Czuła, że traci czas, że nie coś robi nie tak. Nie znosiła tego poczucia bezsilności, które teraz się pojawiło. Nie czuła się pewnie udzielając pierwszej pomocy medycznej, nie potrafiła ratować ludzi. Zdawała sobie sprawę z tego, że działa po omacku i nie umiała się do końca z tym pogodzić. Na nic zdawał się tutaj jej instynkt, może był to znak, że powinna poświęcić trochę czasu na naukę działania w podobnych sytuacjach, powinna znać podstawy, szczególnie, że w dziczy też mogły jej się przydać. Mądra Geraldine po szkodzie.

Nie wydawało się, że to było normalne, że z taką lekkością pozwolił jej dotykać swoich rzeczy, szczególnie, że nadal najprawdopodobniej jej nie rozpoznał, przynajmniej nie dawał po sobie znać, że się znają. Nie ułatwiało jej to sprawy, ale z drugiej strony mogło być gorzej. Mógł bronić swojej własności jak lew, a wtedy musiałaby mu zabrać te rzeczy siłą.

Odetchnęła z ulgą, gdy złapał fiolkę. Próbował wypić jej zawartość, jednak nie udało mu się tego zrobić w całości. Pozostawało mieć nadzieję, że taka ilość wiggenowego przyniesie oczekiwany efekt. Tak naprawdę nawet nie wiedziała, jakiego efektu oczekuje i czy w ogóle ta mikstura może go przynieść. Chciała po prostu, żeby zaczął ogarniać rzeczywistości, niby niewiele, a jednak bardzo wiele. Wiedziała, że bez jego pomocy nie poradzi sobie z tym mężczyzną, który zaległ w łóżku. Potrzebowała w tej chwili umysłu Greengrassa i jego umiejętności, najważniejsze, że była w stanie się do tego przyznać. Nie mogła z tym sobie poradzić sama, była to jeden z nielicznych momentów, kiedy nie mogła pozostać samowystarczalna, bo ktoś mógł stracić życie. Mniejsza o to kim był, jakich czynów się dopuścił, jeśli mogła mu udzielić pomocy to zamierzała to zrobić. Na jej warcie nie zginie.

Obserwowała uważnie Ambroisea, musiała mieć pewność, że eliksir który wypił jakkolwiek mu pomógł. To nie tak, że zauważyłaby efekty, chociaż może? Dlatego też nie spuszczała z niego oka. Widziała, że jest w złym stanie, ślepy by to dostrzegł. Najwyraźniej wiele go kosztowało dostarczenie tego nieprzytomnego mężczyzny do Wiwerny. Nie miała pojęcia, jak długo trwała droga, ani co wydarzyło się nim dotarli na miejsce. Było zimno, to też nie sprzyjało, może się wyziębił? Skupiała swoje myśli na znalezieniu jakiegoś sposobu, aby mu pomóc. Wydawało jej się jednak, że widzi ciemność, wielkie nic, strasznie ją to irytowało.

Odzywał się, może z niezbyt dużym entuzjazmem, ale mówił. To chyba dobra oznaka? Próbowała sobie tłumaczyć, że to na pewno dobry znak. Tyle, że nadal nie do końca chyba odnajdywał się w rzeczywistości. Czy powinna go ruszać? Nie miała pojęcia, nie znała się na tym. Znowu sięgnęła do torby, której zawartość tym razem wysypała na ziemię. Może było tu coś jeszcze, coś, co bardziej mogło pomóc. W amoku przeglądała te fiolki, przerzucała je w powietrzu nie do końca przejmując się tym, że może coś stłuc.

- Masz tu coś na głowę? Kurwa, nic mi nie mówią te eliksiry. - Mówiła bardziej do siebie, niż do niego, nie sądziła bowiem, że byłby w stanie sam sobie pomóc.

Uniosła głowę, aby na niego spojrzeć, zachwiał się na tym nieszczęsnym krześle, może powinna przenieść go na ziemię? Jeśli tak dalej pójdzie sam zaraz na niej wyląduje. Wstała, bez ostrzeżenia wzięła go pod rękę i jak najostrożniej tylko potrafiła położyła go na ziemi, tuż obok eliksirów, do których wróciła. Jeszcze szybciej, bardziej nerwowo zaczęła je przeglądać.

