Szanowny Panie Remington,

za każdym doniosłym wydarzeniem, stoją bohaterowie mniejszej i większej wagi. Sukces nigdy nie jest dzieckiem jednego rodzica, a wielu osób, wielu dusz, które swoim poświęceniem i zaangażowaniem, swoją wiedzą i doświadczeniem dbają o wzrost idei i jej z pomyślną finalizację. Będąc pod głębokim wrażeniem prac powołanych specjalistycznych zespołów, nie sposób mi zapomnieć o tych, którzy później tę pracę ujednolicają i dbają, aby bez żadnego błędu dokumentacja ta przygotowana była do wglądu osobom decyzyjnym. Bez Pana osoby z pewnością nie przebiegłoby to tak sprawnie, a czas w dobie kryzysu jest najcenniejszą obok zaufania walutą.

W uznaniu Pańskiego wkładu, składam na Pańskie ręce to skromne wyróżnienie oraz premię w wysokości dwóch miesięcy Pańskiego wynagrodzenia, życząc dalszych sukcesów i rozwoju w dążeniu do doskonałości.

Z wyrazami szacunku,

Złotousty,

błagam nie obwiniaj się, to przecież nie Twoja dłoń dotknęła mojej skroni, brutalnie odbierając mi przytomność i różdżkę. Nie masz sobie nic do zarzucenia mój miły, skąd przecież mogłeś wiedzieć, bo przecież gdybyś wiedział, że grozi mi jakiekolwiek niebezpieczeństwo, to nie odstępował byś mnie na krok, prawda? Tymczasem los uwziął się na mnie, ale nie martw się jest dużo, dużo, dużo lepiej. Największa moją boleścią, że rodzice bardzo się zlękli i nie pozwalają mi nigdzie nigdziuszko wychodzić.

Umieram z tęsknoty za Tobą, za Twoimi dłońmi, za pocałunkami, które pozwalają mi zapomnieć o wszystkich troskach tego świata. Jestem teraz jak księżniczka w najwyższej komnacie, w najwyższej wieży i pozostaje mi śnić o tym, jak mój książę przybędzie mnie uwolnić, pozostaje mi patrzeć na kwiaty od niego i cieszyć się myślą, że jednak o mnie pamięta.

Lecz kiedy się spotkamy znów, zaklinam - nie całuj stóp. Moja róża czeka na Ciebie.

Tylko Twoja,


ps. Pisz do mnie ile możesz. Nic tak nie jest w stanie poprawić mi humoru, jak lektura słów od Ciebie i wyobrażanie sobie, jak leżysz obok i szepczesz mi je do ucha. 

Mój ukochany,

wydarzyła się rzecz najstraszniejsza. Moi rodzice znaleźli list od Ciebie i wpadli w straszliwą furię. Ich twardogłowe uprzedzenia stoją na drodze naszego szczęścia i moje serce krwawi, mimo że od tej straszliwej kłótni, którą z nimi miałam minął tydzień. Jestem więźniem w moim domu, a na moje nieszczęście wszyscy pozostają głusi, czyniąc ze mnie winną tych straszliwości, które na mnie spadły w dniu koncertu. Jedna Marie, moja służka obiecała w wielkim sekrecie wziąć list i mały prezent i wysłać go do Ciebie, dzięki czemu w ogóle mogłam wytłumaczyć Ci się z przedłużającego się milczenia. Moje nieszczęście nie zna miary, ale wiedz, że gdybym miała szansę znów wystąpić przed tamtymi ludźmi, powiedziałabym słowo w słowo to samo. Nie pozwól sobie nigdy powiedzieć, że jesteś gorszy, skoro ja wiem mój najmilszy, żeś najwspanialszym, najszlachetniejszym, najzdolniejszym z ludzi, których kiedykolwiek dane było mi spotkać. Marie pociesza mnie, że gniew papy minie, a ja znów będę mogła zatonąć w Twoim objęciu, wszystko jednak marność, wobec każdej sekundy odmierzanej kapiącymi na pergamin łzami. Listy do mnie kieruj do Marie Morel, ona będzie mi je przekazywać, a na razie muszę pozostać w swej najwyższej wieży i biernie czekać. Aż trzęsę się z wściekłości miły. Nie wiem czy prędzej nie uschnę z braku Twego słonecznego uśmiechu, niźli doczekam otwarcia wrót. Jeśli tylko jednak zostaną one uchylone... czmychnę ku Tobie. 

Twoja na wieki,