Miotły. Ururu się zastanowił. Tak, miał miotłę. Czy od Woodów? Nie pamiętał. Nie zwrócił nigdy na to uwagi. Dostał ją w prezencie. Uwielbiał latać, ale raczej nigdy nie rozważał sprawy samych mioteł... Nie, na pewno rozważał. Mało czego nie rozważał.

— Może znam. Nie pamiętam... — odpowiedział.

— Przepraszam... za kłopot? — Zamrugał nie wiedząc, co innego mógłby odpowiedzieć. Czasem przepraszał, gdy czuł, że chyba tego wymaga sytuacja towarzyska. Nie przywiązywał większego znaczenia do tego słowa, a jeśli już, był bardzo sceptyczny i często potrafił rzucić obszerne wyjaśnienia dlaczego w danej sytuacji nie było miejsca na przeprosiny.

Heather zadawała bardzo trudne pytania. Imię i nazwisko nie stanowiło problemu, formułki powitalnej używał stosunkowo często. Gorzej było z liczbami, do których uwagi nigdy nie przywiązywał. Urodziny obchodził może raz w życiu. Obliczył rzecz szybciutko w głowie.

— 1910... Ale jak to nie ma kawiarni? Dlaczego panienka pyta o rok urodzenia? Oczywiście, że jestem pełnoletni i mogę samemu się poruszać po mieście.

— To prawda — potwierdził, jakby to było potrzebne. Nie rozumiał swoich braków w pamięci. Nigdy nie miał z tym problemu, wręcz przeciwnie. Zawsze potrafił przypomnieć sobie co robił przez ostatni tydzień lub o czym była każda książka, jaką kiedykolwiek przeczytał. — Przyczyny poważnej utraty pamięci mogą być następujące: uraz głowy lub zaklęcie. Gdy się obudziłem, leżałem na meblu przypominającym stół. Możliwe więc, że ów staruszek był medykiem... Więc może chciał mi tylko pomóc? Tylko czemu nie przetransportował mnie do Munga i dlaczego... — urwał z lekkim zmieszaniem, gdyż nie chciał poruszać tematu swojej nagości przy dziewczynie. Momentalnie też przypomniał sobie, że owinięty jest tylko płaszczem. Chciał przez to puścić ramię dziewczyny, ale perspektywa znalezienia się znów na podłodze nie była radosna.

— Każdy? — Ururu przewinął w głowie wspomnienia wszystkich momentów, podczas których był wyśmiewany w szkole, gdy się potknął, gdy ktoś mu zrzucił książki z biurka, sprzątnął mu jedzenie sprzed nosa... — Nie, zdecydowanie nie każdy.

— Tak, na pewno 1910 rok. Moja numerologia to 22, więc nawet jak zapomnę jakąś liczbę, to mogę to szybko odtworzyć, poza tym jestem pewny, że mam 20 lat...

Jakiekolwiek emocje spłynęły z jego twarzy, gdy słuchał dalszych wyjaśnień dziewczyny. Nie miał zamiaru spytać, czy i ona jest pewna swoich słów. Wyglądała na rozumnego człowieka. Jeśli rok jest 1971, to oznacza to... Ururu spojrzał na swoją dłoń. Wygląda tak, jak ją pamiętał. Przejechał nią po twarzy. Poza kępkami zarostu nie wyczuł niczego nowego, żadnej zmarszczki czy innej zmiany skórnej. Koloru włosów nie musiał sprawdzać z kwestii oczywistych.

Trybiki powoli odżywające, na powrót zamarły. Szok był nie do przetrawienia przez żadne formy rozsądku. By ratować jaźń, umysł postanowił chwycić się jedynego słusznego (czyli pozytywnego dla jednostki) wytłumaczenia zaistniałej sytuacji.

