Nie do końca wiedziała dlaczego to robi, po co to robi, czuła jednak, że to jest coś, czego potrzebuje. Nic innego nie miało znaczenia. To na pewno nie była chwilowa zachcianka, przecież myślała o nim, o tym, jakby im było gdyby nie postanowił wtedy opuścić ich domu, gdyby jej nie porzucił. Gdzie by się teraz znajdowali, czy byliby szczęśliwi? Cóż, na pewno byłoby jej lepiej niż teraz, co do tego nie miała żadnych wątpliwości, aktualnie przecież znajdowała się na dnie, nigdy chyba nie czuła się tak bardzo nieszczęśliwa. Chciała choć przez moment, krótką chwilę mieć to, co kiedyś było dla niej normalne. Dom, poczucie bezpieczeństwa, ciepło. Nie potrzebowała zapewnień, wiedziała, że nie wróci to do niej na zawsze, bo przecież nic nie mogło trwać wiecznie. To też już zweryfikowała. Nie była wciąż tą głupią, młodą Geraldine, która wierzyła w to, że cokolwiek może być na zawsze.  Nie mogło, czy tego chciała, czy nie, jak bardzo by tego nie pielęgnowała.

Udało im się wejść do domu, domu, który właściwie był już tylko jej. Tyle, że nie czuła, że kiedykolwiek będzie to jej dom, nie bez niego. To było niepodważalne. Stworzyli to miejsce razem, mieli tu spędzić wieczność, bo chyba wieczność mieściła się w zakresie na zawsze. Nie był to jednak moment, w którym chciała zastanawiać się nad tym, co utraciła. Nie, to przyjdzie później. Nie, kiedy mogła wykraść jeszcze jedną wspólną chwilę, jakby wszystko było jak dawniej. Zamierzała skorzystać z tej okazji, którą dostali od losu. Mogła wyjść na desperatkę, mógł się nad nią litować, to nie miało teraz najmniejszego znaczenia, nie kiedy miała szansę dostać to, czego potrzebowała. Tak właściwie sama nie wiedziała, czym konkretnie to było, nie umiała tego nazwać. Najważniejsze, że jej nie odmówił, że szedł dalej z nią, ściskając jej dłoń. Tylko to się liczyło w tej chwili, nic więcej.

Komódka, która wytrzymała naprawdę wiele dzisiaj również postanowiła odmówić posłuszeństwa. Yaxley zignorowała ten znak, cały świat mógłby jej mówić, jak bardzo był to głupi pomysł, a i tak by się tym nie przejęła. Nie miała w zwyczaju zwracać uwagi na znaki, jeśli coś sobie ujebała, to bez względu na wszystko zamierzała to doprowadzić do końca. Trudno, najwyżej później będzie cierpieć, bo przecież sama to sobie robiła, im to robiła. Może powinna spojrzeć na to nieco szerzej, nie wydawało jej się jednak, że skrzywdzi go to tak bardzo jak ją. Na pewno też swoje wycierpiał, ale czy aby na pewno, w końcu to on podjął decyzję, nigdy nie zapytał jej o to, czy ją akceptuje. Zniknął, po prostu wyszedł bez słowa, zostawił może ten list, tyle, że nie było tam żadnych wyjaśnień. Nie podał jej powodu, żadnych konkretów, co tylko jeszcze bardziej ją wkurwiło. Nie miała pojęcia, czy zrobiła coś nie tak, czy chodziło o coś zupełnie innego. Powodowało to, że czuła się bezradna, nie znosiła takiego uczucia, jak mogła walczyć, kiedy nawet nie wiedziała przeciwko czemu ma się mierzyć? Nawet dla niej to było trudne.

Zastanawiała się czasem, jakby się to wszystko potoczyło, gdyby nie odpuściła tak łatwo, czy chciałby z nią rozmawiać, czy faktycznie to miałby być ich koniec. Nie dowie się tego nigdy, bo wtedy nie spróbowała tego wyjaśnić. Uniosła się honorem, miał jej nigdy nie zostawić, a to zrobił. Obietnice poszły się jebać i nawet nie powiedział jej dlaczego. Zaczęła wątpić w to, że postąpiła słusznie wtedy, kiedy w czerwcu się nią zaopiekował. Nadal zachowywał się, jakby faktycznie mu na niej zależało, tylko dlaczego? Dlaczego skoro postanowił to zakończyć. Miała mętlik w głowie, a sytuacja, która wydarzyła się w nocy wcale tego nie ułatwiała, był gotowy dla niej zginąć. Nigdy o to nie prosiła, szczególnie nie w momencie, w którym już ich nic nie łączyło. To było pogmatwane, mieszało jej w głowie. Niczego już nie była pewna.

Znaleźli się w końcu w łazience. Po co właściwie? To nie było ważne. Grunt, że tu byli, razem, nadal ściskał jej dłoń, tyle, że na nią nie patrzył, skupił się na tych dłoniach splecionych ze sobą. Dlaczego? Czy coś było nie tak, a może wręcz przeciwnie. Może czuł to samo co ona, że ich dłonie pasowały do siebie, jak do żadnych innych. Może żałował podjętej ten rok temu decyzji. Czy było za późno na to, żeby coś z tym zrobić? Nie, nigdy nie było zbyt późno. Zresztą wiele razy zastanawiała się, czy jest choć cień szansy, że jeszcze kiedyś będą mieli możliwość do tego wrócić. Może była naiwna, głupia, ale miała nadzieję. Na pewno nie odrzuciłaby takiej możliwości. Brakowało jej tego wszystkiego, co mieli razem.

Nigdy nie wyrzuciła jego rzeczy, nadal były w jej domu, jednym, czy drugim, liczyła na to, że kiedyś znowu będzie z nich korzystał, że ponownie zjawi się w jej życiu, tak jak wtedy, kiedy wyszedł i wrócił po pięciu dniach. Otworzy drzwi, powie, że już nie zamierza nigdzie odchodzić, że się mylił, że to był błąd, że nigdy nie powinien tego zrobić. Tyle, że ten moment nie nadchodził, przestała czekać. Zaczęła się zatracać w chwilowych nic nie znaczących znajomościach. Chciała po prostu coś poczuć, tyle, że to nie przychodziło. Nadal czuła tylko i wyłącznie pustkę, której nic nie było w stanie wypełnić, jakby odchodząc Ambroise wyrwał jej kawałek siebie, którego już nigdy nie będzie mogła odzyskać. Może tak właśnie miało być, być może każdy dostawał tylko jedną taką szansę od losu i jeśli ją zmarnował, to cóż, nic nie mogło tego naprawić. Być może sama zjebała, może nie była tym, kim powinna dla niego być. Może mogłaby mu dawać więcej, więcej wsparcia, więcej miłości, wszystko czego potrzebował.

