Była przyzwyczajona tak do tego, że to mężczyzna płaci, jak i do tego, że sama nosi ze sobą pieniądze, więc fakt, że w jej torebce nie było portfela, zmroził jej skórę nawet bardziej, niż już była zimna. Czuła się przez to goła, jakby pozbawiona czegoś ważnego – tak była uzależniona od własnej fortuny i wygodnego życia w przepychu, chociaż była bardzo oszczędna, i zdecydowanie więcej odkładała, niż wydawała; inwestowała, by pomnażać to, co już udało jej się zebrać i to, co już dostała od rodziny, a co teraz bezpiecznie spoczywało w jej własnej, prywatnej skrytce, do której tylko ona miała dostęp.

Widziała, że Rodolphus też wyszedł z roli, jaką dla siebie wybrał. Coś zmąciło taflę jego spokoju i obojętności, gdy szukał po kieszeniach, a kelner spokojnie przestąpił z nogi na nogę – widać nie pierwszy raz się to zdarzyło.

Dał chwilkę, a jakże. A nawet dwie chwili. I trzy chwilki, w których Rodolphus szukał czegoś, czego przy sobie nie miał, a Victoria jeszcze raz nerwowo przeszukiwała torebkę, by również znaleźć wielkie n i c.

– Płacą państwo, czy mam wezwać Brygadę Uderzeniową? – zapytał niby to uprzejmie, ale słowa, jakie wypowiedział, nie miały z uprzejmością zbyt wiele wspólnego.

Victoria spojrzała na niego z niedowierzaniem. Przywykła do tego, że ludzie od kilku miesięcy rozpoznają ją na ulicy, a tutaj obsługa groziła im zawołaniem brygady?

– Może pan wezwać, koledzy na pewno wtedy poświadczą moje nazwisko i zapewnią, że żadne z nas nie chce nikogo okraść – odparła chłodno, nie zamierzając się za nic kajać. Zwykle, przy znanych nazwiskach i jeszcze bardziej znanych twarzach, dało się to wszystko załatwić inaczej… Cóż. Bogaci i rozpoznawalni miewali w życiu znacznie łatwiej, nie było się co oszukiwać. Szedł za tym pakiet wścibstwa i niepotrzebnej publiki tam, gdzie nie było to potrzebne, ale… – Nie ma szans na dopisanie tego do rachunku? Na nazwisko Lestrange? Victoria Lestrange? – zapytała, dając mężczyźnie czas na przeprocesowanie informacji, jakie dostał.

Być może kelner nie obracał się na salonach czystokrwistych, mógł nie rozpoznawać więc wszystkich twarzy, nawet charakterystycznych, ale był taki moment, że o Victorii rozpisywano się tyle w gazetach, że już nie mogła udawać, że jest jakąś anonimową aurorką o ładnej buzi. Nie, ta sytuacja nie była komfortowa, a co gorsza – już raz to przerabiała kilka miesięcy temu, z tą różnicą, że wtedy nie była jeszcze tak szeroko rozpoznawalna dla ogółu. Rozumiała, że można nie rozpoznać Rodolphusa, nie był tak popularny i znany, nawet jeśli był bywalcem tej wyjątkowo drogiej restauracji, ale w takich miejscach liczyły się też inne rzeczy, których być może temu panu zabrakło – taktu. No bo wołać Brygadę Uderzeniową od startu? Czy oni mu wyglądali na obdartusów z ulicy, którzy wpadli tu przypadkowo?

– W porządku – odparła kulturalnie mężczyźnie, a gdy tylko się oddalił, na nowo zainteresowała się swoją lampką wina. Była zirytowana, ale nawet nie samym zachowaniem mężczyzny i na pewno nie tym, że Rodolphus też zapomniał portfela – a samym tym, że jej to się w ogóle przydarzyło. Gdzie miała głowę? Sprawa z Zimnymi, Saurielem i zaręczynami musiała ją jednak za mocno przygniatać i ta poukładana kobieta czuła, że rzeczy wymykają się z jej rąk. – Aż tak się różnię na żywo od zdjęć w gazetach? – lekko przekrzywiła głowę, kierując ciemne spojrzenie na kuzyna. – Mam wrażenie, że wzrok obcych mnie nie opuszcza, pokazują mnie sobie palcami, a tu? – uniosła brwi. Może to było trochę próżne z jej strony, na co dzień starała się nie zachowywać, jakby wyżer srała, niż dupę miała, ale w takich momentach fakt, że gość jej nie rozpoznał, było wręcz jak pewnego rodzaju cios w trzewia. Na pewno nie oczekiwała, że dostanie coś za darmo, ale żeby od razu mieć ich za złodziei, którzy chcą się najeść na koszt restauracji? – Obojętnie mi. Jak chcesz, to niech będzie na ciebie – stwierdziła równie cicho. – Jakiej sukienki? – zainteresowała się zaraz, bo najwyraźniej Rodolphus miewał tutaj znacznie więcej przygód niż zgubiony/zapomniany portfel.

– Nic się nie stało. To będzie w takim wypadku na Rodolphusa – z ledwością uniosła kąciki ust do, najwyraźniej, menagera sali, chcąc ściągnąć nieco ciężkość atmosfery i wskazała ruchem głowy na swojego kuzyna. – Wspaniałe wino, proszę podziękować panu Ethanowi za doskonały wybór – bo to on w pewnym sensie podpowiedział co mogą się napić. Chciała tu pokazać wspaniałomyślność ich rodziny, nie chcąc by ta sytuacja odbiła się z niechęcią na kimkolwiek. Nie było warto w ten sposób palić sobie mostów.