- Na szczęście większość osób, które pojawiają się na tych wydarzeniach towarzyskich już sobie uświadomiła, że należymy do siebie. - Pojawiali się przecież razem na niektórych wydarzeniach towarzyskich, dzięki czemu większość czystokrwistych zauważyła, że mają się ku sobie. O to im chodziło, była to dosyć istotnia kwestia, która powodowała, że nie kręcili się wokół nich już inni. Jasne, miała świadomość, że to nie był jeszcze szczególnie oficjalny związek, w pełni przypięczętowany, czy co tam właściwie robili poważni czarodzieje, nie powinni więc pozwalać sobie na zbyt wiele, jednak nieszczególnie ją to aktualnie obchodziło. Nie miała zamiaru przejmować się plotkami, nawet jeśli by się jakieś pojawiły. Ich rodziny miały świadomość o tym, że mają się ku sobie, i nie wydawało jej się, aby im to przeszkadzało.

- Możemy na nie chodzić i znikać z nich bardzo szybko. - Najistotniejsze w końcu było to, aby ktoś zauważył ich obecność, to wystarczało. Zresztą od lat tak robiła, ograniczała udział w tych spędach do minimum. Nikt się jej o to szczególnie nie czepiał. Jej rodzice po prostu chcieli, aby nie dała o sobie zapomnieć, więc dokładnie to robiła. Pojawiała się, uśmiechała się do kogo trzeba, a później ulatniała się całkiem zgrabnie.

Te przyjęcia z Ambroisem nabierały zupełnie innego znaczenia, lubiła się pojawiać u jego boku, sprawiało jej to zdecydowanie większą przyjemność, niż te wcześniejsze komenty, gdy zazwyczaj bywała na tych spotkaniach sama. Tyle, że faktycznie trudno było jej się skupić na czymkolwiek innym, gdy on znajdował się obok niej. Niby sala była pełna ludzi, a widziała tylko jego. Dziwne to było okropnie, ale nie zamierzała z tym walczyć, tak już musiało być. Może miłość właśnie tak wyglądała?

Czuła na sobie jego wzrok, bardzo dobrze znała to spojrzenie, dlatego też nie sama przyglądała się drzewom znajdującym się tuz obok niej. Nie chciała się rozpraszać, później będą mogli się zająć przyjemnościami, teraz musiała się skupić (nie, żeby była z tego powodu zadowolona).

- To prawda, temu nie mogę zaprzeczyć, ale wcale nie jest mi z tego powodu przykro. - Cóż, nauczyła się już kilku sztuczek, zresztą to praktycznie nie było potrzebne, bo miała wrażenie, że Ambroise nie wymagał zbyt wiele. Wystarczyło odpowiednie spojrzenie, aby zwrócić uwagę na to, czego potrzebuje.

- Nawet o tym nie myśl... - Potrafiła odczytać w jego wzroku dokąd właśnie zmierzały myśli mężczyzny. Ktoś musiał być teraz rozsądny, dziwnym trafem padło na nią i przypominać o tym, że mieli robotę do zrobienia.

Nie wydawało jej się, aby kiedykolwiek dała mu jakieś sygnały co do tego, że mogłaby nie być lojalna w jego stosunku. Cóż, to nie tak, że sama nie była zazdrosna. Pamiętała jak się wkurzyła, kiedy pojawił się na ich ostatnim nie do końca wspólnym przyjęciu z tą blondynką, wolała zdecydowanie nie doprowadzać do tego, aby ponownie pojawiały się w niej takie emocje.

- Zawsze się da, Roise, ale nie chciałabym w sumie tego sprawdzać. - To jej wystarczało, zresztą nie chciała mu dawać żadnych powodów do wątpliwości. Należała do niego i tyle, nie musiał być o nią zazdrosny, bo nie była w stanie spojrzeć na nikogo innego. Za bardzo namieszał jej w głowie, zależało jej aktualnie tylko i wyłącznie na Greengrassie, pokochała go, okazał się być elementem, którego brakowało w jej życiu, chociaż nie miała o tym pojęcia, nim się do niego nie zbliżyła. Wydawało jej się bowiem, że ma wszystko, zdecydowanie tak nie było, dopiero teraz życie faktycznie wydawało jej się być pełne.

Słuchała uważnie tego, co miał jej do powiedzenia. Zdecydowanie miał w tym większe doświadczenie, powinna się tego spodziewać. - Mógłbyś zostać moim przedstawicielem handlowym. - Tak, wtedy nie musiałaby się niczym martwić, widać, że posiadał wiedzę, która mogłaby się przydać w tej dziedzinie, chociaż był to tylko głupi komentarz, bo wolałaby go mimo wszystko nie mieszać w swoje sprawy. Już kiedyś ustalali, że nie będą krzyżować swoich ścieżek zawodowych, a na pewno nie tych bardziej wątpliwych, bo to mogło sprowadzić na nich kłopoty. Wolała, aby nie mówiono o nich jako o duecie w przypadku interesów, które prowadzili.

Zazwyczaj polowała na to, na co dostawała zlecenia, więc po prostu sprzedawała truchła w całości, chyba nie miała wystarczająco głowy i energii do tego, aby poświęcać temu więcej czasu. To wydawało jej się być najszybszym sposobem, może nie takim, który przynosił największe zyski, ale nie potrzebowała nie wiadomo jakiego przychodu i bez tego przecież była bogata, nigdy nie narzekała na brak funduszy, miała tyle pieniędzy, że nie do końca wiedziała, co z nimi robić. Gdyby tylko chciała pewnie do końca życia nie musiałaby pracować, tyle, że właśnie dla niej to nie do końca była praca, bardziej styl życia, gdyby zaprzestała polować to by zgasła, potrzebowała tego do ezgsytowania w tym świecie.

Kiwnęła jedynie głową i ponownie odwróciła wzrok, miała wrażenie, że Ambroise coraz bardziej testuje jej cierpliwość, robił wszystko, aby wyprowadzić ją z równowagi, najgorsze było to, że faktycznie niewiele jej trzeba było, aby rzuciła to wszystko w pizdu i wpadła w jego ramiona. Było to więc prawdziwe wzywanie, póki co jakoś potrafiła się mu oprzeć, ale tylko i wyłącznie dlatego, że wiedziała, że tak, czy siak to zakończy się w ten sam sposób, na pewno będą zadowoleni, tylko nieco odsuną to w czasie. Nie ucieknie im to.

Nie umykało jej to wzdychanie, kiedy przemierzali leśną gęstwinę. Nie odwróciła sie jednak ani razu, ani tego nie skomentowała, bo wiedziała, że może ich to sprowadzić w złym kierunku. Nie mogła się nadziwić jednak jego próbom, zdecydowanie myślał, że pęknie, ale miała zamiar mu pokazać, że jak się na coś nastawi to nie ma zmiłuj. Zamierzała na początku doprowadzić łowy do końca, to było zdecydowanie jej priorytetem w tej chwili.

