- Tak się składa, że większość jest mi nieznana. - Jasne, potrafiła rozpoznać podstawowe gatunki, które rosły w lasach, wiedziała, co może ją poparzyć, czy skrzywdzić, ale tutaj było inaczej. Czuła się jakby była zamknięta w klatce, na zewnątrz zdecydowanie było łatwiej uciec od nieznanego. Mogło to być nawet uznane trochę za ignorancję, ale nie zamierzała sobie zaśmiecać głowy poznawaniem gatunków roślin, nie ponad to ile tej wiedzy potrzebowała.

Nie bała się dzikiej natury, a tego co mogło zostać stworzone przez człowieka, może w tym był pies pogrzebany.

- Myślę, że obeszłoby się i bez doświadczenia. - Dobicie nie wydawało się być czymś trudnym. Sama pewnie by to zrobiła, może nie w taki cywilizowany sposób jak Ambroise, pewnie po prostu wbiłaby mu sztylet w głowę, bo to działało na wszystkie istniejące stworzenia, nawet ludzi. W końcu też byli zwierzętami. Jeden odpowiedni ruch zapewne zakończyłby jego istnienie. Zastanawiała się nad tym, czy faktycznie byłaby w stanie wtedy sięgnąć po rękojeść i bez zawahania wbić mu ostrze tam, gdzie powinna. Pewnie tak, ale sporo by to ją kosztowało. Zresztą nawet teraz wydawało się, że odpowiedzialność była równa. Ona też miała krew na rękach, chociaż nie wbiła tego sztyletu. Podjęli wspólną decyzję, taką, a nie inną, mężczyzna nie żył. Nie było o czym dyskutować.

- Myślałam, że stać cię na więcej. - Powiedziała nieco rozczarowanym tonem. Próbowała trochę z nim pogrywać, wzbudzić w jego oczach tę iskrę, którą znała. Chciała zobaczyć, czy nie zgasła na zawsze przez to, co się wydarzyło. Najwyraźniej póki co, nie mogła spodziewać się cudów. Rana była dosyć świeża, pewnie kiedyś się zabliźni.

- Może nie są zbyt wysokie, ale wystarczające. - Nie miała szczególnie wielkich oczekiwań. Szczególnie teraz. Co innego jej pozostawało? Powiedziała, że będzie na uboczu, nie mogła zatracić się w tym, co kochała najbardziej, w przemocy, wybrała więc drugą opcję - alkohol. Zawsze mogło być gorzej, alkohol nie wydawał się jej być niebezpieczny dopóki piła w samotności, w swoim mieszkaniu. W innym przypadku mógł być wrogiem, a nie sprzymierzeńcem, bo rozplątywał język, zachęcał do destrukcyjnych zachowań. Z dala od ludzi, w swojej jaskini po prostu chlała i spała, nic szczególnie absorbującego i szkodliwego. Ciekawe, kiedy i to się jej znudzi.

- To co wiem, usłyszałam na Nokturnie. - Może nie powinna mówić, że się tam pojawiła, ale wolała, żeby wiedział skąd zaczerpnęła swoich informacji. To mogło powiedzieć im coś o tym, kto mógł szukać Rosiera. Liczyła na to, że Ambroise nie przyczepi się do tego, że tam polazła. Nie zamierzała mu się tłumaczyć ze swojego zachowania. Musiała wiedzieć, a że miała asa w rękawie o którym prawie nikt nie wiedział, to mogła sobie na to pozwolić.

- Ach tak, wspominali o gazetach, dziwne, że nigdy nie widziałam go na Pokątnej. - Albo po prostu nie zwróciła uwagi, Farciarz nie wyglądał jak ktoś, kto wbudziłby zainteresowanie panny Yaxley.

Zmrużyła oczy, nie zrozumiała o co mu chodzi, bo w ogóle nie zakładała takiej możliwości. To nie mogło być sedno problemu, nie chodziło o Rosierów, była tego niemalże pewna. Na co im błotoryj? - Nie ma szans, żeby chodziło o modę. - Ton jej głosu był bardzo pewny, to nie tak, że szczególnie znała się na modzie, ale to nie mogło być to.

