- Tyle, że ja lubię się pocić, łatwiej mi to przychodzi, niż myślenie. - Nigdy nie ukrywała, że nie uważa się za jakiś potężny umysł. Zapamiętywanie recept eliksirów, składników, to brzmiało dla niej jak katorga. Heather nie lubiła uczyć się formułek na pamięć, zupełnie jej to nie szło. Bardzo cieszyła się z zakończenia szkoły między innymi dlatego, że nigdy więcej nie musiała już warzyć eliksirów, czy zakuwać jakichś ziół i innych takich na pamięć. Naprawdę  było to jej największą bolączką podczas edukacji.

Cieszyło ją to, że mają za sobą to krótkie nieporozumienie, wyjaśnili sobie wszystko, Cameron nie spoglądał już na nią z taką pogardą, jak wtedy, gdy byli nad jeziorem. Może było to tylko chwilowe, na pewno szybko o tym nie zapomni, jednak teraz oczy błyszczały jej z radości, bo naprawdę cieszyła się tą krótką chwilą wyrwaną szarej rzeczywistości, jakby wcale konflikt się nie zaogniał, a oni byli jedynie dwójką zakochanych.

- Och tak, ja to największa rasistka, może od razu Czarny Dzban powinien mnie zwerbować w swoje szeregi. - Dodała jeszcze śmiejąc się przy tym w głos. Wyobraziła sobie bowiem siebie w tej śmiesznej czarnej szacie i masce na twarzy. Zastanawiało ją, jakim cudem tym czarownikom udawało się chodzić w tej szacie i nie potknąć o własne nogi...

Pocałunek, którym go obdarzyła był krótki, nie zamierzała się tu z nim teraz obściskiwać, chociaż mało było takich miejsc, w których mogli to robić bez spojrzeń skierowanych w ich stronę. Przez to, że Wood była popularna często się nimi interesowano, musieli do tego przywyknąć.

Zamierzała jednak pobiec szybko do tych drzew, bo owoce kusiły ją strasznie swoim wyglądem. Nie odpowiedziała nawet Cameronowi, nie zamierzała czekać. Nawet na niego, nie kiedy sama rzuciła pomysł ścigania się do drzew. Musiała to wygrać. Biegła ile tylko miała sił w płucach, oczywiście nie przyszło jej nawet przez myśl, żeby dać mu szansę wygrać ten jeden raz, co to to nie, za bardzo lubiła wygrywać.

Podbiegała do najbliższego drzewa, kiedy poczuła, że coś łapie ją za tyłek. Zatrzymała się przez to zbita z tropu, Cameron do niej dobiegł, czy co właściwie się wydarzyło? to było dziwne.

Ruda nie wyobrażała sobie życia bez ruchu. Bardzo dużo czasu spędzała na miotle, od dziecka, było to jej nawykiem, w pracy też musiała być pewna tego, że jej ciało będzie odpowiednio przygotowane do starć z ewentualnymi przestępcami. Zresztą podczas Beltane zawiodła, dlatego po tym jak wylądowała w szpitalu bardzo mocno pracowała nad tym, żeby wrócić do formy, a później jeszcze bardziej ją poprawić. Musiała przekraczać swoje granice, żeby stawać się lepszą, Zakon potrzebował jej pomocy, jak i wielu ludzi, musiała mieć pewność, że nikogo więcej nie zawiedzie, a to była naprawdę świetna motywacja do pracy nad sobą.

- Niby kurdupel, ale ile mocy się w nim mieści. - Małe ciało, wielki duch, czy coś. Wiele razy pokazywała swoją odwagę. - Nie mam pojęcia, spotkałam ich tylko kilka razy, zazwyczaj byli na ziemi, ale nigdy nie wiadomo, czy nie należy do nich ktoś podobny mnie, skąd możemy wiedzieć, że któryś z czystokrwistych graczy chociażby nie wspiera Czarnego Dzbana? - Nigdy nie mogli mieć pewności, kto jest wrogiem. Wiele tu było niedopowiedzeń, a poplecznicy Voldemorta wcale nie chwalili się tym, że go wspierają. Ukrywali się jak szczury, Ruda strasznie nimi gardziła. - Mam jeden mankament, mam brudną krew, a to chyba dla nich najważniejsze. - Wcale jej to nie martwiło, nigdy nie przejmowała się tym, że nie jest odpowiednio czysta, bo nie przeszkadzało jej to w niczym. Zresztą jej rodzina już też wypracowała sobie dosyć wysoką pozycję wśród czarodziejów, dzięki ciężkiej pracy.

Biegła ile miała sił w nogach, chociaż chyba trochę odpuściła, żeby nie dołować Camerona, kto ją tam wiedział, może zagapiła się gdzieś niepotrzebnie? Była nieco rozkojarzona dzisiejszego dnia. Chłopakowi udało się ją wyprzedzić przez to, że się zatrzymała. Nadal nieco zdziwiona zastanawiała się nad tym, co właściwie się wydarzyło.

- Wiesz, że jeślibym chciała klepnąć cię po dupie, to nie użyłabym do tego zaklęcia? - Spoglądała na niego z rękoma opartymi na biodrach, wyglądała jakby się nad czymś zastanawiała. - Też mnie coś klepnęło. - Dodała, bo w sumie mu o tym nie wspomniała. Dlaczego jakaś niewidzialna siła klepała ich po zadach?

- Myślisz, że te czarodziejskie drzewa mogą potrzebować trochę bliskości? - Przeniosła wzrok na jedną z zaczarowanych jabłoni Abbottów, była ostrożna, bo nie wiedziała, czego jeszcze mogą się spodziewać.

