Upadłość ludzkiej duszy była jak smutek - niepoliczalna. Dla jednego dramatem będzie zadanie śmierci, dla tego, co śmierć zadaje - sprzedanie swojego ciała. Upadek, degeneracja, śmierć moralności. Obraz bawiącego się rozpustnika w migających światłach knajp, zasłuchanego w mugolskiej muzyce, oglądający się za zgrabnymi biodrami panien i wyłapującego, która z nich da sobie postawić drinka - wszystko to, czego Laurent nie widział. Wojownik o narowistym temperamencie i czuły człowiek - to widział. Zagubienie, smutki i determinację, żeby się w tym odnaleźć - tyle zostało mu pokazane. I żądza, która nie zachęcała do pocałunków. Oj nie. Ona od nich odstręczała.

- Bujna wyobraźnia jest seksowna. - Chciał, żeby to wszystko brzmiało bardziej szarmancko, bardziej słodko, a było tak wyszeptywane, wypowiadane smętnie z jego ust. Tak myślał, tak uważał, ale czy to w ogóle normalne, że po tym, co się stało w Windermere, rozmawiali w taki sposób? Stali tutaj i... rozmawiali o zdegenerowaniu jak we flircie? On mu opowiadał o swoich wizjach Laurenta w sukni i gorsecie - Laurent bardzo chętnie by się w tę wizję wpasował. Podobały mu się przedziwne kreacje, których nie zakładał na co dzień, w które mógł się stroić ledwo przed sobą i bardzo wąskim gronem znajomości. Nie żartuje sobie ze mnie..? Podobałoby mu się to? - Bardzo mi to pochlebia. Czy to naprawdę degeneractwo? - W oczach społeczeństwa - na pewno. I chociaż czarodzieje byli o wiele bardziej tolerancyjni to nadal... to nadal straszne rzeczy potrafiły czekać tych degeneratów, którzy zby śmiało patrzyli na męskie ciało. Tym bardziej tych, którym nagle bawić się w przebieranki chciało.

Miał słabość do tych pocałunków, nawet jeśli były zimne i towarzyszyły im dreszcze. Słabość do chłopców, którzy normalnie dostawali miotłą po głowie, bo nie byli zbyt grzeczni. Do bestii, które można oswoić, wytresować, a potem ogrzewało ci nogi i klękali przed nimi, żeby zostawić na nich pocałunki. Być może to był AŻ pocałunek, kiedy dopuszczenie do siebie bliskości wiązało się z takim ryzykiem. Ono pulsowało w głowie Laurenta, ale nie miał już siły na strach. Chyba zostało mu już miejsce tylko na łzy od widoków z Windermere. Ale łzy też nie leciały.

- Ach tak... - Lodowate. Przy odczuciu temperatur te dłonie na jego plecach były naprawdę jak sopelki, gdy nawet jego policzki zdołały nabrać rumieńca. Chyba nie musiał dopowiadać, co chodziło po jego głowie. jakie to pragnienie, jaka ulga, gdzie było jej poszukiwanie. Tak, domyślał się. Nie musieli to ubierać w paradę tych falbanek i gorsetów. Śliczna bajeczka w słowach - jak wszystkie bajki tego świata. - Liczę tylko na pozbycie się tych brudnych, śmierdzących ciuchów. - A nie na dokładnie kolejnej... - Z nas obojga. - Cofnął jego ręce ze swojego ciała tylko po to, żeby z tymi słowami ściągnąć z niego koszulę tuż po tym, kiedy on zsunął ją z niego. Brudny materiał opadł na ziemię w kałuży równie brudnej wody. Przez moment milczał, patrząc na dłoń na swoim nadgarstku. Czując nacisk na żyłę. - Wiem, co się może zdarzyć. Boję się tylko bólu. I widoku krwi.

