Ned starał się nad wszystkim czuwać. Uważnie obserwował przebieg rozgrywki. Miał na wszystkich uczestników oko. Zarazem jednak nie wtrącał się w to, co działo się przy stoliku. Nie dołączył do rozmowy. Nie od tego tu był i doskonale sobie zdawał z tego faktu sprawę – znał swoje miejsce, wiedział gdzie się ono znajdywało.

Kiedy druga runda licytacji dobiegła końca, w grze pozostało tylko 3 graczy. Każdy z nich stawiał 40 żetonów. Sporo kasy – przeszło blondynowi przez głowę. A kiedy jeszcze dodać to, co pozostawili po sobie pozostali…

- Na końcu rundy, w grze pozostało 3 graczy. Pula do zgarnięcia, to 165 żetonów. Wygrywa osoba posiadająca najsilniejsze karty. Osoby, które spasowały swoich kart okazywać nie muszę, pozostałych proszę o ich odkrycie. – przedstawił wszystko. Teraz pozostawało czekać aż Atreus, Viorica oraz Alexander, zaprezentują swoje karty. Wyglądało na to, że udało się. Bez większych problemów oraz potknięć. Nedowi bardzo na tym zależało. I już nawet czuł, że wcześniejszy stres z wolna odpuszcza…

I może faktycznie ten stres by odpuścił, gdyby nie okazane przez graczy karty.

Pierwszy był Atreus. Jego karty układały się w KOLOR, na który składały się: 2, 3, 7, J i 10 karo. Nic niepokojącego, prawda?

Druga osobą była towarzysząca mu, wesoła Viorica. Nie wyglądała jak te wszystkie bogaczki. Była miłą odmianą. Niestety, dysponowała jedynie PARĄ, na którą składały się następujące karty: 2 pik, 9 karo, J karo, Król kier i Król pik. Spojrzenie Neda zatrzymało się na nich o tych kilka chwil dłużej niż powinno. Przełknął ślinę. Poczuł, że robi mu się gorąco. Nic jednak nie powiedział, bo…

Układając w głowie plan, zerknął na ostatnich pięć kart. Tych, które stanowiły własność Alexandra. 6 karo, 6 pik, Q karo, Q kier, K tref. Były to DWIE PARY. Powinien był wygrać. Cholera. Cholera, cholera, cholera. Tutaj już dało się dostrzec, że Ned zaczął się robić czerwony. Lekko trzęsącymi się rękoma, zaczął zgarniać położone przez was karty. Był przy tym nieostrożny. Niedokładny. Trącił ręką szklankę z ognistą, która stała obok Viorici. Ta, przesunęła się, przewróciła. Alexander miał chwilę na to, aby jakoś się uratować, zanim alkohol wyląduje na jego ubraniu.

- Przepraszam, przepraszam. – padło, nerwowym głosem. Ned odrzucił karty na stół, zamiast tego sięgnął po znajdujące się tu serwetki. Starał się być pomocny. Starał się nikogo nie rozdrażnić, ale… to się w ogóle dało? Dobrze, że przynajmniej nie rzucił się na Alexandra i nie zaczął mu z miejsca próbować wyczyścić nogawki spodni! W nerwach byłby do tego zdolny. – Dobrze, karty… wróćmy do zwycięzcy.. – jeden oddech, drugi. Ned wrócił na swoje miejsce. – Żetony zgarnia pan… - tutaj wskazał na Atreusa, dając mu okazje, żeby podał swoje imię. Nie znał ich wszystkich, był tutaj, u Agnes pierwszy raz. – Kto nie chce uczestniczyć w kolejnej rundzie, może teraz się wycofać. Pozostali, natomiast mogą przejść do stawiania zakładów. – tutaj wskazał na Isaaca i Severine. – Państwo zaczynają. Pan stawia od 5 do 15 żetonów, a pani pasu… podbija, przeprasza, podbija tę stawkę. Obowiązkowo. Wszyscy gotowi?

Sytuacja była ciut napięta. Ned to widział. Oczywiście, że widział. Nie mogło mu to umknąć. Rozumiał też, że to niedobrze. Tak trochę bardzo niedobrze. Miał nadzieje, że gracze na tego nieszczęsnego dubla uwagi nie zwrócą. Płynnie przejdą do kolejnej rundy. Stało się jednak inaczej. Co teraz powinien w tej sytuacji zrobić?