Heather nie narzekała na swoje pochodzenie - nigdy. Jej rodzice byli dosyć specyficzni, szczególnie matka, ale na sporo jej pozwalali, nie wymagali też od niej tego, że będzie szczególnie rozsądna. Lizzy miała do jej wybryków sporo cierpliwości, właściwie to ona trochę spowodowała, że Ruda tak bardzo lubiła zadzierać nosa, mogła bez problemu popełniać błędy, nikt nie miał do niej o nic wyrzutów, zresztą do rodziców już dawno dotarło, że popełnili błąd, gdzieś podczas wychowywania Heather. Była strasznie pyskata, uwielbiała stawiać na swoim, nie brakowało jej pewności siebie. No i miała nieograniczony dostęp do gotówki. Czy coś mogło pójść nie tak? Zdecydowanie, właściwie to ostatnio nieco spotulniała, nie była aż taka niesforna jak kiedyś, co było zasługą Camerona. Zupełnie nie przeszkadzało jej to, że ich krew nie była krystalicznie czysta, nigdy się tym nie przejmowała, bo jak widać na załączonym obrazku czarodzieje półkrwi, jak ona mogli znajdować się wysoko w hierarchii czarodziejów, wystarczyła ciężka praca i zaangażowanie.

- Myślisz, że to dziedziczne? Ciekawe. - Wolała jednak nie zmierzać myślami w kierunku młodości swoich rodziców, to nie było coś, o czym chciała rozmyślać, chociaż wcale nie było to takie proste, skoro Cameron zaczął ten temat.

- Ja, bym spytała? - Przewróciła oczami. Zdecydowanie nie. Ona nigdy nie pytała, zawsze robiła to, na co miała ochotę, bez zastanawiania się nad tym, że mogłaby spowodować czyjś dyskomfort. Zresztą, nie uważała, że musiałaby pytać o to Lupina, w końcu już oficjalnie stali się narzeczeństwem, czy może jednak powinna zapytać? Zaczęła rozmyślać nad swoim zachowaniem. - Czy powinnam pytać za każdym razem jak chcę cię dotknąć? - Mógł usłyszeć wahanie w jej głosie, jakby zrobiła coś złego, chociaż w sumie teraz przecież nie zrobiła zupełnie nic. Myślała jednak przyszłościowo.

- Wiesz jaki mam stosunek do roślin... wszystko to dla mnie krzak, czy drzewo, czy kwiatek. - Nie potrafiła ich jakoś szczególnie rozróżnić, bo nie było jej po drodze z zielarstwem już w Hogwarcie. Nigdy nie fascynowała ją ta dziedzina. - Merlinie nie, dzisiaj moje myśli zmierzają w zdecydowanie nie takim kierunku w jakim bym chciała. - Najpierw życie erotyczne jej rodziców, a teraz drzew. To nie było to, co chciała widzieć oczami swojej wyobraźni.

Heather miała lekko w życiu. Nigdy nie musiała się ograniczać, przyszło jej urodzić się w naprawdę bogatej rodzinie, ale rozumiała, że nie wszyscy mieli tyle szczęścia, znaczy próbowała rozumieć. Czasem nie trafiała z komentarzami, ale nie robiła tego celowo, po prostu nie zauważała, że inni muszą czasem obrócić galeona w ręku kilka razy i zastanowić się nad tym, na co powinni go wydać. Nigdy jednak nie dokuczała nikomu przez to jaki był jego status finansowy.

- Każdy temat jest dobry, jeśli rozmawiam o nim z tobą. - Dodała z uśmiechem. Z Cameronem wszystko wydawało się być dużo ciekawsze. Mogła wysłuchiwać nawet jego opowieści o lekach, a pewnie by jej to nie znudziło. Gdy coś mówił była w niego wpatrzona, jak w obrazek.

- Nie to? - Spojrzała na niego szukając odpowiedzi na twarzy chłopaka. Może faktycznie to ją nieco poniosło i jej myśli wędrowały niekoniecznie w odpowiednim kierunku?

Przymknęła oczy, kiedy pocałował ją w czoło, jakoś tak odruchowo, uśmiechnęła się przy tym też od ucha do ucha. Wszystkie niesnaski, które pojawiły się podczas ich wyjazdu do Windermere wydawały się znajdować bardzo, ale to bardzo daleko. Na całe szczęście.

Przypomniała sobie sen, ten który przyśnił się jej podczas wyprawy na wyspę. Tam ich ślub odbywał się w ogrodzie i chyba jednak wolałaby uniknąć podobnego wydarzenia. Jakoś źle jej się to po tym wszystkim kojarzyło. - Ogród botaniczny to chyba nie jest to o czym marzę. - Tak naprawdę to nigdy nie zastanawiała się nad tym, gdzie chciałaby wziąć ślub. Jeszcze niedawno zamążpójście wydawało się jej być bardzo odległe, jak widać wszystko mogło się zmienić bardzo szybko.

- Tak właściwie, to nawet nie wiem, kiedy chciałabym wziąć ślub, ty masz jakąś ulubioną porę roku? - Przyglądała się Cameronowi uważnie, dziwne było, że nigdy wcześniej go o to nie zapytała. To nie tak, że chciała naciskać na jakiś termin, w końcu byli młodzi, mieli przed sobą całe życie. Mogli spędzić trochę czasu jako narzeczeństwo.

- Chyba sobie odpuszczę, trochę się boję, że to drzewo znowu będzie chciało mnie molestować. - Rzuciła przyglądając się konarom, które się nad nimi wznosiły, nie do końca była pewna tego, czy znowu im się nie przytrafi coś dziwnego.