- Pomogę ci, kurwa, pomogę ci. - Mruczała pod nosem, tylko jeszcze nie do końca wiedziała jak, ale wiedziała, że musi to zrobić.

Cóż. Yaxley zbyt często sięgała po wiggenowy, żeby nie mogła się z nim nie zgodzić. Był obrzydliwy, ale przynosił efekty. Nic nie pomagało w regeneracji jak on. Miała tego świadomość, szkoda, że nikt jeszcze nie postanowił nieco podrasować jego smaku, to chyba nie powinno być specjalnie trudnym zadaniem, a na pewno ułatwiłoby życie tym, którzy musieli go spożywać. Gdyby znała się choć trochę na eliksirach pewnie sama zajęłaby się czymś takim. Sprawianie, że mikstury były bardziej przystępne dla ludzi, smaczniejsze, i nie powodowały odruchu wymiotnego. Ciekawe dlaczego nikt jak dotąd nie postanowił zająć się takimi błahostkami.

Westchnęła jedynie ciężko. Nie łatwo było z niego wyciągnąć te informacje. Próbowała zrozumieć, co do niej mówił, ale aktualnie nie był najlepszym partnerem do dyskusji. Wiedziała, że jest źle, że próbuje walczyć ze słabością, musiała mu pomóc ją pokonać. Wywar regenerujący, chyba o to mu chodziło, oby, wolałaby nie mieć na sumieniu innego czystokrwistego, nie daliby jej żyć gdyby wyzionął ducha przez źle podany eliksir.

Szukała na tej kupce medykamentów tego, o czym wspomniał. Przeglądała etykiety, raczej niezbyt dokładnie, spieszyło jej się. Musiała działać szybko, miała nadzieję, że jej wybaczy, jeśli nie do końca sięgnie po to, co miał na myśli. Nie szkodzić, zasada którą mieli się kierować medycy, na szczęście ona nie była uzdrowicielem, więc jej to nie dotyczyło. Wybrała jedną z fiolek, która była odpowiednio opisana, otworzyła ją, nie wiedzieć czemu ponownie zanim podała to powąchała. Wypiła w swym życiu wiele podobnych mikstur, zapach wydawał się jej znajomy, więc to nie mogło być nic, co mogłoby mu zaszkodzić. - Pij to. - Rzuciła tonem, który nie akceptował sprzeciwu. Wręczyła mu buteleczkę w rękę. Oby faktycznie spotęgowało działanie wiggenowego. Im szybciej stanie na nogach tym większe prawdopodobieństwo, że i ten drugi wyjdzie z tego cało. Zerknęła jeszcze w stronę mężczyzny leżącego na łóżku, aby się upewnić, że w ogóle walka ma jeszcze sens. Widziała unoszącą się do góry klatkę piersiową - oddychał, mieli więc jeszcze trochę czasu. Ulżyło jej, nie chciała mieć bowiem na sumieniu żadnego trupa.

- Najpierw ty, później pacjent. - Próbowała podeprzeć go, aby łatwiej było mężczyźnie wlać w siebie kolejny eliksir. Liczyła, że to pomoże mu wypić jego większą część, szkoda by było, aby znowu rozlał sporą część na siebie. Musiała mieć pewność, że wreszcie uda jej się mu pomóc, że będzie myślał jasno. Jej ruchy był coraz bardziej nerwowe, spieszyła się, bo bała się, że zaraz zabraknie im czasu.

Cóż, zapewne rozumiałaby to uczucie. Ona także nie znosiła być zależna od kogokolwiek, szczególnie w dziedzinie, w której powinna radzić sobie sama. Zdarzały się jednak sytuacje, kiedy nie miało się w pełni wpływu na to, co działo się wokół. Tak jak dzisiaj. Normalnie pewnie olałaby temat, coś jednak skłoniło ją do tego, aby podejść do przybyszów, którzy pojawili się w Wiwernie, gdy dostrzegła znajomą twarz, tylko upewniła się, że decyzja, którą podjęła była słuszna. Chcąc nie chcąc, nie była w stanie zignorować Greengrassa, który znajdował się przed nią nie do końca świadomy tego, co dzieje się wokół. Gdyby była w podobnej sytuacji i spotkała kogoś znajomego pewnie też liczyłaby na to, że jej pomoże. Tak powinny działać znajomości wśród czystokrwistych. Powinni się wspierać, jeśli pojawiały się ku temu powody. Może i nie czuła się w pełni jak typowa arystokratka, ale wiedziała, że czasem pochodzenie może pomagać, że czasem znajomości się przydają, szczególnie w podbramkowych sytuacjach.