- Cóż, czyli dobrze, że zabrałam ze sobą drewno do lasu. - Mówili, żeby tego nie robić... Nie bez powodu przyszła tutaj z nim, naprawdę chciała, żeby zrobili to razem, aczkolwiek nie spodziewała się, że będzie jej potrzebna faktyczna pomoc ukochanego. Nie przewidziała, że może to mieć jakiś związek z czarną magią, to nieco wszystko komplikowało. Chciała mu sprawić całkiem miłą niespodziankę, prezent - taki, który faktycznie była sama w stanie zorganizować, a chyba diabli mieli to wziąć. Czy w ogóle był sens ryzykować? Nie sądziła, że stworzenie skażone czarną magią im się do czegoś przyda. Zaczynała się więc nieco irytować, mógł to dostrzec, bo zaczęła jej drgać powieka - zazwyczaj tak się działo, gdy coś szło nie po jej myśli.

- Jasne, tak zrobimy. - Mogli spróbować się trzymać pierwotnego planu, chociaż powoli przestawała wierzyć w to, że faktycznie wypali.

Nadal nie była w stanie dostrzec tego stworzenia. Widziała jedynie ruch obok Ambroisa, trochę ją to wyprowadziło z równowagi. - Uważaj. - Krzyknęła jedynie i zaczęła strzelać, miała nadzieję, że jej wysłucha i faktycznie odsunie się nieco, nie chciała ponownie go uszkodzić.

Więc zaczęła strzelać, najpierw w miejsce, w którym sama widziała ruch, później nad mężczyzną. Tyle, że nadal nic nie widziała. - Czy ona może być niewidzialna? - Zapytała odskakując kilka kroków do tyłu. Nie miała pojęcia, czy czarna magia mogłaby zrobić coś takiego, jeśli tak, to mieli trochę przesrane.

- Cała reszta? - Zapytała niewinnie, jakby zupełnie nie wiedziała, czym była ta cała reszta, chociaż potrafiła się przecież tego domyślić. Nie potrzebowali tego. Formalizowanie ich relacji nie było im zupełnie potrzebne, nie wydawało jej się, aby to miało cokolwiek zmienić. Dla niektórych to było potrzebne, wiedziała zresztą, że większość arystokracji traktowała takie związki jako relacje biznesowe. Nie do końca jej to odpowiadało, Ambroise miał podobne podejście, z tego, co udało jej się zauważyć. Nikt ich nie swatał, nikt nie doprowadził do tego, że byli ze sobą, to było coś, co udało im się stworzyć razem, wspólnie i była z tego powodu zadowolona. Nie uważała więc, że powinni myśleć o tym, aby kogoś dopuszczać do tego, co udało im się zbudować. Dobrze im było na uboczu, mogli tworzyć swój mały świat z daleka od wścibskich oczu. Oczywiście nie obeszło się bez pokazania się wspólnie, bo istotne było to, aby ludzie wiedzieli, że coś ich łączy, nikt jednak tak naprawdę nie miał pojęcia jak wyglądała ta relacja naprawdę. Może to i dobrze, bo nie zdawali sobie sprawy, jacy byli razem silni.

- Tak, doświadczenie jest ważną rzeczą, na szczęście nabywamy go sporo. - Grunt, że się w tym zgadzali. To, co działo się między nimi było prawdziwe i tylko to się dla niej liczyło. Nie sądziła w ogóle, że będzie kiedykolwiek miała tyle szczęścia w swoim życiu, nie marzyła o takich związkach, nie spodziewała się, że w ogóle będzie potrafiła się w kimś zakochać. Był pierwszym, któremu oddała swoje serce w całej okazałości i nie chciała nic w zamian, dobrze jej z tym było.

- Och, oczywiście, to moja wina. - Przewróciła nieco zbyt teatralnie oczami. Jakoś tak się stało, że nie trafili do lasu od czasu tej nieszczęsnej Lithy. Znaczy osobno pewnie w nim byli, ale nie razem. Zdecydowanie musieli to nadrobić, bo Yaxleyówna nie znosiła wychodzić na niesłowną, dlatego właśnie zamierzała bardzo szybko tym razem wrócić do tematu, aby nie mógł jej dłużej tego wypominać. - Znajdziemy ten nieszczęsny kwiat. - Tak, we wrześniu na pewno im się to uda, właściwie to przecież dokładnie wiedzieli, czego mieli szukać, a kwiat paproci stał się całkiem zgrabną metaforą.

Miała nadzieję, że nie rozczaruje go brakiem sukienki. Niestety rzadko kiedy po nie sięgała, zdecydowanie preferowała ubiór taki, jaki miała na sobie teraz. Skórzane spodnie, jego koszulę i swoje ciężkie buty. Od czasu do czasu sięgała po inne stroje, ale były to naprawdę wyjątkowe okazje. Wydawało się jej nawet, że dzięki temu, że tak rzadko nosiła sukienki, to zawsze kiedy jakąś na siebie nakładała to robiła większe wrażenie, bo to nie było dla niej typowe zachowanie i wszyscy zwracali uwagę na tę odmianę. Była to całkiem dobra metoda na wymuszenie kilku komplementów.

- Bardzo często się we wszystkim zgadzamy. - Dodała z uśmiechem, chciała zwrócić na to uwagę, chociaż wydawało jej się, że on też to dostrzegał. Nie mieli problemów z tym, aby znajdować kompromisy, wychodziło im to całkiem nieźle, jak na to, że byli naprawdę silnymi indywiduami. - Wiem, że byś się nie zawahał. - Zrobiłaby to samo, gdyby chodziło o niego. Nie miała by problemu z podjęciem decyzji. Gdyby jakaś lampucera się wokół niego zaczęła krecić najpiewniej wyciągnęłaby ją za włosy i pokazała, gdzie jest jej miejsce. Geraldine nie należała do szczególnie wyrozumiałych osób, szczególnie jeśli chodziło o niego. Nie znosiłaby myśli, że ktoś próbuje zachwiać ich spokój.

Nie chodziło o to, że bała się o swoją pozycję, nie wydawało jej się, aby powinna czuć się zagrożona, bo Ambroise co krok udowadniał jej jak wiele dla niego znaczy, tylko bardziej dla swojego własnego spokoju postąpiłaby w ten sposób.

- Myślę, że niemal tak dobry jak ty, to będzie ktoś wystarczający dla mnie. - Nie miała szczególnie wielkich oczekiwań. Faktycznie może był to całkiem dobry moment, aby przemyśleć to, jak wyglądały jej sprawy biznesowe. Ryzykowała tak, czy siak, więc nic to nie zmieniało. Może akurat uda się jej zacząć zarabiać na tym więcej. Skoro już się w to angażowała to może warto było rozważyć różne możliwości, szczególnie, że Greengrass naprawdę wydawał się być biegły w tych sprawach. Było widać, że zajmowali się podczas tych swoich szemranych biznesów zupełnie czym innym. Ona raczej nie nawiązywała relacji, dostarczała towar, często pośrednikom i tyle. Mało kto ją kojarzył, co w pewien sposób też ułatwiało jej funkcjonowanie między światami. Raczej nikt nie powiązałby jej z nielegalną ścieżką kariery, a to też było dla niej dosyć istotne. Wolała trzymać się na uboczu, aby jej rodzina nie była powiązana z wątpilwymi interesami.

