Zdecydowanie oddalili się od siebie przez tą zupełnie niepotrzebną sytuację i wcale jej się to nie podobało. Była zła, że ta rozmowa toczyła się w ten sposób, bo miała wrażenie, że przez to jeszcze bardziej się mijali. To nie przynosiło nic dobrego, wręcz przeciwnie. Nie pamiętała kiedy ostatnio tak mocno się ze sobą ścieli. Nie znosiła się z nim kłócić, przez lata nauczyła się szukać kompromisów, znajdować rozwiązania, które w miarę pasowały jednej i drugiej stronie. W tej chwili nie potrafiła znaleźć czegos takiego tutaj, to chyba nie było możliwe.

- Na pewno mam większe doświadczenie od jakiegoś grajka quidditcha. - Bez względu jak dobry w sporcie by nie był, to nie świadczyło o jego innych umiejętnościach. Ona przynajmniej potrafiła obronić się siłą, w tym starciu, które stoczyła nie miało to większego znaczenia, ale potrafiła o siebie zadbać, przynajmniej w większości sytuacji, w których się znajdowała. Przecież wiedział, nie była, aż takim laikiem, na pewno miała większe szanse na przeżycie od Davida.

- Nie doszukuj się w tym logiki. - Powiedziała jeszcze chłodno, bez większych emocji, bo nie było sensu szukać czegoś, co nie istniało w tamtym momencie. Miała tego świadomość.

- Nie, nie przygotował, szkoła nikogo nie przygotowała do tego, z czym idzie im się mierzyć. - Im, nie jej. Nadal nie uważała, że ta wojna była czymś, co dotyczyło jej. Starała się oddalić tę myśl, chociaż jej zachowanie świadczyło o tym, że podjęła juz decyzję, chwyciła za różdżkę i próbowała z tym walczyć, chociaż nie do końca wiedziała jak. To nic nie zmieniało, nie była bierna na krzywdę niewinnych, nigdy nie miała w zwyczaju przechodzić obok czegoś takiego obojętnie, już w Hogwarcie stawała w obronie słabszych. Tyle, że to nie był Hogwart, to nie były tylko głupie zaczepki, a prawdziwy pokaz sztuk czarnomagicznych, powinna o tym pamiętać. Niestety tego nie zrobiła, podeszła do sytuacji lekkomyślnie - nie udawała, że to się nie wydarzyło. Miała tego świadomość, wiedziała, że to było głupie, ale teraz, teraz nie mogła już z tym nic zrobić.

- Może po prostu przestań ze mną rozmawiać, bo to i tak nie ma żadnego sensu. - Wysyczała cicho przez zęby, trudno było ją zrozumieć, bo dochodził do tego jej walijski akcent, który zawsze objawiał się w sytuacjach, w który zaczynała się denerwować. Niestety, dzięki temu łatwo można było odczytać emocje, które ją wypełniały. Straciła grunt pod nogami, już wczoraj, dzisiaj jeszcze bardziej zakopywała się w niekończącej się otchłani. Wpadła w nicość i nie potrafiła się z niej wydostać, zaczęła w niej brodzić, a nikt nie podał jej ręki, wręcz przeciwnie, miała wrażenie, że Ambroise nie chce, żeby stamtąd wyszła. Dokładał jej co chwilę, coraz to bardziej nieprzyejmne komentarze. Nie było to szczególnie budujące, jej nastrój jeszcze bardziej się pogorszył.

- Ja jestem absurdalna? - Nie zamierzała się już wcale powstrzymywać, skoro on nie miał zamiaru tego robić, to mogła odwdzięczyć mu się tym samym. - Czego właściwie ode mnie oczekujesz, co? - Miała znowu obiecać mu, że to się nie powtórzy? Łatwo było rzucać słowa na wiatr, nie zamierzała tego robić, tym bardziej, że sytuacja była dużo bardziej dynamiczna, niż zakładała na samym początku. Nie była pewna, co jeszcze spotka ją w nadchodzących miesiącach, jak mogłaby mu mówić o tym, jakie decyzje podejmie skoro nie miała pojęcia, co jeszcze może się wydarzyć.

