- Nie musiałam, ale może powinnam. - Miała na myśli to, że może powinna jednak nieco poszerzyć swój zestaw umiejętności, bo jak widać te, które wydawały się być wystarczające aktualnie wcale mogły nie być odpowiednimi. Gdyby wcześniej się zainteresowała innymi dziedzinami związanymi z polowaniami, to aktualnie mogłoby się im przydać podczas trwającej wojny. To w sumie nie było takie głupie, mogłaby podejrzeć pracę kilku znajomych, żeby zobaczyć z czym to się jadło. Szkoda, że nie robiła tego wcześniej, bo mogłaby byc aktualnie już ekspertem w tej dziedzinie, a tak to nie do końca nawet wiedziała od czego zacząć. Nie do końca jej się to podobało, była nawet na siebie trochę zła, że do tej pory była taką ignorantką. Jak wiadomo jednak mądry czarodziej po szkodzie. Ona zdecydowanie zawsze wybierała te bardziej bezpośrednie techniki walki, w dużej mierze w przeciwieństwie do większości czarodziejów wybierała proste metody, broń, siłę fizyczną, a nie magię i rytuały. To mogło być jej słabością, bo przychodziło im się mierzyć aktualnie ze zdecydowanie silniejszymi przeciwnikami od magicznych bestii z którymi była przyzwyczajona walczyć.

- Akurat odwagi nigdy mi nie brakowało. - Tak, to była jedna z tych cech, którą zawsze w sobie miała. Często można było nazywać to nawet brawurą, a nie po prostu odwagą. Była pewna swoich umiejętności, nie zastanawiała się nad konsekwencjami, jakie mogły przynosić jej zachowania, ryzykowała. Nie bez powodu przecież należała do Gryffindoru, tiara umieściła ją tam bo widziała w niej właśnie tę cechę. Gryfońską głupotę, odwagę, jak zwał tak zwał.

- W takim wypadku doceniam, że nie pokazujesz swojego zniecierpliwienia, tylko tak dzielnie nad tym wszystkim pracujesz. - Wiedziała, to znaczy spodziewała się z czego to wynikało. Zostali postawieni pod ścianą, nie mieli za bardzo innego wyboru. Musieli dbać o swoje bezpieczeństwo, interesować się tematami, które kiedyś nieszczególnie ich interesowały. Tak, to miało niestety sens. Nadeszły bardzo wątpliwe czasy, podczas których wypadało, aby potrafili o siebie zadbać. Mniej lub bardziej skutecznie. Najważniejsze jednak, że próbowali to wszystko przetrwać. Zaciskali zęby i robili to, co wydawało się słuszne.

Zdawała sobie sprawę, że to ich miejsce na ziemi nie było jeszcze jakoś mocno dopracowane pod względem bezpieczeństwa, jednak na pewno z czasem będzie się to zmieniało. Wprowadzali zmiany, szukali nowych sposobów, aby zrobić ich dom twierdzą, no może nie do końca twierdzą, chociaż kto wie, czy kiedyś faktycznie się tym nie stanie. Powoli, małymi krokami dopracowywali wszystkie elementy. To miejsce miało całkiem niezły potencjał, tylko nie zakładali, że kiedykolwiek będą musieli, aż tak bardzo dbać o swoje własne bezpieczeństwo, wojna rozpoczęła się dosyć spontanicznie i trwała w najlepsze, nie widać było jej końca, wręcz przeciwnie, Yaxleyówna raczej miała wrażenie, że to był dopiero początek. Musieli mieć pewność, że w przyszłości faktycznie będą mogli spać tu spokojnie, bo kto wiedział, kiedy faktycznie ktoś się nimi zainteresuje. Byli całkiem niezłymi kąskami dla obu stron trwającego konfliktu. Prędzej, czy później ktoś na pewno pojawi się u ich drzwi z propozycją nie do odrzucenia. Wolała tego uniknąć, dlatego też dobrze by było, jakby nie mogli dotrzeć do tych drzwi, to skutecznie ochroniłoby ich przed podjęciem wyboru, którego żadne z nich nie chciało podejmować. Neutralność była wskazana, całkiem przyjemna, mogła gwarantować względny spokój.

Nikt ich tu nie nawiedzał, nawet członkowie rodziny. Ger skutecznie ignorowała pytania o to, gdzie właściwie się podziewa, nie uważała, żeby ktoś musiał mieć jakieś dokładne informacje. Co jakiś czas po prostu pisała do rodziców, że jest bezpieczna, że są bezpieczni, bo oczywiście jej najbliżsi pytali również o Ambroisa. Przywykli do tego, że ich drogi zostały ze sobą spelcione, chociaż nadal nie do końca przyzwyczaili się do tego w jaki sposób żyli. Oczywiście i to robili na własnych zasadach, nikt w to nigdy nie ingerował, bo chyba zdawali sobie sprawę, że nie miało to najmniejszego sensu. Zawsze robili to na co mieli ochotę, nie zważając na nieprzychylne spojrzenia, tak było im dobrze.

