[05.08.72, koło 10] Śniadanie to najważniejszy posiłek dnia

— Ależ ja bawię się wyśmienicie, Eriku. Po prostu coś wisi w powietrzu. Zabierzcie mnie tam z powrotem, o pijani bogowie rzezi, oto wołam ja, wasza ukochana córka! — zadeklamował i odrzucił nieistniejące pukle włosów przez ramię niewieścim gestem. — Raczej spodziewam się ponurej atmosfery u Perseusa i Vespery. Który to jej ślub? Trzeci? Ciekawe kiedy Chester zbankrutuje. I czy przyjdą Malfoyowie.

Popatrzył na Thomasa z powątpiewaniem do jego samokontroli i postanowił bardzo dokładnie przyglądać się jego przyszłości, aby nie dostać torsjami na nową koszulę. Niech karmi bociany w krzakach, nie przy stole. Jak go ubrudzi, złoży jego jądra w ofierze podczas Dionizjów.

— Najważniejsze, aby dobrać kolorystykę koszuli pod sińce pod oczami, wtedy całość wygląda spójnie, jakbyś wybierała estetykę powabnego wampira sprzed dwóch stuleci, zresztą, dobrze ci poszło — wskazał głową na jej fiołkową sukienkę, wybierając na swój talerz pajdę ciemnego chleba na zakwasie, kiełbaskę i trochę smażonych marchewe, które Malwa wykopała świeżo z ogródka.

— Wyczuwam kaca mordercę i moralniaka. Zresztą, Sam jest we wczorajszym ubraniu. Czyli nie był w domu. Jak myślicie, kogo poderwał? — nachylił się ze szczwanym uśmiechem i szeptem na ustach do panów przy stole, zaciemniając przestrzeń między nimi dymem z papierosów. Jego mina jasno mówiła, że nie chodziło mu o podrywanie. W sumie, chłopak tak się kręcił dookoła Brenny, że aż zastanawiało to Morpheusa, ale sądził, że jego bratanica dałaby mu ubranie na zmianę, skoro i tak koszula Leśniczego de facto była jego sprzed dwóch sezonów.

Uniósł filiżankę w górę, jak w toaście, chociaż teraz podarował sobie zbyt długie modlitwy do Wenus, jemu spełniły się w opaczny, niemal okrutny sposób, a nie życzył Perseusowi źle. Jego głos poniósł się po sądzie radością tego, który prosi o to, czego jemu samemu braknie.

Erik rozmawia z Morfeuszem, Thomasem i Norą.
Erik gasi papierosa i zaczyna jeść.

— Ale było blisko, prawda? — Uniósł wymownie brwi na komentarz Nory. Poprawił się niespiesznie na krześle, celowo przedłużając ciszę, jaka między nimi zapadła. — To jak młody Carrow wywijał z tą dziewczyną na parkiecie, mogło skończyć się tragedią. Mieli sporo szczęścia. Któreś z nich mogło się połamać. Mogło też stać się coś gorszego.

Na jego twarz wdarł się drobny grymas, który sprawił, że między brwiami Erika zagościła pojedyncza zmarszczka. Ta dwójka dała spory pokaz umiejętności tanecznych - co do tego raczej nikt nie miał wątpliwości. Jednak wystarczył jeden nieostrożny krok lub zaburzenie równowagi, aby skończyło się to bardzo nieprzyjemnym wypadkiem. Oni przynajmniej mogliby liczyć na pomoc innych gości imprezy, nie to, co poniektórzy, którzy postanowili oddalić się na własną rękę.

— Przede wszystkim trzeba będzie przetrwać koncert pieśni liturgicznych kapłanek kowenu. Jak tam nie zaśniemy, to połowa sukcesu za nami — stwierdził z nadzieją w głosie na komentarz Hardwicka. Może jak uwierzy w to bardzo mocno, to ta przepowiednia się spełni? — Resztę... Jakoś przetrwamy.