Wbrew temu co sobie myślał nie stał się jej ciężarem, był nadzieją, światełkiem w tunelu. Dzięki niemu mogło im się uratować tego konającego mężczyznę. Sama na pewno nie była w stanie sobie z tym poradzić. Dlatego też zaangażowała się w pomoc jemu, gdy wreszcie dojdzie do formy będzie mógł pomóc tamtemu z którym było zdecydowanie, z którego obrażeniami nie umiała sobie poradzić. Nie wiedziałaby nawet jak zacząć. Dlatego tak uparcie próbowała doprowadzić go do porządku, bo wiedziała, że on będzie wiedział, co powinni zrobić.

- Kto powiedział, że lubię łatwych. - Chyba wracał do siebie, a przynajmniej tak się jej wydawało, kiedy usłyszała ten komentarz. Cięty język, błysk w oku - tak go zapamiętała z ich ostatnich wspomnień. Dobrze, że go to nie opuszczało, to mogło wróżyć szybki powrót do pełni sił, a przynajmniej tak sobie wmawiała.

- To nie jest odpowiedni czas na rozmowy o zaufaniu. - Nadal jej nie kojarzył, wcale jej to nie przeszkadzało, grunt, że wykonywał jej polecenia, to było najważniejsze. Wspólnymi silami może uda im się ogarnąć ten bałagan. Nie zależało jej nawet na tym, aby po wszystkim zorientował się, że to była ona. Nie liczyła na nic w zamian, pomagała mu, bo chciała to zrobić, bo coś jej mówiło, że postępuje słusznie, może też dostrzegła, że ma do niego delikatną słabość, czego pewnie sama przed sobą nie chciała przyznać.

Najważniejsze, że dał sobie pomóc, instruował ją, dzięki czemu mogła działać, przede wszystkim nie robiła też tego po omacku. To ułatwiało jej podejmowanie decyzji. Stała się trochę asystentką medyka nie będącego w formie.

Wypił kolejny eliksir, miała nadzieję, że to wystarczy do tego, aby stanął na nogi, by mógł pomóc temu nieszczęśnikowi, który znajdował się w łóżku. Zapewne będzie w stanie mu pomóc, jak chociaż trochę się ogarnie, właściwie czy aby na pewno? Musiał doprowadzić siebie do porządku, by myśleć jasno, nie sądziła bowiem, że dzięki samym wskazówkom, które będzie jej dawał poradzi sobie z kimś w jego stanie. To było dla niej zbyt wiele, choć jeśli zostanie podstawiona pod ścianą pewnie będzie musiała działać, zdecydowanie wolała uniknąć tej odpowiedzialności, nie chciała być winna czyjejś śmierci.

- Raczej ciężko. - Tak naprawdę to nawet nie wiedziała, za bardzo była skupiona na tym, aby Greengrass wrócił do pełni sił by ocenić stan drugiego poszkodowanego.

Cóż, nie zamierzała się oszukiwać, nie znosiła ułatwień, wręcz przeciwnie. Im więcej komplikacji się pojawiało tym lepiej, dzięki temu nie było nudno. Sytuacja w której znalazła się tego wieczora była dla niej raczej nietypowa. Nie udzielała nigdy nikomu pomocy, nie w ten sposób. Raczej po prostu podrzucała rannych do uzdrowicielów, aby to oni zajęli się problemem. Nie zrobiła tego, bo byli na Nokturnie, tylko Merlin jeden wiedział, co doprowadziło ich do tego, że znajdowali się w takim stanie, nie chciała, żeby Ambroise miał większe kłopoty. Mogła mu tylko ich niepotrzebnie przysporzyć. Wolała aby sam zadecydował o tym, jak ma się to zakończyć, to był tylko i wyłącznie jego wybór, ona w zasadzie tutaj tylko sprzątała. Pojawiła się przypadkiem, nie wiedziała co się dzieje, nie mogła podejmować decyzji. To nie była jej rola.

