Walka trwała, a w magazynie było coraz więcej osób. Szczęśliwie los odwrócił się swym przychylnym obliczem do broniących dobrego imienia Organu Międzynarodowych Standardów Handlu Magicznego. Selwyn w końcu pozbawił się wiążących go pnący - zaraz po odcięciu wici ta, która go oplatała, opadła na ziemię i rozsypała się w piach. Podobnie z drugą poradziła sobie złocista wężyca, która swoją paszczą w końcu rozdarła pustynne łyko, a jej cielsko z impetem opadło na ziemię pośród mandragorowego piachu. Dobrze się stało, gdyż skołowany Willy lekko zaniemówił na widok tak rośliny jak i węża, po momencie wahania decydując się walnąć w jedno i drugie tabunem co cięższych skrzyń. To wahanie osłabiło impakt ataku, ale wsparło nacierającego na roślinę Enzo, który ciężarem swojego ciała przeważył poczwarę tak, aby upadła bokiem na ziemię. Być może oberwałby z paszczy, która wciąż kłapała kompulsywnie, ale tuż przed jego twarzą zalśnił złoty kaganiec ukształtowany przez Jonathana

Roślina pozbawiona niebezpiecznych wici, nie mogąca krzyczeć ani kłapać swoimi imitującymi zęby wyrostkami zległa na boku pod ciężarem Enzo i skrzyń przeniesionych przez ochroniarza. Ten jednak nie wydawał się być w żaden sposób uspokojony, oblizując się nerwowo patrzył poza nią, w niewidoczne z ich perspektywy miejsce, w które przed chwilą opadł wąż.

– Panie Remington, pan tu wraca, ten potwór może jeszcze żyć! Niech pan wezwie tych od magicznych stworzeń, toż to nikt tu nie wejdzie, jak to się nam zalęgnie. Trzeba bić zanim złoży jaja! – sapał przerażony.

Skołowany Willy opuścił różdżkę, ale absolutnie nie zamierzał poddawać w wątpliwość ludzi z biura, szczególnie jak obaj pełnili bardzo wysokie w tym biurze stanowiska. Mandragora turlała się nieporadnie, teraz jednak nie stanowiąc w żadnej mierze zagrożenia. Przed nimi roztaczało się morze biurokracji i kontaktu z innymi Departamentami, coś mogło obu panom mówić, że Harold Bumfuzzle byłby bardzo zadowolony z ich odkrycia. że mógłby być właściwym człowiekiem na właściwym miejscu.

Kiedy Enzo dopadł do miejsca w którym spodziewał się gigantycznego węża, jego oczom ukazała się Tahira, w swej drobnej formie, w znajomej aureoli splątanych loków. Tahira, która leżała plecami na ziemi wpatrując się w sufit i oddychając płytko, zaciskając co chwila i rozluźniając dłonie w nerwowym odruchu. Jej skóra była niemalże zielona, oczy szeroko rozwarte, a zęby mocno zaciśnięte, jakby siłą szczęki próbowała powstrzymać falę paniki.

– Chyba... nie mogę... nie mogę się rusza... chyba... chyba musimy skoczyć Munga, nie mogę... nie czuję nóg.– sapnęła, a w jej ustach brak było nagle charakterystycznego seplenienia.