Powinien zastanowić się nad tym ciepłem. Jest chory? Coś mu się dzieje? Skłamał na temat tego, że... Ach, przecież kłamstwa nie było żadnego. Było tylko hasło "poszedł sobie". Przed "poszedł sobie" mogło zalegać wiele niewypowiedzianych słów. Wronki dziób był mistrzem milczenia. Nie krakał, bo uczyli, że tylko wkraczając między inne wrony musisz krakać tak jak one. Tymczasem on wchodził w świat białych, pawich piór, albo tęczowo lśniących łusek węża. Jeśli najpiękniejszego z aniołów kojarzyli z wężem to ta opowieść się zgadzała. I w takiej opowieści nagle nie było dobrych słów, więc milczenie i próba uniknięcia brudzenia Edenu swoim czarnym puchem wydawała się najlepszym rozwiązaniem. Piękne wyobrażenie siebie samego, żeby później myśleć o sobie niżej niż wartość człowieka. Laurent sam dopisał sobie słowa, że nie było żadnej walki i panowie się w zasadzie ze sobą minęli. W koncentracji na sobie samym zamiast pomyśleć, czy Flynn jest chory, cieszył się tym gorącem. Był jak termofor, którego naprawdę potrzebował. I był - na zawołanie. Może eto magia, w końcu Flynn był dobry w części bez różdżki... Tak, pewnie magia. Słowem nie powiedział "dziękuję", ale był zdecydowanie wdzięczny, że nie musi wrócić do domu, w którym by pewnie rozpłakał się w połowie drogi do sypialni i skrzat musiałby go zbierać z podłogi.

Dziwne były te spojrzenia Flynna i całe jego zachowanie. Znał trochę ten schemat... Duma zachowywał się dokładnie tak samo, kiedy schorowany leżał w łóżku. Niespokojnie się kręcił, albo siedział napięty, dopiero przywołanie go do siebie sprawiało, że się trochę uspokajał. Patrzył na niego ślepiami... Dokładnie takimi samymi, jakimi patrzył teraz Flynn. Jakby się bał, ale jednocześnie jakby chciał przekazać całe ciepło, jakie posiadał. "Pan może spać. Ja Pana przypilnuję." I mógł spać, bo wiedział, że on go naprawdę obroni. Pewnie znowu fantazjował. Ale naprawdę Crown miał teraz taką minę, jakby chciał się zwinąć w kłębek na tej wycieraczce łazienkowej, bo w tych czterech ścianach łazienki był bardziej zdolny do... Czego? Obrony? Po tych pocałunkach i ruchach dłoni powinien się spodziewać, że chciał czegoś więcej - może dlatego zbyt fantazjował. Flynn, wbrew swoim słowom, chyba naprawdę chciał od niego... Nie. Nie skaczmy po tych sprzecznościach. Wystarczy, że czarnowłosy był ich pełen.

Koniec końców wyszło na to samo. Flynn roztrzaskał wazon z kwiatami od Perseusa, ale sam wręczył mu pierścionek, żeby przytulać się w jednym łóżku z Alexanderem. Gorzki uśmiech ozdobił usta Laurenta jak burungd szminki.

Z westchnieniem zapadł się w miękką, bezpieczną pościel. Mógł bać się spać, mógł bać się tych widoków, ale jego ciało chciało snu i dopominało się boleśnie. Cały dzień chodzenia, pływania, napięcia, strachu, utrata krwi. Było coś słodkiego w tym pocałunku. Niewinnym, prawda? To było wręcz rozbrajająco niewinne, jeśli tylko przyrównało się ten gest do wulgarności codziennej Fleamonta. Tym razem uśmiechnął się bez goryczy, zanim dość łapczywie wypił kilka łyków wody. Skinął głową, spoglądając w półmroku na paczkę papierosów. Odstawił szklankę na stół... I nawet nie pamiętał, kiedy przyłożył głowę do poduszki. Już spał. W końcu, chociaż na chwilę, mając obok siebie urzeczywistnienie snu, za którym tak gonił.

