- Dlaczego nie mamy przygotowanych nauszników? Wszyscy chyba wiemy, że madragory potrafią swoich krzykiem petryfikować, wolałabym nie sprawdzać co potrafi takie wielkie stworzenie. - Powiedziała panna Figg, kiedy rozejrzała się po pomieszczeniu i nie dostrzegła nigdzie sprzętu, który powinien im się przydać podczas obserwacji rośliny. Towarzystwo powinno być przygotowane na to, co miało się wydarzyć. Powinni się spodziewać, że będą chcieli uwolnić stworzenie z tuby.

Przeniosła spojrzenie na Selwyna, który wspomniał o tym, że stworzenie jest dużo bardziej niebezpieczne niż powinni się spodziewać. Cóż, ciekawe. Może była to jakaś hybryda z innym gatunkiem?

Panna Figg zbliżyła się jeszcze bardziej do rośliny, aby przyjrzeć się jej uważniej. Chciała dostrzec wszystkie, najdrobniejsze szczegóły, które mogły różnić się od tego, co wyczytała w książkach.

- Jej korzenie różnią się od tych, które widziałam na rysunkach. - Powiedziała dosyć głośno, aby zwrócić na to ich uwagę, może to było istotne?

- Do tego, co jest dosyć ważne, one nie powinni tak śmierdzieć, z tego, co udało mi się ustalić, nomadzi używają ich jako afrodyzjaku, nie podejrzewam, że ich gusta co do atrakcyjności różnych zapachów różniły się, aż tak bardzo od naszych. - Nie, to zdecydowanie był smród, a nie pustynny piasek i cynamon, o którym czytała.

Przeniosła spojrzenie na ciotkę, nie wydawało jej się, aby nie zauważyła różnicy w tym, co mieli przed sobą z tym, co znajdowało się w księgach o podobnych roślinach.

- To nie jest pustynna mandragora. - Wydawała się być bardzo pewna, co do wydanej głośno opinii. Mieli doczynienia z jakimś nowym, innym gatunkiem. Jej obserwacje mogły wiązać się z tym, co powiedział Selwyn na temat tego, w jaki sposób działała ta roślina.

Victoria bardzo wyraźnie zmarszczyła brwi, myśląc intensywnie – lecz nic mądrego nie wymyśliła. Miała za mało danych, nic nie wiedziała o tym przypadku, zresztą była gotowa na rozmowę z Mirabellą Abbott, nie sądziła, że to się nagle sprowadzi do badania jakiegoś tajemniczego gatunku rośliny… Gatunku, który mocno ją alarmował, bo już miała przynajmniej kilka pomysłów na to, co tu się mogło stać i żaden jej się nie podobał.

I nie, to nie było normalne w tym zawodzie, by być spetryfikowanym. Mandragory pomagały spetryfikowanym, nie na odwrót…  Zaś brak nauszników mógł po prostu zabić, to nie był niedojrzały okaz, mała sadzonka – to był ogromny osobnik i należało tu zachować wszelkie środki ostrożności. Dlatego z małym niezrozumieniem spojrzała na panią Abbot, zaś wzburzenie Jonathana tym bardziej sprawiło, że poczuła większy niepokój. Zgadzała się z tym, że roślinę trzeba zbadać, ALE…

– Chwileczkę – odezwała się, nie podnosząc jednak głosu. – Byłam tutaj z panią umówiona na rozmowę, nie wiem jak reszta, ale ja kompletnie nic nie wiem o tej roślinie, skąd się wzięła i co się właściwie dzieje – być może Mirabella o tym zapomniała, całkiem podekscytowana możliwością zbadania „maszka-” jak to zaczął Selwyn, i dałaby sobie paznokcia uciąć,  że końcówka tego słowa to „ry”. Starała się ignorować natrętne i niezbyt przyjemne spojrzenia Urquarta, które nie robiły na niej najmniejszego wrażenia. Victoria oszczędnie gospodarowała swoim majątkiem i choć sobie nie żałowała, to nie była w żadnej mierze rozrzutna, mogli więc liczyć na jej hojność, owszem, ale na to też trzeba było sobie zapracować. A póki co – mieli tu inny problem niż finanse.

Nauszniki to był, według niej, mały problem – właściwie żaden. Zresztą widząc to poruszenie, sama wydobyła różdżkę, by wyczarować dla siebie parę puchatych, czarnych nauszników, a widząc, że reszta też to zrobiła, lecz nie Nora (na która miała oko ze względu na Sauriela…), wyczarowała jeszcze jedną parę – całkowicie różową, z kocimi uszkami i przemieściła się pomiędzy zebranymi w momencie, kiedy Ambroise mówił, by bez słowa wcisnąć je w ręce Nory, u boku której już została, zapewne powodując nieprzyjemne zimno. Swoje spojrzenie wbiła teraz w Mirabellę.