- Feniksy, smoki, gromoptaki, na pewno nie błotoryje. - Zaczęła wymieniać stworzenia, które mogły wydawać się atrakcyjne dla rodziny projektantów. - Czy właściwie widziałeś kiedykolwiek błotoryja? - Zapytała sięgając po butelkę z alkoholem. - To nie są szczególnie odpowiednie materiały do szycia ubrań, a do tego są brzydkie. Tu na pewno nie chodziło o modę. - Nadal w to brnęła. - Bardziej jakiś twórca eliksirów, czy kaletnik, gwarantuję, że nie był przeznaczony do tego, żeby zrobić z niego ubrania. - Nie chodziło o rodzinę trupa, to zlecenie nie mogło być dla nich, przynajmniej miała taką nadzieję, wolała nie zadzierać z arystokracją.

- W głuszy będę miała gdzie uciec, tu jest trochę jak w klatce. - Powiedziała jeszcze przenosząc wzrok na rośliny, które znajdowały się wokół nich. Były nawet na swój sposób imponujące, jednak nie trzymałaby czegoś takiego w swoim domu.

- Bez względu na metodę i tak skończyłoby się dla niego tak samo. - Wzruszyła jedynie ramionami. Szybciej, czy dłużej, co to właściwie za różnica skoro i tak Rosier gnił teraz pod ziemią? Czy naprawdę przejmował się w jaki sposób doprowadzili do jego śmierci. Nie miała pojęcia, może był wdzięczny, że zrobili to w miarę humanitarnie, albo w ogóle mu to było obojętne, bo i tak miał umrzeć.

- Na pewno może być coś więcej, zawsze. - Dobicie człowieka nie warunkowało możliwości. Jasne, przekroczyli granicę, chyba bardziej się nie dało, chociaż byli jeszcze tacy, którzy zabijali umyślnie. Robili to dla przyjemności, ich dwójka nie należała do tego grona. Mieli sumienia, które dawały teraz o sobie znać, świadczyło to o ich człowieczeństwie, a przynajmniej w ten sposób to sobie tłumaczyła. Nie potrafiła zrozumieć jak bardzo spaczonym człowiekiem trzeba być, aby robić to z radością. Czy wśród wszystkich morderców pierwsze razy był przypadkowe? Czy z każdym kolejnym zaczynało im to sprawiać większą przyjemność? Bała się, że kiedyś się to powtórzy, że już nie ma odwrotu, że skoro tak łatwo było im zadecydować o losie obcego człowieka to nic już nie będzie w stanie powstrzymać jej instynktów. Zdarzało jej się z kimś pobić, bardzo mocno, jednak nigdy nie skończyło się to śmiercią. Tutaj sytuacja była zdecydowanie inna, ale czy faktycznie, aż taką różnicę sprawiał powód dla którego to robiła? Czy mogła się wybielać, czy różnili się na tle innych morderców? Nie mogła tego ocenić.

- Nie mam zbyt wielkich ambicji. - Nie w tej chwili. Aktualnie najważniejsze było to, aby jakoś przeżyć. Nie rzucać się w oczy, egzystować, co nie do końca jej pasowało. Nie była przyzwyczajona do życia jak ofiara, nigdy nie musiała się chować, raczej ona atakowała, teraz role nieco się odwróciły.

- To nie do końca tak, ale mam swoje metody, dzięki którym nikt mnie nie zauważył, pewne ukryte talenty. - Wyczuła irytację w jego głosie, musiała więc chociaż trochę wyjaśnić, że nie do końca wyglądało to tak, jak myślał. Czy powinna mu zdradzić swoją kolejną tajemnicę? Czy coś by to zmieniło? Gdyby tylko chciał i tak mógłby zniszczyć jej życie. Raczej w tej chwili zależało im na tym samym.

- Czy ludzie naprawdę aż tak zwracają uwagę na to kto sprzedaje im gazety? - Nie mogła tego zrozumieć. To była jedna z wielu twarzy, mijanych codziennie, czy faktycznie każdy zwracał uwagę na takie szczegóły? Nieco ją to zdziwiło, bo sama nie przywiązywała wagi do takich rzeczy, zresztą nie kupowała gazet, zazwyczaj się gdzieś spieszyła, pędziła przed siebie.