Nigdy nie było im lekko, cóż, podążali drogą, którą mało kto by wybrał. Była pełna niepewności, ryzyka, ale z tym nauczyli się jakoś żyć, okazało się jednak, że mogło być gorzej, że pojawiły się czynniki, które wychodziły poza zakres tego, co sobie wypracowali. To komplikowało ich życia jeszcze bardziej, mieszało dość mocno w tym, co udało im się zbudować. Miała tego świadomość, nie powinni się jednak poddawać, nie chciała tego robić, chociaż bała się, że to będzie ich jedyną możliwością. Bolało ją to ogromnie, naprawdę nie chciała, żeby doprowadzali się do skraju, ale chyba to musiało się wydarzyć.

- Wybornie. - Mruknęła cicho pod nosem. To nie tak, że nie poczuła ulgi z powodu, że nigdzie się nie wybierał, chociaż w tej chwili zdecydowanie wolałaby, żeby dał im trochę czasu na ochłonięcie. Ta rozmowa toczyła się zdecydowanie nie tak jak powinna. Nie chciała tego robić w ten sposób. Był najważniejszą osobą w jej życiu, miała wrażenie, że zupełnie niepotrzebnie go rani. W sumie to od wczoraj to robiła. Nie mogła wyjść z tej pętli. Nie potrafiła tego zrobić w tym momencie, nie miała czasu na to, aby wymyślić jakieś rozwiązanie.

Najgorsze było to, że nie mogła wstać i stąd wyjść, uciec przed ta konfrontacją, chociaż w sumie, może to była jakaś metoda. Na pewno ucieszyliby się, gdyby zwolniła to łóżko w Mungu, była przekonana, że znalazłby się ktoś, kto go bardziej potrzebował. Widziała, że przestał na nią patrzeć, dostrzegła to.

Miała wrażenie, że ta sala szpitalna robi się coraz mniejsza, że zaczyna brakować w niej tlenu, jeszcze chwila i się udusi. Nie potrafiła jednak teraz się podnieść, tkwiła w tym nieszczęsnym łóżku i się w niego wpatrywała, ale on na nią nie patrzył. Mijali się dzisiaj okropnie, nie miała pojęcia, jak i czy w ogóle da się to naprawić.

- Może kiedyś zrozumiesz. - Nie życzyła mu tego, aby znalazł się w analogicznej sytuacji, wiedziała, że było to bardzo niebezpieczne, jednak łatwo było mówić o tym, co powinno się robić, kiedy nie do końca miało się świadomość, jak zareagować, gdy faktycznie to się wydarzy.

Całkiem nieźle szło im wypracowanie wspólnych rozwiązań, właściwie przegadywanie problemów, szukanie różnych rozwiązań, wybieranie najlepszych, próby dostosowania się do tego, z czym musieli sobie radzić. Po tylu latach spędzonych razem przychodziło im to całkiem naturalnie. Nauczyli się żyć razem, podejmować wspólne decyzje. Czasem wydawało jej się, że wręcz do wszystkiego podchodzili jako duet, nie było w tym jednostek, tylko ta wspólnota, którą utworzyli. Rzadko kiedy pozwalali sobie na egoistyczne posunięcia, właściwie to praktycznie nigdy. To, co wydarzyło się wczoraj było anomalią, odejściem od normy, na które ona się zdecydowała, a co najgorsze nie miała nawet żadnego, logicznego argumentu, którym mogłaby się wybronić, spróbować wyjaśnić dlaczego właściwie to zrobiła. Obce dzieciaki nie powinny być dla niej priorytetem, to była prawda, niestety jakimś cudem doszło do tego, że przez chwilę myślała głównie o nich. Może gdyby miała swoje własne dzieci, to przestałaby ryzykować, to nie powinien być argument, ale mógł zadziałać, zresztą i bez nich miała przecież rodzinę. Miała jego, chociaż czuła, że dawno nie była taka bliska straty. Przez jedną głupią, nieprzemyślaną decyzję mogła przekreślić to, co udało im się razem stworzyć. To w jaki sposób teraz rozmawiali nieco otworzyło jej oczy, rozumiała, że wczorajsze wydarzenia nie tylko na niej odcisnęły swoje piętno. Dostrzegała to po jego zachowaniu, musiało to zrobić na nim większe wrażenie niż wydawało się jej na początku, wcale nie to pozytywne - wręcz przeciwnie.

