-Jak mu najpierw złamię nos... I parę innych kości - dodał, bo w końcu nie po to mu matka sprowadziła nauczyciela samoobrony, żeby to wykorzystywał TYLKO do samoobrony. -Potem będzie twój.

Znaczy, umiejętność samoobrony była bardzo korzystna, bo w końcu mogło się zdarzyć komukolwiek wpaść w kłopoty w momencie lub miejscu, gdzie użycie magii wiązałoby się z poważnymi konsekwencjami prawnymi. No i przecież różdżkę można było łatwo stracić - wystarczyło proste zaklęcie wytrącające, żeby różdżka wypadła z ręki przeciwnika, a zanim ten ją znowu podniesie, można było go szybko załatwić - czy związać, czy zamrozić, czy związać magicznymi linami. I co wtedy? Stać i płakać? Wrzeszczeć o pomoc jak Dama w Opałach, jak w tych wszystkich mugolskich bajeczkach o księżniczkach i książętach? Dobrze jednak było wiedzieć, jak się odpowiednio zamachnąć, żeby wybić parę zębów, ale nie rozwalić sobie knykci, jak zablokować komuś cios i gdzie walnąć, żeby nie wstał za szybko.

No i gdyby Jessie albo Rita trafili do Slytherin i któreś z nich padłoby ofiarą prześladowania ze strony pozostałych Ślizgonów, bo ich ojciec był mugolakiem, dla którego matka zwiała sprzed ołtarza, zdradzając tym samym swoją rodzinę, czy był jakiś lepszy sposób na danie takiemu dupkowi nauczki, niż taka poniżająca go, mugolska bijatyka? Rozwalenie nosa, czy wybicie zębów samą siłą pięści? Pokazanie, że mimo "brudnej" krwi potrafili przewyższyć tych wszystkich ważniaków nie tylko w magii, ale również dzięki odpowiednio wyćwiczonym ciosom.

Z pewnością zaliczyłby wtedy niejeden szlaban, ale byłoby warto.

-Zastanawiam się, co by mu się bardziej spodobało - ciekawe, czy Jonathan znalazłby tam coś, co by mu się spodobało i umiliło mu ten dzień, czy po prostu rozbawiłoby go, że jego chrześniak wpadł na taki pomysł...

Mruknął cicho, zerknął na wybraną przez matkę sukienkę i kiwnął głową, zaraz kierując oczy z powrotem do regału z akcesoriami. Może kupiłby sobie nowy krawat?

-Wygląda dobrze - sukienka, miał na myśli. Zdecydowanie lepiej, niż worek. -Przypomnij mi, proszę, czyje to wesele?

-Oczywiście, mamo. Mówiłaś mi to już wiele razy - to, że za ewentualne pobicie otrzymałby szlaban, nie oznaczało, że MUSIAŁ się na niego narażać.

W końcu mógł załatwić gagatka, który wycisnąłby z oczu jego siostrzyczki łzy, a potem zatrzeć ślady, pozbyć się zbędnych świadków i udawać niewiniątko. Nikt nie musiał wiedzieć.

Och, oczywiście, że Rita by sobie poradziła. W końcu była córką swojej matki, czyż nie? Istniała możliwość, że Rita ze swoimi rozstaniami poradziłaby sobie o wiele lepiej, niż Jessie ze swoimi, gdyby doszło do takiej sytuacji. Odrobinę godziło to jego męskie ego...

Ostatecznie wybrał dwa krawaty - jeden jednolity w kolorze ciemnego antracytu, drugi w barwie granatu (może trochę po złośliwości, że znowu niebieski, a może dlatego, że po prostu lubił ten kolor, bo dobrze wyglądał w jego oczach) z delikatną kratką, wyszytą czarną nitką. Oba ciemne, ale jego uwagę zwrócił jeszcze jeden, dosyć jasny, który nawet dla niego wyglądał przyzwoicie. Ten krawat miał barwę indygo.

Odwrócił się w momencie, w którym Charlotte w końcu wynurzyła się zza zasłony przebieralni i zaczęła podziwiać swoje odbicie w lustrze.

-Postaraj się w swojej piękności nie przyćmić Panny Młodej, dobrze? Podobno to ma być jej dzień - jeśli ktoś wcześniej wspominał mu o tym weselu, to najwidoczniej Jessie nie słuchał wystarczająco uważnie, by stwierdzić, czy powinien poprosić matkę, by złożyła Parze Młodej szczęśliwego pożycia w jego imieniu, czy raczej powinien spodziewać się skandalu wśród czystokrwistych.

