Morpheus oczywiście uściskał dziewczynkę mocno, odpowiednio dla jej drobnej figury; czasami obawiał się, że ją zgniecie, chociaż przecież nie miał w sobie aż tyle siły. Zdawało mu się, że jej ptasie kości są dużo delikatniejsze, niż te, które nosiła pod skórą Brenna czy Erik w jej wieku. Sądził jednak, że to dlatego, że sam był dużo młodszy, a na dodatek nie wisiał nad nimi mrok obecnych czasów, wydarzeń przesyconych złem. Widmo wojny, sunące przez trawy ich ogrodu, niczym zdradzieckie węże.

— Chyba bardziej podoba mi się ten stonowany. Ostatnio nie jestem... zbyt entuzjastycznie nastawiony do ostrych kolorów — oświadczył, nie wiedząc, jak wiele mówiła jej Nora na temat śmierci i żałoby oraz całych wydarzeń dookoła Beltane. Radosne podejście dziewczynki mocno w nim rezonowało jednak więc bez większego smutku ponownie wystawił w jej stronę dłoń. Na razie lewą, żeby się wprawiła przed malowaniem prawej. To była ryzykowna decyzja, bo może w połowie zdecydować, że jednak jej się nie podoba. Postanowił jednak podjąć ryzyko.

Drugą ręka dalej drapał Karla, który niemiłosiernie grzał jego nogi swoją ciężką osobą. Zabawne były te kocury Figgów.

W przeciwieństwie do wielu, Morpheus zaakceptował szybko swoje starzenie. Pomijając nawet fakt, że pierwsze siwe włosy zaczęły mu rosnąć, gdy skończył trzydzieści kilka lat, przywykł. Miał przed sobą jeszcze mniej więcej trzy dekady podobnej, eleganckiej siwizny oraz powolnego przemieniania się w starszego czarodzieja z długą, białą brodą. Jedni panikowali i za wszelką cenę próbowali znaleźć remedium na procesy starzenia, chociaż wolniejsze u magicznego ludu, to nadal obecne, inni pospiesznie przemieniali się w podstarzałe wersje siebie.

Zaskakująco, wieszcz lubił swoją fizyczność taką, jaka była, z tą refleksją, że pora zadbać o więcej ruchu, aby nie zdziadzieć zbyt szybko. Mniej teleportacji, więcej aktywności fizycznej, jak spacery. To jednak musiało poczekać do... Prawdopodobnie nigdy, bo miał do tego długie zęby. Zawsze było jutro, a przecież mógł cofnąć się w czasie i oczywiście, przecież jest zapracowany... Wymówki.

— Otwierają, ale... O ile sami nie zaczynają tematu pracy, raczej wolą go unikać. Może lepiej przeczytaj coś z magazynów młodych czarownic? Na przykład... Zaproponuj wspólne zestawy sukienek, podobno modne wśród mugolek. Będziecie pionierkami tego u czarodziejów.

Zmyślał, ale nie miał za wiele do powiedzenia. Nie zamierzał opowiadać Mabel o kłopotach celnych w Neapolu, których prawdopodobnie nie będzie mógł rozwiązać listownie, aby sprowadzić do Londynu szkielety kobiet z Simi, będących kapłankami w świątyni wiele wieków wstecz, w tym kości, które prawdopodobnie były przeklęte i zdeformowane za życia czarną magią w coś, co mogło być mrocznym proroctwem nadchodzącej czarnej magini. Na takie rzeczy wydawane są pieniądze ciężko pracujących podatników.

— Hmm... Ja ostatnio zamówiłem nowe koszule, dwie są w kwiaty, z pięknymi szalami. Może chciałabyś jakieś starsze egzemplarze dla lalek? Może Malwa by je przerobiła na sukienki dla nich?

Bardzo skutecznie ignorował zamazane skórki oraz dziwne uczucie malowania paznokci oraz to, że dziewczynka wyginała mu niekomfortowo serdeczny palec swoim nieporadnym chwytem. Nie szło jej najlepiej, a sam lakier też widział lepsze czasy. Koniecznie musiał małej kupić zestaw lakierów do paznokci. Niech się wprawia, ćwiczenie czyni mistrza, zwłaszcza, że zapowiadana do szybkiego przedawnienia moda na malowanie paznokci w latach czterdziestych, po kolejnych dwudziestu latach nadal miała się świetnie. Nie sądził, aby to szybko miało zniknąć z katalogów rzeczy popularnych.

— Raczej innym dorosłym. Dorośli nie lubią, gdy dzieci zauważają, że coś jest nie tak. Niekoniecznie Nora, znaczy twoja mama, ale wolą, abyście się nie przejmowali dużymi problemami. A ludziki... Mam taką talię z kotami-jednorożcami, której nie używam, mogę ci ją dać, posłuży za inspirację — czyli tak zwane pożyczyć na wieczne nigdy. Nawet nie wiedział, skąd ją miał, pewnego dnia zjawiła się po prostu w jego zbiorze, usadowiła pomiędzy czarnymi kartami z motywem kościotrupów oraz talią przypominającą stylem obrazy impresjonistów.

Przez chwilę zastanawiał się, co mają wspólnego jakieś dwie dziewczynki, ale prędko uznał, że to chyba imiona jej lalek. Tak, to musiało o to chodzić. Nie wiedział, że lalki mogą mieć styl i gusta w doborze fatałaszków. Trochę też już nie pamiętał dzieciństwa swoich bratanic, było to zdecydowanie zbyt dawno temu, aby mógł się przyznawać, że nosił je jako noworodki na rękach i mieściły mu się na przedramieniu.

— Och! — zdziwił się jej uwadze i zaraz pojaśniał. — Też tak sądzę i dziękuję za komplement, Mabel. To zaszczyt.

Dał jej domalować jego palce, a później dmuchał na nie uważnie, prowadząc ją do skrzyni ze starymi fatałaszkami, które były do zużycia i pomógł dobierać materiały na nowe magiczne szaty dla dwóch towarzyszek zabaw dziewczynki, komentując z udawaną poważną miną dopasowanie do cery i koloru oczu oraz proponując fryzury dla wszystkich trzech dam, dwóch zabawkowych i jednej pradziwej.

W końcu jednak rozjaśniło się słońce, Malwa zawołała wszystkich na obiad, więc Morpheus został z pomalowanymi paznokciami i przemyśleniami, że w sumie dobrze, że nie ma dzieci, nie wyobrażał sobie obowiązków większych, niż bycie ekscentrycznym, bogatym wujkiem.