Czasem zastanawiała się, czy coś by się zmieniło, gdyby faktycznie przeszli przez te jeszcze bardziej oficjalne formalności, pewnie nie, nie zmieniłaby nic poza nazwiskiem. Nie sądziła, aby taki krok miał jakieś większe znaczenie, no i może mogłaby odwiedzić Roisa w szpitalu, gdyby coś mu się stało, tak właściwie to wydawało jej się, że przeszłoby to i teraz, bo przez niego kojarzyła niektórych pracowników Munga, ktoś na pewno przymknąłby oko zważając na to, że byli widywani u swojego boku od tylu lat. Wszyscy wiedzieli o ich relacji, nie kryli się z tym, to nie było tajemnicą.

- Najlepiej by było, gdyby dzięki tej próbie dotarło do niego, że nie warto podejmować kolejnej. - Ostrzeżenia były dobrą metodą na zapewnienie sobie bezpieczeństwa, no i nie przynosiły bezpośredniej wymiany sił. Całkiem rozsądny wybór, który mógł ich kosztować najmniej. Gdyby doszło do dalszego starcia - cóż, mogliby ucierpieć bardziej, a robili to wszystko przede wszystkim po to, aby mieć nadzieję na wspólną przyszłość. - Jesteśmy gorsi od zwierząt. - Była tego pewna. Stworzenia nie miały sumienia, które powinno w jakiś sposób dawać do myślenia ludziom. Wiedziała jednak, że są osoby, które go nie miały, to było najgorsze. Byli przepełnieni żądzą krwi, chcieli zabijać dla przyjemności. Zwierzęta raczej robiły to z innych pobudek. Ludzie to były zdecydowanie najgorsze z bestii, coraz bardziej to do niej docierało. Byli gotowi przelewać krew praktycznie bez powodu, to było zatrważające. Sama zresztą wiedziała, że byłaby w stanie zabić drugiego człowieka, tyle, że w jej przypadku było to raczej kierowane chęcią obrony najbliższych, tutaj nie miała żadnych granic. Gdyby chodziło o Roisa nie wahałaby się nawet sekundy, byłaby w stanie dla niego zabijać, tak, byleby mieć pewność, że będzie bezpieczny.

- Nie mogłabym do tego podchodzić inaczej. - Zresztą Yaxleyówna nigdy nie należała do szczególnie wygodnych osób, takie drobne niedogodności nie były czymś, co przeszkadzałoby jej w jakikolwiek sposób. Mogłaby odrzucić wszystkie niepotrzebne ułatwienia, aby mieć pewność, że będą bezpieczni.

- Wiem, ale pamiętaj o tym, że nie musisz się dla nas poświęcać. - Cóż, Ambroise i tak był dosyć mocno zapracowany, powinien mieć więcej czasu dla siebie. Musiała mu o tym przypominać, bo wykazywał niestety skłonności, które mogłyby go wepchnąć w pracoholizm. Gdy się w coś angażował, to nie było zmiłuj. Robił to całym sobą, jakby nic innego się nie liczyło. Zapominał w tym wszystkim o sobie samym. Nie do końca jej się to podobało, bo powinien o siebie dbać. Właściwie to od tego miał ją, przypominała mu czasem aby odetchnął, chociaż wcale nie tak łatwo było go do tego zmusić, tak, niby nic nie musiał, ale potrafiła go do tego zachęcić w inny sposób. Zbyt wiele razem przeżyli, żeby ignorował jej opinię, to ją cieszyło, bo miała wpływ na to, co się z nim działo. Nie chciała, żeby się przemęczał, bo to mogło przynosić nie do końca mile widziane konsekwencje, musiał o siebie dbać.

- To na pewno nie będą ostatnie słowa. - Tak, była o tym bardzo mocno przekonana i zamierzała się z nim podzielić swoją opinią. Na pewno o to zadba.

- Całkiem nieźle Roise, ale ta odpowiedź mnie nie satysfakcjonuje. - Niewystarczająco, oczywiście, że mogła się po nim spodziewać podobnego odzewu. Najwyraźniej zamierzał faktycznie skończyć to co zaczął, bez względu na panujące na zewnątrz warunki atmosferyczne. Rozumiała to, nie miała zamiaru oczywiście w to ingerować, ale zamierzała zostać tuż obok, żeby mieć pewność, iż się nie wyziębi. Wydawało jej się, że musiał tu spędzić dłuższą chwilę, przynajmniej tak zakładała po tym, jak skostniałe były jego dłonie, które jeszcze chwilę wcześniej dotykała. Na pewno spędził tu już wystarczającą ilość czasu.

- Nie jest trochę chłodno, a kurewsko zimno. - Poprawiła go jeszcze. Ten zacinający wiatr powodował, że odczuwalna temperatura była jeszcze niższa od tej faktycznej. Nie, żeby jej to aktualnie jakoś przeszkadzało, bo przecież była tu ledwie chwilę. Chodziło o niego, miała nadzieję, że to do niego dotrze.

- Brzmi jak idealny poranek. - Dodała w końcu z uśmiechem. Tak, najlepiej, aby ruszyli się w końcu z miejsca, bo to spowoduje, że szybciej znajdą się w domu i w końcu zajmą czymś przyjemniejszym.

Bardzo lubiła te poranki, kiedy byli tutaj razem. Ich praca powodowała, że często się mijali, więc naprawdę chciała w pełni wykorzystać ten dzień.

