Wbił w Millie pełne niezrozumienia spojrzenie. Tańczenia kankana z Alastorem? W liczbie mnogiej? Kompletnie nie rozumiał, co się wydarzyło ubiegłej nocy, ale miał też świadomość, że być może nie był to najlepszy czas na to, aby prosić dziewczynę o zdanie raportu z poprzedniego starcia ze zjawą. Może podczas przeszukiwania domu natknęli się na jakiś pomniejszy artefakt magiczny, który wywołał taki efekt? Pokręcił głowę, chcąc ukrócić w ten sposób swoje dywagacje. Może kiedy indziej, przy jakimś ognisku, gdy będą zajadać się kiełbaskami nabitymi na zaostrzone patyki, a doprowadzanie posiadłości do porządku będzie dla nich jedynie wspomnieniem.

— Akurat dzisiaj nie wziąłem z domu gumy balonowej — oświadczył z ubolewaniem na słowa panny Moody.

Gdyby wiedział, że duchy nie przepadają za miętówkami, to przyniósłby ze sobą cały wór. I poprosił Malwę, aby zakupiła większy zapas na bazarze czarodziejów w Dolinie Godryka. A tak... Mógł co najwyżej rzucić jej paczkę papierosów, chociaż miał wątpliwości, czy ona jakoś odpędzą poltergeista. Erik wbił spojrzenie w koszulę, jaka do tej pory skrywała się pod swetrem dziewczyny. Momentalnie wiedział, do kogo należy. Wydął dolną wargę, mrużąc w skupieniu oczy. Jego wzrok skakał między napisem na T-shircie a twarzą Millie. Czy powinien pytać?

— Nawet nie wiem co to jest — przyznał bez ogródek, ciesząc się, że zaraz zawtórował mu też Hardwick.

Uśmiechnął się krzywo, gdy jedyna kobieta w towarzystwie zdradziła im, jaki miała plan na przywołanie poltergeista. Zjazd ze schodów, latanie na miotle w środku rezydencji i zbijanie balonów pod sufitem. Jestem zbyt ufny, pomyślał z żalem. Powinien był się domyślić, że Moody nie ograniczy się do czegoś pokroju wyzywania nieprzyjaznego duszka od najgorszych, a zamiast tego postawi na coś dużo bardziej widowiskowego. Otworzył usta, chcąc się wtrącić, jednak w porę je zamknął, bo okazało się, że on miał zostać ranny w ramach ich działań.

— I ty mówisz mi to teraz? — wymamrotał, pocierając dłonią o szyję i kark. — Wolałbym zostać o tym ostrzeżony nieco wcześniej.

Pokiwał głową na słowa Figga.

— Ściany też by się przydało zakląć na wypadek, gdyby zjawa zaczęła wami ciskać na wszystkie strony — mruknął, jednak zgodnie z sugestią chłopaka przeszedł w okolicy schodów, aby tam przystosować kilka sprzętów do nowych zastosowań.

Nawet nie zastanawiał się zbytnio nad tym, aby szukać czegoś stricte zbliżonego swą strukturą do materaca. Zignorował potencjalne kanapy, sofy czy krzesła z obiciem, a zamiast tego wycelował różdżką w najbliższą komodę. Pomodlił się krótko w duchu o powodzenie swoich czarów. W żadnym razie nie był mistrzem transmutacji, toteż nie za bardzo wiedział, czego się spodziewać.

Darował sobie dalsze wchodzenie w dyskusję z panną Moody na temat nieprawidłowego przepływu informacji podczas wycieczkowiczów. Nie przypominał sobie, aby przed pójściem spać, ktokolwiek zdradził mu, że powinien szykować się na rychłą śmierć lub drastyczny upadek przy asyście wrednego poltergeista buszujące w ścianach Księżycowego Stawu. Tym mógł się zająć później. Nie wiedział jeszcze, od kogo zacznie: w tym przypadku zawiniła zarówno siostra, jak i wuj. Brenna była dużo łatwiejszym celem, bo na pewno już zdążyła przyzwyczaić się do tego, że miał do niej o coś pretensje. Wuja mógł nacieszyć się jeszcze kilkoma chwilami spokoju.

Teraz zresztą miał inne problemy na głowie. Ta, te krzyki na pewno zwrócą jego uwagę, pomyślał kwaśno, przerzucając nerwowo różdżkę z jednej dłoni do drugiej, kiedy ciszę panującą w posiadłości przecinały coraz to bardziej agresywne komentarze Mills. Zaraz zawtórował jej także Hardwick, co jak się okazało... Zdecydowanie pomogło w wywołaniu poltergeista. Złośliwy duch faktycznie się zjawił i to nawet szybciej niż zakładali, rechocząc wniebogłosy i poruszając się nad ich głowami, o czym zresztą świadczyły poruszające się balony pod sufitem. Pomysł Moody był kreatywny i działał.

Różdżka Erika momentalnie powędrowała w stronę Hardwicka, gdy ten zaczął obrywać rozmnożonymi przez Mills balonikami. Nie odważył się jednak na rzucenie zaklęcia z obawy na to, że trafi w przyjaciela, skoro poltergeist pozostawał niewidzialny. Poza tym i tak nie miał zbyt dużo czasu na reakcję, bo duch zaraz zainteresował się i jego osobą, posyłając w jego kierunku jeden z materacy.

[roll=PO]

Miał zbyt mało czasu, aby zorientować się w pełni w sytuacji, jednak na pierwszy rzut oka wyglądało na to, że wszyscy całkiem nieźle radzili sobie z atakami ducha. Na tyle dobrze, że raczej nie potrzebowali natychmiastowej interwencji z jego strony. Erik skupił więc swoją uwagę na Mills, próbując wyczarować wokół niej tarczę obronną. Starał się na tyle zrównoważyć pobór energii magicznej, aby nie była ona niezniszczalna. Chciał stworzyć coś stosunkowo łatwego do roztrzaskania, ale wymagające od poltergeista zainteresowania się konkretną osobą. Skoro to Millie chciała być przynęta, to chyba właśnie w to powinien celować?

[roll=N]
[roll=N]