Społeczeństwo by go odepchnęło - Astarotha. Odepchnęłoby go za pokazane kły, zamknęło w ramach bestii, zwierzęcia, które powinni uśpić. Jego wyrok podpisaliby śmiałymi słowami o wciskaniu mężczyzny w sukienkę, a potem zakrzyknęli o haniebne zachowanie niegodne nazwiska Yaxley. Łowca bestii, który stał się bestią. Ta tragedia była napisana samą sobą - smutny los, który sprawiał, że Laurent zastanowił się ilu Yaxleyów upadło z rąk istot, które należało upolować..? Pozbyć się ich dla bezpieczeństwa, albo z jakiegokolwiek innego powodu. Dlatego, że pożarł ich wampir, a ci potem nie byli w stanie trwać. Woleli ujrzeć promienie słoneczne, które całkowicie ich strawią.

- Wiem. - Wiedział nawet wiele więcej - jak dobrać kolor, by zdawać się bardziej stanowczym, albo jaką koszulę założyć, żeby wydać się bardziej uległym stworzeniem. Wiedział, jaką założyć biżuterię, żeby nie rzucała się w oczy i wiedział, jaką dobrać, kiedy chciał wzbudzić podziw. Wiedział wiele rzeczy. To wszak było ułożenie włosów, dobór kolorów, specyfika ubrania. Wiedział też, że Astaroth dobrze mówił - to byłoby degeneractwo. - Ale ja pytam, czy dla ciebie to degeneracja. - Sposób, w jaki o tym mówił wcale nie był zły i straszny. Był ręcz... miły. Tak źle nacechowane słowo używał w sposób, jakby było komplementem. Być może tylko dopisywał sobie taką rzeczywistość w swojej głowie.

Oczy powędrowały pierwsze po ramionach i klatce piersiowej Astarotha, a za oczami wolna wędrówka dłoni. Badanie palców. Przesunięcie ich po bliznach, które były rycinami na mapie jego skóry. Ta mapa życia miała swój koniec wędrówki tam - przy szyi. Na ostatniej z blizn, która bolała najbardziej. To jedna z tych ran, co mogły się nigdy nie zabliźnić. To było obnażenie się przed drugim człowiekiem, pozwolenie mu na udostępnienie swojego ciała i zobaczenia czegoś więcej, niż pozwalałeś widzieć innym.

- Nie mam braci. Mam starszą siostrę. - Która dziedziczy nazwisko, majątek... wszystko. Dziedzic. Niby ostatnio jej mówił, że wszystko w porządku, że tak jest, mieli pogadankę od serca, co trochę poprawiała niepokój ducha. Ale to tam zawsze będzie - jakaś mała zazdrość. Nawet kiedy myślał, że miał szczęście, że ta odpowiedzialność go ominie. Nie zanotował niepoprawności tego pytania. - Niestety żona mojego ojca nie może mieć więcej dzieci. - Nie powinien tego mówić. Zdecydowanie nie powinien, ale uzmysłowił sobie to właściwie w trakcie wypowiadania zdania. Trudno, stało się. Mleko zostało rozlane a on nawet nie potrafił żałować. Nie w tym stanie. - Opowiesz mi o nich? - O tych braciach. Cokolwiek, byle nie myśleć o... ale dało się w zasadzie nie myśleć o Windermere?

Uśmiechnął się trochę weselej widząc ten pośpiech, słysząc te słowa. Właściwie to tak - śpieszyło mu się do tej kąpieli. Głównie dlatego, że w niej było CIEPŁO. A tutaj było lodowato. Więc sam przyśpieszył swoje ruchy, odpiął pasek, zsunął buty i całą resztę odzienia, podziwiając ten pokaz napiętych łydek i pośladków, kiedy Astaroth pospieszył do wanny. Nawet prawie się zaśmiał - prawie. Przyłożył palce do ust i przymknął na chwilkę oczy. Poszedł zaraz za nim - ale zdecydowanie nie biegiem. Trzęsąc się z zimna i ważąc każdy krok. A kiedy zauważył wzrok Astarotha to nawet się zatrzymał i powoli obrócił. Blizny. Nawet ciało Laurenta je miało. A na plecach, na wysokości bioder, miał tatuaż z symboliką skrzypiec. Pokazywał się, oczywiście, że tak. Ale w końcu potrzeba wygrzania się zwyciężyła. Aż westchnął z ulgi, a na jego twarzy pojawił się wyraz ulgi przemieszanej z bólem. Przesunął się w kierunku Astarotha i wyciągnął do niego rękę, żeby dotknąć jego kolana.