- Nie wiem, co ci się stało. Nie jestem medykiem, otruć mogłabym cię ewentualnie przypadkiem. - Nie zamierzała nawet udawać, że wie, co się dzieje, że zna się na tych wszystkich eliksirach. Lepiej, żeby to wiedział, nawet jeśli nadal nie do końca rozumiał, co działo się wokół niego. Może to go otrzeźwi, świadomość, że jest skazany na opiekę laika, który nie miał zielonego pojęcia, co powinien robić. Wcale nie była dumna z tego powodu, musiała wrócić do tych tematów, tego była pewna, nie chciałaby się znowu znaleźć w podobnej sytuacji bez wiedzy dzięki której mogła pomóc potrzebującym. Będzie musiała poprosić kogoś o krótki instruktaż z pierwszej pomocy.

Wiele fiolek wyrzuciła z jego torby, pewnie sięgnęłaby po kolejne, gdyby tylko wiedziała jak działają. Niestety nazwy mikstur wypisane na fiolkach nic jej nie mówiły, wbrew temu co mówił wcale nie chciała go otruć, zupełnie przeciwnie chciała mu pomóc jak najmniejszym kosztem. Pamiętała, co stało się z jej kuzynem, co stało się gdy podała mu przeterminowany eliksir, wolałaby nie sprawdzać jak zadziała dawka nieodpowiedniego, szczególnie na Greengrassie. To mogłaby być za duża strata dla jego rodziny, wolała nie zadzierać z arystokracją no i trochę też sama nie chciała zrobić krzywdy akurat mu.

Nie wyglądał najlepiej mimo przyjętych medykamentów. Zastanawiała się przez chwilę, czy aby na pewno wszystko zrobiła poprawnie. Postępowała według jego wytycznych, powinno być dobrze. Efekty pewnie pojawią się za jakiś czas, tylko czy właściwie mieli go aż tyle? Nie miała innego wyjścia, musiała czekać. Nie znosiła czekać, wolała działać, ale wyjątkowo nie mogła tego zrobić. Wyciągnęła fajkę z papierośnicy, obracała ją między palcami, musiała zająć czymś dłonie, nie chciała tu palić, bo bała się, że dym mógłby tylko jeszcze bardziej go zamroczyć. To było naprawdę duże poświęcenie jak na osobę uzależnioną od tytoniu, oby to docenił.

Włożyła sobie papierosa za ucho, aby jej nie kusił. - Chuj testral ci nie pomoże. - Skomentowała jeszcze krótko, widziała, że dotyka swojej głowy. Może to w nią oberwał? Stąd pewnie wynikałoby to zaćmienie i nieogarnianie tego, co działo się wokół. To, że być może poznała przyczynę, która doprowadziła go do takiego stanu nie do końca dawało jej odpowiedź w jaki sposób mogła mu pomóc. Nie miała pojęcia, w jaki sposób powinna działać z podobnymi urazami, musiała liczyć na to, że eliksir wystarczą.

Nie przestawała go obserwować, jakby jej spojrzenie mogło mu w jakikolwiek sposób. Musiała być czujna, sprawdzać, czy widać efekty przyjętych eliksirów. Nie wyglądał najlepiej osuwając się na tym krześle, trochę ją to martwiło. Bezsilność uderzała w nią coraz mocniej, co jeśli to nie pomoże? Będą mieć trupa w łóżku. Nie, żeby był to jakiś problem, najwyżej zakopie go w lesie, ale mimo wszystko wolałaby wybrać mniej inwazyjną drogę.

Potrzebował wody, akurat to była w stanie dla niego zrobić, bez mniejszego problemu. Wyczarowała jednym, zwinnym ruchem dzbanek pełen zimnej wody, zbliżyła się do niego, jednak nie zamierzała wręczyć mu go w dłoń. Obawiała się, że nie byłby go w stanie utrzymać. Zamiast tego zbliżyła naczynie do jego twarzy, jakby chciała go zachęcić do tego, żeby zwilżył usta.