To nie była spokojna noc. Była przeciwieństwem spokoju. Z pełnymi przemocy obrazami cisnącymi się pod powieki, majaczeniem przez sen, krótkimi przebudzneiami, kiedy wtulał się w czarnowłosego i wszystko stawało się lepsze. Przez kolejną krótką chwilę spełniała się obietnica pustki - bezpiecznie przestrzeni, która otulała go ciepłem ramion.

W końcu zasnął na dłużej i obudziły go dopiero dźwięki życia tego domu.

Narodziny to ból. Pierwszy oddech, ból w klatce piersiowej, pierwszy oślepiający blask światła. Tutaj nic nie kuło w oczy, a oddech wcale nie palił. Powietrze było wypełnione czymś więcej niż czystością pościeli. Kujący w nos zapach dymu, który wpleciony był w czarne włosy i ubrania. Pewnie osiadał na tych pojedynczych siwych włosach, które można było odnaleźć w jego czuprynie. Znajoma woń ciała - Flynn powinien był się umyć, ale tego nie zrobił wczoraj, może nawet nie zrobił tego przedwczoraj. To jeszcze nie była ta kwaśność w odbiorze bodźców, ale już osiadł kurz słońca na skórze. Może nawet odsunąłby się od poduszki, która została dla niego stworzona z męskiego ramienia, gdyby wyłaniania się z czerni nie było takie powolne i wymagające. Narodziny. Pierwszy oddech. Ból. Te trzy elementy pozostały. Wychodzisz na świat, chociaż jeszcze przed momentem nie istniałeś.

A bolało go całe ołowiane ciało, gdy tak przegrywał z grawitacją fizycznie i szarpał się z Morfeuszem o samoświadomość. Kiedy próbujesz płynąć pod prąd nie jest ci za łatwo - tutaj było to bardziej jak wypychanie nurtem, przebijanie się przez błonę i smolisty brzeg. Suchość w ustach stała w duecie z suchością oczu i wyschniętymi wargami. Zmieniło się tempo jego oddechu - pojawiło się pierwsze westchnienie. Jak pierwszy wiatr przeczesuje korony drzew swoim dotykiem, tak ciemność wplatała się w pierwsze smugi jutrzenki. Nicość. Pustka. Jak wyglądałaby Jutrzenka, gdyby nie Noc? Jak wyglądałyby Gwiazdy, gdyby nie opatulała ich Czerń? I co powiedziałby Księżyc, gdyby jego srebro nie było niesione przez warkocz Ciemności? Och, no przecież nie powiedziałyby: "Nocy, idź się umyć". Czyli dokładnie tego, co powiedzieć miał ochotę Laurent do Flynna, kiedy jego ciężkie powieki usunęły kurtynę zmroku. Nie było dźwięku - pożarła je senność. Nie było ruchu - zgniotła go bezsilność. Marazm. Był jałowy na tle czerni i ognia Fleamonta Bella, śmiesznie nijaki, za grzeczny, za słaby, za... wszystko przy nim było za. Niestety kontynuacją tego "za" nie było "dużo". To nie "za dużo", to było "za mało". Logiczne, w końcu przeciwieństwa ich światów były rażące, a już usłyszał, że powinien trzymać się od Crowa z dala. Zedrzyj pościel z nieba, zniszcz czerń, pozbądź się nocy. Zostanie tylko białe tło, wypełnisz je znowu nijaką mieszanką barw, które na końcu znów zrobią brudny brąz. Mówili, że to niebieski był kolorem smutku, ale to nie mogła być prawda. To musiał być nijaki brąz - brud i takie nagromadzenie wszystkiego, że sam zapominałeś, kim jesteś. Zapominałeś też, kim mógłbyś się stać. Pustki nie dało się wypełnić, a jednak temu brudowi bardzo dobrze wychodziło zalewanie Flynna w całości. Poruszył się, bo sam czuł odrętwienie ciała od głębokiego snu w niezmiennej pozycji i to najwyraźniej wystarczyło, żeby obudzić Noc.

Noc w końcu musiała przeminąć, bo świt był rzeczą nieuniknioną. I tak nikt nie zamierzał pozwolić tej małej Gwieździe w tymczasowych objęciach Nicości zgasnąć - co rusz karmili ją tu i ówdzie i podnosili jak Atlas trzymał Ziemię na swoich nagich barkach. To była właśnie ta Nicość, której poszukiwał wczorajszej nocy. Nicość, która celowo przed nim uciekała.