- Nie. Ale obawiam się, że tym razem może być inaczej... czy twoja skóra się ogrzewa? - Dotknął go, bo był tego ciekaw. Czy cokolwiek było w stanie ją ogrzać. - Czujesz to ciepło? Jest przyjemne? - Laurent doceniał piękno i je kochał - a Astaroth byył bardzo niezwykłym pięknem w całej swojej okazałości.

Miał przyjemny w brzmieniu głos, albo to w jego gusta trafiał. Brzmiał tak miękko, kiedy nie krzyczał, kiedy nie ściągał brwi i gniew nie drżał jego strunami głosowymi. Niebezpieczne było założenie, że ten spokój jest stały - ostrzeżenie zostało wydane. Astaroth ostrzegał nie raz, nie dwa - parę razy. Wpatrywał się w tej wannie w niego jak w obrazek, a słuchał go jak ulubionej opery. Operetki.
Potrafił skakać z gatunku na gatunek, bo wymiarowość jego życia była jak te sławne eklerki, które tak człowiek ubóstwia - miały warstwy. Mimo tego wpatrywania się to odbiegł wzrokiem od jego twarzy i skierował je na ubrania - tam była jego różdżka. Jedyna broń, jaką mógł mieć przed Astarothem. Pamiętał, jak obiecał, że gdyby coś poszło nie tak to go zatrzyma. Pozostawał jeszcze Migotek, który teraz przygotowywał wodę... zostawił temat różdżki. Wrócił wzrokiem do Astarotha. Do jego skóry i ciała, po którym wolno przesuwał dłońmi. Rzeczywiście - nagrzewało się. Więc reagowało na temperatury, nie było na nie zupełnie obojętne. Nadal jednak było chłodniejsze niż jego ciało.

To było niesamowite, że brzmiał jak prawdziwie szlachetny rycerz. A na pewno szlachetny człowiek. Tacy szlachetni rycerze musieli machać mieczem i moczyć go we krwi - nie przeskoczysz tego. Wiecznie o coś, albo za coś, walczą. Za kogoś - za lubą, za siebie, za honor, ojczyznę. Powodów mogło być bez liku. Żywot Astarotha nie mógł się ograniczać do tego, żeby przetrwać - to byłoby zbyt smutne.

- Nie znam świata mugoli. - Przyznał, ale to chyba nie było w ogóle zaskakujące? Może właśnie dokładnie to, czego Astaroth by się po nim spodziewał? Apropo tego, że mogli zgadywać co do tego, jak wiele brzydoty według świata zewnętrznego zebrali na ramionach, tak teraz też mogli zgadywać o wiele bardziej trywialne rzeczy. Laurent normalnie uwielbiał tę zabawę, ale dziś nie. Dziś bardzo wiele rzeczy było na "nie". - Brzmisz bardzo szlachetnie, zdajesz sobie z tego sprawę? - Bajkę mogli tworzyć, ale prawdziwie bajecznie zaczynało być dopiero, kiedy ta stawała się rzeczywistością. Jedną bajkę kiedyś stworzył - o Kaiu i Gerdzie, kiedy naćpany stał przed Nicholasem w Rose Noire umiejscowionej na Nokturnie. Chyba każde bajki takie musiały być - barwić świat, żeby dało się w nim trwać. - Nie zawsze chodzi o zmianę świata. Czasem chodzi tylko o ten twój malutki światek, w którym się trwa. - Astaroth miał rację, że ta walka to była jak walka don Kichota - ze starszyzną, ze starymi zwyczajami, przyzwyczajeniami, regułami. Mimo to gotów był schemat złamać.