Ambroise mówił o tym tak, jakby faktycznie miał w tym spore doświadczenie. Tak właściwie nigdy nie wypytywała go bardzo szczegółowo o to, czym konkretnie się zajmował. Nie potrzebowała tego do niczego, dzisiaj zupełnie przypadkiem zeszła na ten temat, to nie tak, że chciała go ciągnąć za język. Przywykła do tego, że nie wie o wszystkim, tak miało być. Rozumiała, że od tego mogło zależeć ich wspólne bezpieczeństwo, a przynajmniej starała się tak to sobie tłumaczyć. Zresztą i tak sporo jej powiedział, aktualnie jej to wystarczało, nie potrzebowała żadnych innych informacji.

Dostrzegła to zamyślenie, które pojawiło się na jego twarzy. Nie miała pojęcia, co chodzi mu po głowie, wierzyła jednak, że prędzej, czy później się tym z nią podzieli. Oby to zrobił, bo na pewno sama zapyta go o to, nad czym się tak główkował. - Jasne, możemy wrócić, porozmawiamy w domu. - Las w sumie nie był najlepszym miejscem na dyskutowanie o sprawach bieznesowych, szczególnie podczas polowania. Powinni się skupić na tropieniu, a nie rozważaniu, jakie opcje są dostępne. W sumie była zadowolona nawet, że jej nie zbywał, tylko chciał wrócić do tego tematu. Wydawało jej się, że będzie jej w stanie podsunąć jakiś całkiem niezły pomysł, tak, na pewno był w tym lepszy od niej (o to akurat nie było trudno). Yaxleyównie średnio szło nawiązywanie relacji biznesowych, to nie był jej konik.

Nie wydawało jej się, aby dobrym posunięciem było angażowanie się Ambroisa zbyt mocno w jej biznes, to mogłoby przystworzyć im kłopotów, plus mogliby się niepotrzebnie jeszcze zacząć kłócić o pracę. Lepiej jakby trzymali tamtą strefę życia z dala od siebie, tak było bezpieczniej. Przynajmniej tak się jej wydawało. Dopóki nie wchodzili w szczegóły było to całkiem zdrowe. Nie chciałaby, żeby zaczęli się za bardzo angażować w swoje sprawy, bo miała wrażenie, że akutalna metoda działa całkiem nieźle. Gdy miała jakiś problem mogła z tym do niego przyjść, nie musiała się tłumaczyć, to naprawdę wiele dla niej znaczyło. Nie sądziła, że jakikolwiek, inny mężczyzna byłby w stanie zrozumieć to, jak wygląda jej praca w tych mniej legalnych obszarach. On to wiedział, siedział w tym zdecydowanie głębiej od niej, wiedziała więc, że zawsze jest w stanie znaleźć jakieś rozwiązanie. To był kolejny powód przez który czuła się przy nim bezpiecznie. Właściwie nigdy jeszcze nikt się tak o nią nie troszczył, to było dla niej coś zupełnie nowego, ale nie zamierzała tego odrzucać, naprawdę dobrze było mieć świadomość, że jest ktoś, komu na tobie faktycznie zależy. To było niesamowite. Wiedziała, że byłby dla niej w stanie poruszyć niebo i ziemię.

Tak właściwie, to może byliby w stanie stworzyć podobnie mocno działający duet i w pracy. Na pewno tak było, nie wiedziała jednak, czy faktycznie chciałaby to sprawdzić. Lubiła mieć wolną rękę jeśli chodzi o sprawy związane z łowczym biznesem, i tak dosyć mocno się ograniczała, bała się, że mógłby negować niektóre z jej decyzji, nie ma się co oszukiwać, nie uważała się za jakiegoś rekina biznesu.

Miała do niego ogromne zaufanie, jednak to były sprawy których z nikim nie dzieliła, przynajmniej jak do tej pory. Może był to odpowiedni moment, aby spróbować to zrobić, z drugiej strony jednak nie była do tego, aż tak mocno przekonana. Musieliby ustalić kolejne oficjalne zasady, których powinni przestrzegać, o ile w ogóle dojdzie do takiej współpracy.

Wiedziała, że jego wsparcie może być nieocenione. Posiadał spore umiejętności, które mogły się jej przydać podczas wypraw do lasu, ale właśnie i tak miał dosyć dużo swoich własnych obowiązków. Pracował przecież w Mungu, a na drugi etat załatwiał te swoje mniej legalne sprawy. To było sporo jak na jedną osobę, gdyby zaczął angażować się w to co robiła, to miałby jeszcze mniej czasu na odpoczynek. Jasne i tak nie spędzali go wtedy razem, ale nie mógł ciągle pracować. Nie chciała, żeby się przemęczał, i tak miał naprawdę dużo na głowie, bez sensu, aby jeszcze zajmował się jej sprawami.

Jego wzrok palił jej plecy, czuła go na sobie, właściwie to nie tylko na plecach. Jego spojrzenie ją przeszywało i nie potrafiła przestać o tym myśleć. Naprawdę trudno jej było iść przed siebie i to ignorować, nie miała pojęcia, jak to możliwe, że tak na nią działał. To było coś niesamowitego. Niestety musiała się jeszcze skupić na szukaniu śladów, przyszli tu przecież polować. Chciała mu zrobić prezent, wiedziała, że ten inny też mógłby być równie interesujący, ale jednak miała zamiar upolować tę wielką akromantulę specjalnie dla niego.

Nikt nigdy nie patrzył na nią tak jak robił to on, nikt nigdy nie doceniał jej tak bardzo. Ta więź była czymś wyjątkowym, doceniała to co mieli, nie chciała tego stracić, dlatego ona również robiła co mogła, aby żyło im się lepiej. Chciała mu dać wszystko, co miała. Zasługiwał na to.

- Nie, nic, nic. - Może faktycznie nie do końca przewidziała tego, że może odebrać ten komentarz w różny sposób. Nie miała nic złego na myśli, gdzie tam.

Nie potrafiła chyba aktualnie dokładnie powiedzieć o co jej konkretnie chodziło, kiedyś mu to wytłumaczy, na całe szczęście w końcu znaleźli się w miejscu w którym mogła pojawić się akromantula, więc nie musiała się martwić tłumaczeniem tego, co miała na myśli.

Naprawdę doceniała jego obecność, przecież to właśnie on od razu połączył ten specyficzny zapach z czarną magią, jej samej pewnie zajęłoby to nieco dłużej. Na pewno. Poruszał się po lesie równie zgrabnie co ona, do tego całkiem nieźle szło mu ciskanie zaklęciami, co też już miała szansę zauważyć. Naprawdę był pomocny podczas tej wędrówki.

- Ktoś mógł jej podać eliksir? - Tylko właściwie po co. Co miało na celu uczynienie tego wielkiego pająka niewidzialnym? To nie miało żadnego sensu.