- Tak, chodźmy, nie ma sensu zwlekać. - Naciągnęła na głowę kaptur swojego płaszcza, żeby wiatr w końcu przestał plątać jej włosy i ruszyła przed siebie, w stronę głazu, który przed chwilą jej pokazał.

- Nie do końca o takie polowanie mi chodziło. - Bardziej o łączenie ich codziennych umiejętności z tym, czym aktualnie się zajmowali. Gdyby posiadała wiedzę mogłaby bez problemu radzić sobie z ludźmi, którzy mieliby chęć zrobić im krzywdę. Nawet nie musiałaby tego robić sama, bo mogliby wpaść w przygotowane przez nią pułapki. To wcale nie było takie głupie rozwiązanie. - Ale to chyba dobry moment na to, aby zainteresować się tematem. - Nie zamierzała odpuszczać, była to dziedzina, w której wiedzę mogła poszczerzyć, pewnie zajmie jej to trochę czasu, ale szkoda było zmarnować potencjał. Oczywiście to nie tak, że teraz zamierzała polować na ludzi, nie, przynajmniej aktualnie tak to nie wyglądało. Kto wie, czy to nie zmieni się w przyszłości.

- Porywczość? - Uniosła brwi i przyglądała mu się dłuższą chwilę. - Nie zgadzam się z tym, zdecydowanie nie, odwaga brzmi lepiej. - Faktycznie trudno było przewidzieć jej wybory, reagowała na wszystko emocjonalnie pod wpływem chwili, nigdy nie była w stanie zapanować w pełni nad tym, co działo się wokół niej, ale wolała unikać określania tego jako porywczości, ono nie brzmiało zbyt pozytywnie. Odwaga wydawała jej się być bardziej odpowiednim nazewnictwem, chociaż wiedziała, że nie do końca nią była. Lubiła się jednak wybielać.

- Oczywiście, nie zamierzam przestawać. - Chociaż nie wydawało jej się, aby jej słowa cokolwiek zmieniały. Roise nie wyglądał, jakby był w pełni zadowolony z tego, co udało mu się stworzyć. Nie miała pojęcia dlaczego wymagał od siebie tak wiele, szczególnie, że przecież robił dużo więcej niż by zakładała. Szukał informacji, testował nowe zaklęcia, rytuały, naprawdę nie dało się dać od siebie więcej, niż on dawał w tej chwili. Nie do końca podobało jej się, że tak wiele od siebie wymagał.

- Zaczynam chyba coraz więcej rozumieć. - Tak, z początku wcale nie było łatwo jej się w tym odnaleźć, teraz może nie znała szczegółów, ale przynajmniej wiedziała do czego zmierzaja. To rozjaśniało jej wizję tego, co właściwie tutaj robił.

Tak właściwie to nie miała pojęcia do czego byłaby w stanie się aktualnie posunąć. Kiedyś pewnie łatwiej byłoby jej określić granice, aktualnie jednak wolała tego nie robić. Nie chciała rzucać słów na wiatr i później udawać, że to nie miało miejsca. Nie mogła przewidzieć, jak zachowa się, gdy będzie przystawiona do ściany. Sytuacje mogły być różne, niestety było jej dane już otworzyć oczy. Tamci nie mieli żadnych granic, ona też nie do końca powinna się kierować moralnością. Nie przejmowali się tym komu odbierali życie, jej też powinno być obojętne to co właściwie zrobi, żeby być bezpieczną, lub ochronić tych, na których jej zależało. Oczywiście nie miała zamiaru się wystawać, biegać między walczącymi czarodziejami, ale nie mogła przewidzieć w jakiej sytuacji może się znaleźć zupełnie przypadkowo. To ją najbardziej martwiło, bo miała świadomość, że jeśli zostanie zmuszona do podejmowania spontanicznych, brutalnych decyzji to na pewno już się nie zawaha. Oni sięgali po magię, która należała do tych najgorszych rodzajów, uważali się za panów życia i śmierci, nie mogła być gorsza, bo to mogło ją wiele kosztować. Nie była w stanie zapłacić największej ceny za to, że nie potrafiła podjąć odpowiedniej decyzji.

Przewróciła oczami, kiedy z jego ust padły jej ulubione słowa. Tak, to prawda, nic nie musiał, już dawno ustalili, że mogli robić to na co mieli ochotę, nic nie musieli. To ich nie dotyczyło. Tyle, że nie do końca uważała za konieczne to, aby angażował się w to, aż tak bardzo. Ona również miała ręce i mogła z nich korzystać, to nie tak, że była zupełnie bezbronna. Potrafiła o siebie zadbać, przynajmniej starała się to robić. Naprawdę nie musiał brać na siebie tego brać.

Miała świadomość, że czasy były wątpliwe, że musieli sobie jakos radzić, ale nie byli, aż takimi pierdołami, żeby się wszystkim przejmować aż nadto. On i ona należeli do tej części społeczeństwa czarodziejów, która potrafiła korzystać z różnych metod, dzięki którym mogli zapewnić sobie bezpieczeństwo. Gdyby doszło do bezpośredniego starcia również by sobie poradzili, szczególnie po tym styczniowym. Geraldine dostała bowiem nauczkę i na pewno nie zamierzała popełnić drugi raz takiego samego błędu. Zdała sobie sprawę z tego, w jaki sposób walczą ich przeciwnicy, otworzyła oczy i zamierzała się do tego dostosować. Przemoc za przemoc, nie było innej drogi. Pogodziła się z tym.