Nie chciała go jednak teraz odrzucić. Zresztą nie tylko teraz, nigdy nie chciała tego robić. Zawsze był jej, chociaż teraz nie była tego taka pewna, bo przecież skąd mogła wiedzieć. Nic nie mówił, nie wspominał o tym, czego potrzebował, podążał za nią jak cień, właściwie czuła, że tylko dlatego, że ona go tutaj za sobą ciągnęła. Czy nie potrafił jej odmówić? Z jakiego powodu, i dlaczego pierwszym o czym myślała była litość? Widział ją ostatnio w naprawdę paskudnym dla niej czasie. Ten rok, cóż, był zdecydowanie najgorszym rokiem w jej życiu, nigdy nie było tak źle, nigdy nie czuła, że życie, aż tak bardzo wymyka jej się z rąk. Wiedziała, że jest wrakiem człowieka, zmieniła się, nie dało się tego nie zauważyć. Próbowała brać na siebie odpowiedzialność, radzić z wszystkimi problemami tego świata, ale zupełnie jej to nie wychodziło. Gubiła się, nie chciała przyznać przed sobą, ani przed kimkolwiek, że sobie nie radzi. Na pewno to wiedział, on zawsze wiedział więcej od wszystkich innych. Ciekawe, czy mu to zostało, czy ten rok faktycznie mógł zabrać im to, co mieli? Nie wydawało jej się. Nadal czasem budziła się zaniepokojona, że dzieje mu się krzywda, że jest gdzieś na Nokturnie i nie ma mu kto pomóc, że znajduje się tam zupełnie sam, bez szansy na otrzymanie jakiegokolwiek wsparcia. To bolało, bo przecież wystarczyłoby tylko słowo, czy gest, a wskoczyłaby za nim w ogień, nadal tak było. Mimo tej rozłąki, która została na niej wymuszona. Może próbowała sprawiać pozory, że jej życie wcale nie jest ruiną, ale nie dało się nie zauważyć, że to były tylko kłamstwa. Brakowało jej w oczach dawnego błysku, nie była szczęśliwa, tyle, że nikt nie był w stanie tego dostrzec.

Nie chciała żyć w świadomości, że on znajduje się gdzieś indziej, nieszczęśliwy, szczęśliwy, że próbuje sobie ułożyć życie, zniszczyć życie, nie miała pojęcia, co robił i z kim to robił przez ostatni rok. Trzymał ją na dystans, unikał jej, nie wiedziała o tym, jak wygląda jego aktualne życie praktycznie nic, a chciała wiedzieć, nadal chciała być częścią jego świata. W jakikolwiek sposób, przecież przerabiali już chyba wszystkie możliwe wersje, byli swoimi wrogami, przyjaciółmi, znajomymi, kochankami, mogłaby przyjąć cokolwiek, byleby wiedzieć, że ma się dobrze, że jakoś mu się wiedzie. Nie chciała, aby był jej obcy, to była najgorsza z możliwości.

Czekała, aż na nią spojrzy. Przeszywała go wzrokiem, próbowała zajrzeć mu w oczy, bo przecież oczy był zwierciadłem duszy, co kryło się w tych jego zielonych oczach, że nie chciał jej tego pokazać. Nie zamierzała czekać, gesty po które sięgała przychodziły jej raczej naturalnie. Wiele razy przecież zachowywali się w podobny sposób, to było jak oddychanie, coś co przychodziło samoczynnie.

Zbliżyła się o krok, nic nie mówiła, nie chciała zaburzyć tego, co się teraz między nimi działo. Czuła, że słowa mogłyby wszystko popsuć. Wybrała więc opcję, po którą sięgali zazwyczaj, byli przecież ludźmi czynów, nie bezsensownego gadania.

Spojrzał na nią w końcu, próbowała odczytać jego intencje, zajrzeć do jego duszy, domyślić się, o czym myśli. Czy uważał, że popełnił błąd, że się z nią tutaj znalazł? Oby nie, nie chciałaby, żeby kiedykolwiek miał do niej pretensje o to, że próbowała. Ona naprawdę chciała wszystko naprawić, chociaż przecież nie było co zbierać. Właściwie to wystarczała jej świadomość, że mogła go mieć znowu, przez chwilę, na moment, nawet nie przeszło jej przez myśl, że mogłaby od niego wymagać, że przez tę jedną sytuację poczułby się zobowiązany do czegokolwiek. Nie musiał tego robić, wystarczyło, że da jej tę ulotną chwilę. Nie liczyło się to, że później przyjdzie cierpienie, to nie było ważne, teraz potrzebowała tylko tego. Noc ją zniszczyła, rozsypała się ponownie, musiała jakoś się pozbierać, chociaż może, żeby mogła się poskładać potrzebowała upaść naprawdę nisko? Może dlatego to robiła, była naprawdę zdesperowana, łaknęła tej bliskości, którą kiedys dostawała codziennie.

Położyła dłoń na jego klatce piersiowej, zaczęła powoli rozpinać guziki jego koszuli, jeden za drugim, nie szło jej to zbyt sprawnie, bo robiła to jedną ręką, do tego prawą. Lewą ciągle miała splecioną z jego palcami, jakby się bała, że jeśli ją wypuści, to stracą to wszystko. Ten uścisk dłoni był dziwnym połączniem, do którego doprowadzili, które spowodowało, że się tutaj znaleźli.

Nic nie mówiła, słowa nie były tutaj potrzebne. Za chwilę w końcu będą mogli zmyć z siebie ten cały ciężar, chociaż, czy aby na pewno? Nie, tutaj nic nie było pewne. Może uda im się pozbyć tego brudu, który przynieśli do domu, ale reszta z nimi zostanie. Wiedziała, że nigdy nie pozbędzie się tego ciężaru, który pojawił się, kiedy od niej odszedł, to musiało z nią zostać na zawsze.

Zamierzała jednak wykorzystać tę okazję, kilkanaście minut, może kilka godzin? Które będą mogli spędzić w swoim towarzystwie, jakby nic się nie zmieniło, jakby nadal byli dla siebie kimś.

Łatwiej było milczeć. Szczególnie, że cisza wyrażała więcej od słów. One nie były teraz potrzebne. Wystarczyło to, że ich ciała nie miały problemy z tym, żeby pokazać, czego potrzebują. Nie miała zamiaru z tym walczyć, może kiedyś próbowałaby, ale dzisiaj była zmęczona, nie chciała się opierać, to nie był ten moment. Miała możliwość dostać to, za czym tak bardzo tęskniła przez ten ostatni rok, była w stanie się poświęcić, żeby faktycznie to osiągnąć. Nawet jeśli miało to być tylko chwilowe, jeśli miałoby jej tylko przypomnieć to, co kiedyś mieli. To nie było ważne, nie było sensu przejmować się tym, że za chwilę znowu wymknie się jej z rąk, że podjął przecież decyzję, że jej nie chciał. Liczyło się tylko to, że w tej chwili coś się zmieniło. Nie wyszedł stąd, nie opuścił jej, może potrzebował tego samego? Moment słabości, która złapała ich w jednym momencie, którą mogli spożytkować w odpowiedni sposób. Nic więcej - tylko słabość, desperacja, potrzeba poczucia czegoś więcej. Dawali to sobie przez wiele lat. Mogli zrobić to ponownie, chociaż było to niczym pakt podpisywany z diabłem, bo wiedziała, że przyniesie konsekwencje, które na pewno w nią uderzą, na pewno ją to zaboli - to było nieuniknione, ale w tej chwili nie zamierzała się tym przejmować. W tej chwili chciała cieszyć się tym, co mogła dostać. Tęskniła za tym, tęskniła za czasem, który razem spędzali, za wspólnymi porankami, wieczorami, leżeniem między wrzosami, na plaży, cieszeniem się z tych małych drobnostek, których było pełno w ich wspólnym życiu. Teraz nic jej nie cieszyło, to wszystko minęło wraz z jego odejściem. Zaczęła się skupiać na swoich wszystkich niepowodzeniach, miała wrażenie, że jej życie rozsypało się na każdej możliwej płaszczyźnie, kiedy postanowił z niego zniknąć.