— Czyli przeniosłem się do przyszłości. Udało mi się! — Twarz Ururu rozjaśnił obłąkany uśmiech. — Ubytki pamięci mogą być skutkiem ubocznym, możliwe też, że zemdlałem po przeniesieniu się i ów staruszek może nawet nie nie widział, po prostu pojawiłem się w jego mieszkaniu... Moje ciało wciąż dostosowuje się do warunków obecnej czasoprzestrzeni... Niesamowite! Musi mnie panienka koniecznie zabrać mnie do biblioteki! Mam tyle czasopism do nadrobienia... Do mugolskiej biblioteki, rzecz jasna. Chociaż nie, bliżej będzie do magicznej. A może... Oh, a może w końcu urwaliśmy się z tego śmiesznego podziału? Proszę, niech panienka powie, że kodeks tajności jest już artefaktem przeszłości.

Tak, był obłąkany. Czy rzeczywiście kiedykolwiek chciał podróżować w czasie? Tak, myślał o tym. Czy udało mu się zbudować jakikolwiek prototyp narzędzia do takich podróży? Absolutnie nie. Ale mózg starał się jakoś wybrnąć z tej sytuacji.

Ururu myślał o kolejnych pytaniach dziewczyny. W głowie tworzył potężną sieć możliwych przyczyn takiego stanu rzeczy. Mózg się jednak przegrzewał szybko po wieloletnim stanie śpiączki. Najlepszą opcją było skupienie się na ekscytacji związanej z poznawaniem nowości, jakie oferował współczesny świat. Już miał ruszyć w stronę biblioteki, ale zakręciło mu się w głowie. Zbyt dużo naraz.

— Wampirem... — Wybiórczo skupił się na tej hipotezie. — Wampiry nie mogą przebywać na słońcu... — Spojrzał w górę na rzadki okaz błękitnego nieba w Londynie. Pojedyncze promienie wbijały się między kamienice. — Nie sądzę. Na myśl o krwi nie czuję, jakbym chciał jej się napić... Co jeszcze... Nie pamiętam... Paznokcie? Hm, wyglądają inaczej, ale wampiry mają prawie szpony... Nie pamiętam... Nie, nie sądzę... Sugeruje panienka, że mój wygląd wynika z jakiejś przemiany? Z przemiany w istotę martwą? Nie pamiętam, żebym umarł... Nie wiem, czy takie coś się pamięta... Hm... Interesujące... Oh, ale nie możemy tu stać.

Postawił kilka kroków w stronę ulicy Pokątnej. Była bardziej ruchliwa niż Nokturn, ale najpewniej uda im się zniknąć w tłumie. Zdał sobie też sprawę, że do biblioteki nie może się udać nagi. Płaszcz uszedłby w tłumie, ale bose stopy to już inna sprawa. Poza tym, to smutne, że kodeks tajności nadal miał się dobrze. Czy aby na pewno warto zostać w tej przyszłości?

Ta myśl coś mu podsunęła. Nie jest możliwym, aby przez ostatnie 50 lat kodeks wciąż istniał. Do tego czasu na pewno zrobiłby coś w tej sprawie. Tą niesamowicie optymistyczną myślą stwierdził, że jednak nie był podróżnikiem w czasie.

— Ktoś mnie porwał i przetrzymywał przez ostatnie 50 lat, a skoro niczego nie pamiętam, to albo usunięto mi pamięć niedawno, albo byłem nieprzytomny. Skoro wciąż wyglądam jak wyglądam, mam kolejne hipotezy... Och, czy to Prorok Codzienny?

Ururu wskazał na zmiętą gazetę leżącą przy kamienicy naprzeciwko. Nagłówek nie był widoczny z tej odległości, ale zdjęcie bardzo nieprzyjaznego mężczyzny już tak. Lord Voldemort. Ururu puścił ramię dziewczyny i doczłapał do gazety zafascynowany złowrogością bijącą z oczu czarodzieja.

— To z listopada 1970 roku. Niesamowite — Ururu posłał dziewczynie szeroki uśmiech, po czym wrócił do artykułu. — "Lord Voldemort ogłosił się Czarnym Panem..." — Wydał dźwięk przypominający parsknięcie śmiechem. — To jakiś muzyk?