- Jasne, zobaczymy. - Miała w tym przypadku przewagę i była tego świadoma, zresztą to nie było coś w czym chciałaby z nim konkurować. Nie kiedy w grę mogło wchodzić wyziębienie, które mogło przynieść konsekwencje w postaci chociażby przeziębienia. Zdecydowanie wolałaby tego uniknąć. Wiedziała jednak, że był uparty i nie miała w tej chwili za bardzo szans, aby na niego wpłynąć. Musiała się pogodzić z tym, że decyzja została już podjęta, czy jej się to podobało, czy nie. Oczywiście, że zamierzała z nim zostać i mu pomóc, to mogłoby przyspieszyć te działania. Tyle była w stanie zrobić.

- Oszukujesz, wcale nie jest ci przykro. - Dodała jeszcze. Nie miała zamiaru się z nim spierać, pozostawało im jedynie dokończyć to, co zaczął, a później będą mogli zaszyć się w domu. To było tego warte, i świadomość tego, że faktycznie ich dom będzie bezpieczniejszy.

- Bywa chłodniej, ale mam wrażenie, że morze nieco potęguje poczucie zimna. - Ten wiatr był zupełnie inny od tego, który towarzyszył jej w rodzinnym domu. Potrafił docierać niemalże do samych kości, albo po prostu tak się jej wydawało.

Nie zamierzała juz ciągnąć dalej dyskusji na temat warunków atmosferycznych. Podjęli wspólną decyzję o tym, że dokończą teraz to, co zaczął. Nie było już innego wyboru.

Sięgnęła dłonią po woreczek, który wyciągnął w jej kierunku. - Oczywiście, że chcę, chociaż do tego mogę się przydać. - Zadanie, które miała wykonać nie wydawało jej się jakoś szczególnie skomplikowane, powinna sobie poradzić z tym sypanem soli, tak, to na pewno była w stanie zrobić.

Nie miała pojęcia, czy to faktycznie zadziała, zapewne tak, skoro on mówił, że to powinno pomóc to na pewno tak było. Rozpoczęła więc spacer, dokładnie wyznaczając okrąg z soli, którą jej wręczył. Była precyzyjna, wiedziała bowiem, że to może mieć znaczenie, nie chciała też wykonywać tego na odpierdol, racze przeciwnie. Miała zrobić wszystko, co w jej mocy, aby ten okrąg był idealnym okręgiem.

Jako, że niemalże od razu przeszła do rzeczy mógł zrozumieć jej odpowiedź na pytanie, które jej zadał. Nie potrzebowała wiedzieć nic więcej, skupiona była aktualnie na tej, pojedynczej czynności. Tak jak sugerował - wyciszyła się i myślała tylko wyłącznie o tym, że robi to po to, aby ich dom był bezpieczny. Wiedziała, że to było dość istotne podczas rytuałów ochronnych, chociaż tak naprawdę nigdy żadnych podobnych nie odprawiała, to był jej pierwszy raz. Może niezbyt dobrze się składało, że przyszło jej testować podobne czynności akurat w ich własnym miejscu zamieszkania, ale czy to właściwie coś zmieniało? Może trochę. Naprawdę zależało jej na tym, aby udało im się osiągnąć cel, szczególnie, że Ambroise naprawdę mocno się w to zaangażował.

Bez słowa więc, później już zupełnie mechaniczne szła przed siebie i tworzyła okrąg z soli. Zajęło jej to dłuższą chwilę, aczkolwiek udało jej się skończyć. Dopiero wtedy uniosła wzrok i na niego spojrzała, nadal bez słowa, ale mógł wyczytać z jej twarzy pytanie o to, co właściwie teraz powinna zrobić.

To nie tak, że zamierzała iść przed siebie jak taran. Po prostu rozważała różne opcje, akurat ta wydawała się jej być słuszna, dlatego chciała nieco bardziej zainteresować się tematem. To mogło im się przydać, powinien to wiedzieć. Ona także chciała mieć swój wkład w to, aby zapewnić im bezpieczeństwo. To była metoda po którą mogła sięgnąć, znajdowała się na wyciągnięcie ręki. Nie widziała w tym nic złego. Czasy były wątpliwe, za to jej wybory powinny być bardziej stanowcze. Docierało to do niej od jakiegoś czasu. Nie widziała w tym nic złego. Ona również powinna się angażować w to wszystko, w sposób w jaki potrafiła. Może jeszcze nie miała tej wiedzy, ale nic nie stawało na przeszkodzie, aby uzupełniła swoje braki. Znała wielu różnych łowców, jednym ufała mniej, innym bardziej, na pewno znalazłby się ktoś, kto zechciałby jej poświęcić nieco czasu i nauczyć tego, czego potrzebowała, nie miała ku temu najdrobniejszych wątpliwości. Szczególnie, że była jedyną córką przewodniczącego klubu myśliwskiego. Zresztą poszłaby po prostu do ojca, ten na pewno nakierowałby ją do odpowiedniej osoby, najbardziej zaufanej, to było chyba najlepsze wyjście. Nie miała problemu z tym, aby korzystać z jego znajomości, gdy przychodziło o sytuacje związane z jej ewentualną przyszłością. Przeciwnie, wtedy bardzo chętnie korzystała ze swoich koneksji. Wiedziała, że nie jest jedyną osobą, która postępuje w ten sposób, w ich świecie takie znajomości były bezcenne. - Mhm. - Mruknęła jedynie w odpowiedzi, bo nie chciała teraz dyskutować o tym, w jakim kierunku powinna zmierzać. Wiedziała swoje, i widziała wiele, co tylko przemawiało za tym, żeby faktycznie się na to zdecydować.