- Pojebana akcja. - Mruknęła cicho pod nosem. Zastanawiała się przez krótką chwilę od czego powinna zacząć, trudno jej będzie trafić w niewidzialnego przeciwnika, wolała nie strzelać na oślep, bo mogła zranić Greengrassa, zdecydowanie tego nie chciała. Postanowiła więc póki co zrzucić z ramienia kuszę i sięgnąć po różdżkę. Wydawało się, że rozproszenie zaklęcia, eliksiru, chuj wie czym został potraktowany pająk to był dobry początek. Dzięki temu będą mogli wiedzieć gdzie się znajduje. Problematyczne tylko było trafienie w niego tym zaklęciem rozpraszającym. Nie zwlekała jednak, wymachiwała różdżką, mrucząc pod nosem zaklęcia liczyła na to, że choć jedne w niego trafi.

To nie tak, że chciała go podstawić pod ścianą, tyle, że trochę sam zaczął ten temat. Yaxleyówna lubiła wprowadzać w ich rozmowy nieco chaosu, dlatego też właśnie odezwała się w ten sposób. Zresztą mieli w tym wprawę, przez długi czas błądzili w niedopowiedzeniach, można było nawet stwierdzić, że byli w tym specjalistami, chociaż wcale nie był to powód do dumy. Potrafili unikać pytań i odpowiedzi bardzo precyzyjnie. Było to męczące, owszem, ale wtedy wydawało się być najlepszym i jedynym rozwiązaniem.

- Cała reszta nie jest nam do niczego potrzebna. - Wolała nieco sprostować sprawę. Miała to, co było jej potrzebne do szczęścia. Nie potrzebowała formalności, na pewno nie teraz. Nie wydawało jej się, że byłaby gotowa na podjęcie takich kroków. Jasne, była pewna swoich uczuć, którymi darzyła Greengrassa, nie była jednak pewna tego, czy poradziłaby sobie z oficjalną drogą. Miała świadomość, jak to wyglądało u większości czystokrwistych i zdecydowanie nie była jeszcze gotowa na poczynanie takich kroków. Dobrze jej było z tym, co potrafili sobie sami stworzyć. Nie potrzebowali do tego pierścionków, publicznej aprobaty, czy czegokolwiek innego. Mieli siebie, swój domek nad morzem i to jej wystarczało. Po raz kolejny postępowali według swoich zasad, a nie tego, jak wypadało postępować w podobnych sytuacjach. Ceniła sobie tę ich indywidualność, uważała, że była nietypowa i pasowała do całej reszty ich życia. Nie byli normalną parą, co zresztą ustalili już dawno temu, była nawet z tego dumna w pewien sposób. Nie wydawało jej się, aby powinni to zmieniać.

Nie chciała tracić czasu na pojawianie się na przyjęciach, zapewnianie obcych osób o ich silnym uczuciu, to było niepotrzebne, zależało jej przede wszystkim na tym, aby to im było dobrze, a zdecydowanie robili wszystko, aby tak było. Nic więcej się nie liczyło. Mieli siebie i w tej chwili to było wszystkim, czego oczekiwała. Zresztą tak naprawdę nie miała żadnych oczekiwań, może poza tym jednym, że Ambroise nigdy nie zniknie z jej życia, że będą trwali przy swoim boku bez względu na wszystko. Nie chciała go stracić, nigdy. Tylko tego była pewna. Nie potrzebowali żadnych oficjalnych deklaracji, a jedynie tylko i wyłącznie tych, które mieli już za sobą. Wiedzieli na czym stoją, mieli świadomość, że chcą tego samego. To było najistoniejsze. Połączyło ich silne uczucie, które nie miało się nigdy wypalić, tak - nie sądziła, że możliwe by było to, żeby kiedykolwiek z niego zrezygnowała. Stał się sensem jej życia, chociaż pewnie jeszcze długo nie będzie w stanie mu się do tego przyznać. Nie potrafiła mówić o swoich uczuciach, nie była w tym dobra. Wierzyła jednak, że oczekują od siebie tego samego, a przynajmniej wyczuwała, że z jego strony to wszystko jest równie silne. Jej intuicja zazwyczaj się nie myliła. Tym razem nie mogło być inaczej. Zresztą nigdy nie zakładałaby nawet, że będzie w stanie obdarzyć kogoś tak silnym uczuciem, nie sądziła, żeby to co do niego czuła mogłoby się kiedykolwiek zmienić, bez względu na to, w jaki sposób by postępował. Opętał ją całkowicie.

Nie zamierzała kontynuować tematu. Nie był to odpowiedni czas i miejsce na takie rozmowy, zresztą aktualnie nie wydawały się jej być potrzebne. Raczej mieli jasno określone podejście, zresztą podobne do siebie, jak praktycznie w każdej dziedzinie życia. Nie wydawało jej się, że w jakikolwiek sposób mogłoby to zaszkodzić ich relacji. Nie potrzebowali tego formalizować, mogli być pewni swoich uczuć, nie musieli się martwić tym, że bez magicznego pierścionka czar pryśnie. Budowali swój związek na dosyć silnych fundamentach (może nie od samego początku), jednak aktualnie wszystko wydawało się działać odpowiednio. Nie musieli zawracać sobie głowy tymi niepotrzebnymi pierdołami. Może kiedyś, gdy faktycznie ich rodziny zaczną trochę bardziej interesować się tematem. Miała świadomość, że nie będą mogli w nieskończoność żyć na kocią łapę, bo nie tak to wyglądało w ich świecie. Póki jednak nikt nie zawracał im głowy, nie wtrącał się w to, co tworzyli, to nie musieli się martwić tym oficjalnym podejściem. Mogli cieszyć się tym, co aktualnie mieli, żyć chwilą, właściwie to całkiem nieźle im to wychodziło, przynajmniej zdaniem panny Yaxley.

Nie odmówiłaby mu pewnie, gdyby kiedyś postanowił sformalizować ten związek, nie umiałaby mu odmówić, chociaż zdecydowanie to byłoby bardziej w jej stylu. Zarzekała się, że nie nadaje się na żonę, że nie da się usidlić i ograniczyć swojej wolności, tak, na pewno. Wystarczyło, że pojawiła się odpowiednia osoba, a byłaby gotowa to dla niej zrobić. Jak widać wiele może się zmienić na przestrzeni kilku miesięcy. Nigdy nie spodziewałaby się, że aż tak wiele. Otworzyła oczy, zaczęła doceniać zupełnie inne rzeczy niż dotychczas. Przywiązanie, które kiedyś uważała za słabość teraz dodawało jej siły. Jakież to życie potrafiło być przewrotne.

- To dobrze, nie chciałabym przestawać. - Zdecydowanie podobało jej się to, że ciągle dowiadywali się czegoś nowego, ciągle stawiali się w nowych sytuacjach, nie mogli narzekać na nudę. Jasne, osiągnęli pewną stabilność, mieli siebie, jednak nie była to typowa, zwyczajna relacja. Musieli znajdować swoje własne rozwiązania, szukać odpowiednich ścieżek, którymi mogli podążać, bo tak naprawdę nie mieli skąd brać gotowych rozwiązań. Nie spotkała nigdy żadnej pary, która żyłaby w ten sposób. Oni sami tworzyli swoje zasady i się nimi kierowali.