Jeśli chodziło o skandale ślubne, czy ktoś był w stanie przebić skandal, który wywołali Charlotte i Jonathan podczas ceremonii własnych zaślubin, które ostatecznie odbyły się wcześniej, bez niepotrzebnych świadków, i do tego z innym Panem Młodym, niż głosiły zaproszenia?

-Mroczna, huh? - kącik jego ust uniósł się delikatnie, gdy zbliżył się do matki i pochylił się, by tylko ona go słyszała. -Jak myślisz? Pierwszy będzie rozwód, pogrzeb któregoś z nich, czy dajesz im szanse na szczęśliwe pożycie?

-Czyli czekasz, aż kogoś pobiję i faktycznie będę musiał znaleźć skuteczny sposób na pozbycie się świadka i stworzenie alibi? - padło pytanie, ale raczej dla wszystkich wtajemniczonych było jasne, że Jessie nie oczekiwał na nie odpowiedzi.

Czy to Rita byłaby bardziej skłonna do popełnienia morderstwa, czy, ku zapewne zaskoczeniu przynajmniej kilku osób, raczej Jessie, to mógł jedynie zweryfikować los. Nie mniej jednak Jessie zrozumiał aluzję - jeżeli kiedykolwiek doszłoby do takiej sytuacji, w której stałby się czyimś oprawcą i potrzebował pomocy w "umyciu rąk", mógł przyjść do niej i Charlotte z całą pewnością nie zostawiłaby go na lodzie i przynajmniej spróbowałaby mu pomóc.

Na szczęście Madame Malkin wciąż była zajęta innym klientem, który najwidoczniej miał większe problemy z wyborem nowej odzieży, niż Charlotte i Jessie, dzięki czemu nie mogła usłyszeć, o czym dokładnie rozmawiali. To oszczędziło im dziwnego, podejrzliwego spojrzenia, kierowanego w ich stronę i może ewentualnego późniejszego przesłuchiwania przez stróży prawa. Nie wszystkie żarty śmieszyły każdego, nie każdy wszystkie żarty rozumiał, a przecież istniały jeszcze żarty, dzielone między osobami, które były świadkami konkretnych sytuacji. Tego tylko brakowało, by biedna krawcowa pomyślała, że dwójka jej klientów faktycznie planowała napaść na kogoś, czy to przez krzywdę, wyrządzoną członkowi rodziny, czy dla jakiejś dziwnej "rozrywki".

W sytuacji, gdy widzi się świat trochę inaczej, niż wszyscy inni, i niewielka część z tego, co cię otacza, wygląda dla ciebie dobrze, nagle okazuje się, że jesteś ograniczony niewielkim wyborem. Dla Jessiego był to właśnie kolor niebieski. "Czerwony" wyglądał wręcz ohydnie, "zielony", w zależności od odcienia, mógł wyglądać nijak, znośnie, albo źle. Niebieski, poza białym i czarnym, był jednym z tych kolorów, które wyglądały dobrze dla świata i dla oczu Jessiego, więc tak, znowu niebieski.

Trzy, może cztery wesela... Jessie aż gwizdnął.

-I ona jest młodsza od ciebie? Co stało się z jej poprzednimi małżonkami? - znów retoryczne pytanie, a to żartobliwe trzepnięcie w ramię przyjął z cichym śmiechem.

Za dużo czasu spędzał z Jonathanem? Ha! W życiu! Gdyby przyznał temu rację, oznaczałoby to, że należałoby trochę ograniczyć ich spotkania, a do tego Jessie nie chciał dopuścić. W końcu, dlaczego chciałby wydawać się rzadziej z tak niesamowitym człowiekiem?

Samej wypowiedzi na temat małżeństwo czystokrwistych, a także samych Blacków i Rookwoodów nie skomentował, chociaż coś mu się już cisnęło na język. Nie chciał jednak powiedzieć o kilka słów za dużo i przypadkiem znaleźć się za blisko granicy "żartu", którą jego matka akceptowała. Westchnął cicho.

-Miejmy przynajmniej nadzieję, że będziecie się na tym weselu dobrze bawić - powiedział, kierując się z matką do lady, by opłacić zakupy. -A może akurat tych dwoje wszystkich zaskoczy i będą mieli swoje "I żyli długo i szczęśliwie"?

Jeżeli nie było to małżeństwo aranżowane, narzucone im przez rodzinę i interesy, to czy nie zasługiwali na takie życzenia?

Zakupy opłacone, spakowane i kierowali się już do wyjścia, mijając w drzwiach kolejnych klientów, szukających perełek u znanej krawcowej.

Może uda im się jeszcze wstąpić gdzieś na kawę?