Dægberht,

muszę przyznać, że wiadomość od Ciebie bardzo miło mnie zaskoczyła. Nie pamiętam już, kiedy ostatni raz się widzieliśmy — zbyt dawno. Pozdrów ich ode mnie, z uśmiechem wspominam wizyty u nich, gdy z Castielem byliśmy jeszcze dziećmi. Daj mi znać, gdy będziesz miał wolne popołudnie i z przyjemnością zmienię się z kimś w pracy. To nie będzie problem.
Oh, czyli powinnam się go spodziewać w kostnicy w ramach tajemniczego zgonu?
Nie mogę się doczekać, aż pokażesz mi efekt swojej pracy. Ciężko o dobry specyfik na bezsenność.

Mam nadzieję, że na dobre, a nie tylko na dłużej.

Dægberhcie,

czy wszystko jest u Ciebie w porządku? Co z Twoim mieszkaniem? Jak ma się Abigail i Twoi rodzice? Czy potrzebujesz jakiejś pomocy? Co z Kapitanem?

U mnie w porządku – żyję, moja rodzina też. Koty całe, ale wystraszone, na szczęście moje mieszkanie przetrwało.

Wróciłam do MV.
W ziemi znalazłam fiolkę. Jestem prawie pewna, że świeciła.
W środku srebrzysty eliksir. Ugotował się w moich rękach, stopił szkło i wyparował, nie czyniąc krzywdy. Zostawił zapach: księżycowa rosa, woda różana, krew. Krew dziwna, bo pachniała źle.

Mam myśli.
Co powstało pierwsze: ten eliksir czy czarna róża? Musi być między nimi połączenie, tylko w którą stronę? Eliksir wspiera czarne róże czy czarną różę wykorzystuje się w eliksirze?
Sprawdzę oba, choć nie mam wielkich nadziei, bo krew to jedna wielka niewiadoma.
Ktoś mi zasugerował, że to zawartość tej fiolki przemieniła klasyczną różę w czarną, ale to nie ma sensu, skoro je już takie przywieziono.