Jego kolejne słowa spowodowały, że otworzyła szerzej oczy. Przypomniała sobie mężczyznę o którym wspomniał. Kojarzyła go nawet z imienia i nazwiska, co było sporym wyczynem, bo raczej nie zwracała na to uwagi. Kojarzyła twarze, miała jednak problem z tym, aby przypisać do nich imiona, szczególnie, gdy ktoś wydawał się jej nijaki, zbyt wiele ludzi poznawała w swoim życiu, aby zapamiętać każdego. Jego akurat pamiętała, bo wydawał jej się być strasznie rozmemłany, zastanawiała się nawet jak to możliwe, że pracuje w Mungu, bo wyglądał na takiego, co mdleje na widok chociażby kropli krwi. Jak widać była ślepa. Ci ludzie chodzili między nimi, żyli jakby nic się nie stało, a kiedy przychodził odpowiedni moment przywdziewali swoje płaszcze i maski i atakowali tych, którzy chwilę wcześniej mogli poddawać im rękę. To było dosyć poruszające, w końcu nie mogła tak właściwie wiedzieć, że ktoś z jej przyjaciół nie postanowił się zaangażować w to w taki sposób, przecież nie mogła być tego pewna. Co gdyby ktoś znajomy pojawiłby się wtedy przed nią, czy byłaby w stanie odebrać mu życie? Pewnie nie. Dlatego właśnie powinna się trzymać od tego z daleka, to nie była ich wojna.

- Nie wiedziałam. - Rozumiała do czego zmierzał, albo próbowała to zrozumieć. Właściwie zaczęła przejmować się czymś innym, co gdyby połączył ją z przeciwną stroną, co jeśli przez to mógłby stwierdzić, że i Ambroise jest w to zamieszany? Nie kryli się ze swoją relacją, tak właściwie to wszyscy wiedzieli o tym, że są razem, bo przecież nigdy nie ukrywali swojego związku. Mimo, że nie pokusili się po bardziej oficjalne rozwiązanie, to niezaprzeczalne było to że tworzyli parę. To nie była żadna tajemnica, nigdy nie musieli kryć się przed światem. Mogła przystworzyć mu niepotrzebnych problemów, jakby już nie miał wystarczających działając na różnych płaszczyznach.

Nigdzie nie było bezpiecznie. Ci ludzie znajdowali się wszędzie, nie obnosili się ze swoimi poglądami, wiedli normalne z pozoru życia. To było najgorsze. Powinna zastanowić się nad tym komu warto ufać, czym się dzielić, o czym mówić.

- Przepraszam. - Mruknęła cicho, tak, że dźwięk wychodzący z jej ust można było usłyszeć. Chyba zaczęło do niej docierać to, że faktycznie zachowała się nieodpowiednio. Niepotrzebnie ryzykowała, niepotrzebnie mieszała się w to starcie. To nie było tego warte, zasługiwali na coś więcej od życia, niżeli mieszanie się w nieswoje sprawy. To nie był konflikt który musiał ich dotyczyć, może niełatwo można było trzymać się na uboczu, ale na pewno było to możliwe. Musiała tylko nieco utemperować swoje nie do końca przemyślane odruchy, które nie przynosiły im niczego dobrego.

- Trudno jest mi teraz oczekiwać czegokolwiek, bo ta sytuacja nie jest normalna, nie jest czymś do czego przywykliśmy, a pewnie szybko się nie zakończy. - Skoro wojna została wypowiedziana będzie trwała dopóki któraś ze stron nie osiągnie swoich celów. Nie miała pojęcie ile to zajmie i jak właściwie będzie wpływało na ich życie. Zresztą po tym, co wydarzyło się wczoraj mieli już świadomość, że czy tego chcieli, czy nie, to dotyczyło również i ich, chociaż mogli mówić, że wcale tak nie było.

Oczy jej błysnęły. Nie podobały jej się słowa po które sięgał, naprawdę, chciał sugerować, że zachowuje się jak dziecko? To był taki argument, że chyba niżej nie dało się sięgnąć. - Stać cię na więcej. - Rozczarowały ją te słowa, strasznie. Wydawało jej się, że nie rozumie zupełnie czym się kierowała, wcale nie było jej łatwo, nie wiedzieć czemu miała wrażenie, że myślał, że dla niej to była zabawa. To wcale nie wyglądało w ten sposób.