- Zamierzam doprowadzić do tego, żeby była bardzo szybko zapomniana. - Tak, aktualnie stało się to jej celem. Nie chciała ponownie wracać do tematu niespełnionych obietnic, musiała faktycznie udowodnić mu, że dotrzymuje słowa. Szczególnie w takich sytuacjach, zresztą sama bardzo chciała spełnić akurat tę obietnicę. Wiązała się ona raczej z obustronną przyjemnością, nie było więc sensu odwlekać tego w czasie.

Oczywiście najpierw polowanie, później będą mogli sprawdzić, jak bardzo wygodne jest leśne runo w tej głuszy. O tak, mogliby sprawdzać różne poszycia leśne i zacząć prowadzić jakiś ranking, które było najbardziej wygodne. To nie wydawało się być wcale takim głupim pomysłem, niestety nie podzieliła się nim jeszcze, bo nie był to chyba sezon, kiedy można było realizować taki ranking. Szkoda, że nie wpadła na to wcześniej, chociażby podczas tej nieszczęsnej Lithy, kiedy złożyła mu tę obietnicę.

Nie potrzebowała do tego kwitnących kwiatów paproci, to było chyba najmniej istotnym elementem układanki, chociaż w przyszłym roku nie zamierzała odpuszczać poszukiwań. Roise wspominał o tym, że był to całkiem unikatowy kwiatek, więc zamierzała go wreszcie z nim znaleźć, aby jego również mógł wykorzystać do tych swoich eliksirów, czy czego tam tylko chciał. Bardzo chciała, żeby miał możliwość pracować nad tą wyjątkową rośliną. Geraldine w ogóle była w stanie przynosić mu najróżniejsze, wyjątkowe komponenty, bo widziała, że kiedy je dostawał to cieszył się jak dziecko, lubiła go widzieć w takim stanie, miała zamiar robić to coraz częściej, skoro sprawiało mu to taką ogromną przyjemność. Naprawdę zależało jej na tym, aby był szczęśliwy, chociaż przez chwilę, dzięki takim pierdołą, które mogła mu przynosić do domu bardzo często.

- Niekoniecznie? Teraz to się trochę zgubiłam. - Najpierw wspominał jej o tym, że znał kogoś, kto był prawie tak dobry jak on, a teraz sugerował, że jednak nie? Powoli zaczynała nie nadążać za jego tokiem myślenia, o czym oczywiście nie omieszkała nie wspomnieć. Nie miała problemu z tym, aby dzielić się swoimi wątpliwościami. Wolała dopytać, upewnić się o to, o co dokładnie mu chodzić. To wydawało jej się prostsze, szczególnie po tym, co przeżyli kiedy w ich życiu rządziły niedopowiedzenia. Tamten okres zdecydowanie nie był dla nich najzdrowszy. Prawda zawsze przynosiła lepsze efekty, dlatego też próbowała po nią sięgać praktycznie za każdym razem.

Nie miała pojęcia, że Ambroise zaczął już rozważać kolejny pomysł. Ten, o którym sama przed chwilą myślała. Może przedyskutują to faktycznie w domu, chociaż trochę bała się co może wyniknąć z tej dyskusji. Póki co wolała zostawić to wszystko, i nie kombinować jakoś szczególnie z tymi swoimi usługami, przecież to jakoś działało, może nie niewiadomo jak wspaniale, ale jednak przynosiło jej dochód, klientów, więc nie było wcale tak źle jak mogłoby się wydawać, oczywiście mogłoby też być zdecydowanie lepiej, ale to nie był moment, aby się nad tym jakoś głębiej zastanawiać.

- Tylko nie dzisiaj, dobrze? Porozmawiajmy o tym jutro, dzisiaj chciałabym się zająć bardziej przyjemnymi sprawami. - Tak, nastawiła się już na to, że dokończą to, czego nie udało im się zrobić tutaj przez to polowanie. Wiedziała, że nie unikną tej rozmowy, bo temat ponownie się pojawił i lepiej go było szybciej wyjaśnić, aby znowu nie został zamieciony pod dywan, ale byłaby bardzo rozczarowana, gdyby to właśnie tym zajęli się po powrocie do domu. Zakładała zupełnie inny scenariusz, dużo bardziej przyjemny i faktycznie zamierzała za nim podążać.

Szczególnie, że rozbudził w niej pożądanie właściwie w krótki moment, miała zamiar je zaspokoić, dzisiaj. Później, skoro nie mogła zrobić tego od razu. Na pewno nie miała zamiaru o tym zapomnieć, zbyt wiele ją kosztowało trzymanie się przy nim w ryzach. To była bardzo męcząca próba cierpliwości, a powinien wiedzieć, że nie miała jej zbyt wiele. Jakoś jednak udało jej się to wygrać, przynajmniej jak na razie. Właściwie jeszcze nie mogła być taka pewna, jak zakończą ten dzień w lesie, bo to był dopiero jego początek.

Bardzo zależało jej na tym, aby to polowanie poszło gładko, najlepiej bez żadnych nieoczekiwanych utrudnień, czy dziwnych zdarzeń. To był pierwszy raz, kiedy zabrała go ze sobą do lasu, z kusza na ramieniu, naprawdę chciała, żeby wszystko poszło po najmniejszej linii oporu - bywało tak dosyć często. Wchodziła do lasu, tropiła zwierzynę, zabijała ją i już. Bez żadnych komplikacji, naprawdę to nie było nic nietypowego, szczególnie dla łowczej z jej doświadczeniem. Oczywiście dzisiaj, kiedy znajdował się obok niej, kiedy chciała mu pokazać, że naprawdę jest profesjonalistką nic nie szło po jej myśli. Była rozczarowana, miała wrażenie, że los specjalnie z niej drwi. Dzięki temu będzie mógł znowu kwestionować jej umiejętności (tak jak to robił z tym nieszczęsnym strzelaniem z kuszy).

- Bez sensu, wkurwiło mnie to tylko. - Nie zamierzała ukrywać swojego niezadowolenia. Jej misterny plan poszedł się jebać w pizdu. Była zła, że tego nie przewidziała. Tylko z drugiej strony, czy to dało się przewidzieć? Była w lesie który znała, liczyła na to, że wszystko będzie tutaj jak zawsze, a ktoś (już ona się dowie kto!) pokrzyżował jej plany i jeszcze zrobił z niej idiotkę przed jej chłopakiem. Tego było zbyt wiele. Irytacja w niej rosła, bo cóż, Geraldine bardzo łatwo było wyprowadzić z równowagi.

Całkiem zgrabnie miotali na przemian zaklęciami. Dobrze było wiedzieć, że i w tym się zgadzali, mimo, że nie padły między nimi żadne słowa. Współpraca szła im całkiem nieźle - spodziewała się tego, nawet nie myślała, że mogłoby być inaczej.

