W momencie tym Urlett nie potrafiła stwierdzić, czy jej zaklęcie nie wyszło, czy nie złapało niesamowicie szybkiego kota. Cóż za interesujący dzień. A to jeszcze nie koniec. Kot zamienił się w mężczyznę, a Urlett wręcz skamieniała.

— A więc to tak... — syknęła bardziej do siebie, niż do niego.

Czarodziej uchronił się przed próbą skręcenia karku jednym prostym sposobem — pytaniami. Dłonie Urlett zaplatałyby się już na jego szyi, ale umysł musiał skupić się na wyjaśnieniu niezwykle istotnych zagadnień, więc mord musiał zaczekać.

— To zaklęcie spowalniające ponad dwukrotnie obiekt, bądź niewielki obszar. Według moich obliczeń jest to od 230% do nawet 270%. Proszę nie dotykać materiałów. Ich właściwości są dopiero badane i mogą stanowić niebezpieczeństwo dla zdrowia i życia... Chociaż z drugiej strony, jeśli chce się pan przysłużyć społeczeństwu, nie powinnam pana zniechęcać. Proszę skosztować i opisać dokładnie zmiany, jakie pan odczuwa.

Wściekłość można przypisać jej jedynie z kontekstu sytuacji. Miękki głos wykładowcy akademickiego nie zwiastował kłopotów dla Leo, tak samo jak zbliżająca się do niego kobieta. Dłoni nie miała zaciśniętych w pięści, brwiom daleko od zmarszczenia wywołanego złością, jedynie w oczach świeciło się coś niebezpiecznego.

— Wynajmuję to mieszkanie od pani Eden Lestrange i nie omieszkam jej wspomnieć o słabych zabezpieczeniach przeciwko intruzom z zewnątrz. Niesamowitą przysługę pan mi zrobił. Bo co, jeśli zamiast pana, nieoczekiwaną wizytę złożyłby mi morderca w środku nocy?

Położyła mu rękę na głowie i pochyliła się, by spojrzeć mu prosto w twarz.

— Jakie jest pana nazwisko i czemu postanowił pan wejść do cudzego mieszkania? A może wynajmował je przede mną jakiś pana znajomy?

Próbowała ocenić jego wiek po licu, następnie odruchowo spojrzała mu na dłonie w poszukiwaniu ewentualnej obrączki. Chociaż mariażu z potencjalnym włamywaczem nie dopuściłaby do świadomości.

— To zależy co pan rozumie przez "wolno". Zgodnie z definicją biegania, nic nie biega wolno, jako że jest to ruch szybszy niż chodzenie, czyli standardowe tempo poruszania się danego gatunku. Poza tym, jeśli za szybkiego biegacza wziął pan "grom" to i tak nie jestem w stanie pomóc w tej fantastycznej poezji, w której występuje animizacja.

Słuchała go uważnie, bo też mówił interesujące rzeczy. Zapewne zupełnie nieświadomy tego, w jaki sposób go odbierała. Bo i jak to można założyć, że dopiero co spotkana osoba będzie cię rozbierać na części pierwsze i analizować jak obiekt w probówce?

— Morduje pan myszy tylko dla zaspokojenia instynktu i dla zabawy jak to czynią standardowe udomowione koty? To nie brzmi jak zdrowy objaw u człowieka.

Odsuwała wszystko z zasięgu jego rąk, ale oczywiście zdążył już podotykać to, czy owo. Ale gdy zatrzymał się dłużej na jakiejś fiolce, nie pozbawiała go zabawy.

— Czyli pan bezdomny? I nawet pomimo dostrzeżenia, że wkroczył pan na teren prywatny, nie wycofał się, tylko zaczął niszczyć mienie? Pearl, notuj to.

Skrzatka pospiesznie wzięła się do wykonywania nowego obowiązku.

— Jest pan świadomy, że do niczego pana nie namawiałam i spożywa pan to na własną odpowiedzialność... Wspominam tylko dla kwestii prawnych. Bardzo interesuje mnie wynik tego eksperymentu, ale nie zaryzykuję zapominania o dotyczących mnie potencjalnych konsekwencjach prawnych...