- Myślałam, że będziemy zawsze trwać u swojego boku, tak po prostu, co by się nie działo. Mieliśmy być swoim wsparciem, swoją siłą, mam wrażenie, że moje wyskoki mogą ci tylko zaszkodzić. - Podzieliła się tym, co zaczęło ją męczyć. Nie zamierzała oczywiście stawiać się oficjalnie po żadnej ze stron, ale chyba już jedną z nich wybrała, czy tego chciała czy nie. Nie odpowiadało jej zachowanie przez które niewinni tracili życia. Nie akceptowała tego, zauważyła już, że jej reakcja nie była jednorazową, to nie był pierwszy raz. Za pierwszym razem nic się jej nie stało, zupełnie nic, może ją nieco drasnęli, ale ten drugi raz należał do tych o których nigdy nie zapomni. To bym chyba jeden z jej najgorszych dni w życiu, nie tylko przez ten ból który wypełniał jej ciało, a przez to, że zawiodła jedyną osobę na której naprawdę jej zależało. Zachowała się chujowo, a najgorsze było to, że on to wszystko widział. Był tam, kiedy zaciekle walczyła z wrogami, którzy przecież oficjalnie nie byli jej przeciwnikami.

Nie miała już w sobie od dawna tych ryzykanckich zapędów, raczej o nich zapomniała. Naprawdę trzymała się tego, co ustalili. Podążała swoją drogą, ale nie była lekkomyślna, oduczyła się tego i właściwie nie żyło jej się z tym wcale tak źle. To nie tak, że mogła być pewna, że nic jej nie grozi, bo zajmowała się w końcu polowaniem na potwory, to nie było bezpieczne zajęcie, ale całkiem skutecznie niwelowała niepotrzebne ryzyko

- Męczy mnie to. Wiem, że spodziewałeś się po mnie czegoś więcej, przykro mi, że cię zawiodłam, boję się, że znowu to zrobię. - Ton jej głosu był już zdecydowanie spokojniejszy, docierało do niej powoli, że faktycznie powinna patrzeć na sytuację nieco szerzej, tyle, że nie wiedziała, czy jest w stanie. Co jeśli znowu go zawiedzie, nie chciała doprowadzać do takich sytuacji, nie chciała, żeby się o nią martwił, bo to nie było zdrowe ani dla niej, ani dla niego.

- Masz rację, powinnam uważać, to nie jest do końca to co miałam na myśli. - Miotała się strasznie w tym co mówiła, ale widocznie sama nie do końca potrafiła odnaleźć się w tym wszystkim.

Nikomu nie mogli ufać, to była chyba najbardziej odpowiednia wersja. Mieli siebie, to powinno im wystarczyć, wiedziała, że tutaj nie ma szans na pomyłkę. Ambroise był jej rodziną, nigdy nie dał jej powodu do zwątpienia w to, że zależy jej przede wszystkim na jej bezpieczeństwie, jej dobrze. Nie ograniczał jej, próbował podsuwać odpowiednie metody, dzięki którym mogła rozwiązywać swoje problemy, działać lepiej. Nikt na całym świecie nie życzył jej lepiej od niego. Miała tego świadomość, nie sądziła bowiem nawet, żeby jej rodzina potrafiła to przewyższyć. Czym mu się odpłacała? Byciem jego utrapieniem.

Jasne, nie zawsze udawało im się od razu dogadać, znaleźć jakieś wspólne rozwiązanie, ale nie zamykali drzwi, kiedy temat nie był do końca wyjaśniony. Potrafili do tego wracać, szukali kolejnych rozwiązań. W tej chwili pojawił się problem, bo nie do końca wiedziała, czy faktycznie istnieje jakieś odpowiednie rozwiązanie. Drogi były dwie, albo byli z nimi, albo przeciwko nim, usilnie próbowała upierać się przy tym, że mogą pozostać neutralni, do wczoraj przynajmniej. Teraz nie do końca wiedziała, czy faktycznie to może przejść, czy jest w ogóle taka możliwość. Byłaby zdecydowanie najodpowiedniejsza, szczególnie teraz, kiedy właściwie dopiero zaczynali uczyć się żyć w tym nowym świecie. Miała wrażenie, że wcale im to nie wychodziło, aż tak źle, jak przypuszczała. Piaskownica okazała się być nie najgorszym miejscem do przeczekania tego wszystkiego. Tyle, czy właściwie mogli spędzić resztę życia na uboczu, w mugolskim miasteczku? Udawać, że ten problem ich nie dotyczy, że nie istnieje, może jakoś udałoby się im przetrwać w ten sposób trochę czasu, ale ile tak właściwie. Nie była tego pewna.