- Chyba faktycznie będę musiała cię zabrać do lasu. - Rzuciła jeszcze. Po raz kolejny udowadniał jej, że potrzebuje lekcji, najlepiej praktycznej. Gdyby zabrała go do Snowdonii mogłaby mu pokazać wiele gatunków magicznych stworzeń, mieszkały tuż przy jej rodzinnej rezydencji, to tam nauczyła się je rozpoznawać i je zabijać.

- Tak, chociaż tyle dobrego, bo wolałabym nie zadzierać z nikim od nas, to mogłoby się źle skończyć. - Była świadoma jak czystokrwiści reagowali na przemoc związaną z członkami ich rodzin. Byli przewrażliwieni, w większości, na pewno chcieliby dorwać sprawców.

- Gdyby coś złapało mnie za nogę mogłabym mieć problem, chuj jeden wie, co za rośliny tu hodujesz. - Może faktycznie powinna nadrobić lekkie braki w zielarstwie, aby poczuć się bezpieczniej, ale chyba nie był to najlepszy moment, jej umysł nie był szczególnie jasny w tej chwili. Może kiedyś, jak chociaż trochę się ogarnie.

Wyczuwała sarkazm, widziała, że nie do końca podoba mu się to, w jaki sposób przebiega ta sprawa. Próbowała udawać, że nic się nie stało. Dla niej też nie było to wcale proste, szczególnie z tym jego podejściem. Nie zamierzała jednak teraz usiąść i się rozklejać. Zaciskasz zęby i idziesz do przodu, bez względu na to, co się wydarzyło, tak uczył ją ojciec. W tym sposobie w jaki została wychowana nie było miejsca na niepotrzebne emocje, na słabości, chociaż przecież też miała prawo do przeżywania wszystkiego, co się wydarzyło. - Ja pierdole, Ambroise, dziękuję, że zrobiłeś to dla mnie, a teraz przeze mnie jesteś taki rozjebany, tego ode mnie oczekujesz? Mam się przed tobą kajać? Potrzebujesz, żebym pogłaskała cię po głowie? Kurwa, dla mnie to też coś nowego. - Nigdy w życiu nikt niczego za nią nie zrobił, ani dla niej. Obwiniała się o to bez przerwy. Nie chciała, żeby zatracił siebie przez nią, to zabolałoby ją bardziej niż śmierć Rosiera, który był tylko nieznajomym.

- Nic nie musisz, na pewno nie dla mnie, zrób to dla siebie. - Nie mógł tak tkwić tutaj oddalony od świata. Oddalać się od wszystkiego, co miało dla niego znaczenie. To go zniszczy, prędzej niż później, jeśli dalej będzie się tak zaszywał. Jasne, minęło niewiele czasu, ale im szybciej staną na nogi, tym szybciej wszystko wróci do względnej normalności. Czy nie prościej było udawać, że nic się nie stało? Chociaż przed wszystkimi innymi, to nie wzbudzałoby niepotrzebnych podejrzeń.

Prychnęła w głos. - Jeśli ma ci to pomóc to mogę być największym dupkiem, jakiego znasz. - Wcale, ale wcale jej nie przeszkadzało to, że w ten sposób ją odbierał. Mieli w tym wszystkim tylko siebie, nikt inny nie wiedział o tym, co się wydarzyło. Próbowała mu pomóc tak, jak umiała, a Yaxleyówna nie była szczególnie empatyczna, nikt jej tego nie nauczył. Dlatego robiła to tak bardzo nieporadnie, szorstko, w ten sposób okazywała swoją troskę.

- Ciepło, ale to nie to, nie urodziłam się z takimi umiejętnościami, niestety. - Metamorfomagia była bardzo przydatną zdolnością, ubolewała nad tym, że los nie zechciał jej tym pobłogosławić, to mogłoby bardzo mocno ułatwić jej życie. Nie dała mu też gotowej odpowiedzi, niech sam się domyśli, co innego mogło to być. Może mu się uda, chociaż możliwości było wiele, a tylko jedna prawdziwa.

