Zaśmiał się cicho z odpowiedzi matki, upijając niewielki łyk wina. Oczywiście, że mogłaby, ale tego nie zrobi, bo nie. Warto jednak było spróbować, tylko po to, żeby zobaczyć, jak długo mógł prosić matkę o udawanie miłej, zanim się jej to znudzi. Ewentualnie zdzieli go po głowie, żeby przestał wymyślać głupoty.

Stryj po trzech kieliszkach faktycznie zbliżał się w ich stronę, z zaróżowionymi policzkami i nosem i wzrokiem utkwionym w Charlotte. Zanim jednak zdołał zbliżyć się na tyle, by nie można było udawać, że się go nie słyszy, paru innych wujków (może po dwóch kieliszkach) dopadło go i zaciągnęło bliżej środka sali, gdzie panny i kawalerzy byli rozdzielani na dwie grupy.

-Wygląda raczej na wujka, z którym wszystkie siostrzenice i bratanice wstydziłyby się tańczyć przy innych - stwierdził, lustrując jeszcze faceta wzrokiem. -Z tym boogie-woogie chyba nikt by sobie nie dał rady.

Wiec chyba wolałby nie widzieć swojej mamy, próbującej dotrzymać mu kroku. Może tańczyła dobrze, niesamowicie, a nawet i wspaniale, ale Taniec Pijanego Wujka to był zupełnie inny poziom. Temu mogłaby nie sprostać.

Pytanie o dziewczyny go nie speszyło. W końcu była to normalna kolej rzeczy, że rodzic w którymś momencie pyta swoje dziecko, gdy to już przekroczy pewien wiek, czy w jego młodym życiu pojawił się może ktoś, kto zwrócił jego szczególną uwagę. To był ten czas, gdy matki ostrzegały córki przed zbyt pochopnym wyborem partnera, a ojcowie uczyli synów, jak zabiegać o względy kobiet. Te pytania musiały paść również w jego stronę, szczególnieszczególnie że do tej pory nigdy nie wspominał, by ktoś szczególny pojawił się w jego sercu, nawet gdy była to jedynie szkolna, tymczasowa miłość, która w tamtym momencie wydawała się tą jedyną, na całe życie.

Pytanie o chłopców zaskoczyło go nie samym przekazem, a raczej momentem, który jego matula wybrała, by zadać to pytanie. Wśród obcych ludzi, którzy mogli zareagować w różny sposób, gdyby usłyszeli tę część ich rozmowy i sami wyciągnęli wnioski, które niekoniecznie musiały pokrywać się z prawdą.

-Ekhem... Zapamiętam - odpowiedział, wymuszając uśmiech. -A ty będziesz łapać bukiet?

Niełatwo było mu wyobrazić sobie swoją mamę w związku z innym mężczyzną, niż jego ojciec, ale Charlotte wciąż była młoda i piękna i może miała dość "samotnego" życia.

W końcu "serce nie sługa" jak to mówią.

-"Albo słownikiem" - dodał od siebie, bo, niestety, do niektórych docierały jedynie czyny, podczas gdy słowa odbijały się od nich jak od solidnej tarczy. -W sumie chyba zapytam wuja Anthony'ego jak to będzie brzmiało po niemiecku.

Jak rozkaz rozstrzelania, zapewne, i w sumie mogłoby to być przydatne, więc może warto byłoby zapamiętać? I może w jeszcze kilku językach...

Oczy skierował w górę i westchnął cicho, sięgając po jedną pudrową różę i popijając ją winem. Domyślał się, o czym jego mama mogła pomyśleć po jego odpowiedzi, którą tak naprawdę nie odpowiedział ani na pierwsze, ani na drugie jej pytanie wcześniej. I tak na dobrą sprawę nie była to odpowiedź, która miała jego mamę w czymś uświadomić. Nie było to nawet miejsce i czas na takie wyznania, zdaniem Jessiego.

Wycierając wcześniej dłonie w jedną z chusteczek, do tej pory ładnie złożonych na stole, wyciągnął dłoń w stronę twarzy Charlotte i dotknął jej policzka bardzo blisko jej ust, by delikatnie unieść ich kącik, imitując uśmiech.

-Nie smęć, jesteś na weselu - powiedział i zaśmiał się krótko. -Niczego jeszcze nie zadeklarowałem. Może jeszcze kiedyś poznasz synową.