Dotyk jego dłoni utwierdzał ją w tym, że to nie był sen. Czuła ciepło jego ciała, zresztą również pod palcami, kiedy zaczęła rozpinać jego koszulę, kiedy opuszki jej placów bardzo powoli przemierzały kolejny odcinek jego ciała. Czuła to ciepło, tojej wystarczało. Robiła to wolniej niż zwykle, ale miała zamiar wyciągnąć z tego chwilowego, przypadkowego zbliżenia ile tylko się dało. Chciała zapamiętać każdy fragment, jakby nigdy więcej nie miała okazji dotknąć go w ten sposób. Przecież groził jej, a może obiecywał, że to ostatni raz, kiedy zamierzał wmieszać się w to, co działo się w jej życiu. Nie rzucał słów na wiatr, wiedziała, że jeśli coś postanowił, to nic nie mogło tego zmienić. Był uparty. Dlaczego więc szukała w jego oczach jakiegoś drobnego znaku, że coś się zmieniło, że może jednak stwierdził, że tym razem z niej nie zrezygnuje, że da jej kolejną szanse? Nie miała pojęcia, najwyraźnie była naprawdę mocno zdesperowana i ta desperacja pchała ją ku kolejnym krokom.

Po prostu nie chciała, żeby zostawił ją samą, nie dzisiaj, nie teraz, najlepiej nigdy, chociaż wiedziała, że na to nie może liczyć. Ta decyzja została podjęta, bez niej, ale ona również mierzyła się z jej konsekwencjami. Nie radziła sobie, co mógł zauważyć każy, kto znał ją chociaż trochę. Starała się udawać, że wszystko jest w porządku, nie chciała nikogo niepokoić, a z drugiej strony, czy w ogóle ktokolwiek by się tym przejął? Nie dopuszczała do siebie nikogo na tyle blisko, żeby mógł rozgryźć, co właściwie działo się w jej życiu. Sparzyła się, nie chciała się otwierać przed nikim więcej, bo to i tak nie przynosiło żadnych efektów, to nie miało sensu. Raz zdarzyło jej się oddać całe serce, i co z tego miała? Nic, pustkę. Nie zamierzała powielać swoich błędów, zresztą nie wydawało się jej, żeby ktokolwiek inny był w stanie zaakceptować to, jakim człowiekiem była. On nigdy nie miał z tym problemu, rozumiał ją, jak nikt inny. To nie mogło zniknąć, jeśli ona nadal czuła tą dziwną nić, która między nimi była, on musiał mieć podobnie. Dlaczego więc tak bardzo chcieli brnąć w to zniszczenie? Nie była zadowolona z tego, że jej życie stało się ruiną, nie podobało jej się to wcale, tylko, czy miała prawo mu o tym wspominać, czy miała prawo prosić go o cokolwiek? Nie, zdecydowanie nie. Zbyt wiele już dla niej zrobił. Poszedł z nią do jaskni demona, wlazł do paszczy lwa, właściwie po co? Dlaczego to zrobił, dlaczego nadal pokazywał, że mu zależy, chociaż przecież mówił, że wcale tak nie jest. To wszystko było sprzeczne, gubiła się w tym, nie umiała sobie poradzić. Nigdy nie była szczególnie biegła w odczytywaniu emocji innych ludzi, nie łatwo przychodziło jej rozumienie intencji, bo sama była dość topornym człowiekiem. Potrzebowała konkretów, żeby wiedzieć, co się wokół niej działo. Na ten moment je dostawała, miała te drobne gesty, którymi się obdarzali, czuła ciepło jego dłoni, widziała spojrzenie, które się w nią wpatrywało, to miało wystarczyć jej na ten moment, nie potrzebowała niczego więcej, aby ukraść tę chwilę rzeczywistości.

Nie wydawało jej się to realne, ale wiedziała, że dzieje się to naprawdę przez ciepło jego ciała. Stał tu przed nią, naprawdę, tak jak w snach, w których ją nawiedzał, kiedy już udało jej się zasnąć. Miała z tym problem, sypiała właściwie zawsze przy nim, spokojnie, bo czuła się przy nim bezpiecznie. Kiedy ją zostawił wróciła bezsenność, przestała sypiać, była zmęczona, nie radziła sobie z tym, co działo się wokół niej. Nawet spać spokojnie nie potrafiła kiedy nie było go obok. To nie było normalne. Może faktycznie można by rzecz iż miało to wiele wspólnego z uzależnieniem. Opętał ją dawno temu, nie potrafiła sobie z tym poradzić, nadal nie umiała przestać o nim myśleć, mimo, że postanowił ją od siebie odsunąć, nie była w stanie tego zrobić.

Byli w domu, mogli zachowywać się tak, jakby nigdy nie doszło do rozłąki. To była chyba najlepsza możliwa opcja, chciała wykorzystać ten moment, który dał im los. Miała gdzieś to, że zapewne skończy się to na tym, że będzie musiała drugi raz przeżywać to wszystko. Drugi raz pogodzić się z tym, że nigdy więcej nie będzie go miała, że nie będzie już jej, że nigdy tego nie powtórzą, chociaż czy na pewno? Może, gdzieś jednak była nadzieja, może mogli jeszcze odbudować to, co zostało zaprzepaszczone.

Przyciągnął ją w końcu do siebie, tak jak robił to wiele razy. Oddech jej przyspieszył, zresztą tak samo, jak bicie serca. Nie była w stanie nad tym zapanować. Brakowało jej tego, brakowało jej jego. Przymknęła na moment oczy, chciała się uspokoić, nie chciała, żeby widział, ile to dla niej znaczyło, nie chciała, żeby wiedział, jak bardzo za nim tęskniła. To było nieodpowiednie, musiała zrobić wszystko, aby wiedział, że nie była, aż tak zdesperowana. Nie wybaczyłaby sobie, gdyby faktycznie robił to z litości, nie zniosłaby tego.