Jak łatwo było zapomnieć, że gwiazdy przestają lśnić na niebie, kiedy nie ułoży się ich na odpowiednim podłożu.

Zmienił się oddech Flynna, którego myśli wydawały się rozpierzchnięte tak samo jak ta noc. Wczoraj było wczoraj, dzisiaj budzili się obok siebie. W ciszy. Bliżej niż na wyciągnięcie dłoni. Laurentowi było ciepło - tak idealnie ciepło, że wcale nie miał ochoty zmieniać tego stanu rzeczy i chciał się dalej przelewać pod każdym dotykiem, a nie zaczynać polegać na własnej sile. Nie było jednak niczego mądrego w opieraniu się na mężczyźnie, który lepiej niż na budowaniu znał się na niszczeniu. Poruszył się dopiero razem z nim. Podniósł swoją głowę i spojrzał niemal pustymi oczami na tę piękną twarz. Zniszczoną, podstarzałą, ale ciągle tak bardzo żywą. Pełną nadziei, błagania, złości, albo strachu. Czasem wszystkiego na raz. Bardzo rzadko widywał ją taką jak teraz - spokojną, bo zaspaną.

Zagościła chwila ciszy, nim Laurent zebrał się, żeby powoli i ostrożnie zacząć się unosić, a jego twarz jawnie wskazywała na to, że podniesienie się jest procesem bolesnym. Błogo nieświadom o tym, że Flynn naprawdę spał tu czujnie jak pies, wrażliwy na każde drgnięcie, gotów gryźć każdego, kto się zbliży. Sięgnął dłonią po szklankę i przez chwilę próbował wyczuć swoją siłę, zanim ją podniósł i łapczywie dopił wodę do końca. Chwilowy stan niekoniecznie pozwalał mu na konfrontację z dyskomfortem - nieodpowiednie ciuchy, nie takie łóżko, ból karku, szorstka wręcz pościel w przyzwyczajeniu do jego standardów. Ostatnie, co mógł powiedzieć teraz to to, że się wyspał.

- Powinieneś się umyć. - Brzmiało znajomo? Mimo podniesienia się do pozycji siedzącej, nie odsunął się od czarnowłosego. Odstawił szklankę i znów skrzyżował z nim spojrzenia. - Ładnie wtedy pachniesz. - Mruczał niepasującym do siebie, bo nieco ochrypłym głosem. Przez moment mówił jedno wielkie nic, nim przechylił się, żeby przytulić się do niego z głową na wysokości jego torsu.

Swojemu bohaterowi dawało się więcej niż całusa. Swojemu rycerzowi damy dawały chusteczki przed walką, a później obsypywały go pocałunkami. Co Laurent mógł dać Edgowi? Mógł wysmyknąć się z tych palców - na przykład. Mógł wysmyknąć się z tych objęć - to na pewno. Mógł zostawić go tutaj... nie, tego nie mógł zrobić. Musiałby tupnąć nóżką, wyjść w nieznany świat i chociaż z orientacją w terenie nie było u niego źle to nie miał możliwości normalnego podróżowania. Brak różdżki, brak możliwości teleportacji - ciekawe, jak daleko by dotarł. Mógł za to nakazać się zanieść do tego domu. Jakoś nie sądził, że Flynn by tego nie zrobił, a jednocześnie czuł się całkiem niepewnie jak miałoby to wyglądać. Czy potem by zniknął i znowu się nie odzywał, nie pojawiał, czy może liczyłby właśnie na coś więcej. Wachlarz możliwości - a wybrane zostało nic. Czym byłby tu pocałunek? Podziękowaniami? Wyjście naprzeciwko oczekiwań? Nie chciał im wychodzić naprzeciw. Dziwny zastój zobojętnienia mieszał się z niechęcią do przekroczenia w tym momencie granicy, którą Flynn starał się ryć tym nożem. Co zadziałoby się pod tą czupryną czarnych włosów, gdyby odpowiedział temu spojrzeniu swoim gestem? Tym upragnionym? Czy więc oczekiwanym?