Nie miałą pojęcia, kim była Evelyn, najwyraźniej jednak bardziej przejmowała się otoczeniem od niej. Może to był problem Yaxleyówny, że nie interesowała się niczym, co nie mogło jej przynieść jakichś korzyści. Plotki po niej spływały, nie wchodziła w dyskusje z ludźmi, którzy je rozpowiadali. Ciekawość wzbudzało w niej tylko to, co mówili o niej, albo o osobach, które znała mniej lub bardziej. Rosiera nie kojarzyła, może nawet kiedyś coś jej ktoś wspominał, ale nie był osobą, która zapisała się w jej pamięci. Teraz się to zmieniło, nigdy o nim nie zapomni, zabawne, że dopiero po tym jak musieli go zabić. Nigdy wcześniej nie widziała w nim nic wartego uwagi.

- Jakbym chciała się ciebie pozbyć już dawno bym to zrobiła. - Powiedziała śmiertelnie poważnym tonem, bo zirytował ją ten żart. Po raz kolejny sięgnęła po butelkę, alkohol naprawdę jej się przyda, jeśli dalej mają prowadzić rozmowę w ten sposób. Była zmęczona, więc powoli zaczynała odczuwać lekkie upojenie, szczególnie, że nie panowała nad ilością trunku, którą w siebie wlewała, bo robiła to bezpośrednio z butelki.

- Ile razy mam ci powtarzać, że nie będzie już żadnych trupów, będziesz żył, czy tego chcesz, czy nie, już ja się o to postaram. - Nie było innej możliwości, jeśli ktoś się nimi zainteresuje, to sama się nim zajmie, w końcu miała już doświadczenie.

Wypuściła głęboko powietrze, jasne, niech wzbudza w niej jeszcze większy lęk. Bez nogi mogłaby się obejść, ale mimo, że nie znała się szczególnie na anatomii to była pewna, że złapanie za tchawicę mogło się wiązać ze zdecydowanie gorszymi konsekwencjami. - Pocieszające, nie ma co. - Burknęła jeszcze.

Komunikacja nie była jej mocną stroną, szczególnie w momencie w którym była podminowana. Specjalnie go prowokowała, chciała zobaczyć, czy jeszcze jest w stanie wzbudzić w nim jakiekolwiek emocje, zadziałało, więc w sumie była zadowolona z efektu, mimo tego, że aktualnie pokazywał jej swoją irytację. Jakoś to przeżyje.

- Gdybym uważała, że jesteś słaby nie wplątałabym się w to, nie z tobą, rozumiesz? - Nie zamierzała zakończyć tej dyskusji, nie teraz. Wcale nie czuła się silniejsza od niego. Nie znali się zbyt dobrze, to prawda, pewnie znalazłby jakąś inną osobę, której bardziej ufała, gdyby miała wybierać z kim wolałaby utknąć z podobnym problemem, ale tak się składa, że trochę była pod ścianą, więc radziła sobie z tym, co fortuna jej podsunęła. - Masz jakiś kompleks tatusia, czy o co chodzi? - Mogła ugryźć się w język, ale tego nie zrobiła, nie miała w zwyczaju panować nad słowami, które wychodziły jej z ust. Musiał do tego przywyknąć, czy tego chciał czy nie. Zacisnęła mocniej dłoń na butelce, bo zaczynało ją powoli to wszystko irytować. Nic nie szło po jej myśli, nie przywykła do tego, strasznie ja to wkurwiało, a w jej przypadku wystarczał moment, aby straciła nad sobą zupełnie panowanie.

- Nie zamierzam niczego naprawiać, przecież nie jesteś zepsuty, to próbuję ci kurwa uświadomić. - Najchętniej właśnie wstałaby i stąd wyszła, bo trochę czuła, że rozmawia ze ścianą. Widziała, że nie potrzebuje pomocy,  rozumiała z czego to wynika, ale do chuja Merlina, byli w tym wszystkim razem. Czy tego chciał, czy nie, nie zamierzała odpuścić, najwyraźniej zostanie jego wrzodem na dupie, trudno, może ją za to znienawidzić.

