- Spoko, rozumiem, że to się tak nie da, że od razu wszystko będzie gotowe. - Może nie znała się sama jakoś specjalnie na kucharzeniu, ale wiedziała, że jest to jedna z tych dziedzin, która potrzebuje cierpliwości. Miała nadzieję, że uda im się wspólnie (znaczy, ona tylko patrzyła, ale to i tak dużo, jak na nią) upiec faktycznie coś zjadliwego.

- Ja mam same zajebiste pomysły, jeszcze tego nie zauważyłeś? - Jak on mógł w ogóle w to wątpić. W sumie dobrze, że z takim entuzjazmem do tego podszedł, przynajmniej nie będzie miała wyrzutów sumienia, że namawia go do złego, bo przecież tylko grzecznie zapytała, a on od razu wyraził zainteresowanie jej pomysłem. No i co najważniejsze, nie musiała pić sama. Nie lubiła tego robić, więc idealnie się złożyło.

Wyglądał całkiem zabawnie z tym cygarem w gębie, skoro mieli tyle czasu mógł sobie je na spokojnie popykać, wiedziała, że takie cuda palą się zdecydowanie dłużej od fajek. Sama zresztą właśnie skończyła jarać swoją i przygasiła ją w popielniczce.

- Cokolwiek? Nie jesteś specjalnie wymagający. - Musiała przez chwilę się zastanowić, czym mogła się z nim podzielić. Oczywiście całą opowieść o Thoranie musiała póki co przemilczeć, bo nie zdołała jeszcze do końca rozwikłać zagadki.

- O, wiesz, że jutro, podczas Lammas będę występować na scenie, nasz ojciec mnie poprosił, żebym zrobiła pokaz łuczniczy, trochę się cykam, bo nie jestem gwiazdą, ale oczywiście mu nie odmówiłam. - Zaczęła od spraw bieżących, bo to wydawało jej się najprostsze.

- Ejjj! - Nagle ją olśniło. - Może w między czasie jeszcze udekorujemy chatę lampkami, skoro już w tym roku zamierzamy tak hucznie świętować Lammas? - W między czasie sięgnęła po swój kubek z kawą i wkładką, upiła spory łyk, nawet się przy tym nie skrzywiła, zdecydowanie alkohol jej smakował.

Kawa nie była najgorsza, na pewno w jej smak przyjemniejszy był dzięki whisky, która została do niej dolana. W sumie czuła spokój, chociaż nie powinna. Wiedziała przecież, że gdzieś tam czai się ktoś, kto chce odebrać jej życie, ale teraz to się nie liczyło. Miała w mieszkaniu dwóch braci, którzy byli jej bliscy, brakowało jej tego. Dobrze było mieć wszystkich przy sobie. Nigdy nie podejrzewałaby siebie o to, że tak będzie się cieszyć z ich obecności.

- Ojciec nie. Nie opuszcza już raczej Walii. Nie musisz się martwić. Oddelegował mnie do reprezentowania Artemis. - Nie była z tego powodu szczególnie zadowolona, no ale ktoś musiał się zajmować ich organizacją, a przynajmniej ją reprezentować. Potrzebowali nowych członków, chociaż miała wrażenie, że coraz mniej czarodziejów czerpie przyjemność z zabijania magicznych stworzeń, co trochę ją rozczarowywało. Liczyła na to, że uda jej się zachęcić jakieś osoby do tego, aby zapisały się do klubu.

- W przedpokoju, jest taka szafa, gdzieś tam są, tak mi się wydaje, jak nie możemy transmutować makaron w lampki, to też powinno zadziałać. - Żaden pomysł nie wydawał jej się być zły w tym momencie. Nie pamiętała, kiedy ostatnio tak mocno angażowała się w obchodzenie któregoś ze świąt. Skoro jednak już większa część rodziny znalazła się tuż obok, może warto było odpowiednio to uczcić.

Cóż, do niektórych rzeczy były potrzebne młodsze siostry. Jak chociażby do docenienia smaku kawy z wkładką, nie miała pojęcia o tym, że James nie miał sposobności wcześniej raczyć się tym wspaniałym trunkiem. Gerry od jakiegoś czasu dosyć często pozwalała sobie na podobne śniadania - kawa z wkładką i papieros, wtedy dzień stawał się być jakoś tak bardziej kolorowy. Ciekawe dlaczego.

- Od kiedy spierdolił się z konia trochę unika takich spędów. - Dodała jeszcze, aby wyjaśnić sytuację. W sumie James'a nie było tutaj dosyć długo, więc nie do końca mógł wiedzieć, jak wygląda teraz wszystko. Gerard wolał spędzać czas w Walii, w sumie było to całkiem rozsądne, dzięki temu nie musieli przejmować się plotkami i tym, że ciągle gadał o tej całej Karen Moher. Jak ogarnie swoje życie będzie mogła zająć się tą zołzą, która nie dawała spokoju ojcu.

