Wyrozumiałość. Mieli jej za dużo względem siebie. Laurent czasami za bardzo chciał. Za bardzo chciał pomóc, za bardzo chciał dobrze, a ludzie czasem nie chcieli dać sobie pomóc. Nie chcieli, żeby ktoś za nich załatwiał ich sprawy, zajmował się ich problemami. Czasem najlepsze, co mogłeś dla drugiej osoby zrobić, to zostawić ją w spokoju. Ją i wszystkie te zagadnienia, którymi się chciał (albo i nie chciał) zajmować. Kwitnące życie miało wiele wymiarów - to Astarotha również. Mógł utracić bicie serca, ale nie utracił tego, że tutaj był i mógł ciągle doświadczać nowych rzeczy. Zmieniać świat wokół siebie i zmieniać siebie samego. Śmiech. Dźwięczne słowo, które owijało się wokół człowieka jak pasma słońca opływające policzek.
On na to naprawdę zasługiwał. Tylko potrzebował kogoś, kto pomoże mu w to uwierzyć.

- Wierzę, że pewnego dnia uwierzysz i ty - że cokolwiek mi powiesz, ja powiem ci "wybaczam". - Jeśli słońce mogło dotykać policzka, to ciepło uśmiechu Laurenta mogło dotykać ludzkiej duszy. Miał go naprawdę wiele dla osób takich, jak Astaroth. Wierzył. W to, że miał serce po właściwej stronie, tylko gubił się w ciemności. Ta ciemność jednak może sprawiła, że on sam uwierzył - bestia wcale nie musiała być bestią. Mogła być najłagodniejszym stworzeniem na tej ziemi. - Na razie wiem, że wybaczenie jest dla ciebie bardziej przerażające niż stawianie czoła ciemności. - Żeby przyjąć wybaczenie trzeba było być na to gotowym. Wiedział o tym najlepiej - samemu sobie nie potrafił wielu rzeczy przebaczyć. Ten 'znajomy'. Ten 'brzmi-to-lepiej-niż-drapieżnik-ofiara'. Brzmiało, na pewno brzmiało. Równie dobrze brzmiało "partner biznesowy". Blondyn był oczarowany tym, co przed sobą widzi, a serce łamało się, że to, co widział, ledwo trzymało się kupy. Rozpadało się, rozsypywało między palcami jak piasek.

- Popytaj ludzi z otoczenia. Wśród bogatych. Ktoś na pewno będzie mógł cię wprowadzić. - Bo to było aż nadmiernie ważne. Był ciekaw, czy taki Kieran mógłby tego dokonać... ale najpierw musiałby się z nim w ogóle kontaktować, a do tego potrzebowałby... ach, cóż. Odpadało. - Monety nie warto kraść ani kombinować w ten sposób. Ktoś się może zorientować. To dość zamknięta społeczność, która rzadko wpuszcza osoby... przypadkowe. - Owszem, brzmiało łatwo i trudno jednocześnie. I tak, czuł się źle, że w ogóle go o to prosił. - Nie mogę w tym pomóc bezpośrednio, ale jeśli dowiem się w trakcie czegoś pomocnego, albo kto teraz ma wstęp do tego miejsca - dam znać. - Nadal był ciekaw, co by się stało, gdyby się tam pojawił. Niekoniecznie sam. Przed nim jeszcze była katorżnicza pogadanka z ojcem. Czas dopiero miał pokazać, co z tego wyniknie. - Wiesz... tam na pewno będą mogli nieco ugasić twoje pragnienie. - Bo mówić o tym, że to misja... ale miał szczerą nadzieję, że to miejsce też będzie chociaż odrobiną ulgi dla tego wampira. Chociaż troszkę.

Powinien czuć się o wiele gorzej, kiedy teraz spoglądał na Astarotha. Współczuł mu, oczywiście. To uczucie nie przemijało. Co jednak z tym uczuciem, które powinno być budowane na podeście sumienia? Dobre serce. Tyle osób mu mówiło, że ma dobre serce. Miał. Ma? Na pewno miał serce zbyt dobre, tak uważał. Prowadzone drogą naiwności i gorzkim uczuciem potrzeby kochania ludzkości. W jakimś stopniu cieszył się, że mu to mija. W innym - nie cieszył się wcale. Zmiany nie musiały być złe, mogliśmy je jedynie źle wykorzystać. Mogły być co najwyżej bolesne. Nauczkami wyciąganymi chociażby z tego, że z pragnienia, prędzej czy później, rzucisz się do czyjegoś gardła i nie będziesz mógł się powstrzymać. To była nauczka. Więc - zmiany. Na niektóre nie mogliśmy nawet samodzielnie wpłynąć. Niektóre zaś pozostawały poza zasięgiem naszej decyzyjności. Ktoś po prostu wybierał za nas. Układał jakąś piramidkę decyzji, która jemu samemu miała pomóc - no bo komu innemu? Nam? Wampir, który przemienił Astarotha mógł nawet myśleć, że mu pomaga. "Ratuję go". Kiedy śmierć była lepsza od życia? Tam, gdzie musiałeś kraść życie innym, żeby samemu funkcjonować? Brzmi jak całkiem niezły przykład.

Biedny, biedny Astaroth... Na twarzy Laurenta nie gościła jednak litość, nie było tam pożałowania. Była łagodność. Wyrozumiałość. Akceptacja. Zabarwione kroplą smutku, która wynikała z tragicznej historii, która miała szansę ich podzielić, a teraz on sięgał po coś, po co nie powinien. Albo może powinien? Skoro już wiedział, że chyba nie ma szans liczyć na pomoc osób najbliższych?

- W porządku. Rozumiem. - Akceptował. Nie mógł tego zrozumieć w pełni, bo musiałby tego doświadczyć. To doświadczenie zaś leżało poza polem jego zasięgu i nie chciał tego zmieniać. Coś na podobieństwo czuł chyba tylko wtedy, kiedy ta dziwna maź trytonów ubrudziła mu pysk, gdy ugryzł Perseusa i nie potrafił się powstrzymać. - Nie chcę, żebyś traktował moją prośbę jak zobowiązanie. Twoje bezpieczeństwo jest najważniejsze, Astarothcie. Bardzo mi zależy, żebyś na siebie uważał i jeśli coś będzie nie w porządku - wycofał się odpowiednio szybko. - By nie parł do przodu jak szaleniec. - Dziękuję ci za to miłe spotkanie. Powinniśmy się umówić. Na jakąś herbatę, żebym nie był znowu pijany. I może tak, żeby niekoniecznie mieć widownię. - Chciał to zakończyć jakimś żartem, chociaż drobnym. Akurat brak widowni był ważny. Z jednej strony - powinien być, mniejsza szansa, że Astaroth coś odwinie. Z drugiej zaś strony im mniej ich razem widziano, tym lepiej. Mniejsza szansa, że dostanie się istnienie tej relacji do niepowołanych oczu i uszu. - Uważaj na pocztę. Nie ufaj sowom w przesyłaniu wrażliwych informacji. - Powiedział, kiedy już się podniósł, ale jeszcze gestem dłoni dotykał stolika. - Miłego wieczoru, Astarothcie.