– Czy w pakiecie wiedzy o tym okazie jest również nekromancja? Czuć ją w powietrzu niemal tak mocno, jak mokrego psidwaka po deszczu – a jednak nikogo to nie alarmowało, więc…? A powinno. Nekromancja była z a k a z a n a, a Victoria była przedstawicielem prawa. Co prawda w tej chwili nie na służbie i nie w mundurze, ale miała świadomość, że po serii artykułów w gazecie, po Beltane, ludzie doskonale wiedzieli, kim była, gdzie pracuje i, o zgrozo, z kim się spotyka, i zapewne mnóstwo innych dziwacznych, mniej czy bardziej prawdziwych, szczegółów. Ściskała w dłoni swoje nauszniki, ale miała nadzieję, że pani Abbott jednak nie postąpi tak pochopnie, żeby pomimo tych wszystkich rzeczy, otwierać tubę.

Cameron

Czasu było mało, ale Ty stałeś najbliżej tuby i miałeś szansę dostrzec kilka rzeczy, a dwie w szczególności. To co widziałeś było koloru jasno-beżowego, grube jak przedramie. Na zewnętrznej warstwie zdawało się, że ma haczyki, jakby kolce blisko siebie wyrastające, na których osadzały się grudki czarnej, suchej ziemi. Co zaniepokoiło Cię szalenie, na moment jak uciekłeś pod opiekuńcze skrzydła plot armora obecnej na spotkaniu matki, to fakt, że to pnącze było ruchome. Przemieszczało się leniwie badajac transparentną płaszczyznę magicznej tuby, niosąc skojarzenie z przerośniętym czerwiem, albo wężem, z drapieżnikiem leniwie poruszającym się na słońcu, który w każdej chwili mógł ten ruch przyspieszyć, jeśli tylko znajdzie w zasięgu właściwą ofiarę.

Nora spoglądała na Ambroisa, kiedy się odezwał. Pokiwała głową z aprobatą, cóż, zawsze miał głowę na karku, wiedziała, że akurat on podejdzie do sprawy rozsądnie. Ufała jego osądowi. Nie miała pojęcia o co chodziło z ciotką, wydawało jej się, że jest bardziej rozgarnięta. Może miała mylne wrażenie, ale przecież nie znała jej od dziś, nie wykazywała się raczej taką bezmyślnością.

Nie powinny podchodzić lekkomyślnie do badania tego nietypowego okazu. Wypadałoby aby się zdystansowali, zdawała sobie sprawę, że niektórzy mogą być narwani, nowe okazy wbudzały różne reakcje, ale powinni podchodzić do tego z dozą ostrożności, nie był to ich pierwszy raz, kiedy mieli doczynienia z czymś takim.

Na jej twarzy pojawił się pormienny uśmiech, gdy podeszła do niej Victoria z wyczarowanymi specjalnie dla niej nausznikami. To było miłe, bardzo miłe. - Dziękuję, są urocze! - Dodała jeszcze, chociaż nadal z tyłu głowy miała myśl, że wyczrowywanie ich nie powinno zajmować panny Lestrange. Raczej wypadałoby, aby sprzęt był pod ręką, przygotowany dla wszystkich. Nie miała pojęcia, co się dzieje w towarzystwie, ale czuła, że nic dobrego. To bardzo źle o nich świadczyło.

Wychodzili na osoby, którym brakowało profesjonalizmu, słabo to wypadało w obecności osób spoza stowarzyszenie, cóż nie ona powinna się tym martwić, bo nie ona była za to odpowiedzialna, ale niesmak pozostawał.

- Nie wiemy, jak widać, bo pojawiły się na ten temat dywagacje. - Postanowiła się postawić ciotce, do której najwyraźniej jej słowa nie mogły dotrzeć. Nie miała siebie za laika, a miała wątpliwości co do tego, czy ta roślina jest faktycznie tym, o czym mówią. Raczej wydawało jej się, że jest jedynie podobna do pustynnej mandragory, ale nie do końca jest nią.

Podeszła w końcu bliżej rośliny, aby jeszcze raz się jej przyjrzeć. Przyglądała się przede wszystkim korzeniom, które wydawały jej się różnić od tych, które widziała w księgach. Chciała potwierdzić swoją tezę co do tego, że były inne i nie przypominały pustynnej mandragory.