Głupotą prawie doprowadził do innej amputacji i nie miała ona niczego wspólnego z ręką. Tak niewiele brakowało, żeby ta relacja została ucięta, odepchnięta. Laurent już miał dość tych wszystkich niedorzecznych obietnic i tej niepewności. Zawieszeń, bo jedna strona nie potrafiła opłacić ceny, której on w relacji potrzebował. Nikt nie był na to gotów, albo nie mógł uleżeć w tym bezruchu i utracić czucia - woleli się więc uwolnić. Nie miał im tego za złe. Nikomu nie miał tego za złe. Czemu ludzie tak wiele przepraszali? Ha... dlaczego ludzie przepraszali tak mało? Unosili się dumą, irytacją, a czasami zwykłe "przepraszam" potrafiło oczyścić atmosferę. Tutaj nie było przeprosin, nie spodziewał się ich wcale. Nie spodziewał się też żadnych słów, opowieści, pokrzepienia, czy pytań. Za to spodziewał się właśnie tych lepkich spojrzeń i lepkich gestów.

Odetchnął ciężko na to "nieważne".

- No tak. - Goryczka przykrywająca wszystko, co powinno być słodkie, urocze, miłe i ciepłe. Tych czterech elementów teraz w nim brakowało - za to gorycz można było odnaleźć. Jasne było to, że Flynnowi nie zależało na tej "jasności". Więc czy jemu powinno było zależeć? Teraz mógłby powiedzieć, że nie, nie powinno, albo że właściwie już mu nie zależy, ale to byłaby tylko wypadowa emocji. Bo zależało mu. Naprawdę zależało. - Nieważne. - Co było ważne? Nie pytał o to, bo przecież to też mogłoby się stać "nieważne". Tyle rzeczy działo się w tej pokręconej głowie, ale może już tylko sobie wmawiał, że za akcjami i działaniami Fleamonta kryło się cokolwiek więcej, a niektóre usłyszane zdania, które usłyszeć chciał, były tylko kłamstwami, żeby osiągnąć jakiś pokrętny cel.

- Crow? - Laurent nie tylko szybciej się podniósł, ale też przysunął, żeby objąć go ramionami i poklepać w plecy. Czy TO jest ważne? Zobojętnienie rozprysło się pod napływem zmartwienia i troski, gdy tak trzymał te drżące ramiona, jakby z obawy, że mężczyna się zaraz rozpadnie. Pa zabrzmiało jak fałsz pociągniętych strun skrzypiec. Pożegnanie, wygnanie, zerwanie zna... ach, nie. To tylko (albo aż) papierosy. Tak, w istocie. To było ważne... - Urocze słowa, dziękuję... Nie szkoda ci zamieniać tego zapachu na papierosy? - Nie powinien palić. Ten kaszel był paskudny, wyjątkowo paskudny. Nie był medykiem, wiele osób twierdziło, że właśnie tytoń pomaga na takie przypadłości, ale był do tego całkiem sceptycznie nastawiony. Jakoś nie słyszał, żeby w świecie magii tytoń sprawdzał się w jakichkolwiek medykamentach na drogi oddechowe. Przesunął palcami po jego rozczochranych włosach. - Nie lubię, kiedy dzieje ci się krzywda.

