— Nie bądź nudny, Erik. Inercja rodzi herezję — westchnął. Co ta policja robi z chłopcami. Zaraz okaże się, że Erik pija tylko czarną kawę, nosi tylko robocze jeansy i czarne garnitury i nie robi nic ze swoją fortuną, żeby usprawiedliwić ogromne sumy w skrzynce u Gringotta. Sądził, że właśnie ta nieumiejętność bycia ekstrawaganckim sprawiała, że w duszach arystokratów rodziły się dewiacje. Oczywiście, nie zakładał, że właśnie tak było z Erikiem, musiały istnieć jednostki, stanowiące kontrast do nadmiernie ekspresyjnych jednostek. Jego bratanek był herosem, Prometeuszem niosącym ogień ludzkości. Jednak niektórzy, zamknięci w idei konformizmu, w prywacie stawali się absolutnie nieznośni. Bogowie, dziękujmy, że w eonach prawdopodobieństw Antoniusz tonował Morpheusa i wzajemnie, bo mogłoby się to skończyć bardzo źle.

Sukienka, zapomniana, stanowiła tylko westchnienie przeszłości. Znacznie cięższym dźwiękiem, były przekładane kartki ze skrupulatnością osoby, która na co dzień ma do czynienia z dawnymi artefaktami i notatkami osób, których imiona już zatarły się w pamięci. Usiadł na podłodze ze skrzyżowanymi nogami i zaczął przyglądać się twarzom, starając się połączyć je 

— Wspominając o drzewie genealogicznym, mamy jakieś rekordy imion i zdjęć poszczególnych członków rodziny Juliusów? Chciałbym przypisać imiona do twarzy — postukał w szkicownik i pokazał gnijące dziewczynki na szkicach Erikowi i Patrickowi, kartkując całość i wskazując progres, w jakim następowało dziwaczenie rysunków. — Są jakieś dane o darze Trzeciego Oka pośród nich? Sprawdzę to później też w Departamencie.

Zamknął szkicownik. Coś mu tu śmierdziało i nie wiązało się to z obecnością trzech mężczyzn w niewywietrzonych przestrzeniach. Zaciągnął się stęchłym zapachem zakurzonego powietrza, powietrzem, którym oddychali onegdaj mieszkańcy tego miejsca i postanowił spojrzeć w przyszłość. Jego czy zamgliły się nieco, a czarne spojrzenie zamgliło. Wyglądał trochę, jakby go już w tym miejscu nie było.

[roll=PO]

— Każdy ma inne upodobania — mruknął, wzruszając przy tym ramionami, po czym uśmiechnął się przewrotnie. — Ja założyłbym togę, zamiast jedwabnego szlafroka.

Gardził kawą, toteż akurat w tej sprawie nie trzeba było się zbytnio przejmować jego preferencjami. Pierwsze miejsce na podium ulubionych napitków od lat nieprzerwanie zajmowała herbata i nic nie zapowiadało, aby miało się to w najbliższym czasie zmienić. Co zaś tyczyło się jego ekstrawagancji... Chyba po prostu musiał być tym stonowanym. Tym, który zachowywał się, jak należało, ubierał się, jak należało, kiedy jego siostra pakowała się w kłopoty i gasiła pożary. Ktoś musiał ją równoważyć, skoro sama nie zwracała zbytnio uwagi na ten dysbalans.

— Pytasz o ich akta? — dopytał Erik, bo rekordy można było rozumieć dwojako. — Jeśli prowadzono jakieś szeroko zakrojone śledztwa w ich sprawie, to Brygada Uderzeniowa musi posiadać jakąś dokumentację na ten temat. Znając życie, większość zapisków dotyczy samych zaginionych i osób, które je zgłosiły.

Westchnął cicho, uchylając drzwiczki przy szafce nocnej. Biorąc pod uwagę, przez ile rąk przeszła posiadłość, oryginalni właściciele musieli ją stracić już dobry kawałek czasu temu. Procedury Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów mogły ulec sporym zmianom, podobnie jak standardy dotyczące prowadzenia śledztw. Dodać do tego jeszcze kwestie archiwizacji dokumentów, a właściwie nic nie było pewne. Teoretycznie w murach Ministerstwa Magii powinny być jakieś zapiski i akta, ale czy przeżyły czystki, gdy władza w rządzie była przekazywana z jednego Ministra Magii do drugiego?

