniejszy z nich kroczy wolno, gdzieś tu, w naszej okolicy. A Ty Isaacu? Miałeś tyle szczęścia, żeby znaleźć skarb podczas swoich wypraw?