Do tej pory Nikolai nie zastanawiał się nad tym, jak właściwie chłopcy i dziewczęta mieli nauczyć się funkcjonować razem w dorosłym życiu, skoro przez całe osiem lat edukacji widywali się jedynie podczas przerw na posiłek. Właściwie nikt z jego otoczenia się nad tym nie zastanawiał, nigdy nie padały tego typu pytania i wszyscy jakoś z tym żyli. Jakoś udawało im się dogadywać, ale może była to zasługa matek i ojców, którzy tłukli synom do głów, jak prawidłowo traktować damę, oraz córkom, jak wybrać odpowiedniego kandydata na towarzysza.

-Jakoś... Do tej pory nie było większych problemów - nie była to może najmądrzejsza lub najlepsza odpowiedź, ale Nikolai właściwie nie wiedział, co miał Brennie odpowiedzieć.

Po prostu tak było i tyle. W czasach szkolnych prawie wszyscy uczniowie większość czasu poświęcali na trzymaniu gardy i zastanawianiu się, z której strony padnie atak od innego ucznia, a nie w jaki sposób dogada się z drugą osobą, gdy w końcu zakończy naukę i zajmie się pracą.

W drugim pomieszczeniu, w którym, jak Brenna powiedziała, hodowano zioła, lepiej się oddychało. Może było to spowodowane mniejszym rozmiarem samych roślin, a może przyjemnym zapachem ziół?

Zaśmiał się cicho z historii o piosence, przez którą Brenna była w stanie rozpoznać cztery rodzaje ziół, a potem wymusiła na rodzinie zasianie owych roślin. Ach, skrzaty domowe... Co by czarodziej zrobił bez ich nieocenionej pomocy i zdolności?

-Moja mama ma podobną szklarnię - wymsknęło mu się. [a]-Trochę mniejszą. Hoduje tam kwiaty, szczególnie róże. Skrzaty bardzo jej pomagają, ale mnie i moich braci nigdy tam nie wpuszczała... Niedługo zapewne zabierze tam moją siostrę... Ekhem... Przepraszam... Nie chciałem ci przerywać.

-Gdybym sam potrafił chować ciała tak, że nikt w życiu nie znajdzie żadnych śladów, też bym o tym głośno nie mówił. Za dużo osób zaczęłoby zadawać za dużo pytań. Jeszcze bym się naraził Ministerstwu albo wyjawił jakąś wielką tajemnicę.

Na pytanie o swoje "plany" odpowiedział wzruszeniem ramionami i niewinnym uśmiechem.

-Oczywiście, że nie - jeszcze - ale dobrze jest wiedzieć, jakie ma się opcje i z kim należy żyć w zgodzie.

Nikolai wzruszył ramionami.

-Raczej "byłoby lepiej, gdybyśmy tam nie wchodzili". Pewnie nie chciała, żebyśmy jej tam coś zniszczyli. Albo nie chciała, żeby nasz ojciec nas tam zobaczył. Mama pewnie by nas tam wpuszczała, gdyby ojciec nie robił z tego takiej afery. Mój ojciec był... Nie był najcieplejszą osobą, jeśli miałbym go opisać - odpowiedział z niechęcią w głosie.

Ludzie byli różni i kultury były różne, a to przekładało się na wychowanie i postrzeganie świata w inny sposób przez każdego. Dla Brenny mogło to być nie do pomyślenia, dla Nikolaia natomiast była to przykra rzeczywistość.

-Pokazywała nam swoje kwiaty przez oszklone ściany. Hodowała naprawdę piękne róże. Dopóki ojciec nie widział nas w środku, nie było problemu.

Podziwianie kwiatów za szybą było akceptowalne, ale wchodzenie do domowej szklarni już nie. Vitalii Petrov trzymał rodzinę twardą ręką i miewał naprawdę dziwne opinie i skojarzenia. Jeżeli ktoś przechodził przez szklane drzwi ogrodu, oznaczało to, że miał zamiar opiekować się rosnącymi tam roślinami. Podlewać, przesadzać, podcinać... Ale nie była to praca, którą powinni wykonywać jego synowie, dlatego ogromnie się gniewał, gdy Nikolai z zainteresowaniem oglądał pracę swojej matki i oferował najlepszą pomoc, jaką ofiarować mógł pięciolatek. Niczego nie ułatwiał również Pyotr, którego Vitalii wychował niemal na swojego klona, i donosił ojcu o wszystkim, co działo się w posiadłości pod jego nieobecność.

Na szczęście tu, w Anglii, jego "władza" ani rosyjskie zasady nie obowiązywały. Vladimir zdawał sobie sprawę, jakie miejsca Brenna mogła pokazać jego bratankowi, i cieszył się, że Kol mógł w końcu zaznać takiej samej wolności, jakiej zaznał on, gdy wyniósł się z Rosji. Tam ludzie po prostu przyzwyczaili się do rygorystycznych zasad, panujących tam od stuleci, i żyli najlepiej, jak mogli. Dziwili się tylko ci, którzy wyjeżdżali za granicę i na własnej skórze przekonali się, jak inny był świat poza granicami ich rodzinnego państwa.