Niczego aktualnie nie była pewna, może jedynie tego, że faktycznie niepotrzebnie namieszała. Tego była świadoma w stuprocentach. Obawiała się, że decyzja, którą podjęła może doprowadzić do rozłamu, który może ich zniszczyć. Nie wybaczyłaby sobie tego, nie dałaby rady znieść myśli, że jest odpowiedzialna za spieprzenie jedynej rzeczy, która miała sens w jej życiu. Nie miała zamiaru brać tego na swoje barki, bo to był ciężar, którego nie mogła udźwignąć.

- Nie próbuje. - Miała przecież świadomość, że to nie miało żadnego sensu, jak nikt inny potrafił ją przejrzeć, dostrzegał jej każde, nawet najdrobniejsze kłamstwo, wyczuwał, gdy próbowała naginać prawdę, to było zbyteczne. Zdawała sobie z tego sprawę. Nie miała jednak pojęcia, jak powinna ugryźć ten problem, który się pojawił. Nie umiała znaleźć rozwiązania. Obawiała się, że faktycznie nie jest w stanie dotrzymać danego mu słowa, że tym razem to ją przerosło.

- Przygotujesz mnie do tego, żebym była sobie w stanie poradzić w każdej sytuacji, powinnam wiedzieć, jak atakować żeby miało to jakiś sens, nie chcę, żeby oni mieli nade mną kontrolę w jakikolwiek sposób. Muszę nauczyć się walczyć, dzięki temu ryzyko, o ile się pojawi będzie mniejsze. - Chciał szczerości, to zamierzała mu ją dać. Nie mogła mu obiecać, że więcej tego nie zrobi, mogła jednak się do tego bardziej odpowiednio przygotować. Wydawał się mieć w tym większe doświadczenie od niej, a przynajmniej tak brzmiał. Ona nie znała się na metodach walki z czarną magią, miał rację co do tego, że w szkole raczej nie nauczyli jej zbyt wiele. Później nie musiała się interesować tą dziedziną, teraz jednak mogło się jej to przydać. - Nie zamierzam angażować się w to bardziej niż do tej pory, nie chcę tego. - Musiała mu wszystko rozjaśnić, pokazać, jak ona właściwie to widzi. - Sam jednak wspomniałeś o tym, że jeden z twoich współpracowników był jednym z nich, lepiej przygotować się na każdą ewentualność. - Miała nadzieję, że jej argumenty do niego dotrą, że wreszcie uda im się porozumieć, na tym przede wszystkim jej zależało.

- Nie chę ponownie cię zawieść, zresztą jeśli będziesz miał pewność, że jestem w stanie chociaż trochę się przed tym bronić, to nie będziesz musiał się, aż tak o mnie martwić. - Starała się podejść do sprawy najprościej jak się dało. Nie zamierzała wychylać się przed szereg, nie zamierzała robić tego nigdy, ale musiała być gotowa na każdą ewentualność, bo jak widać do ataków mogło dojść w każdej chwili.

- W związku z tym, zastanawiałam się nad tym, czy nie łatwiej byłoby ci się pozbyć problemu, nadal, chociaż bardzo bym tego nie chciała, Roise, wiesz, że mi na tobie zależy, kurwa mać, kocham cię, ale czasem nie jestem w stanie zapanować nad pewnymi odruchami. - Pojawiały się i znikały zupełnie znienacka, starała się z tym walczyć, ale nie zawsze się jej udawało, czasem jej porywczy charakter przejmował władzę nad wszystkim innym.

Zwątpienie, które widziała w jego postawie ją przerażało, chyba jeszcze nigdy nie wyglądało to w ten sposób, a przecież naprawdę wiele razem przeżyli. Nie sądziła, że szybko uda jej się odbudować zaufanie, które straciła, nie łudziła się, że było inaczej. Nie patrzył na nią znowu, widziała, że toczył jakąś wewnętrzną walkę, ale nie dzielił się z nią tym. Nie mówił jej wszystkiego, nie pokazywał jej wszystkich swoich emocji. To ją martwiło.

- Oczekuję, że również będziesz ze mną szczery, całkowicie szczery. - Mieli za sobą wiele takich rozmów, a znowu wrócili do samego początku, zdecydowanie wszystko się sypnęło, chociaż jeszcze wczoraj rano życie wydawało się nie być szczególnie skomplikowane, mimo trwającej wojny. Jakoś sobie z tym radzili, jeden nieprzemyślany ruch wystarczył, aby zachwiać ich światem.

Nie spodziewała się, że mogła go skrzywdzić na tyle, że doprowadziła go do łez, nie widziała teraz jego twarzy, więc nie zdawała sobie sprawy z tego, jak bardzo źle się to potoczyło.

