Na wspomnienie gangu, Morpheus zmarszczył zabawnie nos. Jeśli kogoś tutaj zamurowano, wolałby zdecydowanie, aby były to porachunki jakichś pomniejszych czarnomagów, niż takiego jednego konkretnego. Nie tylko przez wzgląd na powagę sytuacji, ale dlatego, że wtedy mógłby pożegnać się z posiadłością, bo zostałaby zaanektowana na czas śledztwa przez Biuro Autorów, a on już wiedział, jakie oni mają tempo działania. Zwłaszcza po ostatnim...

— I przejście do wieży. Na pewno trzeba będzie to rozebrać.

Zalśniły pięknie padły wilk (albo inny psowaty, Morpheus nie kojarzył czy w Anglii jeszcze jakieś zostały, musiałby zapytać Samuela), zalśnił gnijący szczur, od którego Morpheus się odsunął z obrzydzeniem na twarzy. Robactwo już zasiedliło jego ciało i czarodziejowi zrobiło się niedobrze. Zalsnili też oni, żyjący. Przez ścianę błysnęła mysz, która zaraz zniknęła z pola widzenia, poza zasięg zaklęcia. Żadnych trupów, martwych zwierząt, czarodziejów czy innych istot, które mogłyby ich zaatakować. Na duchy i zjawy ściany zaś nie działały i nie należało się ich obawiać.

Longbottom wyglądał na niemal zawiedzionego tym faktem. Oczywiście kluczowe było stwierdzenie: prawie. Niesamowicie bawiły go dokumenty posiadłości, jej historii, które przygotował Anthony, ale nie chciał żadnego aktywnego śledztwa. Niechaj historia pozostanie w tle, jako groteskowa ciekawostka. Czy wiecie, że trzeci właściciel właśnie w tej sali zjadł swojego kuzyna? brzmiało dużo lepiej, gdy miało paść podczas wystawnej kolacji, niż jako odpowiedź na pytanie: Czy znał pan historię posiadłości? podczas przesłuchania w BUM-ie odnośnie okoliczności odkrycia zwłok.

Zanim wyciągnął różdżkę i potencjalnie skompromitował się, jak na czarodzieja czystej krwi wcale tak dobrze nie czarował, nagły podmuch wiatru zatrzasnął drzwi, a gdy Morpheus ponownie sięgnął do klamki, ta nie chciała ustalić.

— Neil, mógłbyś mi pomóc? — zapytał, wyrzucając peta na ziemię, depcząc go obcasem, aby zwolnić swoje ręce. Zamierzał dostać się do środka tamtego pomieszczenia z uporem typowym dla jego rodu. Jak nie subtelną magią, to taranem. Postanowione.

Drzwi wydały z siebie przeciągły jęk, jakby otwierały się wrota piekieł, nie tylko jedno skrzydło na zardzewiałych zawiasach. Drzwi nie otworzyły się w całości, jednakże wystarczająco, aby czwórka mężczyzn mogła zobaczyć wnętrze pomieszczenia. Świeża, dziwna ściana zniknęła całkowicie, wyparowała wręcz. Magia zdecydowanie. Pomimo bluszczu, który wyrastał z posadzki i zajmował większą część południowej ściany komnaty i przy tym zasłaniał niczym kurtyna okno z powybijanymi szybami, nie było aż tak ciemno wewnątrz, jak powinno. 

Oczy całej czwórki jako pierwsze mknęły do przedmiotu, który zdawał się lekko iluminować w burzowym półmroku, chociaż mogła to być też iluzja wzrokowa odbijających się świateł różdżek.