Aktualnie jednak pobudki nie były dla niej ważne, istotne, że dostanie tę chwilę zapomnienia, której potrzebowała. Jak zawsze nie chciała myśleć o konsekwencjach, to przyjdzie do niej później, gdy znajdzie się w domu, sama, w ciemności i będzie leżeć na swoim wielkim łóżku. Zawsze wtedy wszystko do niej wracało, miała czas na zastanawianie się nad tym, czy faktycznie warto było podejmować te spontaniczne decyzje, raczej nigdy niczego nie żałowała, tym razem może być inaczej, mogło ją to naprawdę wiele kosztować.

Tyle, że wcale nie chciała przestawać, chciała wziąć wszystko, co miał jej w tej chwili do zaoferowania, czym właściwie to było? Nie miała pojęcia, było jej to obojętne, była gotowa przyjąć wszystko, dosłownie wszystko co mogą dostać od losu.

Drgnęła, kiedy poczuła jego dłoń na swoim pasku od spodni, kiedyś nie było to nic dziwnego, przywykła do jego dotyku, zresztą nadal nie wydawał jej się obcy, mimo tego, że przecież powinien być obcy. Nic nie łączyło ich od ponad roku, albo próbowała udawać, że po prostu tak jest. Nie miała najmniejszego problemu z tym, aby się przed nim rozebrać, by wejść z nim pod ten prysznic i zmyć z siebie wszystko, co im się przytrafiło podczas tej ciemnej nocy, później wejść do wanny i po prostu odpocząć, złapać oddech, poczuć jego obecność, nic więcej, chociaż może i chciała czegoś więcej. Chciała poczuć jego bliskość, chciała w pełni zatracić się w tym wszystkim, zapomnieć o tym co było, skupić się na tej teraźniejszości, która wydawała się być marą.

Był to ich własny koniec świata, czuła, że po tym nic więcej nie będzie. Pożegananie, a może wręcz przeciwnie nowy początek, wolała nie mieć nadziei, nic nie zakładać, bo nie zniosłaby kolejnego rozczarowania.

Pozwoliła mu bez mniejszego zawahania zsunąć swoje spodnie, sama zresztą zaczęła się również pozbywać swojej flanelowej koszuli, która lepiła się do jej ciała, byli przemoczeni, wcale nie tak łatwo było się pozbyć z siebie tych mokrych ubrań. Może wreszcie uda im się pozbyć tego chłodu, zresztą czuła, że przenika on niemalże do jej kości, chociaż krew zaczęła jej wrzeć, jak to właściwie możliwe, że wypełniały ją takie skrajne emocje, nie miała pojęcia, nie chciała się na tym skupiać.

Mogłaby zatrzymać czas, utknąć w tej chwili, która ich właśnie połączyła. Nie chciała wracać do rzeczywistości, która była brutalna. Dałaby się zatrzymać w locie, żeby już nie mogła zniszczyć niczego, co ich połączyło. Może to było jakieś rozwiązanie, tylko czy faktycznie mogli utknąć na zawsze w tej łazience? Nie było na to szansy.

Nie mogła się oprzeć przed tym, aby nie zbliżyć się do niego jeszcze bardziej, dotknąć dłonią śladu na jego policzku, który pojawił się tam z jej winy, to ona mu to zrobiła. Mógł zobaczyć w jej oczach przeprosiny, naprawdę nigdy nie chciała go skrzywdzić, to nie było jej celem i nigdy się nim nie stanie. Chciała, żeby był szczęśliwy, spokojny, żeby nie musiał pakować się z nią po raz kolejny w żadne bagno.

To miejsce zawsze było ich małym światem, o którego istnieniu nie miał pojęcia nikt z zewnątrz. Czy nie mogło tak zostać, nie mogło dalej należeć do nich? Może ich już nie było, ale jeszcze kilka dni temu miała świadomość, że chociaż Piaskownica nadal była wspólna, mogli znaleźć tutaj schronienie, kiedy tego potrzebowali. Być może spotkaliby się tutaj znowu, kiedyś, przypadkiem. Bez słowa, jak teraz. Tyle, że to również nie było możliwe. Oddał jej ich dom, porzucił go, tak samo jak i porzucił ją. Nie chciał do tego wracać, dlaczego tak bardzo zależało mu na tym, aby odciąć się od tego wszystkiego, co kiedykolwiek razem stworzyli. Może to miejsce nie wyglądało już, jak za czasów swojej świetności, kiedy spędzali tu każdy wolny weekend, każdy wolny dzień, ale nadal przecież było pełne wspomnień. Gdzie nie spojrzała potrafiła przywołać w pamięci jakąś sytuację z przeszłości, jakby całe było nimi wypełnione. Nie chciała wracać tu sama, czuła, że to nie będzie właściwie, będzie musiała je porzucić, bo to wydawało jej się być najodpowiedniejszą opcją. Póki co, mogli jeszcze zostać tutaj razem, ostatni raz, pożegnać się ze sobą i z ich domem. Nie zamierzała mu o tym mówić, zresztą może powinna, właściwie po co, czy w ogóle go obchodziło, co zamierza zrobić? Gdyby tak było, to nie oddłaby jej ich domu, jakby nic dla niego nie znaczył.

Nie liczyło się jednak teraz to, co zrobił, czego nie zrobił, co zamierzał zrobić, kiedy stąd wyjdą. Korzystała z tej dziwnej chwili, którą dostali, właściwie to sami wyrwali rzeczywistości. Czuła, że Ambroise chce tego tak bardzo, jak ona, że nie zamierza teraz jej tu zostawić, samej na zgliszczach. Nie miała pojęcia po co to robią, dlaczego to robią, ale najwyraźniej tego potrzebowali.

Wydarzenia minionej nocy na pewno odcisnęły na nich swoje piętno. Dawno nie znalazła się tak blisko śmierci, chociaż czy właściwie tak było, miała wrażenie, że ostatnio ona ją prześladowała. Gdzie się nie pojawiała towarzyszło jej to dziwne widmo, które mogło nieść ze sobą koniec. Może tak wyglądał teraz świat, może nie miało już być niczego więcej, może powinna się była z tym pogodzić? Tylko właściwie, czy jeśli to zrobi, to wtedy nie pozostanie jej już zupełnie nic. Gdy próbowała walczyć miała resztki nadziei na to, że kiedyś będzie lepiej, jeśli nawet z tego zrezygnuje, to nie będzie miała już niczego. Poddawanie się nie przychodziło jej naturalnie, ależ ile można było walczyć z całym światem, który chciał jej ciągle udowadniać, że do niczego się nie nadawała. Zawiodła wszystkich na których zależało jej kiedykolwiek. Czy mogła oczekiwać czegoś więcej, czegokolwiek?

