— Ja też się boje — wyszeptał, syn nieustraszonych wojowników, we wstydzie do własnej słabości i w gniewie na siebie samego. Parali się nieznanym, przyszłym, tajemnym, a to co rzeczywiste tak łatwo wpadało w szufladki nieznaczącego, aż ich dogoniło. Zderzenie ze światem materialnym poza ich enklawą, gdzie nie mogli być jednością.

Słuchał Vasilija z dudniącym sercem. Jak powiedzieć miłości swojego życia, że on to wiedział, od pierwszego momentu, gdy wybrał go, że Vasilij będzie jego śmiercią? Może gdyby ukochany nie rozpadał się w jego ramionach, wtedy powiedziałby mu o tym, że wybrał go na swojej kata. Gdy ich palce się splotły razem, teraźniejszość zaśpiewała w harmonii dwugłosu, prawidłowej sekwencji linii czasu, instrument wszechświata został dostrojony. On to słyszał bardzo wyraźnie, jak perlisty śmiech losu, tańczącego dookoła nich, złoty puch, który wyśmiewa ich plany i marzenia, który oplótł ich czerwoną nicią przeznaczenia zbyt ciasno, aż ta wrzynała się w ciało.

Pogładził gniewny policzek, po drugiej stronie od opuchlizn. Tak bardzo chciał obciąć staremu Dolohovowi rękę, ale wtedy musiałby zacząć od swojej. Ostatecznie zrobiłby to, gdyby Vasilij tylko poprosił.

— A ty moją. I masz rację. Ucieknijmy. Wskaż miejsce na mapie. Możemy popłynąć do Ameryki. Gdziekolwiek zechcesz, pójdę za tobą, będę pisać ci wiersze i kochać cię — Desperacja przykleiła się do ich obu, rozlała się niczym krochmal ich koszul. — Ty będziesz pracować, a ja będę nosić loki i szpilki i będę twoją żoną, będę przepisywać twoje notatki i...

Głos mu się całkowicie załamał. Próba stłumienia własnych emocji okazała się fiaskiem, próba trwania niczym filar, ostoja spokoju, po prostu pękła i ciało Morpheusa dołączyło do desperackiego drżenia, fali łez i obezwładniającego strachu, nawet jeżeli tliła się w nim nadzieja. Zacisnął dłonie na koszuli Vasilija, jakby był jego tratwą ratunkową, jedyną nadzieją na ocalenie. Świat rozmywał się mu przed oczami, a on próbował otrzeć oczy ramieniem, nie chcąc wypuszczać ukochanego.

Ostateczność tego wszystkiego wzbierała w nim boleśnie. Tak bardzo nie chciał umierać. A jednak to nie była matematyka. Dwie pustki, czarne dziury, nie czynią światła.

— Zdobędę dla nas wizy — płaczliwa czkawka wdarła się między słowa Morpheusa. Przybliżył ich twarze do siebie, mówiąc wprost do ust Vasilija, jego oddech przeznaczony tylko dla niego. — Zaczniemy za oceanem. Zbudujemy twoje marzenie. Obiecuję ci. Będziesz lśnił. A ja będę... Będę tego świadkiem.

Kilka słodkich słów, w których przeklął ich, aby dać mu promień światłości. Jego Apollo, jego bóg przepowiedni, jego bóg słońca. Świat znów zagrał tę nutę. Dokonało się, na końcu opowieści bogowie wskrzeszają Hiacynta, a on ogląda chwałę swojego Boga. I nikt nie wspomina, co dalej. Czy był zazdrosny o kolejnych kochanków, czy wziął samemu kolejnych czy był jedynie obserwatorem swojej śmierci, wskrzeszenia i wywyższenia na Olimpie. Hiacynt, ciemnooki książę Sparty, który umarł za miłość.

— Pocałuj mnie i wieszcz mi życie — zapłakał błagalnie.

Ciężki deszcz spadał na ich Utopię. Siekał przeznaczeniem po szybach, gdy w swoich ramionach szukali odpowiedzi i pocieszenia. Strach zasłaniał gwiezdne niebo, zabierając im przyszłość, a przecież chcieli dać sobie nawzajem tylko cały wszechświat. To bolało, głęboko w klatce piersiowej. Ciężar, nie ciała, lecz kamieni przygniatających, egzekucja, kara za niewinność.

Nawet jeżeli nie powiedział mu wprost, że będzie żyć, nawet jeżeli ramiona Morpheusa pokryła gęsia skórka, bo nie padly te słowa zapewnienia, gwarantujące dalsze bicie jego serca, chciał wierzyć mu, że to się uda. Dopóki śmierć ich nie rozłączy.

— Pieprzyć moją rodzinę — przesunął palcami po włosach Vasilija, wsunął w nie palce, przeczesując miękkie nici jedwabiu kościanym grzebieniem swojej dłoni. — Ty. Ja. My. Stać ich na to, żeby mnie odwiedzać za oceanem.

Nie powiedział na głos o swoim ojcu, tak twardo trzymającym się prawa, że Morpheus z lękiem spoglądał na niego, gdy spotykali się z Vasilijem na licznych przyjęciach śmietanki towarzyskiej. Gdy musieli udawać, że po prostu się znają ze szkoły, że się po prostu lubią i rozmawiają o bezużytecznych zdaniem ich ojców rzeczach. Pan Dolohov i Longbottom mogli stać po dwóch różnych stronach barykady, ale pewne rzeczy tkwiły w konserwatywnych głowach bez względu na to, czy tkwi się w korupcji czy płonie ogniem praworządności.

A Morpheus łamał prawo każdym gorliwym pocałunkiem.

—[a]— Pieprzyć moją rodzinę — przesunął palcami po włosach Vasilija, wsunął w nie palce, przeczesując miękkie nici jedwabiu kościanym grzebieniem swojej dłoni. — Ty. Ja. My. Stać ich na to, żeby mnie odwiedzać za oceanem.

Nie powiedział na głos o swoim ojcu, tak twardo trzymającym się prawa, że Morpheus z lękiem spoglądał na niego, gdy spotykali się z Vasilijem na licznych przyjęciach śmietanki towarzyskiej. Gdy musieli udawać, że po prostu się znają ze szkoły, że się po prostu lubią i rozmawiają o bezużytecznych zdaniem ich ojców rzeczach. Pan Dolohov i Longbottom mogli stać po dwóch różnych stronach barykady, ale pewne rzeczy tkwiły w konserwatywnych głowach bez względu na to, czy tkwi się w korupcji czy płonie ogniem praworządności.

A Morpheus łamał prawo każdym gorliwym pocałunkiem.

— Mistrz Vasilij Dolohov... Zasługujesz na to, moja miłości — zaklinał rzeczywistość Morpheus, nie dbając o swoje imię, o swoje miejsce na kartach historii. Nie potrzebował wspomnień w przypisach, historia nienawidziła kochanków, tego już się nauczył. Lorca. Wilde. — Napiszę do Charlotte, nikt przecież nie zabroni odwiedzić nam starej przyjaciółki za oceanem. Tylko nikt nie będzie wiedział, że już nie wrócimy. — Morpheus zaczynał w to wierzyć, przyciskając ciało Vasilija do siebie, jakby bał się zgubić światło jego komety. To mogło się udać.