Nie miałaby problemu z tym, aby odebrać życie. Przynajmniej tak się jej wydawało, nie jeśli miało to być zrobione w jakiejś słusznej sprawie, wiadomo, że to był dość kontrowersyjny temat, bo każdy miał zawsze swoją rację, zależy która strona by na to spoglądała, chociaż czy właściwie chodziło o strony? Nie do końca. Nie zawahałaby się zaatakować jednej, czy drugiej, gdyby chodziło o ochronę jej najbliższych, gdyby chodziło o bezpieczeństwo Roisa. Było to trochę przerażające, ale nie tak bardzo jak sama wizja jej życia bez niego.

Skrzywiła się nieco, kiedy zaczął wymieniać te wszystkie synonimy. Nie miała właściwie jak z nimi dyskutować. - Nie spodziewałam się, że jesteś w stanie rzucać takimi epitetami z rękawa. - Tak, zdecydowanie nie spodziewała się tego po nim. Zdecydowanie chciał jej dokopać. Mimo wszystko nadal uważała odwagę za słowo, które najlepiej opisywało to, co się w niej kryło. Nie zaakceptowała nic z tego, co jej podrzucił.

- SŁUCHAM? - Już miała sobie oprzeć ręce na biodrach i posłać mu piorunujące spojrzenie, takie które potrafiło zabijać, tyle, że nie zdążyła tego zrobić. Oberwała śniegiem. No tego to się nie spodziewała.

Jedyne na co było ją w tej chwili stać, to było głośne prychnięcie. Pięknie ją tutaj opisywał, nie ma co. - Może i jestem największą łajzą i szelmą, ale twoją, musisz jakoś z tym żyć. - Zmarszczyła nos i wpatrywała się w niego dłuższą chwilę. Miała sporo szczęścia, że trafiła akurat na niego. Tak, to było niezaprzeczalne. Nie wierzyła w to, że na świecie istniał ktoś inny, kto byłby w stanie zaakceptować te jej wszystkie wady. Zdawała sobie sprawę, że wcale nie było łatwo z nią żyć. Zdecydowanie wręcz przeciwnie, ale miała jego, który radził sobie z tym wyzwaniem.

Wiedziała, że tylko się z nią przedrzeźnia, chociaż nieco w tym wszystkim było prawdy, na szczęście niezbyt bolesnej, bo miała świadomość o tym, że faktycznie taka była. Rozmowa jednak przeszła na lżejszy tor, co jej odpowiadało. Ostatnio sporo czasu spędzali na rozmowach o trwającej sytuacji, dobrze było czasem, chociaż na chwilę wrócić do normalności, jakby nic złego nie działo się wokół.

Zdawała sobie sprawę, że musieli być czujniejsi, dbać o detale, aczkolwiek to wcale nie była droga, którą podążałaby, gdyby nie miała go u swojego boku. Wiedziała o tym. Nie miała w zwyczaju zaszywać się z dala od problemu i udawać, że on nie istnieje, on zresztą też. Próbowali przeczekać ten początek wojny, jakoś odnaleźć się w tym wszystkim, ale nie będzie to trwało wiecznie. Nie mogli zamieszkać tutaj na zawsze, być może to miejsce było malownicze, miało swój urok, jednak to nie do końca było to, co mogłoby ją utrzymać na stałe w jednym miejscu. Prędzej, czy później zacznie jej brakować tego, co kiedyś miała. Nie zdawała sobie sprawy jak długo będą tutaj pomieszkiwać, ale miała świadomość, że było to tylko chwilowe. Kiedyś porzucą tą kryjówkę i wrócą na stare śmieci. Może już niedługo się nieco uspokoi. Póki co nie brakowało jej jeszcze zgiełku Londynu, ale była to tylko kwestia czasu. Nie była osobą, która zbyt długo potrafiła trzymać się na uboczu, nie była do tego stworzona, zresztą Roise też nie. Na szczęście to było tylko tymczasowe, aż w końcu sobie wszystko ułożą.

Po raz kolejny ją zaskoczył. Mógł dostrzec błysk w jej oczach, który miał zwiastować jakąś na pewno bardzo elokwentną wypowiedź, którą zamierzała skierować ku niemu, tyle, że nie zdążyła. Efektywnie zamknął jej usta pocałunkiem. Tak, nie było chyba na nią lepszej metody, ta zawsze działała. Stuprocentowa skuteczność. Ambroise bardzo dobrze zdawał sobie z tego sprawę. Przyjemne ciepło rozeszło się po jej ciele, kiedy zbliżył swoje usta do jej. Raptownie przestała odczuwać ten nadmorski chłód. Jak mógłby ją wypełniać, gdy jej serce dosłownie się topiło? Uczucia, które żywiła do mężczyzny stojącego przed nią wydawały się być z każdym dniem jeszcze bardziej silne, nie miała pojęcia, jak to robił, ale nie mogła zaprzeczyć, że faktycznie to działało.

