[10.08.72] Szaleństwo Windermere. Klątwa, która chroni

Zupełnie jakby los dał jej cios w drugi policzek. Nie dosyć, że Weasley, to jeszcze nosi to samo imię. Nosek Peppy drgnął w reakcji na te rewelacje, ale zachowała przyjazny uśmiech na twarzy. Tylko w znacznie mniej szczerym nastawieniu. Panna Potter nie była tak okrutna w swoim rasizmie krwi, jak niektórzy. Szczególnie teraz, najmniejszego znaczenie nie miało pochodzenie jej towarzyszki niedoli... ale Weasley? To trochę przesada. Gdyby teraz zobaczył ją ktoś znajomy... (Istnienie Peppy w tym wymiarze implikowało, że najlepszym przyjacielem Harrego zostanie Dracon, nie Ron.)

Nie cierpiała zdrobnienia "Penny". Było takie plebejskie. A biorąc pod uwagę nazwisko, ciężko było nie parsknąć śmiechem. Ale Peppa się powstrzymała, bo była dobrze wychowana.

— Mała miejscowość, pewnie oderwana od rzeczywistości współczesnego świata. Cóż, co wieś to zwyczaje — Wzruszyła ramionami.

Do uszu Peppy dotarła rozmowa mężczyzn. To bardzo podejrzanie brzmiało, jak gdyby mówili o osobie, której drużyna czarodziejów poszukiwała... No tak! Dziewczyna przypomniała sobie o zdjęciu, które dano im jeszcze w ośrodku. Wyjęła je i przyjrzała się mu.

— Możemy się na coś przydać i wypytać ludzi, czy nie widzieli go w okolicy... — Zasugerowała Penny. Chciała od razu ruszyć do podsłuchanych przed chwilą mężczyzn, ale ci już zniknęli jej z pola widzenia. Wraz z towarzyszką zaczęła więc od sprzątających plac.

Odeszły więc na moment od stosu i reszty drużyny. Niestety nikt nie miał żadnych rewelacji na temat Owena Bagshota. Ale w końcu jedna z kobiet mogła podzielić się jakąś informacją.

— Proszę się nie przejmować, to mój wujek. Wiem, że pracuje tu w okolicy i chciałam sprawić mu niespodziewaną wizytę — uśmiechnęła się uroczo do bibliotekarki. W końcu pożegnały się i Penelopy mogły podejść do Brenny podzielić się rewelacjami.

— Możliwe, że Bagshot próbował włamać się do krypty biskupa. — Oznajmiła dumnie, jak gdyby włożyła jakikolwiek wysiłek w podsłuchanie rozmowy mężczyzn. Wspaniałomyślnie zostawiła Penny fragment z informacjami od bibliotekarki.

- Peppa… uroczo. – skomentowała. Sama nie chciałaby, żeby ktoś w ten sposób zdrabniał jej imię. Penny brzmiało zdecydowanie lepiej. Nie zamierzała jednak dzielić się tymi przemyśleniami. Nie widziała potrzeby. Sensu tym bardziej.

Carlisle nie było szczególnie duże, ale gdyby ktoś zapytał Penny o zdanie – nie określiłaby tego miasta mianem wsi. Był plac. Była katedra. Były też jakieś sklepy. Oczywiście daleko było temu do Londynu, ale nadal jakoś to się prezentowało. Nie zamierzała jednak uświadamiać Peppy. Poprawiać jej. Po części z tego względu, że mimo niefortunnie dobranych słów, miała dziewczyna trochę racji.

- Z reguły zwyczaje mają swoje historie… - zauważyła jedynie. Słusznie? Być może. Sama uważała, że za takimi rzeczami zawsze coś stało. Zwyczaje, tradycje. One skądś się brały. Z czymś miały związek. Co takiego sprawiało, że akurat w Carlisle palono kukłę wiedźmy, sprzedawano figurki, żywo pamiętano o arturiańskich legendach?

Nieszczególnie jej zależało na tym, żeby faktycznie pomóc w poszukiwaniach Bagshota. Od tego był przecież BUM. Byli też aurorzy. Ludzie tacy jak Aidan. Bardziej niż na tym, była skupiona na Terrym. Na zastanawianiu się nad tym czy przyjaciel zawsze był takim dupkiem. Skoro jednak Peppa wyjęła fotografie, zasugerowała żeby jednak zajęły się swoim zadaniem… nie oponowała.

Podeszli do kilku osób, pokazały im zdjęcie, zadały kilka pytań. Na początku nie przyniosło to większych efektów. Wreszcie jednak udało im się natrafić na bibliotekarkę. Kobieta rozpoznała Bagshota. Wydawała się nim zachwycona. Nim oraz zainteresowaniem, które przejawiał względem historii tego miasteczka. Dlaczego czarodziej, a do tego historyk, interesował się historią mugolskiego miasta? To było całkiem interesujące.

- Oh, to chyba regularnie panią odwiedzał? – zapytała, nie uzyskując jednak od bibliotekarki konkretnej odpowiedzi. Może kobieta nie zrozumiała pytania? Może bardziej skupiła się na młodszej dziewczynie? No cóż. Tak to już czasem bywa. Nie było sensu tego przeciągać i atakować miejscowej gradem pytań. Jeszcze przypadkiem same powiedziałyby zbyt dużo. A z tym jednak należało uważać. Zachować pewną ostrożność.

Razem z Peppą podeszła do Brenny. Spojrzała przy okazji za Basiliusem.

