- Nie udawaj, że jesteś tym szczególnie rozczarowany. - Rzuciła jeszcze zaczepnie. Dobrze było mieć go obok, znowu, chociaż na chwilę. Nie, nie, nie. Nie mogła tak myśleć, zdecydowanie powinna go znowu od siebie odsunąć,  zdystansować, nie pozwolić mu się zbliżyć. Tyle, że teraz nie była w stanie tego zrobić, zresztą czuła, że po tym, co dzisiaj z siebie wylała to szybko się go nie pozbędzie. W tej chwili nawet trochę jej się to podobało, jutro na pewno będzie tym wkurwiona.

- Jak tam chcesz, nie będę cię wieść na pokuszenie, mój drogi. - Wciągnęła go przecież w wiele dziwnych sytuacji, ciągle przynosiła kłopoty. Była niczym fatum nad nim ciążące, co najgorsze zdawała sobie z tego sprawę. Wiedziała, że lepiej mu będzie bez niej. Nikt nie mógłby być przy niej szczęśliwy, zbyt wiele razy została porzucona, aby myśleć inaczej. Dlatego wspominała głównie te dobre chwile, były niczym drobne gwiazdki na ciemnym niebie. Szkoda było czasu na żałowanie tego, co nie wyszło, przecież gdyby się nie zdecydowała, żeby się w coś zaangażować, to nie byłoby tych świateł w ciemności, które nadal dostrzegała.

Ulżyło jej, gdy Ambroise postanowił trzymać się jej wersji o kiepskim humorze. Tak naprawdę przecież nie oszukiwali Astarotha, miała gorszy wieczór, może nie spowdowany jakąś głupotą, ale nadal to był tylko jeden, gorszy wieczór. Może nie do końca jeden, bo ostatnio zdarzało się ich coraz więcej, ale dzisiaj faktycznie trochę przegięła nawet jak na siebie. Zupełnie nad tym nie panowała, zazwyczaj do takiego stannu doprowadzała się jedynie w swojej sypialni, szczególnie od momentu, w którym jej młodszy brat u niej zamieszkał.

Nie sądziła, że Ambroise będzie skłonny się dla niej poświęcić, zrobienie kanapki młodszemu bratu tylko po to, żeby się od niej odczepił było naprawdę błyskotliwym pomysłem. Tyle, że w tej sytuacji nie miało najmniejszego sensu. Zjebała, wiedziała, że zjebała. Upewniała się w tym spoglądając na Astarotha, miała wrażenie, że on przygląda się im jakby mogli zostać jego kolacją. To nie wróżyło nic dobrego. Kurwa, dlaczego Kim nie było tu, kiedy mogła się na coś przydać? Będzie musiała z nimi przedyskutować temat jego odżywania się, nie zamierzała pozwolić na to, aby taka sytuacja się powtórzyła. Nie mógł przebywać tutaj głodny, bo kurwa mógł zrobić krzywdę osobom, na którym jej zależało. Mogłaby nie przyprowadzać tu ludzi, ale bez przesady, to było jej pierdolone mieszkanie.

Gerry zauważyła iskrę w oku brata. Wiedziała, że jest na straconej pozycji. Do tego była pijana, jakie w ogóle były szanse, na to, że uda jej się uspokoić nieogarniętego wampira, który praktycznie wcale nie potrafił panować nad swoim głodem? Bardzo znikome. Szczególnie, że nie panowała prawie wcale nad swoim ciałem. Zaczęła oddychać nieco szybciej, zaniepokojna, wiedziała, że zaraz może wydarzyć się tutaj coś, z czym sobie nie poradzi.

Drgnęła, gdy poczuła jego dłoń na swoim boku, niby zwykły odruch, ale brakowało jej jego ciepła, obojętność nie działała na nią dobrze, a dzisiaj wiele razy jej dotykał, tak jak dawniej. Musiała zadbać o jego bezpieczeństwo.

- Roise, nigdzie nie pójdziesz. - Wysunęła się krok przed nim, jakby chciała go zakryć swoim ciałem. Jeśli Astaroth zamierzał zrobić mu krzywdę, to będzie musiał zacząć od niej.

