"Lorraine spędzała wtedy całą noc wpatrzona w plamy pleśni na suficie sypialni rodziców, czuwając: leżała zwinięta w kłębek w fotelu, nie śmiąc zmrużyć oka, bo kiedy je zamknęła, zaczynała wyobrażać sobie, jak ojciec krztusi się własnymi wymiocinami i umiera. Czasem nawet chciała, by umarł, choć wstydziła się do tego przyznać. Przerażona własną deprawacją zaczynała się modlić o wybaczenie do jakiegokolwiek bóstwa, które słuchało – nie chcę, żeby umarł, mówiła, przepraszam – wciąż w kółko powtarzała to samo przepraszam, przepraszam, przepraszam, kajając się za nigdy niewypowiedziane pragnienia, boleśnie świadoma tego, że Miranda zawsze miała rację: że naprawdę jest potworem, a jej żyły toczy zepsucie a nie krew. Nie bała się, że ojciec umrze. Nie potrafiła po prostu znieść myśli, że zostawi ją samą. A Lorraine nie chciała zostać sama."

kiedy musisz patrzeć jak kolejna twoja siostra przyjaciółka niszczy sobie życie małżeństwem z Mulciberem i próbujesz jej powiedzieć żeby uciekała z tej rodziny najdalej jak się da na wieczorku hazardowym ze wszystkich miejsc na świecie
ale ostatecznie oboje dochodzicie do wniosku że ucieczka nie ma sensu bo to wy jesteście problemem więc siedzicie zmarnowani na podłodze w solipsyźmie sracza Agnes Delacour próbując znaleźć sens we wspólnym milczeniu

W mrocznej nocy, w cieniu drzew, 
Szeptał mroczny czarodziej słowa złe. 
"Avada Kedavra" – padło z ust,
aż śmierciożercom zabrakło na twarzach chust. 

Zielone światło, blask jak z mugolskiej latarni,
każdy teraz chciał się schować w Changów palarni.
Serce zamarło, czas się zatrzymał, 
bezwładny kałdun światłem się nadymał.

Czarna magia, co dusze kradnie, 
W sercach ludzi zostawia zadre. 
W Kromlechu niemy popłoch, każdy oczy zaciska,
Aż tu nagle Dzban mówi, że czar dobrego zioma pryska.

Wziął więc ogórków Sauriela cały słoik
I usiadł na krześle jak starożytny stoik.
Zajada się piklami niczym delicją,
A ty głupi śmierciożerco stajesz się sprzątającą trupy policją.