Zmęczenie było komplikacją, jaką można było wymazać paroma flakonikami magicznych eliksirów. Przynajmniej na te kilka godzin. Gorzej było z gośćmi; chociaż Erik był dosyć blisko z Perseuszem czy Elliotem, tak nie do końca wiedział, kogo będzie mu dane spotkać na ceremonii i weselu. Mimowolnie przypomniał sobie pogrzeb Simone, na który udał się z Brenną. Zdecydowanie odcinali się wówczas od reszty socjety. Czy był skazany na podobną historię, tylko tym razem w towarzystwie swego wuja?

— Nie liczyłbym na ich obecność. — przyznał z krzywą miną, gdy Morfeusz nawiązał do rodu jasnowłosych czarodziejów i czarownic. — A przynajmniej nietłumną.

Biorąc pod uwagę plotki związane z nagłym narzeczeństwem Blacka i Rookwoodówny, większość rodu Malfoyów zapewne będzie się trzymać z daleka. No, może z wyjątkiem Elliotta, bo akurat jego spodziewał się spotkać na weselu. Ktoś musiał zadbać o to, aby Percy zjawił się przed ołtarzem w odpowiednim stanie. Poza tym Blacków i Malfoyów dało się przeżyć. To o inne rodziny powinni się martwić, zwłaszcza te, które mogły mieć potencjalne na pieńku z Longbottomami.

— Wzajemnie — odparł machinalnie na słowa blondynki, układając usta w przebiegły uśmiech, zanim wargi zacisnęły się wokół filtra i żar papierosa rozbłysł przy stole.

Zerknął z zaciekawieniem w stronę Samuela, który dalej rozmawiał z Brenną, gdy Morfeusz o nim wspomniał. Cóż, faktycznie wyglądał nieco wczorajszo, ale z drugiej strony może po prostu nie pomyślał o tym, aby zostawić na terytorium Warowni jakieś ciuchy na zmianę? Mógł nie chcieć zahaczać jeszcze o swój pokoik u Lizzy.

— Może przydrożne krzaki? — rzucił, przekrzywiając lekko głowę. — Jego czasem... ciągnie do natury.

W ogóle by go nie zdziwiło, gdyby podczas powrotu z potańcówki stwierdził, że chcę posiedzieć w lesie, czy zmienić się parę razy w niedźwiedzia. Może tak się doprowadził do takiego stanu? Widząc, że reszta gości zaczęła już powoli zajadać się śniadaniem, Erik zgasił papierosa i nałożył sobie nieco jajecznicy z półmiska, popijając kolejne kęsy małymi łyczkami herbaty. Co rusz zerkał w stronę Nory, przypominając jej o swojej obecności.

Nie angażowała się w rozmowę na temat wesela, na które się wybierali. Nie znała jakoś specjalnie tej dwójki, która to miała rozpocząć swoją nową drogę życia (poza tym spotkaniem bliskiego stopnia z laską Perseusa, które nadal wzbudzało w niej mieszane uczucia), chociaż to, co wspomniał Morpheus ją zainteresowało, trzeci mąż? Brzmiało dosyć kontrowersyjnie. Po co brać ślub, jeśli nie jest się pewnym swojego wyboru, nie miała pojęcia.

Unosiła do ust filiżankę z herbatą, kiedy wujek kontynuował swój wywód, akurat upijała niewielki łyk herbaty. Jego słowa spowodowały, że się zakrztusiła. Próbowała złapać oddech, po kilku próbach odkaszlnięcia jej się to udało. - Dziękuję? - Powiedziała nieco zmieszana, nie spodziewała się, że jej nie najlepszą formę będzie chciał skomentować i on.

Miała wrażenie, że Morpheus robi wszystko, żeby ją doprowadzić do zawału, bo kolejny temat rozmowy, który wybrał wcale nie był lepszy. Wiele by dała, żeby odbiec od tego stołu, ale chyba znajdowała się w potrzasku. Nie odezwała się ani słowem, za to czuła, że pieką ją policzki. Na pewno nikt tego nie zauważył.

- Jesteś pewien, że kawa to dobry wybór? - Zapytała jeszcze Thomasa, z doświadczenia sugerowałaby jednak herbatę, była zdecydowanie mniej inwazyjna, ale różne był gusta i sposoby leczenia kaca.

