Zaklęcie kobiety uderzyło w niego i pchnęło na ścianę, wyrywając z jego gardła cichy syk. Jutro ramię z pewnością da o sobie znać, ale nie było to teraz ważne. Mężczyzna w kaszkiecie zdążył zamachnąć się, kiedy zaklęcie odepchnęła Nikolaia, przez co zwinięta ciasno pięść uderzyła w powietrze, zamiast w chłopaka.

Nikolai zerknął szybko na Brennę i kobietę z Nokturna. Zaklęcie Brenny obezwładniło ją grubymi linami, unieszkodliwiając ją. Mężczyzna w kaszkiecie był co prawda pozbawiony różdżki, ale wciąż miał swoje pięści, którymi prawdopodobnie umiał posługiwać się w boju, więc nie można było go uznać za nieszkodliwego. Został jeszcze pan z wykałaczką, czerwony na twarzy i z wyciągniętą różdżką, celującą raz w Nikolaia, raz w Brennę.

Zgrzytnął zębami, wrzasnął dziko i kolejne zaklęcie wystrzeliło w stronę Brenny.

Kol już na końcu języka miał zaklęcie, by odepchnąć atak, kiedy przed oczami coś mu śmignęło.

Uchylił się. Pięść faceta w kaszkiecie uderzyła w ścianę.

Nikolai odskoczył od ściany, obrócił się i posłał kolejną falę magii, ta jednak została rozproszona, nim dotarła do celu. Kol odwrócił się i zobaczył, jak mężczyzna z wykałaczką uśmiecha się do niego złośliwie, ukazując nierówne, żółte zęby. Rzucił drugie zaklęcie zaraz po kolejnym ataku na Brennę.

Mężczyzna w kaszkiecie znów zaszarżował.

Rozproszony przez faceta z wykałaczką Nikolai nie zdążył zrobić uniku i pięść trafiła go w nos.

Nikolai wolną ręką zasłonił nos, z którego zaczęła ściekać krew, brudząc jego usta, podbródek i skapując na ubranie. Warknął cicho.

Czarodziej w kaszkiecie zaśmiał się perfidnie i już szykował się do kolejnego ciosu, gdy głos Brenny dotarł do niego, a po obejrzeniu się z szokiem zauważył, że jego towarzysze leżeli na ziemi, skrępowani magicznymi linami. Został sam, właściwie bezbronny. Gdyby zaryzykował i spróbował odzyskać różdżkę, Brenna lub Nikolai zdążyliby go obezwładnić. Zazgrzytał zębami i powoli uniósł ręce, wciąż klnąc, co jakiś czas zerkając na Nikolaia.

Petrov mocniej zacisnął palce wokół trzonka różdżki, w głowie układając już listę zaklęć, którymi najchętniej by teraz rzucał w tego skretyniałego narwańca, ale nie zrobił tego. Zamiast tego, zbliżył się powoli do Brenny.

Dałbym sobie z nimi radę sam. Miałem wszystko pod kontrolą, kazała mu powiedzieć duma, ale...

-Dzięki - za pomoc, oczywiście. -Wszystko w porządku?

Widział, że wcześniejsze zaklęcie kobiety uderzyło również w Brennę. Widział również jej rozcięty mundur, odsłaniający ranę, z której toczyła się krew. Odwrócił wzrok i podrapał się po karku, zawstydzony i smutny. Może faktycznie powinien był po prostu uciec, kiedy ta trójka go zaczepiła? Wyszedłby pewnie na tchórza, ale może dzięki temu Brenna nie zostałaby ranna?

Widząc zmieszanie chłopaka, mężczyzna w kaszkiecie zarechotał, wciąż unosząc ręce.

-Taki niby chojrak, a baba musi go bronić - powiedział, nie zważając na to, że Brenna wciąż kierowała w niego różdżkę i w każdej chwili mógł oberwać obiecaną Drętwotą, albo czymś gorszym. -Twojej matce musi być za ciebie wstyd, gówniarzu. Gdybym ja...

I kolejny potok słów, od których piekły uszy i krew gotowała się w żyłach. Nikolai najpierw znieruchomiał, kiedy facet obrażał jego matkę, zazgrzytał zębami, szybkim krokiem zbliżył się do niego i przywalił mu w nos, aż chrupnęło. Mężczyzna z jękiem upadł na ziemię, jęcząc z bólu i trzymać się za nos.

Nikolai odwrócił się do Brenny.

-Zostanę za to aresztowany?

Jedno uderzenie mu nie wystarczyło za te obelgi, kierowane w stronę jego matki, ale powstrzymał się przed zrobieniem czegokolwiek, tym bardziej,pojawili się towarzysze Brenny.

Nie trafi do Azkabanu, dobre i to. Kątem oka wyłapał ruch Brenny, gdy ruszyła się, by powstrzymać go przed uderzeniem gościa w kaszkiecie, ale nie zdążyła tego zrobić, a Nikolai nie miał zamiaru przepraszać. Na jego miejscu Brenna zapewne zrobiłaby to samo.

Brygadziści zajęli się trzema awanturnikami z Nokturnu i Nikolai wzdrygnął się, kiedy Brenna wyciągnęła do niego rękę. On też zostanie pociągnięty do odpowiedzialności? Ukarany za udział w walce? Przecież go napadli. Trochę się uspokoił, słysząc o "załatwianiu formalności", ale na jego twarzy pojawił się grymas, bo wszystkie formalności zawsze zajmowały dużo czasu, a on chciał załatwić wreszcie swoje sprawy na Pokątnej, wrócić do domu i może wreszcie obejrzeć nos. Oby tylko nie był złamany.

-Oby tym razem windy działały, jak należy - powiedział, łapiąc Brennę za dłoń.

I kiedy jego żołądkiem szarpnęło, świat zawirował przed jego oczami i sceneria zmieniła się, w jego głowie pojawiła się kolejna myśl, której nie wypowiedział na głos.

Oby Vladimir się o tym nie dowiedział.