Z początku wąski, korytarz którym podążały w nieznane, rozszerzył się na tyle, iż przemieszczanie się nim stało się dużo bardziej komfortowe. Było na tyle wygodniej, na ile było to możliwe w obecnej sytuacji. Penny wyraźnie rozluźniła się, kiedy mogła zacząć znacznie mniej obawiać się przypadkowego kontaktu z korzeniami. A także z wyraźnie wilgotną ziemią.

- Wydaje mi się, że zaznaczył całą tę okolice. - w głosie rudej dało się wychwycić lekkie zawahanie. Niby widziała tę mapę, wyrysowane na niej linie, inne oznaczenia, ale jakoś tak nie dałaby sobie teraz odciąć za to własnej ręki. - Chodziło mi o to, że ją zniszczył swoimi bazgrołami. Wiesz, mugole się zdenerwowali, że na ich mapie poczynił jakieś własne zapiski. - sprostowała następnie kwestie, co do której nie zdołały się odpowiednio dogadać. Może zbyt chaotycznie to wszystko tłumaczyła? Gdyby ktoś jej to teraz zarzucił, najpewniej nawet nie próbowałaby się sprzeczać.

Weasley nie do końca była w tym momencie sobą.

A już na pewno nie była taką sobą, którą mogła znać Millie.

- Nie jestem pewna czy to dobrze... - wymamrotała, rozglądając się po kawernie. Badając ostrożnie miejsce, w którym się znalazły. Tym razem jednak, swojego odkrycia już nie zdradziła przy pomocy pisku. Wymiotów. Innego, mniej typowego zachowania. Reakcji. Po prostu odezwała się. - Może... może i z góry nic nas nie zaleje, ale wody nie jest tu wcale mniej. - i nie, nie wierzyła w to, że miałoby ich nie zalać z góry. Sama obawiała się tego znacznie bardziej niż jeszcze kilka chwil temu.

Uważnie się przyjrzała napotkanemu ciekowi wodnemu, starając się przy okazji określić, czy zmierzając dalej, mogą zbliżać się do większego zbiornika. Szli w stronę takowego czy może od niego się oddalali. Albo podążali w poprzek?

rzucam na percepcje, może jakimś cudem zdołam określić coś więcej
[roll=O]

Jej uwagę od tego odkrycia, oderwała informacja o kolejnym trupie. Syrenie?

- Syreny zamieszkują tutejsze jezioro? - zamyśliła się, choć znalezisko zdawało się dawać na to pytanie dość jednoznaczną odpowiedź. A trup syreny, znaleziony akurat w tym miejscu, wskazywał na to, że mogli się z każdym kolejnym krokiem do tego jeziora zbliżać. Bo skąd inaczej by się tutaj akurat znalazł? Penny jednak powstrzymała się przed dzieleniem się tymi przemyśleniami z Millie. Założyła może nawet, że ta zdążyła wyciągnąć podobne wnioski? Albo może nawet zwróciła uwagę na coś więcej.

- Tyle o ile, wrzucona do wody nie pójdę jak kamień na dno. - poinformowała. Nie była w tym zbyt dobra, ale powinna była dać sobie radę. - Myślisz, że ten korytarz może... nie prowadzić do wyjścia na ląd? - zawahała się. W momencie kiedy Millie oglądała uważniej ciało potencjalnej syreny, Penny zbliżyła się do kolejnego korytarza. Nie zagłębiając się niego zbadała, na tyle na ile była w stanie z tego konkretnego miejsca. Może coś zauważyła? Usłyszała? Zwróciła uwagę na jakiś szczegół?

znów rzucam na percepcje, może jakimś cudem zobaczę coś więcej
[roll=O]

Całe szczęście, że podczas swojej niedawnej wizyty w bibliotece, miała przy sobie notes. W tym też notesie zanotowała kilka informacji, które teraz mogły okazać się całkiem przydatne. Wciągnięta pod powierzchnie, w to dziwne miejsce, wciąż miała ze sobą torebkę. Teraz, kiedy Millie pociągnęła temat, mogła się wykazać.

- W pobliskim mieście. - przytaknęła, nie próbując nawet kolejny raz podać jego prawidłowej nazwy. Teraz to i tak wydawało się być bez znaczenia. - Kiedy tam byłam razem z Peppą, zanotowałam kilka informacji. Powinnam mieć je w notesie.

Możliwe, że całe te podtrzymywanie rozmowy, rzeczywiście wpływało na Penny całkiem korzystnie. Zamiast na swojej kiepskiej sytuacji, na tym niezbyt komfortowym położeniu, mogła się skupić na innych kwestiach.  Zarazem jednak sama nie była w stanie tego zaobserwować. Dostrzec tej drobnej zmiany.