Wydawało jej się, że nie ma lepszej opcji, jeśli chodzi o podobne próby. Ambroise był przecież też uzdrowicielem, gdyby przypadkiem coś się jej stało podczas ich ewentualnego treningu, to mógłby jej od razu pomóc. Może to nie była jego specjalność, w końcu zajmował się przede wszystkim zatruciami, ale nie sądziła, by ktoś z grona jej bliskich, zaufanych osób miał ku temu większe predyspozycje od niego. Wydawał się jej być idealny do tego, aby w tym jej pomóc. Jak widać nie zamierzał jej jednak wcale tego ułatwiać. Odmówił jej, bez zawahania, tak po prostu.

Westchnęła jedynie ciężko i zacisnęła mocniej dłonie na pościeli. Powinna się była tego spodziewać. Nie do końca rozumiała z czego wynika ta odmowa, bo sam pomysł wydawał się jej być całkiem rozsądny. Naprawdę szukała najlepszych rozwiązań, jak widać to nie było jednym z nich skoro tak szybko odrzucił ten pomysł.

- Skoro tak uważasz. - Nie kryła rozczarowania w swoim głosie. Nie chciała szukać kogoś innego, kiedy miała najlepszą możliwość pod ręką. Szkoda, że nie chciał się w to zaangażować.

Nie zdawała sobie sprawy z tego, co się wczoraj wydarzyło, bo była otumaniona, praktycznie nic do niej nie docierało, nie widziała, w jaki sposób walczył. Może gdyby ją o tym poinformował, to by nieco rozjaśniło jej myśli jednak tego nie zrobił. Milczał w tym temacie. Nie dzielił się z nią wszystkim. Czuła, że znowu zaczynają pojawiać się niedopowiedzenia, które kiedyś, dawno temu potrafiły bardzo szkodzić ich relacji. Obawiała się, że to może się powtórzyć, że znowu wrócą do punktu wyjścia. Jasne, sytuacja była bardzo niewygodna, może miała wobec niego zbyt duże oczekiwania, sądziła jednak, że są do ogarnięcia.

- To znajdź lepszy sposób, bo ja aktualnie nie potrafię tego zrobić. - Musiała mieć pewność, że sytuacja jak ta wczorajsza się nigdy więcej nie powtórzy, najłatwiej było zapobiegać, musiała więc przygotować się na to, że to może się powtórzyć. Nie łaziła po Londynie i nie szukała fanatyków Lorda Voldemorta, to oni pojawiali się w jej życiu. Na pewno zdarzy się to po raz kolejny. Wolała więc przygotować się na taką ewentualność, musiała mieć pewność, że będzie w stanie się im przeciwstawić.

To nie tak, że nie czuła się silna, gotowa do walki, wiedziała jednak, że jej dotychczasowe metody mogą na nich nie zadziałać. Nie łaziła też ciągle z kuszą w ręku. Jej sposób walki był dostosowany do mierzenia się z zupełnie innymi przeciwnikami. Nie była słaba, tylko musiała zyskać trochę doświadczenia, a wtedy bez problemu powinna sobie poradzić. Wierzyła w to, że jest wystarczająco bystra, aby się tego nauczyć.

- Skoro uciekli, to pewnie wrócą. - Nie wierzyła w cuda. To nie była opcja którą ona by wybrała. Sytuacja była może dynamiczna i nie pozwoliła Ambroisowi regagować inaczej, ale to, że oni uciekli powodowało, że na pewno wrócą. Miała nadzieję jednak, że nie zapamiętali z kim przyszło im walczyć, nie chciała być z tym łączona. To była kolejna rzecz o którą powinna się zatroszczyć, dosyć trudna do realizacji, być może stwierdzą, że pojawili się w złym miejsce i w złym czasie i przez to stawiali opór. Wolałaby, aby nikt nie myślał o tym, że wybrała jakąś stronę. Musiała mieć na uwadze bezpieczeństwo całej swojej rodziny, przede wszystkim Roisa, ale nie był jedyną osobą o którą się martwiła. To mogło przynieść zdecydowanie większe problemy.

