Czy przypadkowy przechodzień, który niespodziewanie zatrzymał się na środku chodnika, zwrócił w jakikolwiek sposób uwagę Erika? Cóż, ciężko było nie zainteresować się kimś, kto nagle wstrzymał ruch na drodze dla pieszych i zaczął wgapiać się w przestrzeń, jakby w bliżej nieokreślonym punkcie dostrzegł coś, co było widoczne tylko i wyłącznie dla niego. Longbottom zawiesił spojrzenie na obcym mężczyźnie, zastanawiając się, o co chodzi. W gruncie rzeczy nie był to jakiś specjalnie niecodzienny widok.

Każdemu mogło się zdarzyć po prostu ''zawiesić''. Może właśnie przypomniał sobie, że jednak nie kupił sobie w pobliskim saloniku prasowym swojej ulubionej gazety? Zostawił paczkę ulubionych papierosów w knajpie? A może zorientował się, że zabłądził na osiedlu i powinien był jednak iść inną drogą, aby dotrzeć do celu swej podróży? Intencje obcego pozostały nieodgadnione, a Erik nie bardzo miał możliwość rozwiązać tę zagadkę, bo człowiek zaraz obrócił się na pięcie i zaczął wracać po swoich własnych śladach.

Cholera, czy to mógł być on, zachodził w głowę Longbottom, rozglądając się uważnie na prawo i lewo. Czyżby zawalił sprawę? Ech, może faktycznie powinien pójść z Patrickiem do środka i zostawić Thomasa na czatach? Bądź co bądź, z ich trójki, to właśnie on był najbardziej rozpoznawalny przez pozycję rodziny i te wszystkie artykuły w Proroku Codziennym. Jeśli ktoś orientował się w celebryckich plotkach i doniesieniach medialnych ze świata czarodziejów, to mógł go bez trudu zidentyfikować. I tak o to umiera kariera dobrego śledczego, pomyślał z przekąsem, zduszając w zarodku ciężkie westchnienie. Zawsze pod górkę. Zawsze.

Na szczęście Erik nie miał okazji ku temu, aby zacząć jeszcze bardziej rozpaczać nad swym losem, bo z drzwi wejściowych do kamieniczki wyłonili się jego sojusznicy. Longbottom przekrzywił ciekawsko głowę, widząc papugę, jaką ewakuowali z mieszkania podejrzanego. I książkę, której treści Erik oczywiście nie znał.

— Chyba nic tu po nas — oświadczył cicho, zerkając po raz ostatni przez ramię, zanim skupił się na swych rozmówcach. — A skoro macie... hmm… ofiarę zajścia, to chyba nie ma sensu tak tu siedzieć. — Wzruszył sztywno ramionami. — Tutaj nie wydarzyło się nic nadzwyczajnego. Raczej mały ruch. Bliżej wejścia podszedł dosłownie jeden facet. Wprawdzie nagle zawrócił, ale nie wydawał się podenerwowany, czy coś w tym stylu. Raczej... Jakby czegoś zapomniał?

Detektyw podrapał się po policzku, błądząc nieco spłoszonym spojrzeniem między twarzami obu mężczyzn. Nie widział zbytnio sensu w tym, aby tu siedzieć, skoro mieli potencjalnego świadka w formie papugi. Ciekawe, czy Departament Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami stwierdzi, że może się wtrącić do tej sprawy, pomyślał, przypominając sobie doniesienia, jakie krążyły o Ministerstwie Magii. Niektórym z pracowników naprawdę ciążył los co poniektórych zwierząt. Czy i w tym przypadku uznają papugę za poszkodowaną? Bez względu na decyzję podjętą przez Thomasa, Erik zamierzał, tak czy siak, wrócić do Ministerstwa wraz ze Stewardem.