Odwróciła się później, bo dotarło do niej, że zaczęli dyskutować na temat czarnej magii, której zapach podobno unosił się w powietrzu. Na jej ustach pojawił się grymas, nie była zadowolona z tego co usłyszała. - Nie wydaje mi się rozsądne dotykanie tej rośliny, jeśli faktycznie może być przesiąknięta zakazaną magią, rozumiem, że panna Lestrange ma doświadczenie, ale to może być dla nas niebezpieczne. - Tak, Nora była rozsądna, była pierdoloną matką i nie mogła myśleć tylko o sobie. Nie zamierzała niepotrzebnie ryzykować, szczególnie, że nikt nie przygotował jej na takie okoliczności. Irytowało ją to, że zostali postawieni pod ścianą. - Powinniście nas o tym uprzedzić. - Powiedziała jeszcze, a jej w głosie słychać było irytację.

Stanęła przy Cameronie, z którym łączyła ją wspólna historia. Właściwie to krok przed nim, żeby w razie czego mógł się za nią schować. Musiało to wyglądać dosyć zabawnie przy jej bardzo skromnym wzroście.

– Żaden problem – szepnęła do Nory, bo rzeczywiście nie był to dla niej żaden problem. Ot jeden ruch różdżką więcej, nic skomplikowanego. Pewnie bezpieczniej jakby nauszniki były na stanie, ale sama nie zamierzała robić o to problemu, nie stanowiło to w końcu żadnego wysiłku – a przynajmniej nie dla niej.

Spoglądała na panią Mirabellę, na którą spadł grad oskarżeń mniej czy bardziej kulturalnych, ale najwyraźniej nie wszyscy członkowie Towarzystwa mieli pełen pakiet wiedzy, chociaż mieli jakieś tam pojęcie co się w ogóle dzieje i na co patrzą. Victoria za to – nie wiedziała, prócz tego, co mogła zaobserwować sama: że było to wielkie, tajemnicze, śmierdzące i potencjalnie cholernie niebezpieczne.

Nieznacznie kiwnęła głową do pani Abbott, dając znak, że zrozumiała, co do niej mówi. Co prawda – nie sądziła, że takie rzeczywiście były jej intencje, ale wybrnęła z tego, zdaniem Lestrange, bardzo dobrze. Zgadzała się za to z Ambroise – że póki co nikt nie powinien dobierać się do tej rośliny, dotykać jej i tak dalej. Nie, skoro nadal nie mieli pełnego wglądu w to, co mogło się tu w ogóle dziać, ale musiała przyznać jedno: jej uwaga o nekromancji podziałała, bo przynajmniej połowa z nich poruszyła się niespokojnie i przerwali tę niezbyt mądrą próbę ściągania zabezpieczeń z nieznanego okazu mandragory. Bo że jest to jakaś wersja tej rośliny, chyba wszyscy się zgadzali.

– Cóż, to mogą być eliksiry – zgodziła się z Roselyn, że być może roślina została wyhodowana sztuczne i doprawiono ją w ten sposób. Właściwie, że została wyhodowana sztucznie, to mógł być naprawdę dobry trop, ale… – Ale może cały wzrost tej rośliny to sprawka nekromancji? Zabawa jej siłami witalnymi w taki a nie inny sposób? A może ktoś próbował ludzką energię wtłoczyć w roślinę? – czy to było w ogóle możliwe?

Wiele osób powiedziałoby, że nie.

Ale Victoria od jakiegoś czasu kierowała się słowami swojej babci: że nie ma rzeczy niemożliwych, czego była… żywym i bardzo zimnym dowodem. Nie było rzeczy niemożliwych, dlatego zaczęła myśleć o eksperymentowaniu z eliksirami. Więc dlaczego ktoś nie mógł próbować przenieść ludzkiej energii w roślinę? Chociaż na samą myśl trochę kręciło się w głowie.

– Nie czułam tego zapachu, póki nie weszliśmy tutaj – odpowiedziała pannie Greengrass, a potem jej ciemne spojrzenie skupiło się na Jonathanie, który opowiedział, jak właściwie doszło do tego, że roślina wpadła w ręce Ministerstwa, a następnie Towarzystwa Herbologicznego. Paraliżująca toksyna? Wici? Ogromne rozmiary, gnijące resztki bulwy innych roślin? Brzmiało to niepokojąco, a Cameron miał rację w pytaniach, które zadał – jak bardzo ta roślina urosła? Jak duża była wtedy…? Victoria ponownie skupiła się na roślinie, chcąc wypatrzeć w tubie z ziemią czegoś nietypowego, albo czegokolwiek, co mogłoby ją naprowadzić na jakieś dalsze wnioski.