To było jasne, nie mogło się zdarzyć inaczej. Ona zawsze by go odszukała, znalazła sobie wygodne miejsce tuż obok, najpierw pozbywając się wszystkich innych, którzy mogliby być problematyczni. Tak już miała, potrafiła zadbać o to, co miało należeć do niej, nie znosiła się dzielić, więc musiała zatroszczyć się o to, że będzie tą jedyną, chociaż w sumie to chyba nie było aż tak konieczne. Roise by ją wybrał nawet, jeśli znajdowałaby się w wielkiej rodzinie dżdżownic, wypatrzyłby dokładnie ją i z niej zrobił panią swojego kompostownika, to też było niezaprzeczalne. Tak już mieli, zawsze stawiali na siebie, bez względu na to kto znajdował się obok. Właściwie to nie mieli już tego mieć, tyle, że kiedy dyskutowali o tym w dżdżowniczej wersji to brzmiało tak absurdalnie, że najwyraźniej mogła w to uwierzyć.

- Też prawda, czyli to Ty musiałbyś odnaleźć mnie, jakby coś nie zamierzam się chować, nie będę Ci tego utrudniać. - Wypatrzenie tej jednej, wyjątkowej dżdżownicy i tak było samo w sobie chyba dosyć skomplikowane, więc zamierzała robić, co w jej mocy, aby faktycznie mógł ją znaleźć. Współpraca - dzięki temu mogli osiągnąć naprawdę wiele.

- Jeśli ja mam ostatnie zdanie, to ma moje musi mieć, więc założmy, że ma. - Tak, ich podział jeśli chodzi o wiedzę i umiejętności był całkiem jasny, tyle, że dżdżownice leżały bardzo daleko poza obszarem jej zainteresowań. Nie miały głowy, łap, ani niczego innego, co mogłoby ją zaciekawić. Może były jakieś ciekawe gatunki, drogocenne, na pewno musiały być, pewnie znaleźliby się też i kolekcjonerzy takich stworzeń, ale jako łowczyni potworów miała nieco większe ambicje niżeli zbieranie robali.

- Myślę, że wtedy te dwie połowy zaczęłby mówić, miałbyś przesrane, gdyby się to stało. - Jedna Yaxleyówna potrafiła wkurwić, co dopiero, gdyby znalazły się przy nim dwie? Lepiej było teog nie ryzykować, bo mógłby tego nie przeżyć, no albo zacząłby prowadzić koczowniczy tryb życia, jeśli reagowałby tak jak teraz - wychodząc się przewietrzyć za każdym razem, gdy go trochę zbyt mocno wkurzyła.

- Na Twoim miejscu już zaczęłabym się bać, wiesz, lepiej jest się przygotować na najgorsze. - Kto wie, kiedy miało zdarzyć się to mityczne później. W ich przypadku w ogóle nie powinni się nad tym zastanawiać, bo przecież ono w ogóle miało nie nadejść.

- Tak, to nie ma żadnego polotu, a przecież nie można powiedzieć, że mi go brakuje. - Uśmiech samowolnie wpełzał jej na usta, ta rozmowa naprawdę była wyjątkowo przyjemna, dawno nie pozwoliła sobie odpływać w takie dziwne rejony. Byli pijani, szczęśliwi, czego mogli chcieć więcej? W tym momencie było doskonale, chociaż ich konwersacja należała do naprawdę irracjonalnych.

- Mimo tego, że mają swoją rolę, to spędzają sporo czasu na bezsensownym skakaniu po łącę, przecież nie bez powodu nazywają się konikami polnymi. - Yaxleyówna może i lubiła się bawić, ale nie znosiła marnować czasu na głupoty, nie podobała jej się ta opcja - nadal. - Może i zżera, ale później się pasie? Kto to widział tracić czujność po walce... - Nie do końca miała świadomość, czy etymologia tych nazw faktycznie świadczy o tym, czym konkretnie zajmują się te owady, ale coś musiało w tym być. Przecież nie nazwy tych gatunków nie brały się znikąd.

Cóż, najwyraźniej dżdżownica jako pierwszy wybór została po prostu od razu zaakceptowana, mimo, że na początku się nieco wahała. Aktualnie wydawało jej się to pozostawać jedyną słuszną opcją.

- Czyli jednak wolisz mniej kompaktową wersję, oke, to w sumie sprawia, że będzie mniej komplikacji. - Cóż, nie będzie musiał jej nosić w kieszonce, czy przesadnie pilnować tego, aby ktoś jej nie zdeptał. Wbrew pozorom wersja ludzka miała chyba najwięcej pozytywów, dobrze, że do tego doszedł. Może kiedyś faktycznie zaakceptuje jej obecność w swoim życiu. Nie powinna tego zakładać, rozmawiali przecież o hipotetycznej sytuacji, która nigdy nie miała się wydarzyć...