A może sama Rosja nie była aż tak "rygorystyczna", tylko których z przodków Petrovych ustalił tak dziwne zasady?

Chciał zaśmiać się z komentarza Brenny na temat umiejętności chowania ciał, bo dla niego były to niewinne, może trochę dziwne żarty, bo wcale takiej umiejętności nie posiadał i rączkę nie planował jej rozwijać. Zauważył jednak, że na ułamek sekundy spojrzenie Brenny zmieniło się. Nie był do końca pewien, jak powinien określić tę zmianę, ale z pewnością nie była to zmiana, z której powinien być dumny lub z której powinien się cieszyć.

-Spokojnie, nie mam zamiaru rozrabiać - powiedział poważnie, uważniej przyglądając się jednej z roślin. -Tylko żartowałem. Nie jestem psycholem.

-Hm... W moim rodzinnym domu nie było miejsca na dyskusje. Wszystko było tak, jak kazał mój ojciec - a wcześniej jego ojciec. -Raz złamałem jedną z jego zasad. Po karze długo nie chciałem wchodzić do tamtego pokoju. Później, kiedy w końcu się przełamałem, moja mama kryła mnie przed nim i starszym bratem.

Nie powiedział nic więcej, jedynie przyglądał się z zainteresowaniem roślinom. Jego rodzina była dziwna, co tu dużo mówić. Jego ojciec był dziwny. Miał swoje dziwne zasady i przekonania i gniewał się i karał swoją rodzinę, gdy ktoś odważył się powiedzieć mu "nie". Teraz gdy Nikolai mieszkał ze stryjem i każdym dniem widział coraz więcej różnic między Rosją a Anglią, widział również, jak nielogiczne były te zasady. Można by powiedzieć, że szok kulturowy zaczynał otwierać mu oczy.

Dlaczego tutaj chłopcy zajmowali się rzeczami, które zarezerwowane były dla dziewcząt? Dlaczego dziewczęta podejmowały męskie zadania? Dlaczego właściwie coś były "męskie" lub "dziewczęce"? Dlaczego chłopcy nie mogli uprawiać roślin i tylko dziewczęta mogły grać na instrumentach? Nie były to zasady, które do głów tłukli nauczyciele Koldovstoretz (poza klasyfikacją zielarstwa), a właśnie Vitalii. Dlaczego? Jaki to miało sens?

-To jest niesamowite - powiedział z szerokim, szczerym uśmiechem. -Och, mój ojciec wpadłby w furię, gdyby dowiedział się, że odwiedzam... mugolskie... miejsca - zaciął się na chwilę, upominając się w myślach, że tu, w Anglii, powinien zważać na słowa.

Określenia, którymi posługiwał się Vitalii, i których uczył swoich dzieci, jako "prawidłowych określeń", nie były w Anglii akceptowalne, o czym Vladimir powiadomił go zaraz po tym, jak przenieśli się z portu do Doliny Godryka. Vladimir już dawno odciął się od dziwnych doktryn swojej familii i tak samo próbował odciąć od nich swojego drugiego bratanka, którego Vitalii nie zdążył tak zepsuć, jak swojego pierworodnego.

-Gdybym chciał mordować, na pewno wiedziałbym, jak chować ciała - pozwolił sobie na kolejny "żarcik".

Gdyby jednak wiedział, jakie rzeczy widziała Brenna... Z czym musiała się mierzyć i co było jej wpajane, z pewnością powstrzymałby się przed takimi żartami, ze zwykłego szacunku do niej. Nie był jednak tego świadomy i pozostawało mieć nadzieję, że nie popełni żadnej poważnej gafy.

-Tak! - odpowiedź na propozycję zobaczenia ciekawszych egzemplarzy roślin padła niemal natychmiast, jak Brenna skończyła mowić.

W to "tak" włożył cały swój entuzjazm, ciekawość i bunt, który rósł w nim, odkąd ojciec powiedział mu, że nie może robić rzeczy, które robiła jego matka (niektóre i tak robił, tuż za jego plecami).

Określenie "surowe wychowanie" wydało się Nikolaiowi bardzo łagodne, teraz, gdy zaczynał życie w zupełnie innym miejscu, według zupełnie innych zasad i zaczynał dostrzegać, że może jednak Vitalii nie wychowywał swoich dzieci. On je zwyczajnie tresował, jak dawniej jego i Vladimira tresował ich ojciec.

"Tego nie rób"! "Tamtego nie rób"! "Mój syn nie będzie parał się takimi rzeczami"! "To jest niemęskie"! "Masz się uczyć tego"! "Siedź prosto"! "Mówisz za cicho"! "Nie patrz"! "Nie dotykaj"! I wiele, wiele innych zasad, którymi gdyby je spisać, można by zapewne zapełnić całą ścianę zamkowego korytarza. Z tego, co wiedział, rodzice jego szkolnych rówieśników również byli surowi, zwłaszcza wobec swoich synów, którzy w przyszłości mieli przecież przejmować ojcowskie obowiązki i dbać o przyszłość rodu, ale jego ojciec zbliżał się niebezpiecznie blisko granicy, której rodzic nigdy nie powinien przekroczyć, gdy w grę wchodziło wychowywanie dziecka.