- Owen Bagshot odwiedzał prawdopodobnie tutejszą bibliotekę w poszukiwaniu informacji o historii miasteczka… jest tutaj… - chciała wskazać spotkaną chwilę temu bibliotekarkę, ale ta zdążyła odejść gdzieś dalej. No cóż, zdarza się. - …była tutaj przed chwilą bibliotekarka. Rozpoznała go na zdjęciu. Ponoć rozmawiał z nią o historii miasteczka. Wspomniała też coś o czarnej śmierci? – zamyśliła się. Historia nie była czymś, co szczególnie ją interesowało. Wiedziała tyle, ile wyniosła ze szkoły. Ile udało jej się zapamiętać. Może jednak dla innych będzie to przydatna informacja? O ile tylko kogoś faktycznie interesowało to czym Bagshot się tutaj zajmował, czego szukał.

Pochwalenie się zdobytą wiedzą to jedno. Kolejną sprawą było nie usuwanie wspomnienia z pamięci zaraz po wypowiedzeniu go na głos. A jeszcze kolejną, łącznie faktów z innymi i wyciąganie wniosków. Niestety to już nie było zadanie dla panny Potter. Jej zdolności intelektualne kończyły się na policzeniu jak głośny musi być skandal, by trafić na okładkę Proroka. Ale nie zniechęcała się pytaniem Basiliusa. Nie pamiętała, czy mężczyźni wspominali tą kwestię, ale zawsze może wymyślić własną wersję. Na odnalezieniu Bagshota wcale a wcale jej nie zależało. Poza tym, jak bardzo może namieszać jeden nieprawdziwy fakt w morzu innych poszlak. Dokładnie taki tok myślenia towarzyszył czarownicy. Naprawdę kiepsko trafili jej towarzysze, szczególnie Brenna i Basilius, którym zależało na rozwiązaniu tej zagadki.

— Tak, został przyłapany, ale nie złapano go — odpowiedziała Basiliusowi.

W wypowiedzi Brenny zgubiła się już w połowie, ale udawała, że uważnie słucha. Pokiwała też głową, gdy padło pytanie, dopiero po chwili orientując się, czego dotyczyło. To ją troszkę zmieszało.

— Cóż... To oczywiście byłoby nierozsądne... Ale skoro podjęłam się pomocy w tej sprawie, zostanę tak długo, jak będzie to potrzebne — odpowiedziała Brennie. Bardzo szlachetnie z jej strony. To był akurat dobry moment, by się zwinąć, ale przypomniała sobie o rodzicach. Pewnie wrócili nad jezioro i ktoś poinformował ich, że wcielono ją do grupy poszukiwawczej. Nie mogła teraz wrócić — chciała zostać jak najdłużej, żeby później móc się chwalić swoimi działaniami. Żeby byli z niej dumni. I jak dobrze pójdzie — trafić na okładkę Proroka za pomyślne rozwiązanie zagadki kryminalnej.

Wspomnienie krypty trochę ją zmroziło. Wolała nie wchodzić do takich miejsc. Ale czy faktycznie musiała?

— Tak, to dobry pomysł, żeby tam iść. — Zgodziła się z Brenną. — Skoro istnieje szansa bycia przyłapanym, mogę stać gdzieś na straży. Jeśli ktoś szedłby w stronę krypty, zajmę się nim.

Tu akurat była pewna swojej obietnicy. Miłym i czarującym zachowaniem potrafiła wciągnąć w pogawędkę niemal każdego, kto nie miał w sobie na tyle asertywności i oglądu, by zmyć się z jej zasięgu.

Basilius najwyraźniej nie tylko czuł się jak wychowawca obozu młodzieżowego, ale też - przynajmniej zdaniem Penny - się w taki właśnie sposób zachowywał. A przecież ona, Penelope Anne Weasley, nie była już dzieckiem. Nie potrzebowała niańki. Potrafiła przecież o siebie zadbać. Poradzić sobie w róznych sytuacjach. Takich jak włamanie do sklepu, albo nachodzący ją, uparty dziennikarz, którego własnoręcznie wysłała prosto do Munga. Nie traciła jednak czasu na zwracanie Brennie i Basiliusowi na ten drobny szczegół uwagi. Nie zależało jej na tyle. Chciała jedynie ogarnąć te zadanie, wypytać ludzi, a później wrócić do ośrodka. Albo może nawet bezpośrednio do Londynu?

Słuchała co mieli do powiedzenia, kolejno Basilius, Brenna, Peppa. Zapytana, odpowiadała. Przekazywała to, czego zdołała się dowiedzieć.

- Mówiła, że... czarna śmierć ominęła to miasteczko, czego nie udało się nikomu wyjaśnić po dzień dzisiejszy. - pokiwała przy okazji głową, pewna że dobrze to zapamiętała. Starała się tego nie przekręcić.

Gdyby to od niej zależało, w oparciu o zebrane informacje, zasugerowałaby odwiedziny w bibliotce. Sięgnięcie po jakieś materiały mówiące więcej o historii Carlisle, okolic tego miasteczka. Nie ona tutaj jednak była od decydowania. A nawet... niekoniecznie chciała się wyrywać przed szereg. Mimo wszystko skrzywiła się jednak, kiedy pomysł odwiedzenia biblioteki został odrzucony. Odłożony na później?

- To ja może... jeszcze popytam miejscowych? Poszukam informacji? - zasugerowała, że może dobrym posunięciem byłoby rozdzielenie się. Przede wszystkim z tego względu, że nie śpieszyło jej się do pakowania w problemy. Przynajmniej w sytuacji, kiedy nie uważała tego za jedyną, dostępną opcje. Brenna wydawała się w tym przypadku strasznie... narwana? - Moglibyśmy spotkać się za jakiś czas z powrotem na placu.