- i machałabym ogonkiem, kiedy coś by mnie zaciekawiło, ruchomy kołnierz, na pewno zostałby nowym trendem w modzie. - Ktoś musiałby to podłapać, pewnie z początku patrzyliby na Roisa sceptycznie, a z czasem sami zaczęli szukać podobnych dodatków. Tak to już było z modą. - Jasne, żadnych hamaków, to jest zrozumiałe, chociaż nie sądzę, że jako skunksia wersja byłabym w stanie zrobić Ci krzywdę. - Nie było to szczególnie wielkie zwierzę, nie miało zbyt wiele siły, nie musiał się martwić o to, że coś mu zrobi, nawet przypadkiem, z drugiej strony zawsze lepiej było dmuchać na zimne.

Dziwnie było razem rozmawiać o przyszłości, kiedy miała dla nich nie istnieć, nie w najbliższym czasie, w końcu ustalili, że ewentualnie mogliby spróbować, kiedy będą jedną nogą na tamtym świecie (to znaczy bardzo starzy i pomarszczeni). Mimo wszystko przychodziło jej to raczej naturalnie, bo przecież mieli już za sobą wiele podobnych dyskusji, planów, tyle, że zdecydowanie mniej absurdalnych od tych dzisiejszych. Tylko ta irracjonalość powodowała, że nie miała zbyt wielkich nadziei ku temu, że zmienił zdanie, ujebał sobie coś, wiedziała, że nie było szans, aby to się zmieniło. Aktualnie jedno i drugie zderzało się ze ścianą, bo przyjęli zupełne różne strony, nie sądziła zresztą, że w tej sytuacji dojdą do jakiegokolwiek porozumienia, bo niby jak?

Uratowanie tej butelki whisky uważała za spore osiągnięcie zważając na to, że ona również była nieco podchmielona i nie do końca panowała nad swoimi ruchami. Były zdecydowanie powolniejsze niż zazwyczaj do tego bardziej niezdarne, jakoś jednak udało jej się złapać ją w locie. Na pewno jej za to podziękują później. NIe sądziła bowiem, że znajdują się w stanie, w którym powinni wybierać się do miasteczka. Droga na pewno zajęłaby im dużo więcej czasu niż normalnie, a powrót, cóż nie mogła zakładać, że na pewno udałoby im się wrócić.

Czekała chwilę, aż poda jej dłoń, w między czasie odłożyła butelkę bardzo ostrożnie, tuż obok siebie, aby nie daj Morgano nie stało jej się nic złego. - Nie, a dlaczego? Wiesz, wszystko mam pod kontrolą, jak zawsze, zawsze mam wszystko pod kontrolą. - Nie do końca chyba zdawała sobie sprawę z tego, że właśnie dzięki tym słowom mogła wywołać delikatny niepokój. Nie myślała najjaśniej, jej umysł był trochę zaślepiony alkoholem, ale tylko trochę, no nie, nie trochę, bo trudno jej było utrzymać jego dłoń w jednym miejscu, jakby kołysała ją w rytm jakiejś melodii którą miała w swojej głowie.

- Jasne, jesteś napruty, ale czy jesteś w stanie określić, czy kręci Ci się w głowie od naprucia, czy od ugryzienia? - Czy w ogóle była szansa na to, żeby dostrzec między tymi dwiema przyczynami jakąkolwiek różnicę? Pewnie nie. Pytanie, które zadała nie było szczególnie rozsądne. Widziała, że kiwa się na boki, przez co jej wzrok zrobił się jeszcze bardziej mętny. Ona też była napruta, ale musiała udawać, że nie jest, w końcu powinna udzielić mu pierwszej pomocy, tak - oczywiście, że zupełnie nie miała pojęcia, co powinna zrobić.

Skoro nie w tę stronę... Cóż, odwróciła więc jego dłoń w drugą stronę i przyglądała jej się przy słońcu, z tej drugiej strony chyba nie było widać zupełnie nic. - Z tej strony to nie działa wcale, nic nie widać. - Chyba nie złapała jego aluzji, najwyraźniej każde z nich było nieco zagubione w swoim własnym, alkoholowym świecie.

- Przecież bym jej nie połknęła. - To była oczywista oczywistość, czyż nie.

- Wiggenowy! On na pewno pomoże. - W końcu był lekarstwem na wszystkie dole i niedole świata, mimo, że przecież podczas tych krókich lekcji, które jej dawał wspominał o tym, że wcale nie, to ten eliksir nadal zostawał jej pierwszym wyborem.

Zawiesił wzrok na jej palcach, zastanawiała się, czy to nie była jakaś oznaka zatrucia, ale skąd niby mogła to wiedzieć, tutaj nie miała zbyt wielu możliwości, więc jak przystało na rozsądnego człowieka postanowiła to po prostu przeczekać i zobaczyć, czy nie straci przytomności, albo coś, wtedy pewnie faktycznie zacznie się martwić.