Kiedy przez chwilę rozdzieliły się, każda zajmując czymś innym, znacznie łatwiej było jej działać. Nie tak trudno przychodziło się na tym wszystkim skupić. Może nawet wyciągnąć pewne wnioski? Szkoda tylko, że nie odkryła niczego rzeczywiście istotnego. A przynajmniej tak jej się wydawało.

Do momentu, kiedy badając wstępnie kolejny korytarz, dostrzegła... światło?

Chwilę wahała się. Millie nadal została w tyle. Weszła tutaj bez niej. Zapewne nie powinna była tego robić. Tak ryzykować. Z drugiej strony, te światło przecież mogło oznaczać nawet i ratunek. Wreszcie jednak zdecydowała się wycofać. Samą siebie przekonała, że przecież to nigdzie nie ucieknie.

- W kolejnym korytarzu widać jakieś światło. - poinformowała Millie, kiedy ta zwróciła na nią uwagę. A następnie chciała ruszyć dalej. Pozwoliła jej zerknąć w ten korytarz. Wydać jakąś opinię. Cokolwiek w zasadzie, na co tylko miała ochotę. - Tak. Tak. - przytaknęła, słysząc o tym, że powinny się postarać unikać korzeni. Nie drażnić ich. To brzmiało nawet rozsądnie. Tyle tylko, że kompletnie nie miały pojęcia, co te korzenie mogło rozdrażnić. Jeden nieświadomy błąd i...

Nie myśl o tym, Penny!

- Wiesz, kiedy byliśmy w tej bibliotece... - podążając tak ze dwa kroki za Millie, zdecydowała się wrócić do przerwanego wcześniej tematu. - ..mówiłam, że zapisałam kilka informacji. Przy tych swoich bazgrołach, Bagshot umieszczał jakieś daty. Zauważyłam, że wszystko dało się podzielić między dwa okresy? Jeden od czerwca do początku sierpnia, a drugi od sierpnia do października. I wiesz co? - tutaj akurat była najciekawsza rzecz, dało się to poznać po głosie Penny, który w tym momencie brzmiał nieco inaczej. Choć rzecz jasna nie była to w żadnym razie ekscytacja badacza. Na tą nie było miejsca. A i Penny badaczem nie była i zostawać nie zamierzała. - Wygląda to trochę tak, jak byśmy byli właśnie w takim okresie... kiedy ma miejsce jakaś zmiana? Dokładnie od 10 sierpnia, Bagshot wyznaczył inny obszar na mapie.

To wszystko musiało być naprawdę chaotyczne, ale Penny nie była w stanie przekazać tego w sposób bardziej uporządkowany. Zrozumiały. Po prostu jaśniejszy. Zwłaszcza, że sama nie rozumiała tak do końca tego, co udało jej się tam z Peppą znaleźć. Jedyne co, to zdołały wywnioskować, że całość dotyczyła różnych katastrof, które omijały tę okolice. Na to wskazywały pozyskane informacje.

Im bliżej znajdywały się kolejnej kawerny, tym bardziej oczywistym zdawało się to, że kolejny korytarz nie miał doprowadzić ich do wyjścia. Zauważone na jego końcu światło wydawało się zbyt nienaturalne. Świadomość tegoż skutecznie zdołała zabić tę słabą iskierkę nadziei, która przez krótszą chwilę towarzyszyła Penny. Zarazem też podsyciła obawy. Bo skoro nie do wyjścia... dokąd miało ich to wszystko doprowadzić? W co takiego przyszło im się tutaj wpakować?

Kiedy wreszcie dotarły do celu - albo może kolejnego przestanku podczas tej wycieczki tuneloznawczej? - na dłuższy moment spojrzenie utkwiła we fluorescencyjnych grzybach. Czy kiedykolwiek mogła gdzieś się z czymś takim spotkać? Nawet niekoniecznie na własne oczy? Szukała odpowiedzi na to pytanie. Zastanawiała się nad tym. Również w tym momencie, kiedy spojrzenie zamiast na nieco dziwnej ścianie, skupiło się na poznawaniu kawerny. Powolnym jej badaniu.

I choć wiele elementów tej układanki powinno było wywołać w dziewczynie jakąś reakcje, przyglądając się im, Penny dała radę zachować ciszę. Względny spokój. Powstrzymać się od uwag. Kolejnych komentarzy. Od dzielenia się z Millie swoimi obawami. Te ostatnie zresztą, wydawały się teraz najmniej potrzebne.

Odezwała się dopiero, kiedy podczas tych całych oględzin, natrafiła na męską sylwetkę.

