Temat ze sprawdzeniem jego kobiet, został milczeniem ucięty, co mogło tylko bawić Renigalda, że ów kolega ze szkoły nie wypłaciłby za taką usługę. Może w ogóle zrezygnował? Brzmiało to przecież zabawnie.

Skupili się na poważniejszym temacie, na który szczerze Malfoy nie spodziewał się rozmawiać. Ale miał przed sobą historyka, który ciekaw był opinii innych osób względem sytuacji w kraju. Jak postrzegają. Czemu miałby się chować ze swoimi poglądami, skoro wiele rodzin czystokrwistych tego nie robiła?

Nie bał się.

Dlatego bez krępacji zadał bezpośrednie pytanie dawnemu Gryfonowi, który na to wszystko mógł patrzeć zupełnie inaczej. Zaskoczył go? Aż się kącik ust uniósł Renigaldowi ku górze.

- Czyżby?
Wpatrywał się z niego, wciąż lekko uśmiechając.
- Zawsze stajemy przed jakimiś wyborami. Błahymi i poważnymi. Może pamiętasz historię związaną z Grindelwaldem? Za jego czasów też istniały takie podziały, wybory.
Wspomniał dawnego czarnoksiężnika. Podziwiając go za to co w tamtym czasie zrobił. Szkoda, że nie osiągnął tego co zamierzał w pełni. Może obecny Czarny Pan, dokona niemożliwego?
- Kogo miałoby mi być szkoda? Szlam? Szumowin? Daj spokój.
Prychnął rozbawiony. Upił łyk swojego piwa. Nie będzie się poniżał do takiego stopnia, aby żal było mu jakiejś szlamy. Powinni wiedzieć, gdzie ich miejsce. A na pewno nie było ono w Ministerstwie Magii jak i w całej społeczności magicznej. Nawet w szkole nie okazywał im litości. Nie pomagał im. Zawsze patrzył na nich z góry. Byli tylko szczurami, które trzeba przepędzić, albo wybić.

Jeżeli o samego Leacha chodziło, szanował swojego krewnego, który sprawił, że Nobby zszedł dosłownie ze stołka Ministra. Choć lata trzeba było na to czekać.

Skoro pamiętał, to naprawdę wspaniały z niego zawodowy historyk. I jeszcze wspomniał o jakimś mugolskim Hitlerze. Ten to według Renigalda był kretynem, który chyba chciał upodobnić się do czarodziejów i pokazać, że też umie… zabijać mugoli. Śmieszna sprawa. Czytanie tego wszystkiego co odpierdalał w swojej społeczności mugolskiej było nużące. To już sam Grindelwald był kimś. A teraz jego jakby następca Czarny Pan, może kontynuować dzieło. Oby nie spierdolił, jeżeli chce naprawdę być kimś.

Malfoy, nie krył się ze swoimi poglądami. Jego rodzina była szanowana, bogata i mogła sobie pozwolić na znacznie wiele. Jedni z prawdziwych czystokrwistych, którzy nie mieszali się ze ścierwami brudnej krwi.

- Ja mam na ten temat inne zdanie.
Wzruszył ramionami i upił sobie kolejnego łyka swojego piwa. Ginęli Ci, którzy nie umieli się podporządkować nowemu prawu. Tak jak teraz, nie potrafili zaakceptować podziałów. Nie musieliby ginąć, gdyby mugole i mugolacy siedzieliby na dupie w swoim rodzinnym kraju, przeznaczonym dla nich i nie mieszali do świata magicznego.

Lecz skoro kolega zamierzał zakończyć temat, płynnie przechodząc do innego, Renigald odstawiając kufel spojrzał na niego ze zdziwieniem, powagą, uniesioną brwią, jakby kilkoma reakcjami jednocześnie. ”O jakim kurwa końcu wolności pieprzy?” – zastanowił się. Nie ogarnął od razu o co mu chodziło. Czy zamierzał go za poglądy i szanowanie działań Czarnego Pana donieść do Ministerstwa, czy chodziło mu o… kurwa, ślub! Złapał się za czoło i podparł łokciem o blat stolika.

- Bagshot… Bez takich tekstów… Myślałem że chcesz donieść na mnie.
Ulga?
- Chodzi Ci o te zaręczyny?
Zabrał rękę z powagą i pytaniem patrząc na niego. Zaraz jednak uśmiechnął się kącikiem ust kręcąc głową.
- To plotka. Ściema. Nie wierz temu co piszą w prasie.
Zgasił temat? Uwierzy mu na słowa? Oby! Nie chciałoby mu się tłumaczyć, skąd to się wzięło. Ktoś mógł go widzieć z Penny i pomyśleć, że się zaręczyli. Każdy dziennikarz aby zarobić na artykułach, napisze cokolwiek.
Jeżeli zaś chodziło o jakieś dobre lokale, znał ich spoko. Nawet burdele.