- Widzę, że wracamy do punktu wyjścia. - No, jasne, że musiał skorzystać z ich ulubionego argumentu, jakże mógłby sobie tego odmówić. Po raz kolejny przewróciła oczami, bo to było bardzo oczywiste, nic nie musiał. Często przecież to podkreślali. - Jak chcesz to jeszcze lepiej. - Przymus zawsze brzmiał dużo gorzej, niż chęci, czyż nie? Nie będzie musiała przejmować się tym, że go do czegoś zmusza. Wspaniale się składało.

Ogólnie nie spodziewała się, że to wyjście na zewnątrz będzie wyglądało w ten sposób. Nie po tej rozmowie, którą odbyli w kuchni, która należała raczej do tych mocno melancholijnych. Jak widać świeże powietrze i alkohol bardzo pomagały zmieniać nastawienie. Teraz było lekko, bardzo lekko, jakby te ostatnie kilka godzin wcale się nie wydarzyło. Nie pamiętała, kiedy właściwie czuła taką beztroskę jak teraz, leżąc na jego piersi i rozważając sytuacje, które nigdy miały sie nie wydarzyć.

- No co Ty, nawet jeśli to byłabym ja? Nie poradziłbyś sobie z dwoma? No coś Ty. - Podpuszczała go dalej, kto jak kto, ale akurat Roise potrafił sobie owinąć ją wokół palca, na pewno udałoby mu się ułożyć jakoś te dwie dżdżownice, tyle, że później z tych dwóch mogły się zrobić cztery... a z czterema mogłoby być dużo gorzej.

Ten dotyk, którym ją teraz obdarzał był zupełnie inny od tego, który dawali sobie wcześniej - przepełnionego pożądaniem i nienasyceniem. Przynosił spokój, ukojenie. Powodował, że wszystkie złe myśli gdzieś umykały, skupiała się więc tylko na tej chwilowej lekkości. Było zbyt przyjemnie, aby przejmowała się rzeczywistością, która kiedyś ich dosięgnie.

- No tak, nie da się zaprzeczyć. Gotowy na wszystko. - Cóż, Roise również wydawał się być w wyśmienitym humorze. Nie chciała negować tego, że jej zdaniem wcześniej zdecydowanie szukał najgorszego, nie widział żadnych pozytywów, ale szkoda jej było psuć ten krótki moment, gdy wszystko wydawało się być dobrze.

No właśnie, wydawało się, bo to była tylko krótka chwila, złudzenie? Otumanienie alkoholem i świeżym powietrze, sama nie do końca wiedziała co. Ogólnie trudno jej było nazywać to wszystko, co działo się między nimi. Nie do końca potrafiła się w tym odnaleźć, ale to aktualnie nie powinno być istotne. Postanowiła się cieszyć tym momentem, nic więcej. Skończyć z analizowaniem, sama przecież wspominała o tym, że to może wyjść im na dobre. Przesadne rozważania nie doprowadzały do niczego. Trzymała się tego, żeby po prostu pozwolić im popłynąć.

- Cieszy mnie to, że znowu się zgadzamy. - Nie, żeby uważała siebie za jakąś bardzo kreatywną, ale właściwie nigdy nie brakowało jej głupich pomysłów. Działa bardzo spontanicznie, co kończyło się różnie, ale dzięki temu jej życie nie było szare, raczej pełne kolorów, bardzo intensywnych.

- Skakanie samemu wśród wrzosów? Nadal uważam, że nie, to zupełnie bezsensowne. - Próbowała się nie roześmiać, ale ciągle przecież mieli na myśli konika polnego? Prawda? Trzymała się więc tej wersji i negowała sens jego istnienia.

Zastanawiała się, czy Roise będzie wiedział o tym, że podczas tej rozmowy w kuchni nie do końca panował nad tym, co mówi. Nie miała pojęcia, jak właściwie działał eliksir, który mu podała. Jej przewagą było to, że gdy pojawił się w Piaskownicy był już nieco wstawiony, więc może faktycznie nie zauważy, że ona maczała w tym swoje palce, tak byłoby najlepiej.

- Czasami tak, oczywiście, ale pasikoniki na pewno robią to bardzo często. - Nie widziała niczego złego w odetchnięciu od czasu do czasu. Pozwoleniu sobie na chwilę relaksu, tak jak chociażby teraz. Teraz było im tu dobrze, potrzebowali takiej chwili oderwania się od rzeczywistości, ale odpoczywanie zbyt często? Mogło rozleniwiać, a to wiązało się z traceniem uwagi, długotrwale nie mogli sobie przecież na to pozwolić. Miała tego świadomość, nie teraz, nie kiedy na świecie działo się tyle złego.