- Póki co, chyba nie mam żadnych pytań, pewnie pojawią się w trakcie. - Rzuciła jeszcze cicho, kiedy w końcu się od niego odsunęła. Mogli przejść do rzeczy, zająć się tym, co musiało zostać dokończone.

Nigdy specjalnie nie interesowała jej teoria. Nie miała cierpliwości do czytania zagmatwanych opisów. Wolała uczuć się poprzez praktykę. To przychodziło jej prościej. Dlatego nie zamierzała teraz zadawać pytań, jeśli coś ją zastanowi to na pewno poruszy ten temat. Wolała jednak skupić się na działaniu - jak zawsze. Tak było prościej, nie musiała zresztą rozumieć wszystkiego, co działo się wokół niej, grunt, że miało przynieść jakiś efekt. Tak, to liczyło się najbardziej.

- Czasami, tak, na pewno. To nie jest jeden z tych momentów, nieprawdaż? - Nie musiała o to pytać, była przekonana, że właśnie tak jest. Nie wyglądał, jakby było mu przykro, wcale.

Postanowił sobie, że to dokończy i nie było innej możliwości, chociażby ręce miały mu skostnieć, a twarz stać się lodowata niczym kostka lodu. Nie chciał porzucić tego zajęcia, póki nie będzie miał pewności, że zajął się wszystkim. Czasem trochę mu zazdrościła tego, że doprowadzał wszystko do końca. Jeśli coś sobie założył, to nie było szansy, aby z tym dyskutować. No, czasem udawało jej się go jakoś przekonać do zmiany zdania, ale nie zdarzało się to zbyt często.

Przeziębienie nie było dla niego wymówką. Szczególnie, że potrafił się leczyć i zdawała sobie sprawę, że mieli w domu naprawdę spory zapas eliksirów, które mogły szybko postawić go na nogi. Większość osób mogła im pozazdrościć tych zasobów, na pewno niewielu czarodziejów miało, aż takie duże zaplecze. Nie dało się ukryć, że wynikało to z tego, czym się zajmowali. To na pewno ułatwiało sporo spraw.

Nie było więc sensu ciągnąć tego tematu, nie przemówi mu do rozumu, zresztą co mogło się stać? Najwyżej na własne życzenie zostanie tutaj uziemiony na kilka dni. To też była jakaś opcja. Na pewno nie zostawi go na pastwę losu, nawet jeśli nie życzył sobie jej pomocy to znajdowała się obok, zawsze gotowa go wesprzeć. Nie do końca jej się podobało to, że czasem bywał bardzo uparty i nie pozwalał sobie pomóc, ale do tego też musiała przywyknąć. To była loteria, przynajmniej częściowo, ale wiedziała, czego powinna się spodziewać. To nie byłaby jego pierwsza choroba w tym miejscu.

- Możesz o mnie powiedzieć naprawdę wiele, ale nie to, że jestem skromna. - Westchnęła jeszcze cicho. Po prostu wiedziała, że w tym co aktualnie robił za bardzo mogła mu się nie przydać. Nie znała się na tych wszystkich rytuałach i zaklęciach. W innych przypadkach, w dziedzinach w których się znała chętnie wspominała o swoim doświadczeniu. Nie miała z tym najmniejszego kłopotu, była świadoma swoich zalet, ale również i wad. Cóż, nie była skromną osobą, po prostu w tym przypadku wiedziała, gdzie dokładnie jest jej miejsce w szeregu, była raczej tylko i wyłącznie wsparciem, tłem, on grał pierwsze skrzypce podczas tworzenia tych zabezpieczeń, nie zamierzała mu tego odmawiać.

Wpatrywała się w niego dłuższą chwilę, nie odrywała wzroku nawet na chwilę, ciekawa tego, co robi. Nie przeszkadzała mu jednak, czekała w milczeniu. Nie miała pojęcia, czy uda im się osiągnąć założony cel (tak naprawdę nie wiedziała, jak powinny wyglądać efekty), ale stała w miejscu, żeby przypadkiem nie zrujnować tego wszystkiego, co tutaj tworzył.

Może i była narwana, ale czasami potrafiła panować nad swoim zachowaniem, to był jeden z takich momentów. Kaptur zsunął jej się z głowy i delikatny wiatr ponownie zaczął plątać jej włosy.

Nie do końca rozumiała, co Roise mamrocze pod nosem. Nie słyszała go zbyt dokładnie, ale wiedziała, że wie co robi, tak, przygotował się do tego wszystkiego, o czym świadczyć mogła też kartka, którą trzymał w dłoniach.

Pozostawało czekać na to, co się wydarzy. Yaxleyówna uważnie obserwowała otoczenie, aby niczego nie przegapić. W końcu skończył swoją inkantację, a nad nimi mrygnęło jasnoniebieskie światło, które po chwili zgasło, albo jej się wydawało, albo widziała kopułę nad okręgiem, który wysypała z soli. Zmrużyła oczy, wpatrywała się dłuższą chwilę, aż przeniosła wzrok na swojego ukochanego.