- Nigdy w życiu nie musiałam się chować. - Powiedziała nieco spokojniejszym i łagodniejszym tonem. Wbrew pozorom jego argumenty do niej docierały. Znowu zrobiła po swojemu, wbrew temu co ustalili, to nie było właściwe, mógł stracić do niej zaufanie, a nie o to jej chodziło. - Chciałam po prostu zobaczyć, czy właściwie jesteśmy zagrożeni, a jeśli tak to jak bardzo, potrzebowałam uzyskać jakichkolwiek informacje. - Wpatrywała się teraz w butelkę, bo trochę jej się zrobiło głupio. Nie powinni ze sobą rozmawiać w ten sposób, wymieniać wyrzutami, jeśli będą tak działać, to bardzo szybko wszystko będzie mogło się spierdolić. Jako, że wcześniej nie miała żadnych, nawet najdrobniejszych informacji o trupie, to próbowała dowiedzieć się czegokolwiek. Nie mogła spać spokojnie bez identyfikacji tego, którego zabili.

Milczała dłuższą chwilę, próbowała zebrać myśli, czuła, że grunt coraz bardziej osuwa się jej pod nogami. Nie mogła tego spierdolić, bo to mogło skończyć się stratą wszystkiego.

- Wiem, że możesz sobie poradzić z tym sam, ale nie o to chodzi. Jesteśmy w tym razem, to się zmieniło, nie będę stała z boku. Masz rację, nie powinnam ci pierdolić tego wszystkiego, ale to mój pierwszy raz, działam po omacku. Nie znoszę nie panować nad tym, co dzieje się wokół. - Przyznawanie się do błędów nie było dla niej naturalne, rzadko kiedy to robiła, nie chciała go jednak do siebie zrazić, musiała odpuścić, chociaż trochę.

- Nie odjebałabym niczego głupiego, na Nokturnie nikt mnie nie widział, tak naprawdę z nikim nie rozmawiałam, tylko słuchałam. - Właściwie chyba wypadało mu powiedzieć w jaki sposób. Cóż, i tak wiedział o niej gorsze rzeczy, to chyba nie powinno nic zmienić. - Jestem animagiem, oczywiście nielegalnym, nikt o tym nie wie, znaczy teraz już ty wiesz. - Kolejna tajemnica, którą mógł dopisać do listy.

Nie łatwo było o spokojne spotkanie, kiedy żadne z nich nie zamierzało spuścić z tonu. Zdecydowanie mieli dosyć trudne charaktery, co tylko utrudniało rozmowę, powinna się była tego spodziewać. Nie bez powodu zwróciła na niego uwagę, kiedy się poznali. Wydawało jej się teraz, że są do siebie podobni. Każde chciało rządzić swoim życiem, być niezależnym od innych, ale na to było już zbyt późno. Musieli współpracować, czy im się to podobało, czy nie. Może kiedyś uda im się rozmawiać w bardziej cywilizowany sposób. Początki relacji biznesowych, czy nie bywały mocno skomplikowane, a to było coś więcej niż tylko biznes. Od tego zależała ich przyszłość, wolność i jeszcze więcej rzeczy, na których stratę nie mogli sobie pozwolić.

- Nie, nie byłam wplątana w to, miałam tylko mu przynieść błotoryja. - Wysyczała jeszcze przez zęby. Gdyby nie to, że Ambroise przytargał go wtedy do Wiwerny żyłaby nadal w błogiej nieświadomości, co mogło być zdecydowanie wygodniejsze. Nie wiedziałaby, że jej klientowi stała się krzywda, nie miałaby pojęcia o tym, że może ją ktoś z tym powiązać. To byłoby prostsze.

Powinni zainteresować się tym, kto mu to zrobił. Powinni znaleźć faktycznego winnego odpowiedzialnego za śmierć Rosiera, chociaż czy to by coś teraz zmieniło, skoro to oni zakopali go w lesie? Zbyt wiele myśli ją nawiedzało, nie miała pojęcia, które naprawdę miały sens, a które mogły tylko namieszać. Trochę za dużo się działo, a ona nie była w pełni sił, nie myślała jasno, była kurewsko zmęczona tym wszystkim.