Wiedziała, że oni razem potrafili wyważyć balans, dobrze im było razem. Mogli od czasu do czasu zaszywać się z daleka od całego świata, zatracać się w sobie, a później wracać do tej szarości. To było dobre, dzięki temu znajdowali równowagę w tym wszystkim. Teraz? Cóż, teraz wszystko przechylało się w jednym kierunku, nie do końca najlepszym.

- Cóż, to prawda, to musi być pakiet. - Nie widziała innej możliwości. - Gdybym chodziła z Tobą pod ramię nie mógłbyś mnie chować, ale to dobrze, w sumie nie ma się chyba czego wstydzić, co nie? - Zawsze jej przecież powtarzał, że nie powinni być razem widziani, aby nikt nie wziął jej na swój cel przez ich powiązania, tym razem jednak opcja była zupełnie inna. Taka o jakiej mówiła od samego początku. Nie bała się tego, co może jej się stać przez to, że byli blisko. Uważała wręcz przeciwnie, że to mogło nieść ze sobą same plusy, dobrze, że zmienił zdanie - nawet jeśli to były tylko chwilowe mrzonki.

- Korzystam z tej umiejętności dosyć rzadko, kiedy nie mogę się gdzieś zmieścić jako człowiek. - Faktycznie nie zmieniała się w skunksa zbyt często, nie tylko przy nim. Wolała swoją ludzką wersję, bo wtedy czuła się silniejsza, jednak nie dało się zaprzeczyć, że czasem była do tego zmuszona, bo jako człowiek należała do tych większych. Nie wszędzie można było się wepchnąć pod ludzką postacią.

- To też można zmienić, skoro chciałbyś zapoznać się bliżej z moją skunksią wersją. - Kolejny punkt, który mogli dopisać do reszty rzeczy, które nigdy się nie miały wydarzyć. Bardzo łatwo im teraz przychodziło mówienie o przyszłości. Wynikało to pewnie z irracjonalności tej rozmowy, wszystko co mówili było bardzo oderwane od rzeczywistości.

- Może nie brzmię, ale czuję, że ją mam. - Tak, na pewno. Ona zawsze miała wszystko pod kontrolą, nawet jeśli nie miała? To wcale nie było takie trudne. Wrzucona w każde gówno potrafiła się w nim odnaleźć, może nie do końca odnaleźć, ale jakoś przetrwać i przeżyć? To chyba nie było najgorszym rozwiązaniem.

Tak, była nawalona, ale nie zamierzała pozowlić mu tutaj zejść przez ugryzienie jakiegoś byle pierwszego, lepszego węża. Zresztą z tego co pamiętała takie ugryzienia nie były szczególnie problematyczne. Roise był bardzo dużym chłopcem, więc taki mały wąż nie powinien zrobić mu jakiejś wielkiej krzywdy? Może to myślenie było bardzo pokrętne, ale chyba ją uspokajało.

- To chujowo, że nie wiesz, bo ja też nie wiem, więc jeśli nie wiemy razem, to chyba nie ma nam kto pomóc. - Sama czuła, że obraz jej się rozmywa, więc to może faktycznie był alkohol. Wolała wierzyć w tę wersję. - Też jestem napruta i trochę kręci mi się w głowie, to znaczy wszystko faluje, a mnie nic nie ugryzło, więc może to przez to? - Kiedy była pijana zaczynała mówić zdecydowanie szybciej, no i wyrzucać z siebie więcej słów, dokładając do tej jej walijski akcent, który się pojawiał w takich momentach - zaczynało być coraz bardziej zabawnie.

- Powinnam pamiętać o tym, że nie lubisz mojego ulubionego eliksiru, nadal się nic nie zmieniło? - Jakże mogłaby o tym zapomnieć. Ambroise był przeciwnikiem jedynej, słusznej metody leczenia, którą stosowała Yaxleyówna. Rozbawiło ją to strasznie, ale próbowała walczyć z uśmiechem, który pchał się jej na usta, bo przecież musiała być poważna. Miała zająć się ratowaniem go przed otruciem, nie powinno jej to bawić, niestety ciężko jej szło zachowanie powagi. Szczególnie, kiedy się tak słodko irytował, chociaż może irytacja była zbyt wielkim słowem. - Nie kąsaj tak, wystarczy, że jedno z nas zostało już ugryzione przez węża. -  Nie mogła się powstrzymać przed krótkim komentarzem.

- Czy go widzę? - Przeniosła wzrok ponownie na krzaki, które znajdowały się za nimi. - Nie, chyba sssssspierdolił. - Dodała uśmiechając się przy tym od ucha do ucha. Nie powinna być dumna z tego, że pozwoliła uciec jego oprawcy, ale cóż, jakoś tak wyszło? Była pijana, zajęta udzielaniem pierwszej pomocy, a do tego w między czasie chroniła ich butelkę z alkoholem, no kolejnej czynności nie mogła wziąć już na siebie, mimo, że to ona powinna być tą najbardziej naturalną.