Nie wiedzieć czemu, nawet Hardwick dołączył do komentowania tego, jak wygląda. Czy oni się zmówili? Westchnęła jedynie głośno. - Nie sądziłam, że jest, aż tak źle. - Powiedziała jeszcze cicho, może nie powinna w ogóle wychodzić z tego pokoju.

- To zdecydowanie lepszy pomysł, co tam miłość, kiedy można leczyć kaca. - Zgodziła się z Tomaszem.

Nie zauważyła, że Sam skończył rozmawiać z Brenną. Zarejestrowała to dopiero wtedy, kiedy się odezwał. Jej wzrok wtedy momentalnie przeniósł się na pusty talerz, który wydawał się być teraz istnym dziełem sztuki, które podziwiała.

- Po prostu im zazdrościsz, bo ty nie umiesz tak wywijać. - Rzekła jeszcze do swojego najukochańszego przyjaciela. Strasznie uszczypliwy się ostatnio zrobił.

Posłała mu również zabójcze spojrzenie, sugerujące, że ma chęć go zamordować, po tym jak dostrzegła ten przebiegły uśmiech na jego twarzy, nie było to jedyne, co zrobiła, bo przy okazji dyskretnie kopnęła nogą pod stołem, żeby uderzyć Erika w kostkę.

Strzepnął popiół do kryształowej popielniczki, którą pewnie ustawiła tam Malwa, blisko jego miejsca. Cóż, skrzatka znała go całe jego życie, nic dziwnego, że wiedziała dokładnie, czego będzie potrzebował. Pewnie położyłby tam też paczuszkę i zapalniczkę, gdyby wiedziała, że zapomni swoich. Z uniesioną brwią spoglądał to na Erika, to na Norę, próbując przeanalizować, co tu się dzieje i o co chodzi. Gdyby nie to, że znał preferencje bratanka pod względem partnerów, pomyślałby, że to o coś w tej kwestii... Może niedługo w gazetach pojawią się artykuły: Ciastka Nory tak magiczne, że teraz wolę kobiety? Nie, podteksty tego zdania były nader obrzydliwie i kojarzyły mu się z tworem wczesnych komiksów o pączkach i miłości. Trochę obrzydliwe.

— W następnym wywiadzie, jak będą pytać o sekrety twojej urody, powiesz, że to zasługa drzemek do dźwięków pieśni religijnych i zrobisz z... kto jest teraz naczelną tam? Nie ważne, zrobicie biznes na winylach na zmarszczki — zasugerował, dopalając papierosa i zgniatając filtr w kupce popiołu.

— Brenna! Jakże nam miło, że nas zaszczyciłaś. Siadaj i jedz, na czymś musisz żyć, jeśli nie sen, to chociaż kiełbaski. — Posłał jej uśmiech znad zmarnowanego masłem chleba. Wyglądał świeżej, niż się czuł, zdecydowanie, zresztą bezsenność i nadmierna obecność tu i tam należały niemal do ogólnych cech Longbottomów. Może dlatego wydawało się wielu, że matka miała ich więcej, niż rzeczywiście. — Co prawda nie spałem w ogóle, ale poranek jest doskonały.

Wydawał się być niemal kwiatem, który żywi się plotkami i domysłami i nieco ciężka atmosfera jest dla niego wyśmienita; oczywiście dlatego, że skoro nikt nie umarł, to nie była żadna bardzo poważna rzecz. Nie ma prawdziwiej potańcówki bez dramatu. Musiał tylko dotrzeć do sedna, co właściwie się zdarzyło. Nora nie spała w Warowni, bo widział drzemiącą Brennę na kanapie, jak szedł po eliksir dla siebie nas ranem. Czyżby? Nie. A może? Nieeee.

Nieświadomie zaczął bawić się przy szyi łańcuszkiem czasozmieniacza. Kusiło, oj, kusiło, żeby sprawdzić, co takiego wyczyniała panna Nora, Erik i Książę Kniei. Czyżby? Nie. A może? Nieeee. Erik to jeszcze, posadziłby go o to, ale Nora? Nie ma szans.