— W prasie też mogłoby coś być, o ile rodzina była na językach. Możliwe, że weszli w to głębiej niż śledczy w tamtym czasie. Mogli próbować nagłośnić sprawę chwytliwymi nagłówkami na zasadzie ''kuzyn XYZ zaginął". — Zamilkł na moment. — Najprościej byłoby przejrzeć sam dom. Może jakieś obrazy albo zdjęcia w albumach będą podpisane.

Erik wyjął z szafki kilka znajdujących się tam książek i buteleczkę z jakimś płynem. Etykieta zdążyła już zupełnie wyblaknąć, więc nie potrafił stwierdzić, co znajdowało się w środku. Lek? Sok? Alkohol? Odstawił szkło na bok, wertując bez większego zaangażowania cienkie tomy, szukając jakiejś zakładki, zagubionego listu czy notatki właścicielki.

— A czego wy nie macie w tym departamencie? — mruknął, skołowany komentarzem wuja.

Dziwiło go trochę to, że Departament Tajemnic mógł mieć dostęp do informacji tego typu. Z drugiej strony, może nie powinien się temu dziwić? Ministerstwo Magii miało dostęp do listy zalegalizowanych animagów i wilkołaków, którzy wpisali się do odpowiednich rejestrów. Może Niewymowni ze swoimi sekretami mieli sposoby na dotarcie także do innych utalentowanych czarodziejów i czarownic?

— Jednorożców — stwierdził płaskim tonem Morpheus na ironiczne pytanie Erika, zbierając wszystkie dokumenty, jakie znaleźli w pokojach, nieszczęsny szkicownik oraz wszelkie notatki, zapiski, nawet rozliczenia ze sklepów kolonialnych na rękawiczki, jeśli takie były. — Nie wydaje ci się to dziwne? Cała rodzina martwa w jedno pokolenie... Chodziłem do szkoły z... Estellą? Ta wysoka brunetka.
[A]Nie znał dobrze nikogo z rodu Juliusów, ale dogłębnie fascynowała go historia nagle zapomnianego rodu. Nawet jeśli nadal ich krew po kądzieli płynęła w żyłach innych rodów, to wszystko co ich dotyczyło, owinął ścisły woal zapomnienia. Nawet dworek stał się miejscem odosobnienia dużo bardziej, niż spotkań socjety.

— Idę zobaczyć, co odnalazł pan Steward i zająć się tamtą na wpół rozgrzebaną szafą. Wygląda, jakby ktoś w niej czegoś szukał.

Z poważną miną, nieadekwatną do jego ubioru oraz wszystkimi papierzyskami, opuścił pokój.

Naręcza historii w jego dłoniach, zostały oznaczone magicznymi światełkami, jak te erikowe, aby zaznaczyć, co pochodziło z którego pokoju. Można wyciągnąć archiwistę z archiwum, ale nie archiwum z archiwisty, a częściowo właśnie tym zajmował się wujek Longbottom.

— Znalazł pan coś ciekawego, panie Steward? Oprócz nieco przerażających zabawek? Ja bym usunął ten pokój jako pierwszy, gdybym był poprzednim właścicielem — zagaił Patricka, wsuwając głowę przez drzwi pokoju. — Przejrzę tę rozgrzebaną szafę.

Oznajmił i jemu. Uznał również, że jeszcze jedno spojrzenie w przyszłość nikomu nie zaszkodzi. Nie powinno być tak źle, nie było tu Brenny.

[roll=PO]
[roll=PO]
[roll=PO]

Zmrużył oczy, nie wierząc w słowa wuja. Niby jego komentarz był logiczny, bo jednorożcami zajmowałby się raczej Departament Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami, jednak szczerze wątpił w to, aby Departament Tajemnic miał problem z pozyskaniem przedstawiciela tegoż gatunku. Gdyby faktycznie go do czegoś potrzebowali, to na pewno znaleźliby jakiś sposób na przetransportowanie go do swojej głównej siedziby.