- Co? - Palce mu zaczęły dygotać? Może powinna była podejść do tego poważniej? Najwyraźniej jad dopiero zaczął działać. Kurwa. Podeszła do tego zbyt lekkomyślnie, wpatrywała się w Roisa z szeroko otwartymi oczami, no i co teraz, co ona niby miała zrobić? Nie panikować, przede wszystkim, jasne, jasne, na pewno to będzie takie proste.

Nie wydało jej się to dziwne, że z ugryzienia na dłoni przeszedł do tętnicy udowej, no kurde, dygotał, musiała przecież udzielić mu pomocy. Nie postępowała zbyt logicznie. Nie pierwszy raz zresztą. To on był tutaj medykiem nie ona, nie zamierzała kwestionować tego, o czym mówił.

Musiała, mimo, że przecież nic nie musiała... Jasne, tętnica udowa. Ścisnęła mocniej jego dłoń, a drugą ręką zaczęła pozbywać się tych wszystkich ubrań, które przeszkadzały jej w obserwacji miejsca, o którym wspominał. Nie była przy tym delikatna, nie tym razem, nie było na to czasu, bo przecież jej tutaj odpływał. Musiała działać szybko! Bez zawahania więc sięgnęła do jego paska (robiła to już wiele razy, nie było to dla niej nic niekomfortoweg) i go rozpięła, później podniosła koszulę do góry, jednym płynnym ruchem, aby w końcu zacząć zsuwać mu spodnie, tak chodziło przecież o jego życie! Gdyby tylko wiedziała...

Przyszło im całkiem naturalnie odnalezienie się w tej chwilowej sielance. Kiedyś mieli to na co dzień, ich życie nie zawsze było kolorowo, ale nie brakowało w nim podobnych momentów do tego - całkiem beztroskiego i przyjemnego. Tak było zdecydowanie prościej, nie musieli zastanawiać się nad tym, co mogło albo nie mogło przynieść jutro, szkoda było nie wykorzystać okazji, która się nadarzyła. Właściwie to niczego nie wykorzystywali sami wprowadzili się w taki nastrój.

- Chętnie bym to sprawdziła. Szkoda, że nie potrafię się jeszcze rozdwajać. - To na pewno mogło być ciekawym doświadczeniem, chociaż zdecydowanie wolałaby, aby druga ona nie znajdowała się zbyt blisko. Tak właściwie to czy mogłaby być zazdrosna o samą siebie? Pewnie tak, znając Yaxleyównę byłoby to możliwe.

- Czy pąkle nie żyją w morzu? Dżdżownice też mają pąkle? - Chyba nieco nie ogarniała tematu tych robaków, wstyd, ale trzeba było jej to wybaczyć, bo zdecydowanie specjalizowała się w tych większych zwięrzętach, a do tego magicznych. Nie w jakiś tam dżdżownicach.

- Jasne, jasne. To po prostu brzmi lepiej, chyba i ty i ja zdajemy sobie sprawę z tego, że gdybyś znalazł się w towarzystwie dwóch takich jak ja, ba, gdybyś chciał się nimi opiekować - bo przecież nie musiał, to juz ustalili, że on niczego nie musiał - to prędzej, czy później byś ochujał. - Jedna to czasem było zbyt wiele, a co dopiero dwie. No na pewno nie byłby w stanie ich dopilnować równocześnie, nie było na to żadnych szans. Uśmiechnęła się przy tym szeroko, bo trochę była z tego powodu dumna, jakby jeszcze było z czego, ale cóż, nie da się ukryć, że Yaxleyówna uważała swój chaos za coś wspaniałego, przynajmniej w tej chwili, bo przecież zdarzały się momenty, kiedy samej zainteresowanej to przeszkadzało.

Tak, to poniekąd było rzuceniem wyzwania. Geraldine lubiła to robić, i uwielbiała też udowadniać innym, że nie są w stanie jej podołać. To nie było niczym nowym, taki już miała charakter, Ambroise nie był w tym wyjątkiem, wręcz przeciwnie. Wiedziała, że on również jest kurewsko uparty, co czyniło go zdecydowanie silniejszym przeciwnikiem, a zatem wygrana z nim smakowała zdecydowanie najlepiej z wszystkich możliwych.

Yaxleyówna też nieco się spiła, a alkohol potęgował u niej chęć rywalizacji. Należała do tego grona osób, które zawsze pierwsze reagowały na rzucenie w ich stronę słów typu JA TEGO NIE ZROBIE, TO CZEKAJ POTRZYMAJ MI PIWO. Nie było to może szczególnie chlubnym zachowaniem, ale tak już miała, nie dążyła za bardzo do tego, aby to zmienić.