- Astaroth, kurwa, zostaw mojego chłopaka w spokoju bo nie ręczę za siebie. - Cóż, Ambroise nie był może już jej chłopakiem, Yaxleyówna nadal jednak traktowała go jako coś swojego, a że była mocno terytolialna to zamierzała pokazać bratu, że nie ma szans, żeby umożliwiła mu zbliżenie się do stojącego za nią mężczyzny.

- Idź coś wpierdolić na ulicy, jebie mnie to, jak chcesz mogę znowu zaangażować w to ojca. - Była trochę roztrzęsiona, jednak ton jej głosu był naprawdę chłodny, jakby zupełnie jej to wszystko nie ruszało. Pamiętała, że nie do końca odpowiadali mu ludzie, których Gerard do niego przyprowadzał, ale nie zmieniało to faktu, że mógł sobie robić posiłki z jej znajomych, nie było nawet takiej opcji.

Pijana Geraldine była całkiem przystępną wersją siebie, mówiła co myślała, nie było to nietypowe też dla tej trzeźwej, ale w tym wypadku wypadała się całkowicie przestać filtrować swoje myśli. Normalnie nie było z nią, aż tak źle. - To dobrze. - Odparła jeszcze, bo chyba była aktualnie zadowolona z takie kolei rzeczy. Ciekawe, czy rano coś się zmieni, czy w ogóle będzie pamiętała swoje zachowanie. Z drugiej strony nawet jakby pamiętała, to przecież mogłaby udawać, że nie. Nie wiedziała jednak, czy Greengrass będzie jej skłonny odpuścić to wszystko, co się wydarzyło. Mogła mieć nadzieję, tak, przecież ona umierała ostatnia.

Konfrontacja z bratem okazała się być zdecydowanie trudniejsza, niż przewidywała. Nie spodziewała się, że spotka go na głodzie, powinna była o tym pomyśleć. Najgorsze było to, że Ambroise musiał się temu przyglądać, zupełnie nieświadomy tego, o czym rozmawiali. Było jej przez to kurwesko głupio, powinna go była uprzedzić, a teraz sytuacja stawała się coraz bardziej niebezpieczna, czuła, że może nie być w stanie uspokoić brata. Zaklęła w duchu, alkohol nie był w tej sytuacji jej przyjacielem, powodował, że szybciej traciła nad sobą kontrolę, zaczęła prowokować Astarotha i doprowadzać go do granicy, której nie powinien przekroczyć.

- Nigdzie nie pójdziesz Roise. - Powtarzała się, ton je głosu wydawał się być jednak coraz bardziej władczy. Nie mogła mu pozwolić tam wejść. Nie miał pojęcia na co się pisze.

- Nie będzie mi robił żadnej zasranej herbaty, wyjdzie stąd w podskokach. - Nie powinna traktować brata w ten sposób, wiedziała o tym, ale to wydawało jej się najlepszą opcją. Mógł aktualnie zranić kogoś obcego, albo jedno z nich, a nawet oboje, wybór w tym wypadku był prosty, wolała, aby jego kły spotkały się z szyją kogoś kogo nie znali.

Greengrass próbował, rozumiała jego pobudki, nie wiedział jednak, że to co mówił nie miało najmniejszego sensu, sama do tego doprowadziła. To całkiem miłe, że chciał w cywilizowany sposób pomóc im rozwiązać problem, tyle, że to nie pomogłoby w niczym.

Zignorowała więc zupełnie jego zaproszenie do wspólnego robienia kanapek. Przeniosła wzrok na brata, który zaczął się do nich zbliżać. Kurwa mać.

Yaxleyówna potrafiła uderzyć tak, żeby zabolało. Miała nadzieję, że słowa które wypowiadała wkurzą Astartoha na tyle, że postanowi opuścić mieszkanie, nie spodziewała się, że zadziałają odwrotnie. Nie przewidziała takiej możliwości.

- To nie jest twój zasrany interes. - Wysyczała przez zęby, Astaroth też potrafił kąsać, całkiem celnie, Ger zaczęła bowiem irytować się coraz mocniej. Była w swoim, pierdolonym mieszkaniu, to miało być jej bezpieczne miejsce, ostoja, a było tego przeciwieństwem.