- Robisz się cieplejszy. - Uśmiechnął się, bo to była miła zmiana. W zasadzie naturalna - martwe ciało też zmieniało temperaturę względem otoczenia... pewnie dlatego też był jeszcze zimniejszy po siedzeniu w jeziorze. A może wpływ na to miało jeszcze coś innego? - Czy to przyjemne? - Zapytał, przesuwając dłońmi po jego nogach, zaciskając lekko palce na udach. Zbliżył się bardziej. - I naprawdę pobudza? - Apetyt. Ta, to było okrutne, kiedy czułeś się lepiej dopiero, gdy druga osoba czuła się gorzej. Był ciekaw. Oczywiście, że był ciekaw samego Astarotha, ale też wampiryzmu samego w sobie. A przynajmniej tego, które dotyczyło jego, bo już zdążyło wielu badaczy przekonać się, że to potrafiła być bardzo indywidualna kwestia i ciężko było ufać przez to księgom. Przez chwilę utknęli w czasie i przestrzeni, kiedy Laurent przestał się zbliżać i wpatrywali się w siebie wzajem. Laurent odsunął się w końcu tylko na moment, żeby się zanurzyć i zaczesać do tyłu opłukane włosy, by nie wpadały do oczu. Po czym przysunął się znów, powoli, wsunął między jego nogi... i ułożył głowę na jego klatce piersiowej, podkulając ramiona. To serce nie biło. A jednak membrana głosu tego człowieka nadal dudniła w jego piersi.

- Ach, Thoran... miałem nieprzyjemność go poznać. Przez tydzień w sierpniu dręczył różne istoty w New Forest. Napisałem w tej sprawie do Geraldine. - A ten James... hmm... Mimo tego, jak się wyrażał o rodzeństwie, w negatywie jakby nie patrzeć, to wydawał się poświęcać im dużo myśli, dużo emocji. Chyba byli dla niego ważni - każdy jeden. Nie tak ważni jak Geraldine, to zrozumiał. - Zdjęcia równie dobrze skrywają ludzkie niedoskonałości co puder wady skóry na twarzy kobiety. - Więc tak, z rodziną zawsze najlepiej było na zdjęciach. - Nie łatwiej byłoby ci zamieszkać samodzielnie?

Ludzie zwykli cieszyć się z tego, że są uznawani za prawych, szlachetnych, wspaniałych. Budowało to ich wartość, produkowało przeświadczenie w oczach drugiego człowieka, że są lepsi. Po prostu lepsi. Tymczasem Astaroth był zmieszany, że ktoś jego mądre słowa mógł odebrać jako "szlachetne". To nie była reakcja przyjęta w normach, a jednocześnie było reakcją skłaniającą do zastanowienia, co czaiło się pod puklami ciemnych włosów. To przez ten wampirym? A może przez coś jeszcze innego? Przez to, że dzierżył broń, gotów wbić ją w bebechy tego, co uzna za bestię w dawnych czasach? Laurent nie wiedział, ile ta przemiana zmieniła w jego charakterze i jak wiele poprawek brał teraz na swoje myślenie - ta wersja tego człowieka... podobało mu się to, co zobaczył.

- Jaki miałeś więc cel? Podkreślenie tego, że dopóki komuś nie dzieje się krzywda to, jak to mówi przysłowie, "wolność Tomku w twoim domku"? - Niech mężczyźni całują mężczyzn, kobiety zakasają rękawy do pracy w kopalni, a ludzie żenią się z drzewami. Wszystko dla człowieka i od człowieka, póki ogarnia nas zdrowe rozgraniczenie między własnymi potrzebami a tym, kiedy negatywnie wpływają na drugiego człowieka. Bał się zapytać o to, czy wiele krwi w swoim życiu oglądał i czy wiele go dzieliło od wbicia tamtej włóczni w jego brzuch na plaży, na której się poznali. Bał się, bo w swojej grze obstawiał odpowiedzi, które najmniej mu się podobały. Łatwo było zakochiwać się w ideałach i wyobrażeniach. Trudno było je przyjąć do siebie.