Zresztą przecież tylko sie przekomarzali, to nie było nic wielkiego. Łapali się za słówka podczas tej całkiem przyjemnej rozmowy. Nic wyjątkowego, kiedyś często komunikowali się ze sobą w ten sposób, tak już mieli. Lubiła to, zresztą bardzo jej brakowało jego towarzystwa. Teraz poczuła się trochę tak, jakby tego jednak nie stracili, może nadal to w sobie mieli? Inaczej przecież nie przychodziłoby im to tak lekko, to siedziało w nich ciągle, zresztą jak wszystko inne. Nie dało się walczyć z tym, w jaki sposób na siebie patrzyli i co do siebie czuli. Tej więzi nie dało się zniszczyć, w końcu istaniała nawet po tym półtora roku przerwy, która się między nimi pojawiła.

Opory zostały gdzieś za drzwiami domu, kiedy opuścili go w pośpiechu, zdecydowanie już ich nie mieli. Zresztą Geraldine od samego początku chyba niczym się nie przejmowała, Roise w końcu do niej dołączył, co powodowało, że wreszcie znajdowali się po jednej stronie. Nie walczyli teraz ze sobą, tylko razem snuli te dziwne wizje, wypełnieni pozytywną energią. Tak było im najlepiej, kiedy patrzyli w jedną stronę, to było dużo prostsze, niż walka między sobą, której raczej nikt miał nie wygrać.

- Wiem, bardzo dobrze wiem. - W końcu nie znali się od dzisiaj, nie miała problemu z tym, aby przyznać mu rację, czy powiedzieć coś miłego, bo to chyba było całkiem miłe? Ambroise z lekkością potrafił odnaleźć się w każdej sytuacji, przewidywał wszystkie możliwe zagrożenia, co na pewno było zaletą, bo miał plan na wszystko, w przeciwieństwie do niej, która raczej po prostu wpadała, robiła zamieszanie z nadzieją, że jakoś to będzie.

- Czy to jakaś propozycja? Jakbym została konikiem polnym to mam się odezwać? - Tak, ciągle wspominała o tych stworzeniach, chociaż wiedziała, że już dawno przestały być one tematem ich rozmowy, jakoś tak było prościej? Nie mówić konkretnie o tym, co miał na myśli, chociaż się tego domyśliła.

- Nom, czasem muszę na siebie spojrzeć, ale nie robię tego zbyt często. - Szczególnie ostatnio, bo zdawała sobie sprawę, że zdarzało jej się wyglądać lepiej. Mimo tego, że lato mieli za soba, i spędziła sporo czasu na zewnątrz to jej skóra zrobiła się nieco blada, nie odpuszczały jej też cienie pod oczami, bo była zwyczajnie zmęczona tym wszystkim, co działo się w jej życiu.

- Taka? To miał być komplement, czy raczej nie? - Próbowała to wyczuć, ale średnio jej to wychodziło, bo niby jaka? TAKA? To nic, że przed chwilą zapytał ją o to, czy widziała się w lustrze, co raczej powinno ją skłonić do tego, żeby wzięła to za komplement, musiała zapytać wprost.

- Pogrążasz się Roise, na pewno by mnie nie oddali, jeszcze zrobiliby mnie swoją królową... - Wydawała się być bardzo pewna takiego obrotu spraw. Jakże ktoś mógłby chcieć ją oddać, gdyby poznał jej wszystkie zalety? No hejj, zrobiliby wszystko, aby ją przy sobie zatrzymać.

- No nie da się ukryć, że jestem bardzo widoczna, z racji na mój nietypowy wzrost, ale już przestałam się tym przejmować. - Miała świadomość, że zwracała na siebie uwagę, no trudno było nie zwracać na siebie uwagi, gdy było się wyższym od sporej części mężczyzn. O to mu chodziło? Chyba tak, no wyglądała, jak wyglądała przecież akurat na to nie miała najmniejszego wpływu.

Nigdy jak dotąd nie mówił w ogóle o możliwości zabrania jej ze sobą na Nokturn. Nie chciał tego robić, starała się ro rozumieć, mimo, że przecież sama też tam bywała. Nie wydawało jej się, aby wiele zmieniło to, gdyby zaczęli pojawiać się tam razem. Teraz jednak sugerował jej, że po prostu bał się, że ktoś może mu ją ukraść, no to był naprawdę poważny argument, z którym trudno było dyskutować. Jasne, powinna go uświadomić, że przecież ciężko byłoby ją ukraść, no bo była duża, nie dałoby się tego zrobić dyskretnie.

