Spoglądając na oraz na wskroś Juliusa, zastanawiał się, czy patrząc na niego i na Brennę, nie miał wrażenia, że patrzy na swoje dzieci, starszy syn, młodsze córki, w jego altanie, w której zapewne siadali w bardziej szczęśliwym czasie, a może gorycz rozkradła jego osobę tak mocno, że w korytarzach jestestwa mieszkał jedynie gniew samotności. Czy jego bierność nawiedzała go, tak jak on nawiedzał to miejsce, będąc bliźniaczym płomieniem niszczącym to miejsce? Czy może spowijał go bezkresny ból? Nie było powodów, aby go o to pytać, bo i tak albo on zostawi ich w spokoju, albo oni wyprawią go na szerokie wody Limba w ten czy w inny sposób.

— Chciałbym, aby powiedział nam pan nieco więcej o tej rodzinie. Ich imiona? Gdzie ich znaleźć? — Postanowił zostać przy zwykłych technikaliach, nie rozgrzebując egzystencjalnych zagadnień nieśmiertelności, wiecznego potępienia i zadry serca. — Ach, jeszcze. Kim jest Lydia? Jej imię padło obok imienia jednej z bliźniaczek— zapytał, zgniatając niedopałek na ławeczce. — Czy jest ona powiązana z tą... rodziną, zazdrosną o waszą potęgę?

Spoglądał na Juliusa dalej, przenikliwie, nie tylko kontemplując ideę jego istnienia między światami, ale także analizując jego  transparentną mimikę, jakby był witrażem. Kiedy świeca staje się pożarem? Kiedy fala staje się morskim prądem? Kiedy przyczyna staje się winą? Kiedy człowiek staje się potworem?

— I w temacie, która z sióstr rysowała te dziwne szkice i tańczącą kobietę? Wie coś pan na ten temat? — spoglądał na niego z jasnością słońca, z miłością, jakby zaraz miał mu objawić zbawienie czy odwrócenie czasu i przywrócenie zmarłych do życia. Patrzył, jakby wiedział więcej.

— Więc. Lydia jest częścią tej rodziny, która zazdrościła wam majątku. Zapewne namówiła Mary, żeby ta zrzuciła Amarylis ze schodów, żeby samej wziąć ślub z twoim synem, ale... — Morpheus przerwał, aby zapalić kolejnego papierosa. Mówił właściwie bardziej do Brenny, niż do ducha, ale liczył nadal, że mężczyzna jeszcze coś dopowie. — Mary nie dała rady z wyrzutami sumienia, zwłaszcza gdy zaczęły się pojawiać sugestie o śledztwie. Więc Lydia ją zabiła, aby pozbyć się kłopotu. Czy Staw jest zaczarowany, panie Julius?

Na raz przyszło mu to do głowy, więc spojrzał wnikliwie na mężczyznę. Klątwa mogła pochodzić właśnie od zanieczyszczenia złymi intencjami zaczarowanego stawku lub co gorsza, staw stanowił źródło bogactwa i był sam w sobie klątwą, a śmierć Mary przedłożyła prawa własności oraz dyrygowania klątwą właśnie na Lydię.

— Po kolei wszyscy umierali, bo ślubu nie było, liczyła więc, że jeśli wszystkich zabije, otrzymają Księżycowy Staw jako najbliżsi żyjący krewni, ale tak się nie stało. Prawa zostały przeniesione na rzecz Skarbu Państwa, a Księżycowy Staw spieniężony, więc kontynuuje swoją pracę, aby być dziedziczką i trzyma posiadłość w garści. Niestety, zjawiliśmy się my.

Morpheus wypuścił z ust i nosa dym, jak smok. Nie cieszył się na konfrontację z panią Lydią.

— Dziękujemy, panie Julius — odpowiedział Morpheus do powietrza, do przestrzeni, jaką wypełniał wcześniej sobą duch człowieka, który utracił wszystko. Ćmił papierosa chwilę, wyraźna zmarszczka przemyśleń pogłębiała jego zmartwienie. Brenna zakupiła Księżycowy Staw, aby zapewnić członkom Zakonu Feniksa względne bezpieczeństwo, miejsce do przegrupowania, ostoję, najwyraźniej jednak los spłatał im figla i samo miejsce nie przywitało ich z otwartymi ramionami.

— Czy Mary zabiła się z powodu wyrzutów sumienia, czy przez Lydię, wiemy na pewno, że Lydia jest ostatnim puzzlem tej układanki. Bękart w rodzinie z obsesją na punkcie czystości krwi... Może bieda rodziny Lydii nie wynikała wcale z powodu złych czynów jej ojca, lecz była karą ze strony Ignacia? A to jej zemsta. Najlepiej zapytać samą zainteresowaną. Prędzej czy później ktoś z nas ją spotka — zrobił minę pomiędzy grymasem i uśmiechem pewności w przepowiadane przez siebie zdarzenia. Nie trzeba mieć Trzeciego Oka, aby wiedzieć, że kobieta pojawi się znów w tym miejscu. Pokonanie jej lub bardziej pacyfistyczna ścieżka, na pewno nieignorowanie jej osoby. Preferowana, jego zdaniem, była anihilacja śladów po istnieniu tego czarnego konia, ale nie wypowiedział tego na głos. Wolał nie spowiadać się z tego, że jeśli miałby stać się Odyseuszem i zrzucić z muru dziecko, dla życia swojej rodziny, stałby się tym właśnie potworem. Rzeczy, które czynimy z miłości. 

Morpheus opowiedział Brennie o swoich obserwacjach na temat Ignasia i jego mijania się z prawdą, o swoich przemyśleniach na temat całego wywiadu, które pojawiły się w jego głowie i życzył jej powodzenia, żeby nie dali się zabić, z żartobliwym uśmiechem. Wszyscy z piętnem ognia na sercu (nawet jeśli Morpheus chciał widzieć w sobie wodę) mieli krótką datę przydatności. Płonęli tak pięknie, podpalali się, aby utrzymać innych w cieple. A później zniknął w odmętach Ministerstwa Magii i obsydianowych ścianach, czynić inną część swojej powinności.