Pośrodku pomieszczenia stała cyrkowa Calliope. Błyszczała nowym lakierem, bez śladu kurzu ani rysy zużycia, jak spod igły, świeżo z fabryki, która ją wyprodukowała. Zdawało się niemal, że gdyby dotknęło się czerwonej farby w kolorze strażackim, opuszki odcisnęłyby swój ślad na świeżej powierzchni. Gwizdków, pomimo wilgoci przestrzeni, nie dotknął ząb czasu, żadna matowość ani rdza. Piękne rzeźby kwiatowe zachęcały, aby zajrzeć do tyłu i zobaczyć klawiaturę i precyzję wykonania, podejść bliżej.

— Twoi koledzy z cyrku nie zgubili czegoś? — zapytał Antoniusza Morpheus, samemu rozjarzając swoją różdżkę światłem i unosząc ją lekko do góry, aby dojrzeć lepiej detal instrumentu. Chociaż sam czarodziej nigdy nie grał na żadnym instrumencie, tych kilku lat pianina pod okiem matki, kiedy miał jednocyfrową liczbę lat, przed pójściem do Hogwartu, nieszczególnie liczył, nic już nie pamiętał, takie obiekty pięknie wypełniały przestrzeń, nawet jeśli ich brzmienie nie należało do najbardziej subtelnych.

Niewymowny wszedł do komnaty jako pierwszy, nieustraszony pracownik Departamentu Tajemnic. Neil właśnie widział, dlaczego Longbottom go ostrzegał, że pewnego dnia może po prostu zniknąć z tego świata, skoro nic nie wzburzało jego krwi tak, jak dziwne sytuacje. Wchodził w nie tak jak w codzienność dnia. Z rozwagą, ale i także potrzebą rozwiązania zagadki.

Zbliżył się do niej na dwa kroki i przesunął na bok, aby nie zasłaniać sobą widoku reszcie. 

Nagle, pośród grzmotów burzy, zabrzmiała muzyka. Calliope, chociaż nie podłączona do żadnego źródła pary, zaczęła grać.

Entuzjazm przygasł niczym płomień w kominku, gdy ciągu zabrakło. Anthony ściągnął brwi, a jego twarz wyrażała pełnię niepokoju i troski.
– Tego nie było w dokumentach... – szepnął podchodząc niespiesznie do drzwi. Zatrzeszczała skóra, gdy poprawił chwyt na swojej różdżce i skupił się, aby wytworzyć tarczę wokół przyjaciela, który postanowił z wrodzoną sobie ciekawością wejść do środka i przyjrzeć się piekielnej machinie.

– Bardzo chciałbym odpowiedzieć na Twoje pytanie twierdząco, ale zaiste jeżeli miałbym jakichkolwiek kolegów, wiedzieliby oni o tym, jakim brakiem szacunku obdarzam te rozstrojone rzęchy! Przecież to inkarnacja muzycznej abominacji. – westchnął ciężko unosząc brew, rozciągając zmarszczki żłobiące blade czoło, śledził uważnie zza progu kroki Morpheusa, gotowy w każdej chwili zareagować wzmocnieniem tarczy, gdyby raniąca uszy skrzynia zamierzała krzywdzić bardziej bezpośrednio.

– Jeśli chcesz mieć w swojej rezydencji organy zrozumiem, zabuduje Ci nimi piwnicę i dam białą maskę upiora tylko zaklinam... pozbądźmy się tego tutaj jak najszybciej. – dodał jeszcze niepewny, czy to cokolwiek pomoże. Morpheus potrafił robić wobec niego bardzo miłosierne uczynki, by później dla równowagi torturować go latami pomyleniem postaci ze sztuk Ajschylosa. Cały czas jednak koncentrował się na tym, aby utrzymać barierę ochronną. Tak na wszelki wypadek...

Muzyka dalej płynęła, z instrumentu, który nie powinien wydawać dźwięków, ale w końcu była magia, więc mógł być zasilany w ten sposób, obieg powietrza dzięki zaklętemu generatorowi, nie takie cuda widział świat. To nie było niepokojące. Raczej melodia, nieco rozstrojona i absolutna czystość Calliope, sprawiały, że włoski na ramionach i karku Morpheusa stawały dęba. Nie była to tylko ekscytacja, ale również groza, wyuczony instynk, wytrenowany na Departamencie Tajemnic.