Dostrzegła uśmiech, który pojawił się na jego twarzy, nie był to jednak jeden z tych znajomych uśmiechów, brakowało w nim czegoś, czegoś co kiedyś było na wyciągnięcie jej ręki. Wydawał się jej być smutny, mimo tego, że próbował pokazywać, że jest inaczej. Czy nie był z nią szczery? Być może. Może stracili to, co kiedyś mieli. Ona też była kimś innym, niż jeszcze rok temu. Nie miała pojęcia, co wydarzyło się w jego życiu przez ten ostatni rok, nie próbowała nawet o to wypytywać podczas tych ich kilku spotkań. Bała się, że sugerowałby jej, żeby nie wtrącała się w nieswoje sprawy, bo przecież to już nie były ich wspólne sprawy, tylko jego. To bolało, szczególnie, że przecież przez wiele lat tworzyli razem swój własny świat. Nic z tego nie zostało, ich dom zamienił się w ruinę, jak w ogóle mogli do tego dopuścić? Jak z tych wszystkich obietnic, wspólnych planów, przyszłości, którą mieli mieć wylądowali w tym miejscu? Jak to się stało, że do tego doprowadzili.

Nie przypuszczałaby, że będą w stanie pozwolić na to, żeby ich życie wyglądało w ten sposób. Byli uparci, zdeterminowani, przecież potrafili doprowadzić do skutku to, na czym im zależało. Czy to przez to jak wyglądał świat, czy to on nie pozwalał im na to, żeby cieszyli się swoim szczęściem? Nie wiedziała, nie miała pojęcia dlaczego on postanowił z niej zrezygnować, co sobie ujebał w zeszłym roku, dostrzegała w tym swoją winę, bo mogła przecież zawalczyć, ale tak ją to zabolało, że z niego zrezygnowała. Nie powinna była nigdy tego robić, to było niedopuszczalne. Po czasie zdała sobie z tego sprawę, uświadomiła sobie też, że było już zbyt późno, żeby mogła coś z tym zrobić. Schować dumę do kieszeni, pójść do niego, poprosić o to, aby dał jej jeszcze jedną szasnę, przecież by to zrozumiał, na pewno chciałby tego samego, co ona. Jakoś udałoby się jej go ugłaskać, zawsze potrafiła to robić, jak bardzo by nie zjebała, to zawsze dawał jej kolejne szanse, co właściwie spowodowało, że tego jednego razu stwierdził, że nie ma już odwrotu?

To nie było jednak ważne, bo teraz nie odmawiał jej tego, czego potrzebowała, miał zamiar brnąć z nią dalej, w te dziwne, ostatnie połączenie, jakie miało być im dane od losu. Byli zmęczeni, wycieńczeni tym, co się wydarzyło. Nie było nic złego w tym, że dwoje ludzi szuka pocieszenia w swoich ramionach, nie wydawało jej się, aby mogła kogoś tym skrzwydzić, poza sobą samą. Na pewno odczuje ból, nie zakładała, że będzie inaczej, ale to się nie liczyło. Zupełnie. Tylko to, że mogła znowu poczuć jego ciepło w swoich ramionach, skórę pod opuszkami palców, dłonie na swoim ciele, to wystarczało aby nie czuła tej samotności, która zżerała ją od środka od dawna.

Wiedziała, że to było złudne, to nie było nic stałego, miało odejść kiedy opuszczą Piaskownicę po raz kolejny, rozjedą się każde w swoją stronę. Zasługiwali jednak na prawdziwe pożegnanie, należało im się po tym wszystkim, co razem przeżyli. Ich historia była piękna, po prostu została pozbawiona dobrego zakończenia, tak musiało być, nie zawsze przecież zakończenia były dobre. Najwyraźniej to nigdy nie było im pisane, ale przynajmniej mieli szansę przeżyć piękną miłość, takiej, jakiej nie doświadczył prawie nikt. Wierzyła, że tak właśnie było, zresztą dlatego też wydawało jej się, że nigdy nie znajdzie czegoś podobnego, nawet nie szukała, bo wiedziała, że nic nie będzie w stanie dorównać temu, co ich łączyło. Była tego pewna, bo mimo roku, który spędzili osobno nadal czuła między nimi to silne połączenie. Jej ciało nadal reagowało na jego w taki sam sposób. Wystarczyło, że jej dotknął, a zaczynała palić ją skóra. Nie dało się z tym walczyć, musiała się pogodzić z tym, że po prostu tak będzie. Po prostu nie uda jej się nigdy więcej zaspokoić tego żaru, który się pojawiał, nikt nie był w stanie sobie z nim poradzić, nikt nie będzie jej w stanie pokochać tak, jak on ją kochał, ona nigdy nikogo nie pokocha w ten sposób.

Nie musiał o nic pytać. Dawała mu milczące przyzwolenie na wszystko. Była uległa, jak nigdy dotąd, po prostu potrzebowała wykorzystać w pełni to, że znajdowali się tutaj razem, może było to nieco egoistyczne, ale czuła, że należało jej się to. Potrzebowała tego. Pocałunek był inny od tych, które pamiętała. Miała wrażenie, że wyraża wszystko, co nagromadziło się między nimi przez ten rok, żal, tęsknotę, gorycz? Brakowało w nim typowej dla nich pasji, jak wtedy, kiedy nie mogli się od siebie oderwać, wiele razy, wypełnieni żarem, który potrzebował być ugaszony natychmiast.

Całowała go powoli, jakby chciała się nacieszyć smakiem jego ust, dawno tego nie robiła, nie zastanawiała się nigdy nad tym, jak jej tego brakowało. Objęła go delikatnie, właściwie to narzuciła mu ręce na szyję, ale nie tak gwałtownie jak zawsze, jej ruchy były spokojniejsze, bardziej przemyślane, przytuliła się dzięki temu do niego jeszcze bardziej. Zamierzała wykorzystać ten czas, który został im dany jak najlepiej mogła, chciała się nim napawać ten ostatni raz, tyle, że zdecydowanie wolniej niż zawsze, bo musiała zapamiętać to wszystko. Jego zapach, smak jego ust, szorstkość policzków, skoro wiedzieli, że nie będą mogli do tego wrócić, to musiała to zrobić, aby móc wracać do tej chwili chociaż w swoich wspomnieniach.

Powoli, przesuwała ich w stronę prysznica, nie odrywała się przy tym od niego nawet o milimetr. Znała drogę, nie musiałą otwierać oczu, gdy ich tam prowadziła, pamięć mięśniowa działała. Mogła to robić na ślepo. Gdy znaleźli się w końcu pod prysznicem pozbyła się z niego tego ostatniego skrawka materiału, bielizny, którą miał na sobie. Miała nadzieję, że jej to wybaczy, ale nie mogła się przed tym powstrzymać. Przy okazji wreszcie odkręciła wodę, która zaczęła spływać na nich powoli, zmywać to wszystko, co oblepiło ich ciała. Piasek, krew, tak właściwie to sama nie miała pojęcia, co jeszcze mieli na sobie, bo ta noc była ciężka.