W końcu któreś z nich trafiło w zwierzę. Nie miała pojęcia które, bo te zaklęcia latały w powietrzu co kilka sekund, to nie było jednak istotne. W końcu stworzenie padło na ziemię i wreszcie mogli zobaczyć jak się prezentuje. Faktycznie była wielka, chociaż tyle z tej opowieści się zgadzało, nie zmieniało to jednak faktu, że Yaxley nadal była wkurwiona o to, jak się potoczyło to polowanie.

Nie tylko ona była wkurwiona, akromantula najwyraźniej miała takie samo nastawienie jak Geraldine.

Dostrzegła moment, w którym Ambroise złapał za kuszę i strzelił nią w bestię, rozczuliło ją to nawet trochę, bo najwyraźniej słuchał tego, co do niego mówiła. Nie mogła się jednak cieszyć tym momentem zbyt długo, bo najwyraźniej to nie zadziałało w pełni, no nie zdechła tylko dalej próbowała go zjeść. - Masz kurwiu za swoje... - Krzyknęła jeszcze w momencie, w którym wyciągała sztylet z cholewki swojego buta. Wbrew pozorom te jej trepy były bardzo praktyczne - przynajmniej podczas polowania. Później panna Yaxley jak zawsze wykazała się działaniem pełnym rozsądku - wzbiła się w powietrze i skoczyła na stworzenie, właściwie to po stwierdziła, że wbije jej sztylet w łeb, dzięki czemu ona w końcu wyzionie ducha.

Przytaknęła mu jedynie. Nauczyła się, że mówienie wprost o swoich oczekiwaniach było dość istotną sprawą. Po tym, co przeżyli na początku tego roku zdecydowanie wolała jasno określać swoje potrzeby. To ułatwiało wspólne funkcjonowanie w tym świecie.

Wiedziała, że nie ominie ich ten temat, musieli to też przegadać, żeby mieć jasność i wspólnie określone cele. To było dość istotne. Najistotniejsze było to, że potrafili już mówić o tym, co nie do końca było wygodne. Mieli świadomość jak wyglądają kolejne etapy życia wśród arystokracji. Jasne, mogli jeszcze przez jakiś czas udawać, że to ich nie dotyczy, ale to nie miało sensu. Temat wyszedłby prędzej, czy później. Niestety tak funkcjonował ten świat, którego byli częścią. Nigdy tego do końca nie zaakceptowała. Nie podobało jej się to, że tak usilnie podążano za tymi dawno przyjętymi zasadami. Wiedziała, że to nie jest jej sposób na życie. Nigdy nie zależało jej na tym, żeby przesadnie się dostosowywać, było to zdecydowanie łatwiejsze, kiedy miała go u swojego boku, kiedy jej rodzina wiedziała, że jest ktoś z kim łączy swoją przyszłość. To było bardzo wygodne, bo przestali wchodzić z butami w jej życie, przynajmniej jak na razie. Nie poruszali tematu ewentualnego małżeństwa, bo samo to, że zaczęło ją łączyć coś z kimś z odpowiednich kręgów było wystarczające. Tym bardziej, że powtarzała usilnie, że nigdy do tego nie dojdzie, jak widać to się zmieniło. Pewnie myśleli, że bardzo szybko zmieni też podejście do tych bardziej konkretnych spraw. Ona jednak nie zamierzała się spieszyć, i nie wynikało to z braku pewności co do zamiarów Ambroisa, tylko z tego, że była to kolejna rzecz, którą mieli zrobić po swojemu. Najchętniej w ogóle ominęłaby tę oficjalną fetę, ale wiedziała, że to raczej nie było możliwe. Kiedyś będą musieli to zrobić, przez kilka miesięcy zaangażować się bardziej w pokazywanie się w odpowiednich kręgach, które powinno zostać zakończone wielkim przyjęciem weselnym. Nie znosiła takich sytuacji, nie czuła się w nich dobrze, mimo, że całkiem nieźle radziła sobie na salonach. Zdecydowanie wolałaby uniknąć bycia centrum zainteresowania tych wszystkich ciekawskich ludzi. Chciała ich trzymać jak najdalej od ich wspólnego życia, które tworzyli. Tak było wygodniej, bezpieczniej, lepiej.

Zauważyła, że coraz prościej przychodziła im rozmowa. To było całkiem pokrzepiające, dzięki temu nie pozostawiali ani grama pola na domysły, które mogły mieszać im w głowach. Właściwie układali sobie po swojemu całe życie, każdy jego element, dzięki czemu nic nie działo się bez przyczyny, nawet w tym ich sporym chaosie. Potrafili sobie radzić ze wszystkim, co los rzucał im pod nogi. Oczywiście nie zawsze przychodziło im to łatwo, jednak nauczyli się kompromisów, pomimo tego, że oboje byli bardzo uparci i lubili stawiać na swoim. Yaxleyówna sama miała wrażenie, że dzięki niemu dojrzała. Nauczyła się dostrzegać coś więcej niż tylko swoje racje, to był spory krok ku zmianom na lepsze. Ogólnie wydawało jej się, że dzięki niemu stawała się trochę innym, jednak może faktycznie lepszym człowiekiem. Nie myślała tylko o sobie, to już dawno było za nią. Priorytetem stało się ich wspólne dobro, ich plany na przyszłość, która miała być bardzo kolorowa. Na pewno nie zamierzała dopuścić do tego, żeby zabrakło w ich życiu tego żaru, który aktualnie je wypełniał. Zresztą nie sądziła, że możliwe jest to, aby się on wypalił. Miała wrażenie, że zostali dla siebie stworzeni, że jakaś wyższa siła sprowadziła ich na swoje drogi z większego powodu. Razem tworzyli idealną całość. Po tym jak zaczęli być ze sobą tak blisko nie potrafiła sobie wyobrazić siebie bez niego.

- Tak, znam cię. - Doceniała to, że dzielił się z nią swoimi przemyśleniami. Była świadoma wszystkiego, co miało się dziać w ich życiu. Ambroise okazywał jej sporo szacunku tym, że traktował ją jako równą sobie. Wiedziała, że to nie jest typowe zachowanie, nie u większości mężczyzn. Rzadko kiedy wprowadzali swoje kobiety w swoje sprawy. Raczej ich zdanie nie wydawało im się istotne. W ich przypadku było zupełnie inaczej, byli w stanie dyskutować niemalże o wszystkim, pokazywać sobie różne strony problemu, a później razem ustalać wspólny front. To też nie było wcale takie łatwe w przypadku ich dosyć mocno upartych charakterów, ale jakoś udało im się wypracować metodę. Czasem wymiana zdań była trochę napięta, ale to nie było ważne, grunt że udawało im się później dojść do konsensusu. Emocje opadały i wszystko wracało do najlepszego porządku. To było ważne, bo nie było istotne to, w jaki sposób dyskutowali, tylko to, że potrafili później uspokoić nerwy i znajdować wspólne rozwiązania.