Rozbawił go swoim komentarzem, ale sam także się uśmiechnął. Kolega nieźle go trochę wystraszył, ale wytłumaczył się tym, że nie miał takiego zamiaru. Gdzieżby? Przecież jest historykiem, dziennikarzem, zbierał informacje. Renigald pytany, odpowiadał z niczym się nie kryjąc. Kto mu podskoczy? Malfoyowi?

- Jeszcze jak.
Stwierdził z żartem, udawaną w tym momencie powagą. Isaac wyglądał na podejrzanego typa, co nagle zaczepia o prawa mugolskie w tym kraju. O bezpieczeństwo i strach obywateli miasta. Nie miał niczego złego na myśli.

Przechodząc już do tematu tych zaręczyn, który przestał co prawda bawić już Renigalda, musiał wyprostować Bagshota, że to jedynie pewne nieporozumienie. Bywało to męczące co prawda. Tłumaczyć każdemu, że magazyn Czarownica przeszedł sam siebie.

- Nie musiała opłacać. Wymsknęło się jej przypadkiem na ostatnim bankiecie organizowanym przez moją matkę z pokazem mody Rosierów. Na miejscu była dziennikarka. Reszty się domyśl.
Zarzucił mu wędkę, opisał krótko jak do tego doszło, skoro był taki ciekawy. Można zwalić na to, że na Penny inaczej zadziałał markowy z wyższej półki szampan i zaczęła pierdolić od rzeczy.
Czy była ładna? Nie zaprzeczył. Ale nie było im przecież pisane bycie razem.
- Nie pasujemy do siebie.
Krótko uciął temat. Co mu w niej nie pasowało? Jakby miał się zastanowić, to chyba nieznośny charakter? Gdyby mieli zostać małżeństwem, mogliby nie wytrzymać ze sobą dłużej niż dobę. Była czystej krwi. To prawda. Ale problemem byli przecież jego rodzice. Nie zaakceptują jej, bo była biedna. Tolerowała mugoli i mugolaków. Miała odmienne zdanie od niego w tych kwestiach.

Taką kolega miał już pracę. Cóż poradzić na to, że wyglądał podejrzanie? Zaczepiał do rozmowy, ciekawym będąc polityki tutejszej społeczności i jej podejścia do sytuacji w mieście, w kraju. Co prawda, może i nie zaczepiał byle kogo, jak typowo zawodowy dziennikarz, ale tutaj zdarzyło się przypadkowe koleżeńskie spotkanie. Po kilku latach.

- Na szpiega musiałbyś trochę poćwiczyć.
Również odpowiedział z uśmiechem. Renigald nigdy nie miał oporu być szczerym do bólu. Nawet wyrażając jawnie swoje zdanie na temat tutejszej polityki, zostawiając rozmówcę do interpretowania sobie jego wypowiedzi wedle uznania. Niby nie opowiadał się za którąś stron, ale też nie wspierał mugoli, a popierał Czarnego Pana, jego działania, ideologię. Jak rodzina go uczyła.

Wracając zaś do tej romantycznie rozegranej szopki, którą wyjaśnił pobieżnie koledze, ten próbował widocznie poskładać w sensowną całość, logiczną. Lecz takowej tutaj przecież nie było?

- Potrzebuje reklamy sklepu.
Odparł zgodnie z prawdą. Co znaczy, że żadna z podpowiedzi zapodana przez Bagshota. Ani go nie kochała. Ani go nienawidziła. Ani nie potrzebowała mieć rozgłosu dla siebie. Tylko zależało jej na jakiejś uwadze dziennikarki w sprawie swojego sklepu. Jako beznadziejny kolega, pomógł jej oczywiście. Tylko, poszło to raczej nie w takim kierunku, w jakim powinno.

Wzruszył ramionami, na stwierdzenie, czy było to irytujące. To bardziej było zaskakujące. Że Penny wybrała jego zamiast Aidana. Czy, gdyby z Parkinsonem znalazła się w podobnej sytuacji, zagrałaby tam samo? Podobnie? Jak z nimi rozmawiał, negatywnie się odnieśli jedno względem drugiego.

- Zostawić dziewczynę w spokoju?
Spojrzał na niego jak na idiotę. Unosząc przy tym brew. Jak miałby ją zostawić w spokoju?
- Beze mnie nie uciągnie z tym swoim biznesem.
Skłamał mu szczerze. Przecież Malfoy miał pieniądze, nazwisko, znajomości na Nocturnie. W dodatku, z Penny się od dawna kolegują. Nawet jak sobie dogryzają, czepiają, wyzywają to jednak ta relacja jakimś cudem jeszcze nie rozpadła się na kawałki. Nawet teraz, jak Penny wyskoczyła z zaręczynami. Nawet, jeżeli w Hogwarcie byli w innych domach. Podobnie z Aidanem, Terrym.
- Możemy się zbierać.
Zgodził się. Dopił swoje piwo, założył kapelusz.