Kota od człowieka różniło wiele rzeczy. Laurenta od kota dzieliło różnic mnóstwo. Nie kręcił się koło Flynna z niechęcią. A może jednak..? Kiedy spotykali się razem z Fontaine niewiele tam było kwestii chęci czy niechęci, za to było mnóstwo strachu, albo bardzo duża doza nieprzytomności, która podsycała jedne emocje, żeby zupełnie odciąć inne. Kręcił się wtedy i kręcił, ale przychodził - przecież musiał. W tych momentach przytomności, kiedy maska nie była w grze, widział drugą twarz człowieka, który żył z zabijania. Przez te krótkie chwile maska ta była na tyle kruszejąca, że było mu żal tego, co widział. Albo tylko dopowiadał to sobie z perspektywy czasu? Nie był tym kotem, który przyszedł i gotów był uciec pod byle poruszeniem się. Na pewno? Nie leżał wtulony we Flynna ze świadomością władzy - z myślą, że jeśli ten tylko drgnie to pójdzie poszukać sobie bardziej godnej Jego Królewskiej Mości poduszki. Fizycznie wszystko zdawało się być zaprzeczeniem do alegorii postawionej w głowie, lecz zrewidujmy fakty - czy nie wystarczyło teraz zbyt mocne drżenie, by ta śliczna bajka, której Wrona pragnęła w przeciągnięciu, zamieniła się w bardzo szybkie rozstanie? Pożegnanie z ciepłem, żeby przywitać się z zimnem. Skóra często rozgrzana do tego stopnia nie radziła sobie za dobrze z chłodem. Tym gorzej radziła sobie psychika, która chyba od dnia wczorajszego doznała zbyt małej ilości używek. Bądź upiła się drugą osobą. Potrzebujesz trochę więcej czasu, Flynn? Więcej kociego mruczenia, więcej miękkości pod dotykiem? Więcej kocich oczu, więcej łap ugniatających skórę, nawet jeśli rani pazurami? Boisz się ucieczki kota, czy boisz się zwyczajnie zostać sam? Przekierowanie uczuć wychodziło zadziwiająco łatwo, kiedy kotów było w bród do wyboru.

- Nie jest za późno. - Tutaj powinna nastąpić jakaś tyrada, jakiś słowotok, albo chociaż zmiękczenie, ale Laurent czuł bezradność. Skóra Flynna była miękka, ale jego mięśnie twardniały od napięcia - tak samo twardniała psychika stawiająca ściany, za którymi się chował. Wcześniej jej nie dotykał, a mimo to widział, jak wznoszą się te mury. Z piasku? Betonu? Był przekonany, że jeśli ktoś posiadał klucz do tego zamku to nie był to on. Chciał zapytać w pierwszym momencie dlaczego, czy to przez kaszel, czy może przez zdenerwowanie, które zaczął odczuwać, ale rozchylone wargi się zamknęły na moment. Czy jest sens pytania, skoro zapewne usłyszysz w odpowiedzi "nieważne"? - Dobrze, w porządku... - Przecież mu nie zabraniał, tymczasem ta ściana wystawiła w jego kierunku wilcze doły, a on poczuł się przy tym nieswojo. Tyle myśli, tyle zaprzeczeń, tyle niezrozumienia - chaos w głowie będący napędową do mówienia, a to mówienie prowadziło do zastanowienia, czy lepsze jednak nie było milczenie? Czy nie lepsze to krótkie nieważne. - To było tylko pytanie, Crow. Zwykłe pytanie... - Przesunął dłonią po jego ramieniu, żeby dać mu trochę przestrzeni. Człowiekowi, który szukał ciągle kontaktu, a jednocześnie potrafił tak mocno się dystansować mentalnie. Nawet chciał się odsunąć całkiem, ale ruch był tak powolny, że zmienił jego trajektorię na poprawienie swojego siedzenia i objęcia. Wszystko przez to, że Flynn również swoją pozycję zmienił i przylgnął do niego bardziej. Tak, jakby chciał się schować. Tylko przed czym? Przed kim? Pewnie przed samym sobą. Nikt nie mordował skuteczniej Fleamonta Bella niż Crow. Spoglądał znad tej czarnej czupryny na zabawę pierścionkiem - nerwową jego zdaniem.

- Nonsens. Co za kłamstwo... - Ręka straciła podparcie, chłód - to chłód - dystans. Powrót do codzienności. Powrót do norm. I cóż z tego, że żaden dzień nie będzie już taki sam? - Krzywdzisz samego siebie cały czas. - Chociażby paleniem, ale lista była o wiele dłuższa. Potrzebował jej wypunktowania? Laurent był w tak zdezelowanym nastroju, że mógł mu ją wymieniać bez krztyny wyrzutów sumienia i hamulców. Nawet jakby miał nim potem ze swojego wybuchu grzmotnąć w twarz, czy znowu skopać jak tamtego dnia w cyrku.