Zasługiwali na to, czymkolwiek by to nie było. Zasłużyli na to ostatnie zbliżenie, nawet jeśli było spowodowane tylko i wyłącznie chęcią pożegnania się, czy aktem desperacji. Zresztą to pozostanie między nimi na zawsze, tak samo jak to wszystko, co razem przeżyli. To było tylko i wyłącznie ich i nikt nie mógł im tego odebrać.

Nigdy nie chciała im tego odbierać, przecież to miał być ich dom na zawsze, wspólny. Poświęcili wiele czasu, aby doprowadzić go do użyteczności, spędzali tu wiele godzin, aby faktycznie stworzyć miejsce, które uznają za swoje. Podjął za nią decyzję, po raz kolejny, zadecydował, postanowił, że te ruiny będą należeć do niej, jakby to ona była winna temu, że ich dom stał się taki zapuszczony. Co teraz niby miała z nim zrobić? Zająć się nim od nowa, spróbować stworzyć to, co mieli tu kiedyś razem? To nie było możliwe, nie bez niego. Zdawała sobie z tego sprawę. Szkoda jej jednak było porzucić to miejsce, jakby dopóki jeszcze będzie się znajdowało w jej rękach istaniała jakakolwiek nadzieja, że kiedyś będą mogli tu wrócić. Tak jak znaleźli się tutaj teraz, to zawsze miała być ich bezpieczna przystań, drzwi będą tu dla niego otwarte, nie powiedziała mu o tym, cóż może liczyła na to, że będzie sobie zdawał z tego sprawę, że będzie o tym pamiętał, nawet jeśli oficjalnie nie należał już do niego. To zawsze będzie jego dom. Nie wyobrażała sobie, że mogłaby całkowicie przejąć to miejsce, oni nigdy nie będzie należało tylko do niej. Powinien sobie z tego zdawać sprawę, w końcu kupno tej chatki było ich wspólną decyzją, razem spędzili tu wiele lat pełnych wzlotów i upadków. Nie była gotowa na to, aby zająć się nim samodzielnie, nigdy nie będzie. Zawsze będzie jej tu czegoś brakowało, kogoś brakowało. Nie chciała pojawiać się tutaj sama, ale też nie chciała oddawać go w ręce kogoś innego. Cóż, może powinna się po prostu pogodzić z tym, że z roku na rok będzie się stawało większą ruiną i jedyne, co będzie w nim żyło to wspomnienia, widma minionych lat.

Dzisiaj mogli skorzystać z tego, że mieli to miejsce. Wiele razy wracali tutaj w podobny sposób, trzymając się za dłonie, po najróżniejszych, dziwnych sytuacjach, których ich wspólne życie było pełne. To był odruch, przyszło im to naturalnie, szukanie bezpieczeństwa właśnie w Piaskownicy. Tutaj mogli odetchnnąć, nie musieli się nikomu tłumaczyć na temat tego, co się im przytrafiło. Mieli siebie, bardzo dobrze rozumieli do czego doszło w nocy, chyba nigdy nie znajdowali się jeszcze tak bardzo na skraju podczas żadnej ze swoich wspólnych misji. Wydawało jej się, że koniec był bliski, że tym razem nie podołała, jak widać miała jeszcze jakąś resztę szczęścia, dzięki której udało jej się przeżyć, nie tylko jej, im wszystkim. Dobrze się stało, że teleportowała się stamtąd z Roisem, to przy nim przecież mogła poczuć się sobą, nie musiała udawać, że nie poruszyło ją to co stało się w jaskini, bo przecież wcale tak nie było. Reszty towarzyszy, których postanowiła zaangażować w sprawę nie znała tak bardzo, zresztą po ich komentarzach, których pewnie szybko nie pozbędzie się z głowy czuła się naprawdę beznadziejna. Wariatka, była wariatką, czy chciała się z tym pogodzić, czy nie, to nią była. Porywała się z motyką na słońce - jak zawsze, i chyba udało jej się osiągnąć cel, chociaż czy faktycznie mogli być pewni wygranej, rzeczywiście? Nawet jeśli po zniszczeniu ciała, które przypominało ją samą głos demona nadal pojawiał się w jaskini? Nie była tego pewna, nie mogła być. Pozostawało jej wierzyć, że faktycznie tak się stało.

Zwyciężyli, razem mogli wszystko, czyż nie powtarzała mu tego przez wiele lat, współpracując stawiali się silniejsi, trudno ich było pokonać. Tyle, że to miało się już nigdy nie powtórzyć, to miała być ich ostatnia wspólna misja, chyba nie do końca była gotowa, aby się z tym pogodzić.

Dlatego póki nie musiała, nie odzywała się chociaż słowem, nie chciała zburzyć tej chwilowej nici porozumienia, która się między nimi wytworzyła. Dawno nie reagowali na siebie w ten sposób, ich kilka ostatnich spotkań było raczej pełne niechęci, próbowała go nie lubić, próbowała udawać, że nic dla niej nie znaczy, ale to nie było prawdą, zresztą najbliższa niej była wtedy, kiedy odprowadzał ją do domu, gdy się złamała. Dobrze, że pamiętała z tego wieczoru raczej wyrywki, nie licząc tego, co zdarzyło się, kiedy znaleźli się w jej mieszkaniu, gdy zaprowadziła go prosto w jaskinię potwora, czego również nie mogła sobie wybaczyć, cóż najwyraźniej tak wyglądało przebywanie niedaleko niej, zawsze kończyło się w grocie z jakąś niebezpieczną bestią. Nie ma się, co dziwić, że postanowił się od tego odsunąć, miał swoje własne problemy, sprawy, to nimi powinien się zająć, a nie opieką nad nią. Musiała zacząć sobie radzić sama, bez nikogo, nie mogła liczyć na to, że zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie gotowy wyciągnąć rękę w jej kierunku - już nie.

Udało im się trafić pod prysznic, woda obmywała ich ciała, przynosiła ukojenie, pocałunki stawały się coraz mniej słone, powoli pozbywali się wszystkich śladów minionej nocy i poranka, niedługo zmyją z siebie ten cały ciężar, będą mogli ruszyć. Zostawić to wszystko za sobą. Póki jednak mogła pozwalała sobie na te delikatne pocałunki, brakowało jej jego, od kiedy spotkali się w czerwcu pragnęła się ponownie do niego zbliżyć, dostała to - może nie w taki sposób, w jaki chciałaby to dostać, ale aktualnie nie miała wygórowanych wymagań. Chciała chociaż jeszcze jeden raz, ostatni raz poczuć jego bliskość, napawać się tym w kązdym możliwym calu. Potrzebowała tego, szczególnie po tej okropnej nocy.