Więc to było przyjemne. Pobudzające. Napinało mięśnie, bo jak powiedział - to nie do końca tak, że bodźce nie odbierały przyjemności chwili. Ich kulminacyjny punkt był przekierowany gdzieś indziej. Ciągle pamiętał dłonie zaciskające się na swojej szyi, silne ramiona nie pozwalające się ruszyć - i nie ważne, ile będziesz wołał, jak szybko, jak mocno, nikt cię nie usłyszy. Mógłbym spróbować - to była bardzo odważna myśl i może zniknie, jeśli tylko uda mu się wyspać. Tylko nie dzisiaj - więc tak jak było powiedziane przed kąpielą takie wodzenie na pokuszenie nie było wcale mądrą zagrywką. Prychnął cicho widząc to nieporadne wypluwanie z siebie wody. Chyba całe szczęście, że nie czuł smaku, bo woda z olejkiem na pewno nie mogła być smaczna. Pokręcił lekko głową z niedowierzaniem - w pewnym sensie Astaroth był jak taki duży chłopiec. Aż się cisnęło dopowiedzieć, że chyba w takim razie jak każdy, ale niekoniecznie. Niekoniecznie każdy był tak uroczo nierozgarnięty, żeby potem wykazywać się nagle dojrzałością, o jaką by go nie posądzał z pozorów, jakie tworzył.

- Nie masz jeszcze awersji do wody? Po jednej próbie "utopienia" i całym dniu w jeziorze? - Zapytał co do jego propozycji dłuższego zanurzania się. - Topienie się średnio wychodzi selkie, więc się nie krępuj. - Może powinien dodać "tylko mnie uprzeć", bo nie dało się nie zauważyć, że Yaxley miał skłonności do psot. Pod wodą było jeszcze cieplej. A teraz to niemal niech się dzieje wola Boża. Chwilowo miał wszystko, czego potrzebował - przystojniaka, ciepłą wodę i ciszę. Dzwoniłaby w uszach, gdyby nie szum kranu.

- Cenię sobie znajomość z Geraldine, a nie wiedziałem, na ile problem jest z nim powszechny oraz jakie panują w waszej rodzinie relacje. Dyskrecja to cenny materiał dzisiejszych czasów, nie uważasz, Astrothcie? - Coś o tym musiał wiedzieć, ten zwampirzony Yaxley. A nawet: bardzo sporo cosiów. - Dla niego to był chyba żart. Niestety bardzo nieśmieszne żarty. Prawie straciłem wszystkie konie. Hipogryfy były ciężko ranne. Nawet... - feniks ucierpiał, ale może nie powinien o nim mówić? Zawahał się. - Nawet oskubał feniksa z piór. - A to już dla niektórych czarodziei było świętokradztwem. - Tobie też dokuczał? Thoran. - Astaroth sobie nawet nie zdawał sprawy, jakim komfortem było dla Laurenta to, że mógł przylgnąć do niego i... nie czuć się pożądanym w ten najbardziej pierwotny sposób. Za to już Laurent miał świadomość, że jego zachowanie było świńskie - mimo ostrzeżeń i słów robił bardzo świadomy test tego zaufania chcąc się przekonać, jak daleko może zostać przesunięta lina i ile jest opanowania w Astarothcie. Gdzie się skończy jego linia komfortu. - Nie jest proste? Nie masz pieniędzy, żeby kupić dom? - Tak, Laurent wiedział, że nie wszyscy ludzie mogli kupić co chcieli i kiedy chcieli. Tym nie mniej zawsze problematyka tego bywała dla niego ciężka do ogarnięcia, dopóki nie było mu to wyjaśnione. Kiedy on chciał nowy dom to jedynym problemem było, czy na pewno chce ten z widokiem na zatokę Lazurową, a może jednak na Wyspach Owczych.

Całkiem zapobiegawczo zareagował ze swoją odpowiedzią, bo Laurent się rzeczywiście zastanawiał, czy to był dobry wybór. Wydawał się zadowolony, więc powinno, ale jak już powiedzieliśmy - pozory myliły. Tutaj też mylić mogły. Awersja. Wtedy prawie go utopił, niecelowo, a teraz topić go chciały trytony. Nie mogły, ale walczył z nimi. Teraz miał dostęp do jego ciała i zorientował się, że nie było na nim widocznych ran, rys, uszkodzeń, nawet siniaków. Czy na ciele wampirów w ogóle widać siniaki? Cieszyło go to, że nie został ranny. W zasadzie nie wiedział, co się działo, kiedy się rozłączyli, ale ulżyło mu, gdy zobaczył, że sprawnie walczą z Adrią i jej pomocnikami.