- Lubię takie obietnice. - Dodała jeszcze, bo to oznaczało, że faktycznie bardzo szybko jej oczekiwania zostaną spełnione. Ambroise nie rzucał słów na wiatr, dotrzymywał obietnic. Przynajmniej jak na razie nigdy jej w tym nie zawiódł, a to w przypadku tego dnia wiązało się z jego całkiem przyjemnym zakończeniem, którego zdecydowanie chciało każde z nich. Dobrze było wiedzieć, że czas właściwie nie miał wpływu na to, jak wygląda ich relacja, nadal pragnęli siebie tak samo mocno, jak na samym początku, tak właściwie to wydawało jej się, że ona jeszcze usilniej. Jakby każdy mijający dzień powodował, że był bardziej jej. Nie sądziła, że kiedykolwiek będzie w stanie się nim w pełni nasycić, ciągle pragnęła więcej i więcej, bez względu na to ile by od niego nie dostawała.

Wpatrywała się w niego dłuższą chwilę, kiedy wspomniał o swoim własnym patronacie. Czyli dobrze podejrzewała, dobrze jej się wydawało. Była to chyba najbardziej oczywista opcja, chociaż nie do końca dokładnie ją zakładała. - Możemy to przedyskutować. - Tak, nie zamierzała od razu skreslać takiej możliwości, chociaż miała świadomość, że to mogło nieco skomplikować ich wspólne życie. Powinna się zastanowić nad tym, czy nie za bardzo namiesza to w ich relacji. Nie do końca czuła, że odpowiednia może być kooperacja na wszystkich płaszczyznach życia. Wydawało jej się zresztą, że służyło im niezbyt mocne zaangażowanie w to, czym się zajmowali zawodowo. Nie dało się jednak ukryć, że te zajęcia można było ze sobą powiązać, bo zajmowali się poniekąd tym samym, tylko trochę na innych etapach. Może faktycznie to było nieuniknione? Cóż, powinni to przegadać, to była najlepsza opcja.

- Wiem, bo przecież my nic nie musimy. - Dodała uśmiechając się przy tym od ucha do ucha. Już dawno doszli do tego, że nic nie musieli, a wszystko co robili było spowodowane tylko i wyłącznie chęcią. - Cierpliwość to ogromna cnota, Roise. - Dodała jeszcze. Tak, sama miała z nia ogromny problem, ale próbowała się jej nauczyć. To wcale nie były łatwe lekcje, szczególnie, gdy znajdował się tuż obok niej i patrzył na nią w ten sposób. Mimo wszystko coś już sobie założyła i zamierzała doprowadzić to do końca, później będzie czas na te prawdziwe przyjemności.

Geraldine potrafiła sobie coś naprawdę mocno ujebać, i ciężko było z tym walczyć, bez względu na to, jak silne argumenty się pojawiały ku temu, aby skłonić ją do zmiany zdania. Ambroise aktualnie posiłkował się tymi najsilniejszymi, a i tak udawało jej się z tym walczyć. Przynajmniej starała się, aby dokładnie tak było. Nie zmieniało to faktu, że gdyby w tej chwili spróbował jej chociaż dotknąć, to nie byłoby już odwrotu. Byłaby gotowa porzucić wszystko, aby w pełni mu się oddać, tu i teraz. Na szczęście nie siegnął po te metody, bardzo dobrze, bo to by był dopiero cios poniżej pasa. Wolała myśleć, że ma nad tym co robi chociaż odrobinę kontroli.

Nie zakładała, że będzie musiała modyfikować swój sprytny plan. Nie, żeby jej to sprawiało większe problemy, bo to zazwyczaj było płynne. W przypadku łowców nigdy przecież nie można mieć pewności, co faktycznie zastaną na miejscu, to na pewno było nieco bardziej nieprzewidywalne od tego, czym zajmowali się chociażby tacy zielarze, nie, żeby umniejszała ich osiągnięciom. Myśliwi musieli być bardzo elastyczni, na całe szczęście Geraldine myślała szybko, to znaczy bardziej działała szybko, bo nie zawsze było to spowodowane jakimiś dlugimi przemyśleniami. Działała spontanicznie, tak, to było pewne.

Nie było w niej strachu, to mogło być nieco kontrowersyjne, ale zdecydowanie nie lękała się potwora z którym przyszło jej walczyć, wręcz przeciwnie widać było w jej oczach błysk spowodowany możliwością zmierzenia się z bestią. Uwielbiała to uczucie, kiedy adrenalina zaczynała krążyć w jej żyłach, gdy przestawała się zastanawiać nad swoimi czynami i po prostu płynęła z prądem, tak jak teraz. Brakowało w tym wszystkim głębokich przemyśleń, ale nie wydawało jej się to istotne, liczyło się tylko zabicie bestii, nic więcej.

Nie zastanawiała się nad tym, że to w sumie pierwszy raz, kiedy Ambroise widział, jak działała, może to i lepiej, bo wtedy pewnie zabrakłoby jej tej uroczej spontaniczności.

Wyciągała i wbijała sztylet w łeb potwora, przy okazji walczyła z tym, żeby nie spaść z jego grzbietu, co wcale nie było takim prostym zajęciem, ale to nic nie dawało. Miała wrażenie, że to jednak nie będzie takie proste. Niestety.

Zeskoczyła w końcu z bestii, właściwie to sturlała się z niej na plecy.

- Tak. - Tylko tyle była w stanie z siebie wyrzucić, wyciągnęła jednak przy okazji rękę, aby złapać kuszę, liczyła na to, że Ambroise domyśli się tego, że oczekuje iż jej ją rzuci.

Wtedy w końcu sięgnęła do kołacznu po bełty i zaczęła strzelać, teraz widziała swój cel, wiedziała bardzo dobrze co musi zrobić. Starała się strzelić jak największą ilością w potwora, nie było szans, żeby mógł to przeżyć, nawet jeśli był modyfikowany przy pomocy czarnej magii. Wszystko można było zabić i zamierzała teraz to udwodnić.

Gdy skończyły jej się bełty w końcu opadła na ziemię, oddychała spokojnie, nie spoglądała na akromantulę, miała nadzieję, że to wystarczyło, bo inaczej będzie musiała zacząć w sobie szukać pokładów energii, które były bardzo głęboko ukryte.

Yaxleyówna również nie chwaliła się specjalnie nikomu tym, co robiła w wolnym czasie. Nie chciała wysłuchiwać niepotrzebnych komentarzy najbliższych. To było zbędne, wolała aby nie wiedzieli o tym, czym się zajmowała. Nie chciała się dzielić tą częścią życia z nikim. To było niepotrzebne. Mimo wszystko otworzyła się przed Ambroisem, przed nim nie chciała mieć żadnych tajemnic. Czuła, że to byłoby nieodpowiednie, za bardzo jej na nim zależało. Zresztą dosyć szybko doszli do tego, że i to ich łączy. Lawirowali na granicy dwóch światów i całkiem nieźle im to wychodziło.