Jej dłonie powoli przesuwały się po jego ciele, z szyi na plecy, później żebra, chciała na nowo zapamiętać każdy, najdrobniejszy szczegół, sprawdzić, czy coś się zmieniło od czasu, kiedy dotykała go w ten sposób po raz ostatni. Czy pojawiły się jakieś nowe blizny? To było prawdopodobne, zważając na to, czym się zajmował mogła być niemalże pewna, że coś nowego dołączyło do tej kolekcji, w ten sposób mogła się dowiedzieć, jak minął mu rok, czy bardzo brutalnie, dramatycznie? Nie chciała zadawać pytań, nie chciała wsadzać nosa w nieswoje sprawy, szczególnie, że wiedziała, że nigdy nie chciał, aby to robiła. Starał się ją trzymać od tego z daleka, wychodziło mu to różnie, ale teraz, w tej chwili była dla niego nikim, nie mogła już tak po prostu zapytać, jak robiła to wcześniej.

Nie przeszkadzała jej chłodna woda, zupełnie, morze było przecież zimniejsze, a może nie? Nie miała pojęcia, skupiona była w tej chwili na czymś zupełnie innym. Na tym, co znajdowało się pod opuszkami jej palców, na dotyku, którego pragnęła od tak dawna. Nie spodziewała się, że będzie jej dane kiedykolwiek mieć go znowu tak blisko, jakby nadal był jej, bo przecież nie był. Tak naprawdę nie mogła być nawet pewna, że ktoś nie zajął jej miejsca, że nie otworzył swojego serca dla innej osoby. Nie chciała tego wiedzieć, to nie było ważne, nie chciała się zastanawiać teraz nad tym, czy postępowała właściwie. Dała się ponieść chwili, zamierzała wykorzystać ją najbardziej, jak mogła. W końcu już nic nie miała do stracenia, nie mieli nic do stracenia.

Pocałunki, które na nowo połączyły ich ze sobą smakowały inaczej od tych, które pamiętała. Były delikatniejsze, spokojniejsze, nie tak zachłanne jak te wcześniejsze. Tego właśnie potrzebowała, spokoju, oderwania się od rzeczywistości, dawał jej dokładnie to co mogło ją ukoić. Nadal rozumieli się bez słów, nikt im tego nie odebrał, może ta więź miała istnieć już zawsze, nawet mimo tego, że to miał być już ich koniec, może tego nie byli w stanie zniszczyć?

Kiedy się zniżył, złapała w końcu oddech, głęboki, otrzeźwiło ją to trochę, jednak nie na tyle, aby stąd odejść, jeszcze nie teraz, zdecydowanie nie chciała przerywać tego, co się między nimi działo. Miała nadzieję, że on też nie zamierzał jej porzucić. To nie był odpowiedni moment, on jeszcze nadejdzie, wiedziała, że dzisiaj będą musieli się rozstać, tym razem na dobre, porzucić to, co znowu zaczynało się między nimi dziać, to tylko krótka chwila, irracjonalny moment, na który sobie pozwolili przez dosyć trudne doświadczenia, które ich spotkały. Wplotła swoje palce w jego włosy i zaczęła delikatnie głaskać go po głowie, kiedy ją objął. Wszystko się ułoży, wszystko będzie dobrze. Powtarzała sobie w głowię jak mantrę, chociaż wcale nie była tego taka pewna.

Nie była zachwycona tym, że pozwolili na to, żeby ich dom zamienił się w ruinę, czego innego jednak mogła oczekiwać, skoro tak łatwo przyszło im porzucenie siebie, to i z tym nie mieli większego problemu. Nikt się tutaj nie pojawiał, to miejsce stało się opuszczoną chatą, która straszyła nad samym brzegiem morza. Właściwie to była namacalnym dowodem na ich klęskę. Przykro się na to spoglądało, ale nie chciała się tutaj pojawiać bez niego. Nie potrafiła. To było za bardzo bolesne, nie umiała sobie wyobrazić siebie samej w tym miejscu. Tak po prostu. Wszędzie indziej tak, ale nie tutaj. To miało pozostać na zawsze tylko i wyłącznie ich domem.

Mieli z nim związane wiele wspomnień, spędzili tutaj kilka lat, spontaniczna decyzja, którą podjęli na samym początku znajomości doprowadziła ich do tego, że zaczęli budować tutaj swój własny dom, ten, który należał tylko i wyłącznie do nich. Od samego początku robili to wspólnie. Jakże mogłaby w ogóle teraz poczuć, że należy tylko do niej. Czuła, że jest to niewłaściwe. Zresztą, kiedy znalazła dokumenty, które zostawił w Piaskownicy dotarło do niej, że faktycznie nie ma już co zbierać, nie zostanie po nich nic, nic miało ich więcej nie łączyć. Była to dosyć brutalna prawda, z którą chyba powinna zacząć się oswajać. Nie było dla nich nadziei, nie było przyszłości, pozostały tylko wspomnienia. Może piękne, ale co z tego, skoro już cała reszta nie miała znaczenia.

Zastanawiała się, jak duży wpływ na to, co się między nimi wydarzyło miało to, co aktualnie działo się na świecie. Konflikt przybrał na sile, chcąc nie chcąc zaczął dotyczyć wszystkich czarodziejów, nie miała pojęcia, czy jemu nadal udaje się trzymać od wszystkiego z daleka, czy w końcu któraś ze stron sięgnęła po umiejętności, którymi mógł ich wesprzeć. Może jak ona, nadal szukał swojego miejsca na świeci. Cóż, razem byłoby im łatwiej, zdecydowanie, zawsze było łatwiej i lepiej. Samotność nie była przyjemna. Szczególnie, że to beznadziejne uczucie atakowało w najmniej odpowiednim momencie, kiedy faktycznie czuła się nic warta. Nie do końca do tego przywykła, przez wiele lat nie przecież zupełnie nie odczuwała czegoś takiego. Nie przywykła do tego chłodu, który pojawił się w jej życiu.

Teraz przez krótką chwilę mogła wrócić do tego, co straciła. Coraz bardziej do niej docierało to, że ta strata była jeszcze bardziej odczuwalna, niż jej się wydawało. Żyła nadzieją, że być może kiedyś wrócą do tego, co mieli, chociaż powoli gasła, z racji na mijający czas. To, co połączyło ich teraz sugerowało jej, że wcale tak nie było, czas nie miał tutaj znaczenia, nie, kiedy zostali sobie przeznaczeni. Nic tego nie zmieni, zawsze będą należeć do siebie, a skoro wybrali życie, w którym każde z nich idzie samotnie, to nigdy więcej nie będą szczęśliwi. Musiała się z tym pogodzić. Nikt inny nie potrafił w niej wzbudzić takich uczuć, takiego pożądania, przy nikim nie czuła się tak właściwie, zresztą kiedy szukała ukojenia w obcych ramionach, to nigdy nie równało się temu, co on jej dawał. Nie udało jej się tego przy sobie utrzymać, nic nie trwało wiecznie, czy na zawsze, powinna się z tym chyba zwyczajnie pogodzić. Z drugiej strony, może to, że się tutaj znaleźli miało wzbudzić w niej jakąkolwiek wolę walki, bo przecież on też jej nie odrzucał, musiało być w tym coś więcej, niżeli chwilowa zachcianka. Może po tej wygranej w jaskini, powinna też spróbować ułożyć sobie życie na innych płaszczyznach. Nie miała pojęcia co właściwie zamierzała z tym zrobić, czy w ogóle warto było myśleć o jakichkolwiek próbach, bo co jeśli to siedziało to tylko w jej głowie, jeśli on faktycznie jej nie potrzebował, czy byłaby w stanie znieść taką myśl? Najpewniej nie. Najpewniej wtedy dopiero poczułaby się stracona. Tak to mogła żyć jakąś złudną nadzieją, że może kiedyś coś się zmieni, że może spróbują wrócić do tego co mieli, tyle, że przecież nie raz udowadniali, że mieli problem z mówieniem o tym, czego oczekują. Krążyli wokół siebie zamiast powiedzieć wprost o tym wszystkim, co działo się między nimi, bo bali się odrzucenia. Nie powinna powtarzać tych samych błędów, ale to wydawało jej się właściwsze, szczególnie po tym, jak postanowił z niej zrezygnować. Nie chciała wychodzić na desperatkę, chociaż była temu bardzo bliska.