- Albo mi się wydaje, albo to działa? - W sumie wcale nie była tego taka pewna, stąd to zawahanie w jej głosie. Musiała zaczekać na opinię eksperta.

Póki co właściwie jeszcze sama nie do końca wiedziała, jak ugryzie temat, ale pojawiła się iskra, która zachęcała ją do działania. Lubiła takie momenty, mogła z nich wynosić to, co najlepsze. Miała zamiar podejść do sprawy rozsądanie, podpytać, najlepiej najbliższych, a dopiero później działać. To mogło przynieść im sporo korzyści, chętnie rozwijała te umiejętności, które faktycznie mogły się im na coś przydać. Tutaj widziała dosyć sporo możliwych zastosowań, więc na pewno zajmie się tym tematem. Zresztą na pewno dobrze jej zrobi aktualnie zafiksowanie się na czymś konkretnym, będzie mogła od siebie odsunąć te wszystkie nieprzyjemne myśli, które zaczynały ją gnębić. To było bardzo dobre rozwiązanie.

Na to już było trochę za późno, bo Yaxleyówna wiele lat temu wsiąknęła w towarzystwo łowców. Należała do niego, miała świadomość, że nie wzbudzali oni zbyt pozytywnych emocji, ale udało jej się z biegiem czasu nawet zyskać ich szacunek. Z początku spoglądali na nią dość niepewnie, jak na jedną z rozpieszczonych dziewcząt, która nie do końca wiedziała, czego chce od życia. Dosyć szybko jednak udowodniła im, że się mylą. Nie bez powodu ojciec od lat dbał o to, aby faktycznie znała się na rzeczy, widział w niej potencjał, a ona robiła wszystko, aby był z niej faktycznie dumny, zresztą naprawdę kochała to co robiła, nie widziała dla siebie żadnej innej drogi. Próbowała zresztą nawet pracy w ministerstwie, którą bardzo szybko porzuciła, to nie była jej bajka.

Wiedziała, że Ambroise miał powody, aby kwestionować ten pomysł. Nie wykazała się ostatnio zbyt wielkim rozsądkiem, ale nie skreślał jej. To było dla niej ważne. Na pewno zamierzała mu pokazać, że wróciła na dobre tory, nie chciała po raz kolejny nadszarpywać jego zaufania. Musieli wrócić do tego, co mieli jeszcze jakiś miesiąc temu. Powoli próbowała to odbudować, nie chciała popełniać kolejnych błędów, bo mogło ich to kosztować zbyt wiele. Zdecydowanie wolała, żeby wszystko im się układało, tak jak było do tej pory. Nie mogła dopuścić do tego, aby to, co zbudowali runęło.

To zresztą miało im pomóc, tylko dlatego zamierzała się tym zająć. Musieli szukać jak największej ilości możliwości, sposobów, które mogły pomóc im się odnaleźć w świecie, w którym przyszło im żyć, nie do końca znajomym i zdecydowanie mniej przyjaźnie nastawionym.

Wyczytała wszystko co miał jej do powiedzenia na ten temat z jego spojrzenia oraz tego kiwnięcia głową. Zresztą była z nim szczera, nie ukrywała, że zamierza się tym zająć, więc wiedziała, że musiało to być zrobione w odpowiedni sposób. Nie mogła już więcej ryzykować, to musiało zostać za nią. Na pewno zamierzała się tym zająć jak najbardziej właściwie, bez kolejnych przebojów związanych z jej nieodpowiedzialnością.

- Doceniam to, naprawdę... - Westchnęła jeszcze ciężko, bo szkoda, że akurat okazywał to właśnie w tej sytuacji. Dobrze jednak, że nieco odeszli od tych przygnębiających tematów i zaczęli rozmawiać w lżejszym tonie. To zdecydowanie im się przydało. Nie mogli wiecznie myśleć o tych nieprzyjemnych sprawach.

Ona sama raczej rzadko kiedy skłaniała się do wyszukanych słów. Nie była dobrym mówcą, miała tego świadomość. Kiedy mówiła robiła to raczej w sposób dosadny, nieszczególnie barwny i pełen wymyślnych epitetów. Nie miała czasu, żeby zastanawiać się nad słowami, które padały z jej ust. Robiła to raczej automatycznie, nim zdążyła wszystko dokładnie przemyśleć. Często żałowała, że nie ugryzła się w język, bo to, co miała do powiedzenia nie do końca brzmiało tak jak powinno.

- Możesz powtórzyć tę część o tym, że doskonale się ci się z tym żyje? - Rzuciła jeszcze rozbawiona tą sytuacją. Niby nie potrzebowała ponownych zapewnień, ale skoro już się skłonił do tego, aby mówić o tym tak otwarcie... to cóż, zresztą zamierzała zapamiętać te słowa i wyciągnąć je w momencie, w którym będzie się tego najmniej spodziewał. Tak, na pewno wykorzysta je w przyszłości, uczyła się w końcu od najlepszego w tej dziedzinie. Oby tylko kiedyś uczeń nie przerósł mistrza.