- Nie lubisz takich odmieńców, jak ja. Selkie, wiły... trytony. - Te ostatnie przynajmniej nie były w stanie wyjść na ląd, a i tak bardzo wiele krwi napsuły. To, co powiedział, nie było nawet pytaniem, brzmiało bardziej jak stwierdzenie. Nie miał wątpliwości co do tej awersji, jaką widział na początku w jego oczach. Obrzydzenia. Teraz tego nie było - nawet w tym momencie, kiedy spojrzał na tę szlachetną twarz to dostrzegał głównie spokój, afirmację chwili i chyba - zmartwienie. - Mimo to przybiegłeś tutaj z kuszą. Schowałem ją. Czeka na ciebie. Nie chciałem posyłać ją sową. - Z New Forest do Londynu nie było aż tak daleko, ale Laurent wolał nie ryzykować, że zaklęcie transmutacji nie zadziała i coś pójdzie nie tak, bo wtedy mógł być problem. Chyba ta kusza nie była taka cenna, skoro Astaroth się o nią nie upominał..?

- Nie pamiętam... ze trzy lata? - Teraz historie i daty zlepiały się i zlewały w jedno, nie potrafił się na nich skupić. Albo dobrowolnie nie chciał się na nich skupiać. Nie miał zaciętego umysłu - ten raczej rozpływał się tak samo, jak znowu miękkie były jego mięśnie dzięki odprężającemu wpływowi wody i bliskości drugiego ciała. - Łączy nas czysty biznes. - Dodając i dopowiadając przemilczane: nic więc dziwnego, że nie słyszałeś o tej znajomości. Nie było o czym słuchać. Nie było o czym opowiadać. Laurent podziwiał jej siłę i zmysł do magicznych stworzeń, ale ich drogi były rozbieżne. Bliższa znajomość doprowadziłaby do zgrzytów, bo Laurent nie potrafił nie umoralniać ludzi. I wbrew pozorom - nie lubił, kiedy to on nie dyktował zasad swojego otoczenia. Lecz romanse? Ha..! Laurenta kobiety pociągały w o wiele mniejszym stopniu niż mężczyźni. Geraldine nie zaliczała się do jego gustów ani fizycznie, ani charakterem.

Słuchał go cały czas z uwagą i tak coraz więcej elementów Astarotha Yaxleya trafiało na miejsce. Oto samotnik znad Tamizy stawał się osobą rodzinną, która nie chciała tkwić w zimnym, pustym domu. Laurent też tego nie chciał. Bardzo leniwym gestem, łakomie racząc się każdym ruchem palców Astarotha na swojej skórze, obrócił się lekko w jego ramionach, żeby wyciągnąć nogę i zakręcić nią kran. Zakręcenie go po ludzku zmusiłoby go do wyplątania się z tego objęcia, a na to nie miał ochoty.

- Twardą ręką..? - Zapytał z sennym uśmiechem, wyobrażając sobie, że Astaroth sprawiał wrażenie potulnego, ale do jakiego stopnia? Do jakiego czasu? I czy na pewno chodziło o bycie układnym, czy może jednak dosłowną twardość ręki - by miał kto go docisnąć do ziemi, gdyby coś się działo. - Cieszę się. - Myślał, że tkwi samotny w tym domu, Geraldine nie ma w ogóle i jest on, puste ściany i słońce, na które nie ma rady. - Tylko nie wiem, czy ty bardziej się cieszysz z tego, że tę rodzinę przy sobie masz, czy szukasz spokoju. - To tak odnośnie wcześniejszych słów narzekań na niektóre rodzeństwo, na wprowadzenie się Jamesa... ale teraz to brzmiało wesoło. - I cieszę się, że masz kogoś, kto ci pomaga z wampiryzmem. - Czy ta "przyjaciółka" jest kimś ważnym? Jakoś Astaroth musiał się żywić - ale czy żywienie się na tej samej osobie w ogóle było bezpieczne?