Zresztą, czy to, co teraz z nim robiła nie było aktem desperacji? Korzystała z chwili, która została im dana zupełnie przypadkiem przez los, chciała z niej wyciągnąć jak najwięcej, by wrócić chociaż na moment do tego, co kiedyś mieli. Zapewne później ciężko będzie jej spojrzeć sobie w oczy, ale teraz, teraz zupełnie się tym nie przejmowała. Nie, kiedy mogli być tak blisko siebie, ponownie zatopić się w swoich objęciach, przepaść w swojej obecności.

Kiedy jej dłonie powoli przesuwały się po jego ciele poczuła pod opuszkami palców nowe blizny, miała wrażenie, że pojawiło ich się sporo. Czy w przeciągu ostatniego roku, aż tyle razy znajdował się w niebezpieczeństwie, jak blisko śmierci wylądował? Nie powinna o to pytać, to nie była jej sprawa, nie odzywała się więc nadal, zresztą usta miała zamknięte, bo nie przestawała go całować. Zdawała sobie sprawę z tego, że mieli tendencje do autodestrukcji ona i on, podejmowali często irracjonalne decyzje, zmieniło się to dopiero wtedy, kiedy mieli dla kogo żyć, teraz najwyraźniej powrócili do starych nawyków. Robiła to samo, przestała przejmować się czymkolwiek, bo to nie miało żadnego sensu, nic nie było jej teraz w stanie zatrzymać. Wolałaby, aby on nie postępował w ten sposób, nie chciałby kiedyś dowiedzieć się, że ktoś go zabił, że odszedł, że przepadł, przecież nawet nie wiedziałaby, że musi go szukać, bo nie miała pojęcia, gdzie się znajduje. Serce by jej pękło po raz kolejny, gdyby coś mu się stało. Nie zamierzała udawać, że tak by nie było. Nadal Roise był dla niej wyjątkowy, mimo tego, że już nie spędzali ze sobą każdej wolnej chwili, mimo, że praktycznie w ogóle ze sobą nie rozmawiali, nadal miał specjalne miejsce w jej dosyć mocno poturbowanym sercu. Mimo tego, co jej zrobił, mimo tego, że ją zostawił, to nie wystarczało, aby w pełni pozbyć się troski o niego, zawsze będzie dla niej ważny, czy mu się to podobało, czy nie.

Chciałaby ponownie znaleźć się w jego życiu, bardzo by chciała, żeby ją wpuścił, bo ta krótka chwila, w której właśnie trwali przyniosła jej ukojenie, miała świadomość, że kiedyś miała to na co dzień, teraz pewnie szybko nie poczuje takiego spokoju. Nic sobie nie obiecywali, nic nie mówili, był to tylko chwilowy powrót do tego, co kiedyś mieli. Sentymenty, które uderzyły w nich po tym, jak znaleźli się w zagrożeniu, kiedy mogli stracić życia. Brakowało w tym zachowaniu rozsądku, ale rozsądek nigdy nie był jej drogowskazem. Wiedziała, że ucierpi, on być może też, to na pewno przyniesie jakieś piętno, musiało, bo przecież przez ponad rok potrafili trzymać się od siebie z daleka, a przynajmniej udawali, że tak jest. Teraz pewnie Ambroise zorientuje się, że nigdy nie stał się jej obojętny, może to była jej słabość, może on był jej słabością, to było prawdopodobne.

Pożegnanie nadejdzie dzisiaj, to nie był nowy początek, musiała się z tym pogodzić i była gotowa przyjąć te konsekwencje, aby móc chociaż przez te kilka minut skorzystać z tego, że nadażył się moment w którym znowu mogła się zapomnieć. Przestać przejmować się teraźniejszością, wrócić do tego, co kiedyś było oczywiste. Zresztą ich ciała wyraźnie za sobą tęskniły, każdy, najdroniejszy gest o tym świadczył, nie mogli temu zaprzeczyć. Próbowali walczyć z czymś, co przygotował dla nich los, czy w ogóle kiedykolwiek mieli prawo się temu przeciwstawiać, przecież nie przyniosło to nic więcej niż tylko ruiny. Nie było im lepiej w samotności, to znaczy jej, ona nie umiała się odnaleźć na świecie w pojedynkę, nie mogła mieć pewności, że on również zaczął błądzić, chociaż te blizny, rany, które wyczuwała pod palcami wydawały jej się świadczyć o tym samym.

Zareagowała odruchowo, chciała być jego pocieszniem, chciała, żeby nadal traktował ją jak kiedyś, nigdy nie zależało jej na tym, aby go od siebie odepchnąć. Potrzebowała Ambroisa w swoim życiu, wszystko co teraz robiła tylko to potwierdzało. Zależało jej na tym, aby czuł się z nią teraz jak kiedyś, aby wróciło to, co mieli. Nawet jeśli miałoby to potrwać kilka minut i znowu wprowadzić chaos do jej życia. Wiedziała, że będzie się nad tym zastanawiać, że nie da jej to spokoju, że znowu nie będzie potrafiła przestać o nim myśleć. Trudno, to nie było istotne.

Pozbawił ją w końcu ostatniego skrawka materiału, który jeszcze stanowił między nimi jakąkolwiek granicę. Przestały istnieć, znowu, mogli ponownie się sobą napawać, w każdym calu. Zbliżyć tak, jak kiedyś, jakby nic się nie zmieniło, bo czy właściwie zmieniło się cokolwiek poza tym, że gdzieś się zgubili, że zniknęli na trochę ze swojeog życia. Byli innymi ludźmi, ale czy, aż tak bardzo, że nie mogli wrócić do tego, co mieli kiedyś. Nie, Geraldine nie miała najmniejszego problemu z tym, żeby znowu rzucić się w tę głębię, chciała w nim utonąć, nawet jeśli miałby to być ostatni raz. Nie musieli nic mówić, wracać do tego, przejmować się konsekwencjami. To nie było ważne, nie kiedy znowu mogła chociaż przez chwilę być szczęśliwą.