Myśl, Ned, myśl.

Podjęta przez Alexandra próba zastraszenia Neda... cóż, ona tak naprawdę nie była w stanie w niczym pomóc. Zdenerwowany już wcześniej krupier, zestresował się jeszcze bardziej. Przez chwilę wpatrzony był w Mulcibera niczym ta nieszczęsna sarna w światła reflektorów zbliżającego się w ekspresowym tempie pojazdu. Pojazdu, przed którym nie była w stanie uciec i doskonale zdawała sobie z tego sprawę.

- Ja.. umh.. oczywiście, już wszystko sprawdzam. - zgodził się, doskonale wiedząc, że w talii jest o tę jedną kartę więcej. Nie pomyślał jednak o tym, żeby poinformować o własnym błędzie. Nie chciał za to oberwać. Chyba już wolał, żeby wszystko skupiło się na tym całym Bulstrodzie. Mulciber zresztą zdawał się mieć do niego jakiś... uraz? Coś było w ich przypadku na rzeczy. Trafiła mu się okazja, żeby wyjść z tego z twarzą. Czy był jednak w stanie odpowiednio to wykorzystać? Teraz? Będąc w takich nerwach?

Sięgnął po wcześniej rzucone na stół karty. Wciąż trzęsącymi się rękoma zebrał je do kupy. Zaczął powoli liczyć. jedna, druga, trzecia. O każdej kolejnej informował na głos. Tak na wypadek gdyby inni również chcieli wiedzieć. Kiedy trafił na pierwszego jopka, odłożył go na bok. To samo zrobił kilka chwil później również z kartą dublem.

- 53 karty, w talii powtórzony był walet karo. - wreszcie poinformował, już odrobinę spokojniejszy. Co jednak dalej? W jaki sposób powinien to załatwić? Zaczerpnął powietrza. To trzeba na spokojnie, Ned. Na spokojnie. W głowie mu zaświtała pewna myśl. - Niestety nie jesteśmy w stanie określić, komu trafiła się karta dubel. Proponowanym przeze mnie rozwiązaniem, rozwiązaniem uczciwym, jest podział puli pomiędzy dwóch graczy, którzy uzyskali w pierwszej rundzie najwyższe układy. Połowa dla pana Bulstrode'a, połowa dla pana Mulcibera. - przedstawił rozwiązanie, które wydawało mu się najbardziej rozsądne. Najprostsze w obecnej sytuacji. Oczywiście mógł też zaproponować zwrot postawionych środków dla wszystkich graczy, ale przecież nie o to chodziło w tej grze.  Tutaj zawsze ktoś przegrywał, ktoś wygrywał. - Opcjonalnie pula może przejść na następną rundę. - dodał jeszcze po chwili zawahania. Zarazem nie zareagował na to, że chwilę wcześniej Atreus przesunął już wszystkie żetony do siebie.

Wychwycił przy okazji posłane w ich kierunku spojrzenie Finna, obsługującego drugi stolik. Kiwnął mu głową. Bezgłośnie dał znać, że w porządku. Poradzi sobie. Tylko czy na pewno tak będzie? Dużo zależało od tego, jak na propozycje zareagują gracze.

- Panowie Bulstrode i Mulciber? - zwrócił się do nich, tym razem wyraźnie dając znać, że to od nich dwóch oczekiwał w pierwszej kolejności jakiejś odpowiedzi. Pozostali najwyżej ustosunkują się do wszystkiego później. Za chwilę.

- Doskonale, w takim razie za chwilę wrócimy do gry. - padło z ust Neda, kiedy nikt z zainteresowanych tematem, na przedstawione propozycje nie zareagował. Ned raz jeszcze podzielił żetony, ostatecznie nie pozwalając na to, aby wszystkie trafiły w ręce Bulstrode'a. Tym samym na chwilę obecną Atreus i Alexander dysponowali równą sumą: po 142 żetony. Ostatni żeton, który pozostał w puli, był to aż 1, zaczeka na kolejną turę. - Licytacje zacznie tym razem pan Isaac.

Przetasował karty, tym razem nie mając już talii powiększonej o tego jednego, nieszczęsnego waleta. Rozdał każdemu z graczy po 5 sztuk. Po pierwszej licytacji, będą mogli się z nimi zapoznać.