Bez czarów ochronnych, za to z przygotowaną różdżką i myślą do teleportacji, poruszył się z prawej strony instrumentu, chcąc zobaczyć jego resztę i zamarł. Chociaż zaklęcie Bagshotaujawniło przed nimi żyjące (oraz martwe) istoty w pomieszczeniu, przy klawiaturze zdecydowanie siedział wysoki jegomość, wygrywający melodię. Palce poruszały się adekwatnie po białych i czarnych klawiszach, nieco mechanicznie, jak sama melodia. Jego ruchy również były szarpane.

Mężczyzna miał na sobie czerwony strój cyrkowca, ze złotym warkoczem, pagonami, obcisłe białe bryczesy oraz wysoki kapelusz, wszystko to wyglądało na zupełnie nowe i pachniało... Plastikiem?

Melodia się urwała. Mężczyzna spojrzał na Longbottoma twarzą... Morpheus jej nie znał i znał ją jednocześnie.

— Jakże podoba się państwu występ? — rozległ się donośny głos, chociaż usta mężczyzny się nie poruszyły. Neil znał ten głos. Należał do jego ojca. Morpheus cofnął się o krok, ale jeszcze nie rzucił czaru. Tymczasem mężczyzna śmierdzący nowym plastikiem wstał, ukazując się reszcie czarodziejów. Jego twarz również wyglądała, jak twarz ojca Neila, ale w czasie, gdy był zdrowy.

— Och, synku, ciebie się tutaj nie spodziewałem!

Cyrkowiec wyciągnął ręce w stronę młodego wilkołaka, jak do objęcia. Wtedy właśnie Morpheus zareagował, rzucając szybko zaklęcie. Swoje ulubione, arresto momentum, chcąc zatrzymać istotę przed dalszym poruszaniem się.

Kreatura zatrzymała się w miejscu, ze sztucznym uśmiechem i tylko gałki ocznej poruszały się to w stronę Morfeusza, to w stronę Neila.

— Mniemam, że próbuje udawać twojego ojca, Neil... — podsumował myśli prawdopodobnie wszystkich na głos, odsuwając się dwa kroki i stanowiąc barierę pomiędzy czarodziejami, a wynaturzeniem. Jeszcze tylko nie widział, czym to jest, skoro nie jest człowiekiem.

[roll=Z]

Zaiste, jednym z największych koszmarów Anthony'ego Shafiq'a była utrata kontroli w niekontrolowanym otoczeniu.

I to właśnie się działo. Magia nie działała, może różdżka obraziła się na fakt, że od ponad miesiąca z zawzięciem ćwiczył magię bez jej użycia? Irytacja sięgała zenitu, gdy nieproszony gość ruszył w stronę Neila. Może i nie miał najwyższego mniemania o chłopaku, wiedział jednak, że dość już tragedii posypało się na głowę jego przyjaciela, by jeszcze tracił przypadkowo swojego pupila w miejscu, które Morpheus miał przecież kupić!

–Cóż to za paskudztwo? – warknął. – Bogin? Niemożliwe, wszak to Ty wszedłeś pierwszy do pomieszczenia.– odchylił głowę unosząc z niechęcią podbródek, wypychając go do przodu jakby obecność stwora urażała go samym zaistnieniem w przestrzeni. Już wystarczyło to fałszujące pudło. Jeśli Anthony w przepastnej pamięci przypomniał sobie cóż to był za rodzaj doppelgangera, zamierzał natychmiast podzielić się tym z pozostałymi, sam tymczasem mocniej zacisnął dłoń na krnąbrnej różdżce i ponownie podjął próbę otoczenia tarczą przyjaciela i jeśli energii starczyło również Neila, jako cel ataku.