- Wschodząca gwiazda. - Mrugnęła jeszcze do brata. Wcale się tak nie czuła, ale lubiła udawać, że ma wszystko pod kontrolą, nawet jeśli tak nie było. Nie miała pojęcia, czy poradzi sobie z jutrzejszym występem, jeśli jednak Gerard w nią wierzył, to musiała zrobić to samo. Nie umiała mu odmówić - nigdy. Tak to już jest z córeczkami tatusia.

- Nigdzie się nie wybieram. - Rzuciła jeszcze, gdy wyszedł z kuchni. Geraldine w tym czasie dopiła zawartość swojego kubka. Przyjemne ciepło rozeszło się po jej ciele. Była gotowa do działania. Miała naprawdę dużo energii, gotową odpowiednio spożytkować.

Miała nadzieję, że James poradzi sobie z poszukiwaniem światełek, w ostateczności przyjdzie jej próba zamiany makaronu właśnie w nie. Nie powinno być tak źle, w końcu nie była najgorsza z transmutacji, zresztą jej brat również, co zdążył jej pokazać.

Usłyszała huk, coś jebło. Nie zamierzała jednak podnosić swojego zadka, jeszcze nie. Miała pewność, że nikt nie stracił życia i to jej wystarczało, najwyżej będzie czekało go sprzątanie.

- Wspaniale! - Wstała z krzesła, gdy brat wrócił do kuchni. Wtedy też dostrzegła, że w drugiej ręce trzyma drzwiczki, chyba rzeczywiście coś jebło.

- Umiesz naprawić? Czy będziemy udawać, że wcale nie poszły? - Była to jej metoda na naprawę wszystkiego w tym mieszkaniu.

Obserwowała brata, który spoglądał na szafkę, którą chwilę wcześniej popsuł. Nie miała pojęcia, co zamierza z tym zrobić, lepiej jednak dla niego, żeby się tym zajął. Nie zamierzała pozwalać na demolowanie jej mieszkania. Ostatnio było tu bardzo tłoczno i bała się, że niedługo stanie się ruiną... Zdecydowanie wolała tego uniknąć.

Podeszła do lampek, kiedy położył je na stole. Wzięła je w dłonie, strasznie się poplątały, nie miała pojęcia dlaczego za każdym razem dzieje się tak samo. - Kurwa. - Mruknęła jedynie pod nosem i zaczęła je rozplątywać. Co chwilę padało z jej ust jakieś przekleństwo, bo Gerry nie należała do specjalnie cierpliwych osób. Była bardzo bliska tego, żeby faktycznie wybuchnąć, niby taka pierdoła, ale potrafiła strasznie zirytować.

Nie spoglądała na brata kiedy zajmował się drzwiczkami od szafki, była za bardzo zajęta rozplątywaniem tych cholernych lampek. Zrobiła się od tego czerwona na twarzy, jak zawsze gdy się czymś zbyt mocno denerwowała. Niewiele było trzeba, aby wyprowadzić ją z równowagi.

W końcu się jej udało. - Ja pierdole kurwa, nareszcie. - Rzuciła po raz kolejny w eter.

Usłyszała w tle Reparo, dopiero wtedy uniosła wzrok, aby zobaczyć co udało się zrobić bratu. Całkiem nieźle poszła mu naprawa tej szafki, którą chwilę wcześniej popsuł. - Nieźle. - Powiedziała jeszcze do niego. W sumie była zadowolona, że po sobie posprzątał. Strasznie irytowało ją naprawianie szkód po innych. Dobrze, że ci bracia z którymi mieszkała mieli jednak jakieś poczucie przyzwoitości i nie zostawiali wszystkiego na jej barkach.

- Może tam, nad oknem? - Pokazała mu głową na jedyne okno, które znajdowało się w kuchni. - Tylko uważaj, nie zamierzam tego rozplątywać drugi raz. - Wręczyła mu w ręce rozplątane światełka.

Spoglądała, jak brat rozwieszał świeczki, poszło mu to całkiem nieźle. Zachęcona tym świątecznym nastrojem wybrała się jeszcze do sklepu na dole po kukurydzę, stwierdziła, że to jest ten dzień, kiedy zacznie robić lalki z kolb. Nie było to proste zadanie, kukurydza nie była łatwym materiałem do pracy, ale ufromowała z nich laleczki, które przypominały bardziej lalki voodoo i posadziła je na swoim parapiecie. Była gotowa do świętowania, w między czasie wyjęli chleb z piekarnika.