Kolejny uśmiech rozgościł się na jego twarzy, gdy Brenna zaproponowała wycieczkę do "Kev Gardens", tak żeby "doprowadzić ojca do furii".

Poszedł dalej za nią, do następnego pomieszczenia, gdzie spotkali kolejnego pracownika szklarni. Słuchał ostrzeżeń Brenny, a mimo to wyciągnął rękę, by dotknąć jednej z roślin. Omal nie straciłby w ten sposób palca, gdyby chwilę później tę rękę odsunął. Najprawdopodobniej to była właśnie ta chińska kąsająca kapusta, o której wspominała Brenna.

-To zdecydowanie nie będzie moja ulubiona roślina - stwierdził, mierząc gryzące warzywo spojrzeniem pełnym oburzenia.

Dobra, Brenna go ostrzegała, że wchodzili właśnie do tej części szklarni, w której Sproutowie hodowali te magiczne, dziwne rośliny, ale nadal... To Coś Próbowało Go Ugryźć!

Oddalił się od tej nieszczęsnej kapusty i pochylił się nad doniczką, o której zawartości opowiadała teraz Brenna. Mandragora, tak? Skrzywił się, wyobrażając sobie leżące na stole niemowlę, nóż w swojej dłoni i stojący obok kociołek, w którym wesoło bulgotał sobie częściowo przygotowany eliksir, czekający tylko na dodanie ostatniego, wrzeszczącego składnika.

-Natura jest naprawdę dziwna.

Vladimir wiele razy opowiadał Nikolaiowi o swoim ojcu, z którym Nikolai miał jedynie kilka rozmywających się już wspomnień. Opowiadał o swoim starszym bracie, ojcu chłopca, gdy był jeszcze dzieckiem, posłusznym swojemu rodzicowi, jak wierny kundelek. Im więcej tych opowieści Nikolai słyszał, tym bardziej adekwatne stawało się stwierdzenie, że "historia lubi zataczać koło". Tak, jak dawniej Vitalii, tak teraz Pyotr przejął rolę wiernego kundelka, merdającego żywo ogonkiem tylko dlatego, że miłosierny Pan na niego spojrzał. Wredny kapuś, który zajął ciepłą posadkę, również przygotowaną mu przez ojca. Nikolai za to poszedł w ślady Vladimira, który również zaczął buntować się swojemu ojcu, po tym, jak zobaczył, w jaki sposób żyli inni ludzie i jak on mógłby żyć, gdyby nie był Petrovym. I dla nich obu ich "wolność" zakończyła się w ten sam sposób - odesłani przez swoich ojców za ocean, a ich "występki" zasłonięte były historyjkami o pragnieniu pogłębiania wiedzy i opiece nad schorowanym krewnym.

"Zbrodnia" dla wolności.

Kłamstwo i rozłam dla dobrego imienia.

-A mówili, że zielarstwo to kobiece zajęcie - powiedział, jeszcze raz zerkając na niewinnie siedzącą w donicy kapustę, która zapewne bez najmniejszego trudu pozbawiłaby go ręki własnymi zębami. -Powinienem się martwić? - Może jednak nie powinien był żartować o chowaniu ciał?

Hm, czyli jednak chodziło o odstraszanie ludzi. W sumie nie był to głupi pomysł, ale...

-Skąd wiesz, że nie pogryzłaby ciebie? Czy taka roślina potrafi odróżnić żywiciela od nieprzyjaciela? A jeśli zaatakowałaby twojego znajomego? Można taką kapustę wytresować?

Gdyby istniała taka możliwość, to posadzenie takiej kapusty wokół ogrodzenia nie byłoby głupim pomysłem. A może nawet sam spróbowałby wyhodować sobie taką, a potem wysłałby starszemu bratu w prezencie? Chociaż nie, to byłoby za dużo. Jeszcze paczkę otworzyłyby bliźniaki albo mama i komuś stałaby się krzywda.

Czasami powinien się wstydzić swoich myśli.

-Wydaje mi się, że w tym przypadku to jednak natura jest dziwna. Bo nawet jeśli czarodzieje by nie wpadli na to, żeby niemowlaka wrzucić do kociołka, to gdzieś tam nadal by sobie to rosło, nie?

Przeszli do kolejnej rośliny, do Diabelskich Sideł, jak oznajmiła Brenna. Wbrew temu, co mówiła kobieta, dla Nikolaia wcale nie wyglądały niewinnie. Niby się nie ruszały ani nie miały zębów, ale nadal... A może to przez te kapusty i mandragory, które widzieli i Nikolai powoli przestawał wierzyć w "niewinność" roślin, które sobie rosły w szklarni?

-Czyli nie lubią słońca, tak? Dobrze zapamiętać - mruknął, czując na plecach dreszcze, gdy Brenna wspomniała o swoim porwaniu. -Sproutowie to niebezpieczna rodzina.