Niewymowni skrywali pośród swoich obsydianowych sal mnóstwo sekretów, a ich witki sięgały daleko, wślizgując się do biur szefów innych departamentów. Mało kto odważyłby się na zignorowanie próśb pracowników Departamentu Tajemnic. Sprowadzenie jednorożca nie byłoby jakimś wielkim problemem. A znając życie, pewnie odbyłoby się to za zamkniętymi drzwiami, żeby przypadkiem informacja na ten temat nie przeniknęła do ministerialnej kafeterii.

— Dziwi. Gdyby ktoś planował ich wyeliminować tak po prostu, to chyba prościej byłoby załatwić sprawę raz a dobrze, za jednym razem, więc chyba naprawdę mieli pecha — mruknął markotnie, kręcąc się dalej po pokoju. — Może dopadła ich jakaś klątwa? Zaszłości z innym rodem? Nie o takich rzeczach się słyszy. Zwłaszcza w obecnych czasach.

Detektyw skinął głową na kolejne słowa Morfeusza, bez słowa pozwalając mu się oddalić do drugiego pokoju. W tym samym czasie Erik skupił się na oznaczeniu reszty mebli w pokoju i przetrzepaniu reszty szafek. O ile nie natrafił na żadne ciekawe znalezisko, po skończonej pracy przeszedł do kolejnego pomieszczenia, które nie zostało jeszcze przejrzane przez jego towarzyszy.

— Dziwne rysunki i dużo sugestii, że nikt nie zagrzał tu czasu wystarczająco długo, a przecież to całkiem ładna posiadłość. Czyli pan też wyczuwa klątwę nosem, a nie zbiór nieszczęśliwych wypadków, panie Steward — stwierdził Morpheus, pokazując ilustracje martwych domowników aurorowi, a widząc, że ten pokój już właściwie został przeszukany przez mężczyznę, udał się za magicznym głosem serca, czy raczej, przeczuciem, do gwiezdnego pokoju. Bardzo kojarzył mu się z pokojem wspólnym Ravenclaw. Słodko-gorzkie wspomnienia.

Aby dodać sobie animuszu, zaczął fałszować pod nosem jeden z hitów poprzedniej dekady, I think we're alone now, utwór ze zdecydowanie seksualnym podtekstem, chociaż dość ładnie ukrytym. Children behave // That's what they say when we're together // And watch how you play // They don't understand, and so we're

Spojrzał na mapę nieba, porzuconą na podłodze, szukając ewentualnych zaznaczonych ruchów gwiazd, a jeśli była dostatecznie kompletna, określić, z jakiego punktu ziemskiego i w jakiej dacie została stworzona. Przyjrzał się też ubraniom, mankietom, szukając inicjałów. Komnata nie przypominała głównej sypialni, dla państwa domu, ale mógł się mylić. Czy tu mogła mieszkać Estella? Celował, że tak.

I think we're alone now // There doesn't seem to be anyone around // I think we're alone now // The beating of our hearts is the only sound. W swojej dosłowności refren wyjątkowo pasował do obecnej sytuacji.

Lusterka nie podniósł. Włoski uniosły mu się bez powodu na karku. Od jakiegoś czasu nie lubił luster. Dawały mu, jak to mówili mugole, hibbies-jibbies. Zabawne wyrażenie. 

Przeglądając dzienniki, przechadzał się po pomieszczeniu, skrzypiąc nierozchodzonymi, nowymi glanami po pokoju. Prawie potknął się przez to o szklaną kulę. Spojrzał na nią, wyjął z kieszeni chustkę i przykrył kawałki, tak jak robiono to tradycyjnie z tymi obiektami. Zawsze należało przykryć szklaną kulę po seansie, a w tym przypadku to, że została rozbita, nie miało znaczenia. Nie pamiętał, aby Estella była wróżbitką.

Wyszedł na korytarz i zaczął czytać na głos w sposób donośny, aby Patrick i Erik go usłyszeli:

— Oszalałam? Oszalałam, czy Guinevere to nie Guinevere? Która z nich umarła tamtego dnia? W trumnie leżała Genevieve, jestem pewna, że to była Genevieve. Nie wiem, którą siostrę pochowałam? Lydia! Guinevere! Jak mógł to zrobić? — zakończył, zamykając dramatycznie pamiętnik. — Moi drodzy Stróże Prawa, mamy do czynienia z nieczystymi zagraniami i rodzinną tragedią, która nie jest zbiorem nieszczęśliwych przypadków.