- Jak sobie życzysz. - Stwierdziła jedynie fakt, który zauważyła, juz kiedys to zrobiła, pamiętała, że również próbował sugerować jej, że wcale tak nie jest. Nie mogła się jednak oszukiwać. To było problematyczne, jej nie do końca przemyślane odruchy, mogły przynieść wiele złego. BYł to ubytek, który nie miała pojęcia właściwie skąd wynikał. Gdyby miała choć odrobinę zdrowego rozsądku, to by stamtąd po prostu zniknęła, ale nie miała, wolała walczyć w nierównym starciu.

Najwyraźniej wyjątkowo znaleźli sporo tematów, które postanowili przemilczeć. Skoro nie chciał o tym rozmawiac, nie zamierzała go do tego zmuszać, tyle, że nie do końca jej się to podobało. Nie był to jednak moment, w którym znalazłaby sobie siłę aby z tym walczyć, poddała się. Była zmęczona, marzyła jedynie o tym, żeby stąd wyjść i wrócić do normalności. Tyle, czy właściwie było to możliwe po tym, co się wczoraj wydarzyło? Nie do końca, wiedziała, że nie. Pojawiła się rysa na ich idealnym życiu, której pewnie tak łatwo się nie pozbędą. W tym wszystkim jedynym pozytywem było to, że nie zamierzał jej przez to przekreślić, jedyne, drobne światełko nadziei na to, że może faktycznie wszystko się jeszcze ułoży.

Wojna trochę skomplikowała jej wizję przyszłości, miała wrażenie, że teraz nie mogą patrzeć w nią jak wcześniej, bo nic nie było pewne. Skąd mogła wiedzieć, że nie znajdą się kiedyś zupełnie przypadkiem w jakimś miejscu, z którego nie będzie już powrotu.

Nie mogli mieć pewności, że są bezpieczni, również nie do końca wyobrażała sobie, że mogliby trzymać się całkowicie z dala od tego wszystkiego. Nie dało się żyć w ten sposób.

Pozwoliła sobie w końcu opaść na łóżko. Najwyraźniej potrzebowali potrzeby od tej wymiany zdań, może dobrze in ona zrobi. Przymknęła oczy, próbowała sobie ułożyć wszystko w głowie, chociaż miała wrażenie, że nie do końca jest co układać.

Nie miała innego wyjścia, jak zaakceptować jego zdanie. Nie mogła go zmusić do tego, aby udzielał jej lekcji. To było ponad nią. Podjął decyzję - musiała się z nią oswoić. Nie do końca jej się to podobało, co pewnie mógł zauważyć w wyrazie jej twarzy, ale to by było na tyle. Nie naciskała. Pewnie miał swoje powody, o których nie chciał jej mówić, tyle. Znajdzie jakieś inne wyjście, poszuka wśród swoich znajomych.

Na pewno nie zamierzała zostawiać tego tematu, musiała się odpowiednio przygotować, bo przecież był to dopiero początek wojny, a już udało jej się oberwać dosyć mocno. Nie mogła sobie pozwolić na kolejne błędy wynikające z jej niewiedzy. To było niedopuszczalne. Yaxleyówna wbrew pozorom naprawdę starała się nie doprowadzać do tego, aby dwa razy popełniać te same błędy, tym bardziej, kiedy mogło ją to kosztować utratę życia.

Bała się czarnej magii, a raczej siły jaka mogła ze sobą nieść. Obawiała się tego, że mogło ją to pochłonąć, jednak w tym momencie zamierzała pokonać ten strach, wiedziała, że jest inna od tych ludzi, którzy chcieli przejąć władzę nad brytyjskim światem czarodziejów. Była ponad to, nigdy nie odczuwała takich potrzeb. Powinna sobie jakoś poradzić z tym, co te umiejętności ze sobą niosły. Nie chciała, żeby strach przed działaniem wykluczył ją z tego wszystkiego.

- Jasne, przecież mamy czas. - Nie spieszyło im się nigdzie, tylko, czy aby na pewno? Skąd mogli wiedzieć, że na dniach sytuacja się nie powtórzy, że znowu nie znajdą się w miejscu, w którym nie powinni, że ktoś nie postanowi zacząć rzucać zaklęciami na ulicy. Tego nie mogli być pewni, już nie. Nie było w tym wszystkim żadnej stałości. Poplecznicy Voldemorta robili to, na co mieli ochotę. Niszczyli ich świat.