- Kiedyś to przetestujemy, teraz już nie ma innego wyjścia, musimy to sprawdzić. - Skoro tak ochoczo o tym dyskutowali, to nie było innego wyjścia. Wypadałoby sprawdzić, czy to faktycznie zadziała. - Przy zapoznawaniu się? Przecież my się znamy, jak nikt inny Roise. - Przynajmniej tak się jej wydawało, no nie, była tego pewna. Znali się przecież, to niby co to miało być za zapoznawanie się pod taką postacią.

Doszukiwała się w tym logiki, ale szło jej to trudno, bo była pijana. Nie myślała już jasno. Zresztą bardzo szybko powinna wytrzeźwieć, skoro ugryzł go wąż, ale nawet to jej nie pomogło. Stres nie działał, a powinien, coś się popsuło?

- Nie będziesz mi mówił, co mam, a czego nie mam, chyba ja sama wiem najlepiej! - Jego słowa nie pomagały, widać było po niej, że zaczęła panikować, a to nie mogło przynieść niczego dobrego. Bała się, że nie będzie w stanie mu pomóc, chociaż, czy faktycznie miała ku temu powód? No nie, zdecydowanie nie, bo to nie mogła być przecież jakaś kobra, czy inna czarna mamba. Byli w Wielkiej Brytanii, a tu nie było zbyt wielu gatunków jadowitych węży.

Ambroise niestety tylko potwierdzał te jej nieuzasadnione obawy, przez co coraz bardziej zaczęła się denerwować, bo co jeśli faktycznie nie zdąży, jeśli on zejdzie na jej warcie? To by było bardzo słabe, nie mogła do tego dopuścić.

Nie wspomniała o Episkey, bo nie czuła się na siłach, aby rzucać jakiekolwiek zaklęcie medyczne, nigdy nie doszła do tego etapu, gdyby tak było to pewnie wyciągała by tę opcję zaraz po wiggenowym, aktualnie więc pozostawała jej ta jedna możliwość. - Cóż, wtedy nigdy więcej nie będę mogła Ci pomóc. - Odparła, jakby faktycznie mieli mieć jakąś przyszłość, chociaż przecież nie powinna. Po tej rozmowie, którą odbywali jednak czuła, jakby faktycznie czekały na nich kolejne możliwości, bo przecież mieli wspólne plany. Tak, tylko, żeby je spełnić Roise musiał przeżyć ten atak węża.

Spanikowała, w takich sytuacjach nie myślała racjonalnie, szczególnie jeśli chodziło o medycynę na której znała się praktycznie wcale. Cóż, bardzo łatwo było ją wkręcić, nabrałaby się chyba na wszystko, co by jej powiedział i zasugerował, bo bardzo, ale to bardzo chciała mu pomóc, a on to okropnie wykorzystywał. Dupek.

Nie zauważyła tego, że dygotał ze śmiechu, nie, wydawało jej się, że naprawdę jest to spowodowane tym ugryzieniem... Jakże nawina była. Zaczęła go rozbierać, tak, bo przecież kazał jej to zrobić - to go posłuchała. Bardzo bystre posunięcie.

W końcu nagle padł na ziemię, źrenice jej się rozszerzyły, bo pierwsze o czym pomyślała to to, że faktycznie nie zdążyła, tyle, że po chwili do jej uszu dotarł jego tłumiony śmiech. Nie, nie zagrał z nią w ten sposób? To nie było możliwe, prawda?

- Nie, Łajzo, nie zrobiłeś tego! - Dotarło do niej, że ją podpuścił. Nosz kurwa mać. Naprawdę to zrobił. Co za idiota, albo ona była idiotką, że w to uwierzyła.

Nachyliła się w końcu nad nim, skoro ją do tego zachęcał, oczy jej błyszczały, nie wiedziała, czy jest na niego wkurwiona, czy bawił ją ten żart. - Zabiję Cię za to na ament. - Rzuciła jeszcze cicho, a przy okazji oparła wolną rękę na jego klatce piersiowej.

- To prawda, czas najwyższy się tym zająć. - Wtedy to dopiero mogłaby uprzykrzać życie innym. Aktualnie nie do końca była w stanie odpowiednio zajmować się wszystkim, szczególnie ostatnio, bo te wszystkie problemy się napiętrzały i tak naprawdę nie była w stanie poświęcić każdemu z nich wystarczająco uwagi, przez co wszystkie były rozwiązywane po macoszemu. Może dobrym pomysłem było faktycznie zainteresowanie się tym, czy istnieje jakaś metoda, która pozwoli jej się rozdwoić. To wcale nie było takie głupie.

- Istnieją morskie dżdżownice, no, nie nazywają się dżdżownicami, ale działają w miarę podobnie. - Musiała się na ten temat wypowiedzieć, jako specjalistka, no wypadało. Kto jeśli nie ona. Tyle, że robiło się coraz bardziej absurdalnie, sama nie do końca wiedziała o czym rozmawiają i czy to, co mówi faktycznie ma sens.

