Wchodzę w towarzystwie Florence Bulstrode, bardzo długo okupuję Księgę Gości i biorę partnerkę na parkiet. Wszędzie gdzie się pojawiam muzyka zmienia się nagle na I'm bringin' sexy back
Tw nie umiem rysować, ale poglądowe wdzianko

Morpheus Longbottom nienawidził wesel. Pierwsze i jedyne, na którym bawił się doskonale, było nieudanym ślubem Charlotte Crouch i Jonathana Selwyna, zwłaszcza moment, w którym pan młody ogłosił radośnie, że panna młoda uciekła sprzed ołtarza i jest od kilku godzin w drodze do USA, a prezentów nie zwracają. Poza tym śluby były dla niego... męczące, jak każde spotkania towarzyskie. To nie tak, że nie lubił ludzi, wręcz przeciwnie, ale napływające do niego macki cudzych przyszłych decyzji odrzucały go, obrzydzały, jak niechciany dotyk, męczyły. Musiał zrobić jednak wyjątek, bo była to jego pierwsza taka okazja, aby pokazać się w socjecie, od śmierci brata.

Za sprawą szwagierki z domu Potter i kilku eliksirom, nie wyglądał, jakby przebawił cały poprzedni wieczór, a czarno-czerwony motyw pomógł z ukryciem zmęczenia. Wszystko, wszystko czerwone. Długo zastanawiał się nad wyborem tiary, w końcu dając sobie przyszyć do włosów tiarę z dwoma ptakami, które w dziobach trzymały rubin, wielkości przepiórczego jaja, które można zdjąć i nosić jako wisior. Cała tiara była wykonana z białego złota, diamentów i rubinów i pasowała do czarnej, magicznej szaty i czerwonego szala, ktory wychodził z aplikacji na piersi w postaci kwiatów granatu i maków, wszystko z emaliowanych na czerwono pereł, rubinów, prawdziwych korali oraz czarnych kamyków magmowych.

Morpheus Longbottom nienawidził również kazań kapłanów kowenu, więc podczas przemówienia kapłana wyobrażał sobie sprośne wizje na temat różnych gości. Miał nadzieję, że ewentualni legimenci mieli świetną zabawę, oglądając wyobrażenia z jego głowy na temat nocy poślubnej państwa młodych, gdzie w użycie wchodziły liny lub jednej z pań, wyjątkowo ślicznej blondynki, której długie nogi chętnie miałby owinięte dookoła swoich bioder, najlepiej gdzieś na zakrystii. Miała idealnie skrojone usta, dla których znalazłby wspaniały użytek. Dopiero po chwili zdał sobie sprawę, że gdy przesunie głowę o kilka centymetrów, ujrzy jej męża. Vakela Dolohova. Dobrze, że wraz z tą świadomością, ceremonia przeszła do dalszych etapów.

Morpheus Longbottom nienawidził Vakela Dolohova.

Morpheus Longbottom od ponad dwudziestu lat nienawidził wesel po tym, gdy jego ukochany został do jednego zmuszony, co rozbiło całkowicie jakiekolwiek nadzieje. Zniszczyło ich dwójkę. Moja wina, moja wina, moja bardzo wielka wina. Żałował, że nie może wpakować twarzy wróżbity w ciasto, które do niego wysłał. Żałował nagle, że nie zeżarł go całego i nie wylądował w Mungu z wielkimi ogłaszaniem tego w gazetach plotkarskich. Żałował, że żadna wersja przyszłości nie kończyła się na tym, że siedział obok niego w ławce, ukradkowo ściskając jego dłoń i powtarzając niemo słowa przysięgi, jakby to oni stali przed ołtarzem matki. Morpheus Longbottom kochał Vakela Dolohova przez ponad połowę swojego życia i właśnie dlatego zamierzał go całkowicie ignorować.