- Raczej niezbyt. - Nadal trochę kuło ją to, że nie potrafiła działać pewnie, nie w tej sytuacji. Była biegła w wielu dziedzinach magii, a w tej chwili żadna z nich nie mogła się przydać. To ją frustrowało, powodowało, że Yaxleyówna nieco się gotowała. Nie znosiła być bezużyteczną. Niestety nawet ona nie potrafiła radzić sobie z każdym problemem, a szkoda. Naprawdę próbowała poszerzać granice, rozwijać wiedzę jednak nauczenie się niektórych czynności leżało poza jej granicami. Szkoda, ale została stworzona do odbierania życia, a nie ratowania. Smutna prawda. Okazywało się, że zabijanie było zdecydowanie prostsze, mniej wymagające.

Może nie powinna go straszyć, i wspominać głos o tym, że działała po omacku, mimo wszystko wolała być szczera. Uprzedzić, jak może skończyć się jej pomoc. Lepiej, aby spodziewał się tego, że coś może pójść nie tak. Oczywiście nie specjalnie, nie skrzywdziłaby go celowo. Jeśli zaczęłoby się robić naprawdę źle zamierzała go stąd zabrać do zaufanej uzdrowicielki, wiedziała, że nie będzie zadawała pytań, być może także znała mężczyznę. Miała plan awaryjny, jednak póki co wolała nie mieszać w to dodatkowych osób, jeśli pojawi się taka konieczność na pewno się nie zawaha. Była w całkiem niezłej formie po polowaniu, zdążyła się już ogrzać, te nerwy które pojawiły się w między czasie doprowadziły ją do porządku, do gotowości. Jakby nie patrzeć to poza raną na policzku nic złego jej się dzisiaj nie przytrafiło, była najmniej poszkodowaną osobą w tym pomieszczeniu, może szkoda, że tak się stało. Zdecydowanie wolałaby, żeby to jej życie leżało na szali. Miała skłonność do poświęcania się dla innych, nie bała się tego, że może odejść, zupełnie przypadkiem. Nie obawiała się śmierci, była gotowa się z nią spotkać chociażby teraz. Przynajmniej tak sobie wmawiała, bo przecież miała przed sobą całe życie, jednak oszukiwała sama siebie jaka to jest nieustraszona, jakby nic tak naprawdę się dla niej nie liczyło. Wcale tak nie było, jak każdy inny chciała stąpać po ziemi jak najdłużej.

Nie miała najmniejszego problemu z tym, że udzielała mu pomocy. Pewnie każdy zachowałby się podobnie, gdyby znalazł się na jej miejscu. Nie, to też nie było prawdą. Nokturn rządził się swoimi prawami, tu mało kto interesował się losem innych osób, mieli w nosie to, czy ranny dożyje poranka. Niech zdycha w spokoju. Ona nie była z Nokturnu, nie należała do tej społeczności, odwiedzała to miejsce od czasu do czasu, upewniała się w tym, że nie do końca tu pasuje, ale nadal wracała. Nie zamierzała jednak wsiąkać w nie za bardzo. Bała się tego, że może skończyć jak mieszkańcy Nokturnu, będąc obojętna na wszystkie krzywdy, myśląca tylko o sobie. Mimo tego, że wiele była w stanie zrobić dla pieniędzy, czy przysług, to jednak nadal nie umiała przejść biernie obok tych, którzy potrzebowali pomocy. Kiedyś na pewno pożałuje swojego zaangażowania w los obcych osób, nie był to jednak jeszcze ten moment.

Dostrzegła ruch, nie przewidziała go jednak, a więc nie mogła odpowiednio szybko zareagować. Odskoczyła do tyłu, aby dać mężczyźnie przestrzeń. Najwyraźniej musiał pozbyć się zawartości swojego żołądka. Wiedziała, że wymioty mogły przynieść ulgę w najróżniejszych sytuacjach, może więc to wcale nie był zły znak? Wiele razy trzymała włosy koleżankom, kiedy przedobrzyły z alkoholem, nie sądziła jednak, aby teraz jej pomoc była potrzebna. To mogłoby uderzyć w męskie ego, miała tego świadomość. Dlatego też odwróciła wzrok, przynajmniej na chwilę, aby dać mu trochę przestrzeni. Nie zamierzała jednak stąd wyjść, bo obawiała się, że nie skończyłoby się to dobrze.

Czekała chwilę, aż się uspokoi, w między czasie wyczarowała kolejny dzbanek z wodą. Mógł jej jeszcze potrzebować, chociaż trochę obawiała się, że jeśli dalej będzie w siebie wlewał jej takie ogromne ilości to zaraz zaliczą powtórkę z rozrywki.