Zatęskniła za wiosną. Wtedy spędzali godziny na plaży, zajęci tylko i wyłącznie sobą. Dzisiaj nie mogli sobie pozwolić na zbyt wiele zapomnienia, a szkoda, bardzo chętnie tkwiłaby w tym uścisku, całowała go do utraty tchu. Szkoda, że aktualnie raczej nie było widać rychłej nadziei na szybkie pojawienie się tej przyjemniejszej pory roku. Jeszcze będzie przepięknie, tak, tego się trzymała. Udało im sie ukraść jednak chociaż drobną chwilę w której mogli się zatracić.

Nie do końca wiedziała co knuje, ale dostrzegła to w jego oczach. Zwróciła uwagę na ten uśmiech, tyle, że nie miała pojęcia, co chciał jej przekazać, a może właśnie nie chciał. Przeszywała go spojrzeniem próbując rozgryźć o co może mu chodzić, jednak się poddała. Może uchyli jej rąbka tajemnicy, zawsze to robił, prędzej lub nieco później. Nie mieli przed sobą przecież tajemnic.

Dotyk jego ust pozostawił na wychłodzonej dłoni przyjemne ciepło. Nie mogła się doczekać momentu, w którym wrócą do domu i zajmą się tymi bardziej przyjemnymi czynnościami, póki co jednak wypadało się skupić na tym, co powinni dokończyć. Nagroda miała wynagrodzić to oczekiwanie.

- Spróbuję, aczkolwiek nie mogę obiecać, że je zapamiętam, sam wiesz, jak to ze mną jest. - Tak miała bardzo dobrą pamięć, tyle, że krótką. To nie tak, że te pytania zniknęłyby z jej głowy na dobre, ale pewnie wróciłby do niej w najmniej oczekiwanym momencie, w którym lepiej byłoby ich nie zadawać. Tak już to u niej wyglądało.

Uśmiechnęła się do siebie, kiedy usłyszała ten charakterystyczny akcent w słowach, które wypowiedział. Nie zdarzało mu się to często przy innych, ale przy niej wydawał się zapominać. Zresztą tak jak ona, dosyć często wpadała w ten swój słowotok, kiedy nie do końca panowała nad sposobem w jaki mówi. Nie każdy mógł ją wtedy zrozumieć, ale on nigdy nie miewał z tym problemu, najwyraźniej przyzwyczaił się do tego i rozumiał ją nawet wtedy. Cóż, nie wzięło się to znikąd, w końcu spędzali ze sobą naprawdę wiele czasu, byli dla siebie stworzeni, tak właściwie to słowa nie były im potrzebne do komunikacji.

- Jest w tym trochę twojej winy, a może zasługi? - Tak, zdecydowanie to była ta druga opcja. Ambroise spowodował, że naprawdę wierzyła w siebie i swoje umiejętności. Nauczyła się je doceniać, przestała być skromna, wręcz przeciwnie nauczyła się być dumna z tego, co potrafiła. Miała świadomość, że nie jest biegła w każdej dziedzinie, ale to nie zmieniało faktu, że w niektórych z nich była naprawdę wyśmienita. Nie uważała tego za coś złego. Nie było ludzi idealnych, takich którzy potrafili robić wszystko, czego się tylko dotknęli. To nie było możliwe. Fałszywa skromność nie była tutaj więc wskazana, nie po tym, jak przez tyle lat powtarzał jej te wszystkie komplementy.

Oczywiście, że wybrała opcję, w której mogła się zaagnażować w jego działania. Nie zamierzała bezczynnie przyglądać się temu, jak sam się wszystkim zajmował. Mogła mu pomóc chociaż w tych czynnościach, które nie potrzebowały jakiejś tajemnej wiedzy. Wcale nie uważała tego za coś gorszego, przyjemność sprawiało jej to, że chociaż w ten sposób mogła dorzucić coś od siebie. Przy okazji dzięki temu Roise skończy szybciej to, czym się tutaj zajmował, a to była naprawdę spora zaleta. Jeszcze chwila, moment, a będą mogli wrócić do domu. Rozgrzać się, spędzić przyjemnie dalszą część poranka. Ta sytuacja była pełna zalet.

- Nie chyba, a na pewno, coś się wydarzyło, więc to musi działać. - Skoro i on i ona widzieli to chwilowe światło, które się nad nimi pojawiło, to faktycznie te jego czary musiały przynieść jakiś efekt. Nie mogło być inaczej. Cóż, jak zawsze pokazał, że jeśli się uprze to nie było dla niego rzeczy nie do przeskoczenia. Była z niego strasznie dumna i zazdrościła mu w tej chwili tego zawizięcia, bo okazało się to być całkiem skuteczne.

- Jasne, mogę zebrać świece. - Ledwie się odezwała już ruszyła przed siebie, aby czynić swoją powinność. Była już mniej skupiona na tej czynności, bo aktualnie nic nie mogła popsuć. Zbierała je jedna za drugą, tak, aby nie przegapić żadnej z nich.

Przystanęła wreszcie i spojrzała na Ambroisa, próbowała zorientować się, czy wykonał swoją część zadania. - Pomóc ci? Czy kończysz? - Zbliżyła się w jego kierunku, tak, czy siak, miała albo go wesprzeć w przysypywaniu kręgu śniegiem, albo wsunąć mu rękę pod ramię i w końcu udać się do domu.