Na szczęście miał ze sobą piękną Florence Bulstrode, wraz z którą (oraz Erikiem i Geraldine Yaxley) udali się powozem do posiadłości wiejskiej Blacków. Tam Morpheus złożył prezent w postaci flakonu ze złota z roku 1698, wypełniony zupełnie nowym balsamem-afrodyzjakism, sprowadzonym prosto z Kambodży, który wedle instrukcji spisanej kaligrafią w pięknej kopercie, miał przedłużać doznania parze młodej i wzmacniać płodność, złożył nader długie życzenia w księdze gości i dołączył do obchodów.

— Uczyni mi pani zaszczyt tańca? — zapytał Florence, wyciągając w jej stronę dłoń, by porwać ją na parkiet. Miał nadzieję, że jego bratanek nie będzie się ociągał w swoich obowiązkach wobec panny Yaxley. Wyglądała o niebo lepiej, niż gdy widzieli się ostatnio, o czym nie omieszkał wspomnieć w powozie.

Gdy podążał z partnerką na parkiet, odezwał się do niej ściszonym głosem:

— Mam wrażenie, jakbym miał ujrzeć za chwilę na tarasie Odyseusza i Hektora, którzy rozmawiają ze sobą o tym, że wojny nie będzie.

Bogowie jedni wiedzieli, jak bardzo, z całego serca, dogłębnie i szczerze Anthony J. Shafiq nienawidził wesel.

Ci sami bogowie byli świadkami wielokrotnego jego w tych weselach udziału. Dyplomata od czasu powrotu z Francji, od momentu, gdy pochował swoją ukochaną przyjaciółkę i żonę Edith, od tego czasu nie opuścił żadnej okazji by móc przyjść na tego typu uroczystość i patrzeć. I czekać. I zastanawiać się, jak skończy się ten związek, ta relacja. Rozwód, czy grobowa deska? Skandal, czy szczęśliwe dożywocie? Kiedyś zacznie częściej chodzić na pogrzeby niż wesela, tego był pewien. Pewnie już wkrótce szala przechyli się, na rzecz świętowania innej drogi, a tak się składało, że szata kolorystyczna tej uroczystości aż nazbyt przypominała mu o tym.

Posępny w środku, lecz nie była to dla niego pierwszyzna, by roztaczać swój urok jak gdyby nigdy nic. Pakiet podręcznych rozmówek towarzyskich i soczystych anegdotek, wyświechtane opowieści dotyczące Kambodży, która wciąż, ku zdziwieniu wielu, nie leżała w Afryce. I wszystko byłoby doskonale, wszystko byłoby jak zawsze, gdyby wybrał sobie jako partnerkę kogoś, kto głównie zająłby się ładnym wyglądaniem, ewentualnie wsparciem w rozmowie. Tymczasem uznał, że warto byłoby wprowadzić na salony nową amerykańską ambasadorkę, uroczą Tony'ę Switchtone, która jednak przy bliższym poznaniu...

– O mój boże! Jak tu ekstremalnie pięknie! Tak rustykalnie, dziwie się, że zdecydowano się na tak ciasne przestrzenie, ale takie kameralne założenia mają oczywiście swój urok! Czy ktoś będzie śpiewał? Ta ceremonia była bardzo długa! Nie lepiej byłoby ślub humanistyczny? Powinniście się już dawno desekularyzować! Chociaż było to urocze! – Jej głos wżerał mu się w głowę, blond loczki podrygiwały za każdym razem gdy z zaciekawieniem obracała głowę, komentując absolutnie wszystko, a każde wypowiedziane zdanie brzmiało tak, jakby zwieńczone było wykrzyknieniem. Wykrzyknikiem, bijącym w niego, jak gwóźdź wbijany do głowy. Do trumny.

