— Może to rzeczywiście tylko aura, projektowanie tego, jak widzę cię, a sądzę, że jesteś naprawdę utalentowaną czarownicą. Duży potencjał. — Powiedział to tonem, który jednocześnie wyrażał pochwałę do jej zdolności, ale również obawę. Jakoś tak się składało z Longbottomami, że brawura i odwaga kierowały ich działaniami, żyli mottem, że wielka moc, to wielka odpowiedzialność. Nawet gdy z natury woleli pozostać głupcami. Pajacami z cyrku Długich Tyłków. —  Mam nadzieję, że to wrażenie bawidamka i trefnisia, wolę, aby nikt nie pamiętał, że poza rozkładaniem kolorowych kartoników i patrzeniem w gwiazdy, potrafię coś jeszcze.

Wyraźna satysfakcja jawiła się na obliczu Morpheusa, gdy nóż niszczał, kruszył się, topił, dezintegrował. Anihilacja, może nie całkowita, ale miał nadzieję, że udało mu się uczynić artefakt realnie bezużytecznym. Mógł mieć predyspozycje czarnomagiczne, a sam temat stanowił kolejną ciekawostkę dla niego; jednakże nienawidził, gdy coś miało nad nim władzę i kiepsko znosił nadmiernie kontrolujące siły nad sobą. Nie przepadał za przywództwem per se, ale lubił mieć wolną rękę w jak najszerszym zakresie.

— Gdybm musiał, owszem Brenno. Złote więzy, leżak i bezalkoholowe darqini na tarasie z widokiem na dżunglę i dzikie tygrysy. — W jego głosie brzmiało rozbawienie. Oczywiście, on nie uciekłby się do przemocy, ale sprytnego fortelu kłamstwa oraz odpowiednich koneksji, aby Brenna myślała, że wcale nie jest na wakacjach, chociaż na nich była. — Tak po prawdzie, nie wiem dlaczego akurat Kambodża, ale albo pod koniec miesiąca, albo na początku będę mieć tam delegację. I leży w Azji. Byłem przekonany, że to Afryka. Zresztą był z tym skandal, pisali w Proroku, że Shafiq sprowadza sobie Kambodżańskie księżniczki na koszt podatników.

Czarodziej założył rękawiczki, które zwykle nosił w Komnacie Artefaktów, podniósł kolejne pudełko, o właściwościach anty magicznych i podszedł do noża. Resztek noża. Nadal świeciły się i parowały, więc nawet nie próbował ich dotykać.

— Teraz już nie ma to znaczenia. Niechaj śpi słodko w ramionach destrukcji, nie moich własnych. Ukryję resztki, poza departamentem oczywiście.

Niosąc w dłoniach pudełko z truchłem noża, metalową, powyginaną rzeźbą, która tylko nieco przypominała swoją pierwotną formę, nie czuł już nic oprócz przyjemnego mrowienia satysfakcji z udanego działania. Przełożył pudełko tak, aby nieść je na jednym przedramieniu, od spodu; główny ciężar stanowiło wlansie ono, dociążone zabezpieczeniami i grubymi, antymagicznymi zasłonami. Ulga, że jedna rzecz została odhaczona, przyjęła formę zmęczenia w ciele, ale i zadowolenia.

— Co to za wakacje bez przygody. Czasami warto sobie przypomnieć, że się żyje — mrugnął do niej i wolną rękę zarzucił jej na ramiona i przyciągnął w uścisku do siebie, nie przejmując się, że oboje trochę śmierdzieli resztkami mrocznej magii, która opadła na nich i potrzebowali prysznica. — Dobra jesteś w te klocki. Całą organizację i poszukiwanie tej wyspy. Jestem dumny, na prawdę. Może spróbuję cię ukraść do Departamentu Tajemnic.

Zażartował. Oczywiście, że żartował. Śmiertelność w BUM-ie nie była aż tak wysoka, nawet jeżeli się podniosła od czasu wybuchu wojny z Voldemortem, natomiast wielu czarodziejów z obsydianowych korytarzy pozostawało w Lecznicy Dusz lub umierało w prawdziwie tragicznych sytuacjach. Niektórzy mówili, że jego staż pracy zaczyna zakrawać o cud, na co śmiał się i parafrazował swojego przyjaciela: Jestem gatunkiem natywnym, endemitem, oni przychodzą do pracy, ja jestem u siebie.

Ucałował ją w skroń i wypuścił.

— W takim razie możesz uznać, że rubryka towarzysko-plotkarska jest zajęta przeze mnie. Dowiesz się, jeśli będzie coś ciekawego. I mówię poważnie, pakuj strój kąpielowy, wygodne spodnie i... W sumie nie wiem, czego potrzebujemy do Kambodży, ale może nam odpowie na pytania dotyczące Zimnych.

Potaknął i skierowali się dziarskim krokiem ku Warowni. Uwielbiał Dolinę, była jego domem, miejscem, z którego wyrósł, korzeniami, sięgającymi głęboko w niego. Jednak w Warowni robiło się dla niego za tłoczno, zauważył to po powrocie z delegacji. Oczywiście nadal musieli spodziewać się go przynajmniej dwa razy w tygodniu, Morpheus mógł być w duszy kukułką, ale powracał do swojego gniazda, gdzie jaśniała konstelacja jego lojalności i miłości. Oprócz niej tylko dwie mniejsze iskry na horyzoncie i Gwiazda Północna. Ah, ta odwaga wszechświata.

— Malwa robi właśnie gulasz z królika. Kolejny z powodów, aby nie wyprowadzać się do Little Hangleton. Pomyślałem jednak, że przyda nam się sieć... Ewakuacyjna. Kto zaś uzna, że Klub Czytelniczy spotyka się w takim miejscu. Niedorzeczne przecież.