- Mojego ojca w to nie mieszaj! - Uderzył chyba w najbardziej czuły punkt. Yaxleyówna była bardzo związana z Gerardem, chciała być najlepszą wersją siebie po to, aby był z niej dumny. Wychowywanie w domu pełnym męskich potomków, którzy mieli większe predyspozycje do tego, aby zajmować się tym, co ona. Inni członkowie rodziny nie mogli zrozumieć dlaczego ojciec pozwalał jej na to wszystko. Wydawało im się, że to tylko chwilowe zachcianki bogatej dziewuchy, a ona znalazła w tym sposób na życie. Wychowywał Ger na podobą sobie, chociaż kobiety raczej nie były miło widziane w towarzystwie łowców. On coś w niej widział, to czego inni nie dostrzegali, nie mogła go zawieść. Nie chciała jednak go kłopotać swoimi problemami, musiała sobie ze wszystkim teraz poradzić sama, znaczy nie do końca sama bo jeszcze było tu miejsce dla Greengrassa, co niesamowicie ją irytowało.

- Nikt nie wyrządził mi krzywdy, sama tego chciałam, sama sobie to zrobiłam. - Sięgnęła ponownie po papierośnicę i wsadziła sobie peta w usta, odpaliła go niemalże od razu, zaciągnęła się dymem. Musiała się uspokoić, bo zbliżała się do granicy, a nie chciała wyrzucać z siebie słów, które mogły przynieść jeszcze więcej problemów. Czasem się zastanawiała, jakby to było, gdyby postępowała tak, jak chciała jej matka. Gdyby wybrała dla siebie inną ścieżkę, jak chociażby ciepłą posadkę w ministerstwie. Nie sprawiałaby problemów, nie pakowała się ciągle w jakieś gówno. Wiedziała, że by się tam udusiła, prędzej, czy później, nie miała pojęcia skąd brało się u niej to ciągłe podążanie za niebezpieczeństwem. Może faktycznie krew Yaxleyów robiła swoje, może nie chodziło tylko wychowanie. Nie potrafiła tego ujarzmić.

- Nigdy się o nikogo nie troszczyłam. - Rzuciła w eter. Może na swoje wytłumaczenie? Nie potrafiła tego robić. Jak do tej pory jedyną osobą którą się przejmowała była ona sama. Jasne, miała znajomych, pilnowała Erika w Hogwarcie, gdy dowiedziała się, że jest wilkołakiem, czy walczyła w imię swoich mugolskich przyjaciół. Zawsze jednak robiła to siłą, w tym przypadku to nie była metoda, a ona nie umiała działać inaczej niżeli siłą. Wkurwiało ją to strasznie.

- Chuja warta łowczyni. - Zdawała sobie sprawę, że zawiodła. Nie musiał jej tego przypominać. Miała świadomość, że powinna była wymyślić inne rozwiązanie, ale nie mieli czasu. Działali nie do końca przemyślanie i teraz przyszło im się mierzyć z konsekwencjami. Póki co może nie były zauważalne, poza tym, co działo się w ich głowach, ale mogło się to skończyć różnie.

- Nie potrafię stać z boku, zawsze jestem pierdolonym okiem cyklonu. - Nie musiała się odsuwać, brała to czego chciała, tym razem nie mogło tak być i zdecydowanie nie chciała się z tym pogodzić.

Nadal uważała, że wina była równa, dlatego nie umiała znieść tej myśli, że go dotknęło to bardziej. Nie chciała tego dla niego, to było niesprawiedliwe, dlatego zamierzała odpokutować swoje winy. Przyłazić tu i sprawdzać, czy jakoś się ma, zawracać mu dupę, aby się w tym wszystkim nie zatracił. Nie potrafiła postawić się na jego miejscu, ale to nie oznaczała, że nie była gotowa spróbować go wesprzeć.

- Mówiłam ci, że znam się na transmutacji. - Wzruszyła jedynie ramionami i pociągnęła kolejny łyk alkoholu z butelki, a później zrobiła coś głupiego. Sięgnęła po różdżkę, którą miała przy pasie i rzuciła na siebie zaklęcie. Bez sensu było o tym opowiadać, skoro mogła mu to pokazać. Tak było szybciej. Zamiast Yaxleyówny na jej miejscu siedział niezwykle uroczy, czarno-biały skunks. Zeskoczył z fotela, aby zaprezentować się w pełnej okazałości. Trwało to krótką chwilę, bo niemalże od razu wróciła do swojej ludzkiej formy. - Niestety to nie nietoperz. - Dodała jeszcze nadal stojąc przed Greengrassem.