Chwile spokoju miał podczas składania życzeń, gdzie cowgirl ograniczyła się do kilku wyświechtanych frazesów. Anthony odczekał chwilę, aż kobieta odsunie się pokrzykiwać z pewnej odległości, by samemu skupić się na młodej parze.
– Perseuszu, przyjacielu, dla Ciebie nie mam nic, ponieważ dziś w końcu, w Twoich dłoniach znalazł się najwspanialszy dar, jaki mógłby otrzymać mężczyzna – masz w objęciu ukochaną kobietę, gwiazdę ściągniętą wprost z firmamentu wszechogarniającego nocnego indygo, żaden więc mój podarek nie byłby wstanie choćby przebić się do Twojej rozkochanej świadomości, przedświadomości i nieświadomości... Dla Ciebie Vespero przyniosłem jednak małą drobnostkę. O ileż kapłan połączył Was uświęconym węzłem małżeńskim, o tyle ja ze swojej strony składam w Twe ręce te zdecydowanie mniej święte gwaranty stałości Twojego małżonka. Używaj ich z rozwagą, i dobierzcie mądrze słowa przed pierwszym użyciem. – Przekazał jej w dłonie rzeźbioną, bogato zdobioną złotą inkrustracją owalną skrzynkę. W środku zaś było pięć zaklętych, pięciojardowych motków splecionych ciasno ze sobą złotem i czernią satynowych lin.

Przyjęcie trwało, obiad został zjedzony, a on marzył o tym, by uciec jak najdalej stąd. Szczęśliwie Tony'a znalazła sobie w końcu kogoś innego, komu zaczęła ćwierkać nad głową, kogoś młodszego z pewnością, choć tym razem Anthony nie zamierzał na to narzekać. Wymówiwszy się w kilku słowach, choć szczerze wątpił, czy jego dzisiejsza partnerka zwracała na to uwagę, ruszył do fontanny czekolady, gdzie dostrzegł Victorię. Cóż, nie mógł odmówić sobie chwili rozmowy z nią, z resztą... było nie było, obiecała mu taniec ledwie kilka dni temu.

– Czyżby Rosier z tych najbardziej, najrzadziej widywanych? – zagadnął łapiąc za czarną truskawkę i maczając ją w czarnej cieczy pachnącej kakao. – Muszę w zaufaniu Ci się przyznać, że chyba nigdy nie widziałem dekoracji, które tak bardzo mieszałyby mi w głowie, czy to pogrzeb, czy ślub. To jest jedna z tych nielicznych chwil, kiedy wolałbym, żeby pan młody nazywał się White. Toż tu wszystko jest czarne... – Ułomność widzenia Anthony'ego rzadko kiedy mu doskwierała aż tak. Tymczasem niemożność widzenia czerwonego sprawiała, że... cóż. Ciężko było mu docenić kunszt dekoratorów. Sam, jako ambasador marki domu Rosier, zdecydował się na marynarkę w odcieniach głębokiego burgundu, który szczęśliwie posiadając niebieskie tony zdawał mu się po prostu przyjemnie szafirowy. Klapy uniesione ku górze zdobiły wyszywane ważki mieniące się białym złotem, ważki które co jakiś czas przesuwały się w migotliwym tańcu, każdorazowo zmieniając swoje ułożenie.

– Uczynisz ten zaszczyt staremu dziadkowi? – zapytał unosząc prawą brew szarmancko, ujmując jej zimną dłoń. Nie dbał o to tak długo, jak miało to przynieść jej komfort, ułudę normalności nim w końcu uda się znaleźć rozwiązanie na ten problem, niedługo w Afryce, czy za miesiąc w Azji. Nosił w sobie nadzieję w tej sprawie i w kontakcie ze swoją młodszą krewniaczką, krzesał jej tak wiele, aby możliwie uczciwie okazywać ją i podnosić biedaczynkę na duchu. A jeśli tylko powiedziała tak, w wirowym walcu zamierzał sprawić, by na moment zapomniała o tym wszystkim, tak jak on chciał zapomnieć, że byli na ślubie, który zdawał się ostatecznym pożegnaniem.