Och, oczywiście nie mógł jej odpuścić też uwagi o alkoholu, strasznie wyszukana zaczepka, nie opowiedziała na nią. Zresztą w stanie w którym aktualnie się znajdowała na pewno nie pogardziłaby whisky, byłaby hipokrytką, gdyby powiedziała, że jest inaczej.

Zbliżał się do nich coraz bardziej, a po chwili zatrzymał i przybrał tę pozycję obronną, wiedziała, że bardzo szybko może przejść do ataku. Wampiry przecież były szybsze od ludzi, to ją kurewsko irytowało, do tego wszystkiego nie była aktualnie w pełni sił, nie miała pojęcia, czy będzie sobie z nim w stanie poradzić najebana. Odruchowo sięgnęła dłonią do paska od spodni, aby sprawdzić, czy miała przy nim jeden ze swoich sztyletów. Trochę się uspokoiła, gdy wyczuła go pod palcami. Nie był może najlepszym narzędziem do unicestwienia wampira, jednak mogła go chociaż odrobinę uszkodzić.

Oczy jej się zaszkliły, gdy usłyszała kolejne słowa brata, zaczęła oddychać bardziej nerwowo, dłonie zacisnęła w pięści próbując opanować gniew, który wypełniał ją w tej chwili do szpiku kości. Było źle, skurwiel uderzył tam, gdzie najbardziej ją bolało, w ranę, która nie zdążyła się zabliźnić. Przypomniał o tym, że to co się wydarzyło było jej winą, tylko i wyłącznie. W tej chwili go nienawidziła, mimo, że był przecież jej młodszym bratem.

- Chętnie zdechłabym pierwsza, niestety nie miałam tyle szczęścia, uważaj na słowa, bo zabiję cię drugi raz, teraz skutecznie. - Nie umknęło jej to, że pokazał kły, na chwilę spojrzała na Ambroise'a który znajdował się obok, nie mogła jednak teraz poświęcić mu wystarczająco czasu, bo mieli przed sobą dziką bestię, która najwyraźniej miała chęć sobie zrobić z nich dzisiaj kolację.

Stało się to, co było nieuniknione. Geraldine nie była w stanie tego powstrzymać. Cóż, znajdowały się w tym miejscu trzy osoby, z których żadna nie należała do szczególnie spokojnych. Powinna się tego spodziewać, ale kurwa nie miała świadomości, że jej brat będzie siedział głodny, nie była pierdolonym jasnowidzem.

Nie zdążyła zareagować, wskoczyć między nich, bo Ambroise jak zawsze musiał być szybszy, nie powstrzymał się, rzucił się na Astoartoha, jak dzik pędzący w maliny.

Kurwa mać.. Będzie musiała ich powstrzymać, na całe szczęście Geraldine nie była drobną kobietą, bo dorównywała im wzrostem i siłą, mogła wbiec między nich nie obawiając się, że ją zdepczą, tyle, że pojawił się ktoś jeszcze... Słodka Pierdoła, jej szczenię wyszło z salonu najwyraźniej zaniepokojone odgłosami, które usłyszała. Rzuciła się w stronę mężczyzn, którzy dopiero co rozpoczęli bójkę.

Decyzja była prosta - Yaxleyówna musiała zająć się nią. Póki co była stworzeniem, które miało najmniejsze szanse na to aby nie zostać zdeptanym, czy poturbowanym.

Ruszyła w stronę psa, nie zwracała uwagi na to, jak przebiega walka. Usłyszała dźwięk pękającego szkła, ale póki co nie widziała żadnego na podłodze. Rzuciła się w stronę zwierzaka, żeby zabrać go z miejsca, w którym toczyła się bójka. Pierdolony burdel na kółkach. Jej mieszkanie.

Miała problem z tym, żeby go złapać, bo była, a jakże nawalona, więc zajęło jej to dłuższą chwilę, w końcu jednak jej się udało, zamknęła go w którejś z sypialni dla gości, bo znajdowała się ona najbliżej, wreszcie chwyciła za sztylet, który miała u boku i ruszyła w stronę mężczyzn.