Uparła się biodrem o biurko i obserwowała konsumpcję. O'Dwyer próbował właśnie ziela nospławki, glonu pół-pasożyta, rosnącego w nozdrzach niektórych magicznych stworzeń. Jego wkładem w symbiozę z gospodarzem było dostarczanie tlenu, co powodowało wzrost energii, a jednocześnie wzrost zapotrzebowania kalorycznego. Urlett testowała ziele pod kątem możliwych zastosowań dla sportowców i innych osób, których praca wymagała wysiłku fizycznego. Jednocześnie wiedziała, że samo spożycie glona nijak ma się do wykorzystania tych właściwości.

— Możliwe. To była surowa próbka pobrana z nosa trytona. Jeszcze nie była szczegółowo badana pod kątem ewentualnych patogenów. Jeśli źle się pan czuje, to bardzo możliwe, że ów tryton był chory. Lub że ma pan alergię pokarmową na wydzieliny z nosa trytonów. Zapewne w to wliczać będą się także pokrewne organizmy. Interesujące... Pearl, zapisz to na osobnej kartce. Nie mieszaj z zeznaniem do brygady uderzeniowej.

Teraz zaczęła się zastanawiać, czy powinna wezwać tylko brygadzistów, czy też magiczne pogotowie ratunkowe. Ale pewnie wystarczy dać O'Dwyerowi trochę rumianku i ukoi to jego bóle. Urlett sięgnęła po kartkę papieru i pospiesznie zaczęła coś na niej pisać.

— To prawda, nie mówił pan. — Urlett uśmiechała się, chociaż goszczenie chorego człowieka niezbyt jej się podobało. — Czyli poczuwa się pan częściowo za kota? Interesujące. Nie miałam jeszcze okazji porozmawiać z metamorfomagiem na takie tematy, ale teraz nie jest to najlepszy moment.

Jej chęć pozbycia się intruza była ociupinkę większa niż to, co gość oferował swoją osobą. Chociaż szala przechylała się na korzyść Leo z każdą chwilą.

— To niemożliwe, były z limitowanej linii. — Odpowiedziała na jego przemiłą chęć zadośćuczynienia. Urlett będzie się teraz męczyła w każdej chwili, gdy pojawi się potrzeba użycia perfum, czyli prawie nigdy, bo też korzystała z nich tylko z okazji przyjęć i innych towarzyskich spędów.

— Oczyszczony... Z uczucia balona w brzuchu, czy chodzi panu o oczyszczenie któregoś z elementów układu pokarmowego? Pearl może pokazać panu łazienkę, jeśli jest taka potrzeba.

Zmierzyła wzrokiem jego spojrzenie spacerujące po fiolkach.

— Większość tych składników jest nieaktywna w takiej formie, więc do żadnego odkrycia się pan nie przyczyni konsumując je. Ale nie chciałabym zmarnować pańskich chęci do tego typu unikalnej pomocy. Rozumie pan, naprawdę rzadko można spotkać ochotników do tak bezpośrednich testów. Pomijając fakt, że w większości przypadków są one nielegalne. No, ale pan już dokonał włamania, więc się nie przejmuje.

Mówiąc podchodzi do regału, przegląda pudełka zawierające słoiczki z tajemniczą treścią. Zastanawia się nad wyborem, decyduje na złote groszki.

— Odchody liliokrólika. Po kontakcie ze środowiskiem kwasowym wydzielają bardzo przyjemną woń. Jestem ciekawa, czy podobny efekt mają na smak. Mogłyby być użyte jako ulepszacz smaku w eliksirach o nieprzyjemnych walorach smakowych. Same odchody są raczej neutralne magicznie i nie wchodzą w reakcje. Co pan na to?

Jeśli się zgodzi, Urlett przygotuje mu fiolkę z wodą i kwasem owocowym, do którego doda złotego bobka, a następnie poprosi go o konsumpcję całości. Bobek z pewnością będzie ładnie pachniał, kwiatowo-owocowo, jak cukierki. Tylko ciekawe, co ze smakiem.