Wątek życia (lub jego braku) jawił się bardzo interesująco... i niestety obiecująco. Ale myśl o tym, że mógł nie żyć, nie potrafiła przebić się do pełnej świadomości. Jedną tragedię stanowiło zbudzenie się po pięćdziesięciu latach, kolejną podejrzenie bycia uprowadzonym, a już zupełnie nie do zaakceptowania mógł być fakt bycia martwym.

Zgodnie z przypuszczeniami Heather, Ururu odsunął się na zbliżenie głowy.

— Nie trzeba. — Przyłożył dwa palce do wewnętrznej strony nadgarstka... później wsunął dłoń pod rękaw by sprawdzić kolejne miejsce. — Jestem zdecydowanie żywy, ale bardzo osłabiony — stwierdził z dużym przekonaniem, które wstrzyknął mu przerażony umysł, gdyż prawda była taka, że puls był ledwo wyczuwalny. A na to świadomość nie mogła sobie pozwolić.

— Tak. — Odpowiedział na cały ogrom jej pytań jednym słowem. Nie miał absolutnie niczego, nawet pomysłu na kolejny krok. Musiał odpocząć, ochłonąć i zastanowić się na nowo, co ze sobą zrobić.

Lord Voldemort był niesamowitym źródłem odwrócenia uwagi od sytuacji. Oto mógł skupić swe myśli na czymś, co dało się pojąć. Pomijając samą istotę sprawy, którą Markiz uznawał za głupotę nie do pojęcia.

— Ciężko uwierzyć, że przez tyle lat nic się nie zmieniło — stwierdził odwracając stronę, by dobrać się do całego artykułu. — Tylko ten czym zasłużył sobie na tak obszerną zmiankę w Proroku?

Pierwsze słowa wstępu wiele wyjaśniły, chociaż na tym etapie czarodzieje dobrze wiedzieli kim był Lord Voldemort i wielkie introdukcje nie były potrzebne.

— Oh. Czyli on chce sobie stworzyć nową hierarchię z mugolami i mugolakami jako tymi gorszymi. Jakież to naiwne — powiedział ten, który chciał połączyć świat czarodziejski z mugolskim. — Przecież czystokrwistych czarodziejów jest garstka i sami się wybiją chowem wsobnym. Nie rozumiem. Po co oni w ogóle tu o nim piszą?

Ururu absolutnie pominął akapit o wszelkich tragediach dokonanych przez Śmierciożerców. Ale na szczęście miał Heather, która mogła go trochę uświadomić.

— Głodny? Oh, tak, bardzo możliwe.

Jedzenie brzmiało jak dobry punkt startowy. Zdecydowanie powinni ruszyć się z miejsca, a nie siedzieć tutaj i narażać się na niebezpieczeństwo. Szczególnie, że czasy były nienajlepsze, chociaż Ururu sobie sprawy z tego nie zdawał.

— Jakie to dziwne, że to wciąż trwa... Przez tyle lat się nie poddali... Może mi panienka opowiedzieć o tym trochę więcej? Ale nie tutaj, pewnie nie jest to najlepsze miejsce na dyskusję. Proszę, chodźmy stąd... I dziękuję za ofertę. Jakie to szczęście, że na panienkę wpadłem. Inni by mi nie pomogli.

Źli ludzie by go ominęli. Dobrzy mogliby się bać. Dziwaczny chłopaczek o niezwykłej kolorystyce, odziany w zbyt duży płaszcz, bosy. Z nawiedzonymi oczami i uśmiechem. Nie wspominając o bzdurach, jakie wypływały z jego ust. Ale Heather była młoda i dzielna. Z jakiegoś powodu chciała pomóc temu ledwie żywemu nieszczęściu.

Ururu trochę ożywił się przez rozmowę. Chodzenie wciąż sprawiało mu trudność, ale zdecydowanie był w stanie podążać z panną Wood do jej domu.