O ile jakaś kiedyś będzie, ale tym Jasper nie miał zamiaru za bardzo zaprzątać sobie głowy. Z pewnością któregoś dnia chciał przedstawić matce kogoś, z kim faktycznie chciał spędzić resztę swojego życia, z kim współdzielić będzie to szczególne uczucie, ale do tej pory nie czuł tego względem nikogo - ani dziewczyny, ani chłopaka.

-Coś mi się wydaje, że tej damie to ani trochę nie przeszkadza - powiedział, patrząc wymownie na wcale nie taką młodą kobietę, która zakręciła się wśród młodych panien i wraz z nimi próbowała złapać welon.

Jej zawód i oburzenie, gdy welon trafił w zgrabne dłonie młodszej i o wiele ładniejszej dziewczyny, były wręcz zabawne.

A potem w mgnieniu oka pojawiło się obok nich trzech dorosłych, bardzo radosnych mężczyzn (jeden z nich chyba był ojcem panny młodej). Ramię jednego z nich wylądowało na plecach Jessiego.

-Młody, a ty co tak stoisz? - zawołał. -Nic się nie bój. My mamusi popilnujemy, a ty idź i się baw. Młody jesteś, siły masz. Kiedy masz się wybawić jak nie teraz? Idź, bo ci wszystkie panny sprzed nosa sprzątną.

I tak zachęcany i popychany przez ojca panny młodej, Jessie dołączył do innych chłopaków i nawet wyciągnął ręce, żeby nie stać, jak ten kołek, i nawet spróbować złapać tę muchę.

No cóż, nie udało mu się. Ale szatyn po jego prawej, którego palce zaciskały się na muszce, cieszył się ze swojego sukcesu chyba nawet bardziej, niż Patricia i Harold ze swojego zamążpójścia.

Za to brunetka, w której włosy wpięto złapany przez nią welon, wcale nie wyglądała na taką szczęśliwą.

-Yhym... A nie bałabyś się, połamać paznokci? Ty w ogóle umiesz się bić? - zaśmiał się, bo przecież zdzielenie kogoś gazetą po uchu nie było formą "przemocy", która byłaby dobrym rozwiązaniem.

A najczęściej nie była po prostu dobrym pomysłem, bo najczęściej twoim przeciwnikiem był dwa razy większy od ciebie paker, a jeśli był to chuderlak, to zaraz rzuci się na ciebie całe stado jego przyjaciół. I tak źle i tak niedobrze. Poza tym nie wyobrażał sobie swojej matki, rozpoczynającej bójkę i bardziej spodziewał się usłyszeć w odpowiedzi "Od tego mam przecież ciebie". No i jak tu nie kochać tej mamy Kelly?

-Spróbuj ciasteczek. Tych chyba jeszcze nie jadłaś - i sięgnął po wspomniane słodycze, ustawione na stole trochę dalej, niż te słodkości, którymi raczyli się do tej pory.

Charlotte mogła trzymać gdzieś w sobie nutkę nadziei, że kiedyś jej najstarszy syn przedstawi jej dziewczynę, która miałaby zostać jej synową, ale na to będzie musiała jeszcze trochę poczekać. Może nawet trochę dłużej niż "trochę". Istniała niewielka szansa, że kiedyś przedstawi matce partnera, ale istniała równie niewielka szansa, że nie przedstawi nikogo, bo nie będzie miał kogo przedstawiać. Wszystko było możliwe.

Jasper musiał przyznać, że wesele, na które zostali zaciągnięci (w sumie bardziej jego mama, a on po prostu poszedł za nią, żeby jej pilnować) nie było takie złe. Jedzenie było pyszne, a Jessie nawet dołączył do czynnej zabawy. I kiedy jego mama poszła na parkiet z jednym z mniej pijanych wujków, on zaprosił do tańca tę dziewczynę, która podpierała ścianę. Była całkiem ładna i nawet miła, gdy wymienili między sobą kilka zdań.

I może w sumie nawet zostałby trochę dłużej (te makaroniki naprawdę były pyszne), ale powoli zaczynał tęsknić za swoim łóżkiem. No i musiał jeszcze zająć się Benjim.

-Zbieramy się - odpowiedział z uśmiechem i owinął w dwie chusteczki kilka makaroników, dwie pudrowe róże i kilka ciastek dla rodzeństwa.

Niestety, za dużo wziąć nie mógł, bo nie miał w co, ale przynajmniej nie wrócą do domu z pustymi rękami. Życzyli jeszcze parze młodej szczęśliwego pożycia i wreszcie opuścili lokal, żegnając się jeszcze z tymi gośćmi, którzy zwrócili na nich uwagę i życzyli dobrej nocy.

A jednak nikt się nie zorientował.