- Trzeba. - Spodziewała się, że mogą wrócić, mogli też ją rozpoznać, do tego nie trzeba było mieć szczególnie wielkich, detektywistycznych zdolności. Nie zamierzała się oszukiwać - wyróżniała się nieco na tle innych czarodziejek. Była bardzo mocno charakterystyczna, ktoś na pewno mógł powiązać jej sylwetkę z nazwiskiem. Wolała zakładać najgorsze, niż łudzić się, że mieli w swoich szeregach samych półgłówków. Wolała być gotowa na to, co mogło się jej nie spodobać.

Nie negowała decyzji, którą podjął Ambroise, nie dziwiło ją to, że postanowił zająć się nią. Sama zapewn postąpiłaby w ten sam sposób. Nie mogli jednak zapominać o tym, że oni gdzieś tam się czaili, mogli mieć aktualnie nad nimi przewagę. To ją drażniło. Nie myślała wczoraj o tym, że będzie mogła być z tym powiązana, teraz trochę się tego obawiała, i nie chodziło tylko o nią, a o jej najbliższych, chodziło o niego. Wmieszała go to zupełnie przypadkowo, chociaż zdecydowanie tego nie chciała.

W przyszłości jednak nie powinni dopuszczać do takich sytuacji, oczywiście najlepiej jeśli w ogóle by ich unikali, jednak gdyby doszło do powtórki z rozrywki to wypadałoby mieć pewność, że tamci nie będą mieli możliwości ucieczki. Mieli dwa wyjścia, albo ich zabić, albo łapać, aktualnie było jej obojętne, które mieliby wybrać. Po tym, co zrobili wczoraj z jej umysłem naprawdę było jej wszystko jedno, tym bardziej, że oni na pewno się nad tym nie zastanawiali i wybierali najbardziej brutalne z opcji.

Westchnęła ciężko, gdy usłyszała jego kolejne słowa. Znowu przypominał jej o tym, że go zawiodła. - To zrozumiałe. - Wiedziała do czego zmierza, nie miała zamiaru po raz kolejny popełniać tego błędu, na pewno nie w taki głupi sposób. Jego rady zawsze miały sens, starała się spełniać te wszystkie życzenia, ale tym razem nie wyszło. Nie mogła już tego naprawić, na pewno będzie mierzyła się z konsekwencjami jeszcze przez długi czas. Najważniejsze jednak było to, że póki co jej nie skreślił. Oczywiście nie chciała sprawdzać jego cierpliwości, wydawało jej się, że to co zrobiła wczoraj było wystarczającym ciosem.

Nie znosiła tej ciszy. Milczenie powodowało, że zaczynała się denerwować, wolała, gdy mówił, kiedy dzielił się z nią wszystkimi swoimi przemyśleniami, to było bardzo niewygodne, powodowało domysły, niepewność.

- Nigdzie się nie wybieram. - Póki co nie mogła się stąd ruszyć. Liczyła na to, że kiedy do niej wróci będzie miał jakieś pozytywne wieści, przede wszystkim zależało jej na tym, żeby opuścić to miejsce. Nie znosiła Munga, nie czuła się tu dobrze, teraz będzie jej się kojarzyło z tą rozmową, której nie udało im się skończyć, z dniem kiedy zaczęła zauważać to, że się od siebie oddalili przez jej głupie zachowanie. Miała do siebie ogromny żal, ale to nic nie zmieniało. Nie mogła cofnąć czasu. Cóż, ocaliła może kilka mugolaków, ale co z tego? Nic. Spierdoliła przy okazji coś, co budowali razem przez wiele lat.

- Nie, nie potrzebuję niczego. - Miała ochotę zajarać, ale nie spodziewała się, że mogłaby to zrobić w tym szpitalnym łóżku. Chętnie wyszłaby też na zewnątrz i odetchnęła świeżym powietrzem, ale w tym przypadku była skazana na łaskę uzdrowicieli. Może okaże się, że faktycznie są ją w stanie stąd wypuścić. Zastanawiała się nad tym, jak to będzie kiedy wrócą do domu, czy tam też będzie taka cisza? Wolałaby jej uniknąć. Nie marzyła o niczym więcej, tylko o tym, żeby położyć się w cih wspólnym łóżku, przytulić do niego i przespać ten niewygodny czas, nie do końca wiedziała, czy będzie to możliwe.

Kiedy na nią spojrzał zauważyła jego zaczerwienione oczy, poczuła jeszcze większy ciężar na piersiach, był to dowód na to, jak bardzo go zawiodła i było jej z tego powodu naprawdę przykro, zacisnęła usta i ugryzła od wewnątrz swój policzek. Naprawdę był to jeden z gorszych dni w jej życiu.