Gdyby tylko oddychał to był pewien, że brałoby go na ziewanie. Czasami wysilał się do tego, żeby animować swoją własną klatkę piersiową, żeby to dobrze wyglądało. Żeby sprawiać dobre pozory. To "czasami" minęło dobrych parę miesięcy temu, bo mijały kolejne lata tego zdupionego życia jako wampir i wszystko było coraz to bardziej wyjałowione i zblazowane.

Ziewać nie mógł, ale się przeciągnął. Rozsiadł się leniwie, podpierając głowę, patrząc na nieruchomego Nicholasa. Mógłby mu namalować teraz kutasa na czole. Potem by uciekł i zarzekał się, że to nie on i w ogóle, że nie widział, żeby ktokolwiek się zakradał. Świetny plan, na pewno Nicholas by nie wpadł na to, co naprawdę się stało. Na pewno nie. Nigdy. W życiu.

W pewnym momencie się podniósł i rzeczywiście zrobił obchód. Wyjrzał ostrożnie i dyskretnie na ulice, zatrzymał się i nasłuchiwał, czy nikt się nie zbliża. Dom był pusty, bezpieczny i cały do dyspozycji Nicka. Chociaż to chyba nawet nie ten dom chciał zwiedzać. Nie "chyba" tylko na pewno. W każdym razie - bezpieczeństwo zapewnione. W takich warunkach to naprawdę mógł pracować, oby częściej się takie zlecenia trafiały.

- Dobry wieczór, Księżniczko. - Kiedy Nicholas się obudził to Sauriel już tam był. Siedząc z powrotem na tym fotelu, bawiąc się trochę nerwowo fajką, bo chciał zapalić, a jednocześnie palić nie chciał, żeby nie zostawiać za sobą żadnych śladów. Ach, uzależnienie, uzależnienie... W końcu by z nim przegrał - w zależności od tego, ile czasu by zajęło jeszcze to przedsięwzięcie. Na razie ograniczył się do obracania go w palcach. I zatrzymania, kiedy spojrzał na Nicka i skupił na jego pytaniu. - Było. To było normalne mieszkanie. Typ tam przecież mieszkał. - Wszystko wydawało się tam całkowicie normalne, przecież oni go w sumie wyciągnęli z wyrka i to dlatego, że Robert się MUSIAŁ pchać razem z nim i schody tak trzeszczały, że o kurwa, o borze, o ja pierdole... - Drzwi były wyjebane, bo je połamałem. - I tylko chyba tyle właściwie ze zniszczonego krajobrazu? Tak, chyba tyle. - Drzwi od jego sypialni. - Uzupełnił, żeby nie było wątpliwości, o które chodzi. Jakiekolwiek tam czary mary nie robił właśnie Nicholas, bo Sauriel się na tym kurwa nie znał.

Obracał papierosa między palcami i patrzył na Nicholasa. A w drugiej dłoni trzymał teraz kocimiętkę. Tak. Kocimiętkę, która została mu rzucona. Nicholas naprawdę nie miał pojęcia, czym są żarty, ale mimo to czasami Sauriela rozkładał na kawałki brakiem pomyślunku nawet. Po co komuś kocimiętka? Mógł ją rozsypać gdziekolwiek, koty się ucieszą. Tyle w temacie.

- To był kurwa żart. - Powiedział i pokręcił głową. Powinien się przyzwyczaić, naprawdę. Ale nie miał aż tak wybitnego nastroju, żeby go to rozbawiło - to, co zrobił Nicholas. - Pracuję za mamone, nie za chwasty. - Tak, zdecydowanie było mu bardzo daleko do dobrego nastroju. Ale teraz już odkręcił tę butelkę i pociągnął z gwinta parę głębokich łyków. - Wszystko gra. Jest spokojnie. Było spokojnie. - Zakomunikował.

A co do domu Greybacka? Może ktoś go przejął, może ktoś tam mieszkał i chciał zmienić wystrój wnętrz, może robili remont, albo chcieli to sprzedać, a może stało się cokolwiek innego - nie interesowało go to ni chuja. Jedyne, co go mogło zainteresować, to nadzieja, że więcej takich chujowych pomysłów jak zanoszenie łba do samego Ministerstwa nie będą aplikowali, bo jak widać - kiepsko się to kończyło. Tak samo jak wysyłanie wampira do zoo za dnia.

- Zabieraj nas stąd... pomóc ci z tymi manelami? - Pokazał ręką przygotowane gniazdko, którego celem było nie zostawienie tutaj żadnego śladu po swojej obecności. Sauriel nadal do końca nie rozumiał, o co chodziło, skąd ta konspiracja - wielu rzeczy nie czaił. I nie musiał. Zdecydowanie nie musiał. Im mniej wiesz - tym lepiej śpisz. A niech te mądre głowy knują swoje plany i wprowadzają je w życie.

Ogarnęli się, żeby wyglądało to tak, jakby nigdy ich tutaj nie było, zanim Nicholas teleportował ich z powrotem do jego mieszkania.