Zdarzyło im się może na początku nieco o to pokłócić, to nie należało do tych szczególnie przyjemnych wspomnień, aczkolwiek z czasem wszystko sobie wyjaśnili i znaleźli metodę, aby nie doprowadzać do kolejnych niesnasek. Ona sama uważała, że to byłaby hipokryzja, gdyby czepiała się go o to, że zajmuje się nie do końca legalnymi rzeczami, przecież robiła to samo. Może też dzięki temu łatwiej było jej to zaakceptować, nie sądziła, aby ktoś spoza ich kręgu byłyby w stanie to zrozumieć. To wcale nie było takie łatwe. Właściwie mieli sporo szczęścia, że trafili akurat na siebie, to ułatwiało im tworzenie wspólnego życia. Może nie miało być najłatwiejsze, ale jednak wiedzieli na co się piszą, mogli zrozumieć drugą stronę, a to było naprawdę sporo.

- Bo chcemy. - Dodała przeszywając go wzrokiem. Nie, nie chciała tego robić, nie chciała się powstrzymywać, ale jasno określiła, że powinni zająć się teraz polowaniem. Zdecydowanie nie zamierzała zmieniać zdania, bo nie wyszłaby na poważną. Musiała skupić się na tym, aby doprowadzić ich do celu. To nie było najłatwiejsze polowanie w jej życiu, a wszystko przez to, że był tutaj z nią. Oczywiście nie przeszkadzała jej ta jego obecność, tylko nieco ją rozpraszała, właściwie to nie było wcale takie złe. Lubiła się z nim droczyć w ten sposób, to było całkiem przyjemne.

Udawało jej się jakoś zwalczać tę palącą potrzebę, która zaczynała wypełniać jej ciało. Cóż, może kiedyś dojdzie w tym do prawdziwej wprawy, chociaż nie do końca chciało jej się w to wierzyć. Zdawała sobie sprawę, że wystarczyłby jeden gest, jedno spojrzenie, a ta jej cierpliwość o której wspominała bardzo szybko odeszłaby w zapomnienie. Na szczęście Ambroise nie podszedł do niej, nie dotknął jej, wiedziała, że wtedy polowanie musiałoby zostać przesunięte w czasie. Nie byłoby odwrotu.

- Na szczęście. - Skomentowała jeszcze. W jej mniemamniu Macmillanowanie byli nieco pierdolnięci i nie do końca uważała ich za stabilnych. Oczywiście nie zamierzała ukrywać przed nim co sądzi o tej rodzinie. Religia nigdy nie była w jej życiu istotna, obchodziła sabaty, bo wszyscy to robili, ale nie doszukiwała się w tym żadnego, głębszego znaczenia.

Teraz wspomniała o tej cnocie tylko i wyłącznie dlatego, żeby odwrócić jego uwagę od tego, co zamierzała z nim zrobić. Musiała zmienić temat, bo czuła, że zbliżała się do granicy swojej własnej cierpliwości, a nie miała zamiaru dać mu tej wygranej. Była uparta jak osioł, to prawda i zamierzała trzymać się bardzo dokładnie swoich ustaleń. Wszystko miało przebiegać według tego, co sobie założyła.

W sumie ciężko było stwierdzić, która cecha w przypadku Geraldine miała na nią większy wpływ, czy upór, czy porywczość, pewnie w zależności od dnia i sytuacji. W tej chwili zdecydowanie był to ten ośli upór, który nie pozwalał jej w ogóle brać pod uwagę innych możliwości niż dalsze podążanie w głąb lasu. Była z siebie nawet trochę dumna, że udało jej się postawić na swoim. Lubiła wygrywać, bez względu na to, jaka by to nie była sytuacja. Zresztą miała świadomość, że tak, czy siak i tak dostanie to, czego pragneła, tylko nieco później. W sumie podwojna wygrana, czy mogłoby być lepiej? Nie.

Mogło być jednak lepiej w przypadku tego starcia z akromantulą, które zdecydowanie nie przebiegało po jej myśli. Wszystko co się działo było bardzo chaotyczne, nie zakładała w ogóle takiego scenariusza, ale walka wcale nie wyglądała na bardzo niezgrabną, mimo tego, że plan się rypnął.

Dobrze, że przyszła tutaj z nim, to naprawdę ułatwiło jej starcie z potworem. Nie musieli ze sobą rozmawiać, wiedzieli w jaki sposób powinni działać, aby osiągnąć sukces. Łatwo im przyszła ta współpraca, przez co może i nawet trochę mogła zmienić zdanie na temat tego, o czym mieli później dyskutować, później znaczy jutro, bo zdecydowanie nie był to temat na dzisiaj.

Była wkurwiona, chciała szybko pozbyć się problemu, dlatego działała w ten sposób. W sumie nie była z niej wcale taka zła łowcza, wręcz przeciwnie, ojciec zawsze wspominał jej, że wyróżnia się na tle młodego pokolenia. Nie traktowała tego raczej szczególnie poważnie, bo co innego niby miał jej mówić? Była jego córką, w jego oczach zawsze wygrywała z innymi, bez względu na to, w jaki sposób by nie postępowała. Miała tego świadomość.

Zdawała sobie sprawę, że taka seria bełtów musiała zabić akromantulę, bez względu na to w jaki sposób została zmodyfikowana. Nie było innej możliwości, no chyba, że była martwa zanim ją zaatakowali, to trochę zmieniłoby postać rzeczy. Na całe szczęście nie było, az tak źle.

- Nie wiem, chyba zdechła, jakby nie zdechła, to pewnie próbowałaby nas dalej zabić. - Yaxleyówna nadal leżała na mchu i uspokajała oddech. To nie była wcale najprostsza walka, zresztą w ogóle nie zakładała, że może dojść do czegoś takiego. Miała zamiar załatwić sprawę szybko i gładko, a nie popisywać się swoimi umiejetnościami, zresztą nie sądziła, że mogłaby tym zaimponować Greengrassowi, to nie było przecież nic wielkiego. Tym zajmowała się na co dzień, wiedział o tym, jak wygląda jej życie. Z drugiej strony nigdy faktycznie nie widział jej w akcji.

Podniosła się w końcu do siadu. Przeniosła wzrok na truchło stwora, faktycznie nie żył. Czyli problem został zażegnany. Ulżyło jej, że mieli to za sobą, po chwili przeniosła wzrok na swojego ukochanego. Przyglądała mu się uważnie, przeszywała go wzrokiem, trochę ciekawa jego reakcji na to, co się przed chwilą wydarzyło.

Jej oczy błysnęły, kiedy usłyszała jego komentarz, teraz już nic jej nie powstrzymywało, jej upór nie był porzebny, zareagowała więc dosyć szybko po prostu wstała i znalazła się tuż obok niego. Mogła wreszcie zaspokoić tę palącą potrzebę, którą odczuwała praktycznie od samego początku wejścia do lasu.

Pocałunek, który złożyła na jego ustach nie był delikatny, wręcz przeciwnie, bardzo łapczywy, jakby miał być ostatnim pocałunkiem w jej życiu.