Śledził jego ruchy, dopóki ostrze nie błysnęło spod poduszki. To właśnie ten ruch? Ruch powodujący, że kot ucieka? Laurent zareagował prawie jak zaszczute zwierzę - podskoczył niemal, chowając głowę w ramionach. Tylko instynktu samozachawczego w tym brakowało - bo przecież przed zagrożeniem powinno się uciekać. A on tylko zgiął nogi w kolanach i oparł czoło o kolana nadal skryte częściowo pod ciepłą kołdrą.

Wdech. Wydech. Wdech. Wydech.

Rozluźnił się i ostrożnie podniósł wzrok na Flynna.

Flynn był jak wydmuszka, którą należało trzymać w swojej dłoni niczym najcenniejszy skarb. Był jak motyl, którego zamykasz w klatce palców i podziwiasz, chłoniesz jego estetykę, jego oryginalność, a potem wypuszczasz. Albo nie? Chcesz go dla siebie, chcesz go na wyłączność? Laurent nie zastanowił się nad tym, czego dokładnie chciał. Oczekiwania się rozpierzchły, bo godził się z faktami. Fakty zaś prezentowały się całkiem nieciekawie, kiedy chciałeś, żeby ktoś chociaż trochę się tobą zainteresował. Żeby pomógł, żeby był, żeby... żeby pozwolił sobie pomóc. Pogląd złych i dobrych odpowiedzi wydawał się tu kluczowy, chociaż wcale nie było pacania po łapach, to nie było złe - a może to odpowiedź Laurenta po prostu była zła? I tak chwieje się nam ta trzymana przez Temidę waga. Kto ma rację?

W świecie niemych nie było racji w niczyich słowach.

Złe było za to spojrzenie, które napotkał. Nie dlatego, że się go bał, że to Crow wzbudził w nim strach samą swoją osobą. Ono było złe, bo nie było w nim ciepła, pocieszenia, nie było żadnego ukojenia. Było obce, puste i dopiero teraz wzbudzające właśnie to - strach do jego własnej osoby. Zacisnął palce na kołdrze, ale zdradliwie drżące dłonie postanowiły uzewnętrznić niepokój w bardziej wyraźnej dawce - zadrżał cały. To absolutne zmęczenie twarzy nie przykrywane było jednak przerażeniem, a tą goryczą. Żalem. W małych uncjach wydawane na zewnątrz, przebijające się jak sprężyna starego materaca.

- Nie boję się ciebie. - Tylko skąd miałby o tym wiedzieć? Przyzwyczajony do tego strachu wyczuwał go jak każdy drapieżnik i reagował na niego instynktownie. Laurent nie wyciągnął do niego ramion, żeby się przytulił. Za to wyciągnął powoli rękę, żeby oprzeć dłoń na jego potarganej fryzurze i przesunąć ją czule kilka razy. Drugą ułożył na swojej klatce piersiowej, bo ucisk w niej był nieznośny. - Rozumiem, że nie miałeś niczego złego na myśli. Dziękuję, że o mnie dbasz. - Rozumiał to. Tak mu się przynajmniej wydawało, że rozumiał, dlaczego był pod tą poduszką nóż. Że rozumiał te instynkty obronne, które były w niego głęboko wbite. Przez Fontaine, a może przez jeszcze inne osoby, z którymi się spotykał i wiązał swoje życie. Niby wiedział, że nie użyłby tego noża przeciwko niemu, ale i Bóg wie, że emocje nie były prostą sprawą, a logika w nich całkowicie umierała. Inaczej pewnie od samego początku nie chciałby mieć niczego wspólnego z Edgem. Chciał i nie chciał zarazem mu wyjaśniać, co tutaj zaszło. Chciał go nawet przeprosić za swoją reakcję - niekontrolowaną. Ale Edge tego nie lubił, tyle razy powtarzał, żeby tego nie robił... Więc było głaskanie. Jakby to Edga trzeba było tutaj uspakajać. W gruncie rzeczy Laurent tak uspakajał też samego siebie.

- Nie. Brzydko wyglądam. Nie chcę, żeby inni mnie takim widzieli. - Takiego nieidealnego, takiego słabego, nieporadnego i wystraszonego.