- Millie? - padło z jej strony, głos miała nieco roztrzęsiony od emocji, których w tej sytuacji oczywiście nie brakowało. - My nie... nie jesteśmy tu s-same. - poinformowała znajomą czarownice. Tym razem nie mogła jednak przyglądać się wszystkiemu z dystansu. Na spokojnie. Nie czekając na odpowiedź brygadzistki, nie zważając na to, co mogło znajdywać się pod stopami, ewentualnie ją zaskoczyć z innej strony, innego kierunku, zdecydowała się podejść bliżej. Jeden krok, drugi, trzeci. Lumos musiało oświetlić również tę część kawerny. Pozwolić dostrzec coś więcej.

Zignorowała znajdującą się na ziemi różdżkę. Wolna dłoń powędrowała ostrożnie w kierunku ciała. Za pierwszym razem cofnęła ją ledwo tylko doszło do kontaktu. Jakby obawiając się następstw tego działania. Jeśli żadne nie nastąpiły, postąpiła ponownie w ten sam sposób, starając się ocenić czy ofiara tych cholernych korzeni była jeszcze żywa. Oddychała? Dało się cokolwiek wyczuć?

I w jaki sposób na to zareagowały korzenie? Czy sama również powinna obawiać się podobnego losu? Miala zawisnąć za chwilę tuż obok?

Nieszczególnie zwracała teraz uwagę na cały ten słowotok Millie. Wyglądało bowiem na to, że Owen Bagshot żył. Rzecz jasna o ile to właśnie on był tym człowiekiem, którego odnaleźli w kolejnej kawernie. Szanse na to wydawały się jednak całkiem spore. Zwłaszcza, że o innych czarodziejach, którzy zaginęli w ostatnich dniach, Penny zwyczajnie nie słyszała.

Zabrała dłoń, kiedy mężczyzna się poruszył. Zareagował. Na jej dotyk? Na światło, które zapewniła im różdżka? Albo może z powodu słów, jakie wyrzucała z siebie Millie? Cokolwiek było tego przyczyną, Penny odetchnęła z ulgą.

- Pan żyje! – wyrzuciła z siebie po krótkiej chwili, jaka była jej potrzebna, żeby na to zareagować. Następnie wysłuchała tego, co historyk mówił. Zamiast jednak cokolwiek na jego słowa odpowiedzieć, pierw upewniła się czy Owen Bagshot był cały i zdrowy. Uważnie mu się przyjrzała. Jak i również korzeniom, które go wciąż więziły. Co takiego zrobił, że postanowiły go zaatakować? Na co konkretnie reagowały? – Owen Bagshot, prawda? To pan? – upewniła się jeszcze odnoście swoich założeń; odnośnie tożsamości mężczyzny. – Może nam pan dokładnie opowiedzieć, co takiego pan zrobił? Jak się tutaj znalazł? Byłoby dobrze wiedzieć, na co korzenie reagują, zanim nas również zaatakują. – poprosiła, zastanawiając się przy tym, co mogą zrobić. Teleportacja nie działała. Korzenie zdawały się żyć własnym życiem. Widzieli już zmarłą kobietę i… syrenę? Wnioski więc były oczywiste. Jeden niewłaściwy krok, a najpewniej podzielą ich los.

Świadoma głosów dochodzących z kolejnego korytarza, spojrzała na Millie. I jak tylko nawiązały kontakt wzrokowy, dała jej znać, żeby sprawdziła. Owen co prawda zdawał się rozpoznawać jeden z tych głosów, ale Penny pewności nie miała. Wolała dmuchać na zimne. Isaaca widziała bowiem dotąd tylko raz, a w towarzystwie Basiliusa również nie spędziła zbyt wiele czasu. Tyle dobrego, że z tym drugim widziała się jeszcze dzisiaj.

- Spróbuje… spróbuje na nie wpłynąć. – wracając do mężczyzny, poinformowała go o tym, co zamierzała teraz zrobić. Posługując się transmutacją, chciała rozplątać część korzeni, poluzować uścisk jakim mężczyznę oplotły. Przekształcić je w taki sposób, aby stały się krótsze i swobodnie opadały wzdłuż ściany kawerny. Zarazem, o ile nie okazało się to konieczne, nie chciała ich niszczyć, odłączyć od pozostałej części. To wydawało jej się najmniej rozsądne. – Millie? Odsuń się możliwie najdalej. – poprosiła jeszcze brygadzistkę. Byłoby dobrze, gdyby znalazła się możliwie najdalej, poza ich zasięgiem.

Niezależnie od tego czy druga czarownica jej posłuchała, Penny przeszła do działania. Spróbowała namierzyć odpowiednie korzenie i właśnie od nich zacząć swoją pracę. Nie była przy tym szczególnie pewna siebie, towarzyszyły jej pewne obawy, ale jednak… coś zrobić należało.