- Paklę też, tak, pąkle też. - Potwierdziła, chociaż już nie była taka pewna tego, co mu potwierdzała. Zdecydowanie odpływała, alkohol powodował, że jej umysł pracował nie do końca jasno, wręcz przeciwnie zaczynał powoli przestawać łączyć fakty.

Nie uważała jednak, że to coś złego, zresztą Ambroise na pewno nie zauważy jej pomyłek, nigdy nie negował tego, co miała do powiedzenia na temat stworzeń. Nie wydawało jej się również, że będą pamiętać zbyt wiele z tej rozmowy, nie po tej ilości whisky, którą w siebie wlewali.

Może to i lepiej? Szkoda by było znowu się rozczarować. Szczególnie, że teraz mieli przykłada na to, że potrafiło być nadal między nimi dobrze, tak dobrze jak kiedyś. To było odmianą. Jeszcze wczoraj przecież przystanęli na tym, że zostaną swoimi sojusznikami, tyle, że sojusznicy nie zachowywali się w ten sposób. Nie szukali dotyku, gdy tylko mieli ku temu okazję, nie przytulali się do siebie, nie leżeli razem rozważając o przyszłości, nawet tej bardzo abstrakcyjnej i niemożliwej.

- Chciałabym to zobaczyć. - Miała świadomość, że Ambroise potrafił być bardzo wytrwały w swoich postanowieniach, ale nawet on miał pewne granice, chętnie by je ponownie przetestowała, tym bardziej gdyby miała możliwość pomnożyć to przez dwa.

- Faktycznie to mogłoby się okazać mocno problematyczne. - Pisanie tymi małymi rączkami? Zapewne zajęłoby jej to całe konikopolne życie. Szkoda byłoby je stracić na to, aby napisać list. Zdecydowanie miał w tym rację. - Jasnę, wskoczę, tak będzie prościej. - Nie wydawało jej się, aby koniki polne w ogóle piły kawę, ale to w tej chwili nie miało najmniejszego znaczenia. Większość rzeczy o których rozmawiali była wyjątkowo irracjonalna, a i tak znajdowali kolejne sprawy i tematy do poruszenia. Przychodziło im to wyjątkowo lekko, zapomniała już, że kiedyś robili to często. Przychodziło im to naturalnie, wtedy było najlepiej. Nie sądziła, że może się to powtórzyć, nie po tym co im się przydarzyło, nie po tym, co sobie powiedzieli, ale jak widać nadal potrafili to robić. To zostało w nich, nadal mogli sobie to zaoferować.

- Taka - sraka - nadal nic jej nie chciał wyjaśnić, cóż, powinna się z tym pogodzić, miała się domyśleć sensu jego wypowiedzi, szkoda, że myślenie było aktualnie czynnością, która nie do końca jej wychodziła. Cóż, jakoś będzie musiała sobie poradzić z tą niewiedzą.

- Zawsze chciałam mieć swoich poddanych. - Nie było różnicy, czy byliby to kryminaliści, czy żebracy. Fajnie by było mieć kogoś, kogo mogłaby wysyłać na posyłki, kto akceptowałby jej wszystkie pomysły i wykonywał polecenia. Nie miałaby szczególnie wysokich wymagań do tego, jakie byłyby to osoby.

Chociaż w sumie, musiałaby się wtedy o nich martwić, przejmować tym, czy nie dadzą dupy, a to by było dla niej zbyt wiele, ledwie była w stanie zapanować nad sobą samą, nie, nie nadawałaby się na królową, zdecydowanie.

- Nie mogę tego robić, bo jeszcze popadnę w samozachwyt. - Nie wyobrażała sobie spędzania zbyt wielkiej ilości czasu przed lustrem. Jasne, zdarzało jej się spoglądać na swoje odbicie ale nie uważała tego za coś obowiązkowego. Nie przywiązywała zbyt wielkiej wagi do tego, jak się prezentuje, to nigdy nie było szczególnie istotne dla Yaxleyówny. Miała inne priorytety w swoim życiu niż spuszczanie się nad swoim wyglądem.

- Jasne, jasne Roise. - Chociaż w sumie to nic nie było jasne, ale nie zamierzała go bardziej dociskać. Chyba rozumiała dokąd zmierza, nie chciała wymuszać na nim żadnych niepotrzebnych komplementów, zresztą kiedyś ciągle ją nimi zasypywał, teraz pozostawiła to domyślaniu się, o co mu konkretnie chodziło.

- Tak, tak, uznajmy więc, że chcemy tego spróbować? - To brzmiało lepiej, czyż nie? Nigdy jej chyba nie da zapomnieć o tym, że nic nie musiał, czasami to bywało mocno upierdliwe.

- Beltane to właściwie już było. - Nie wydawało jej się, że mieli chęć czekać rok, aby nadrobić zaległości. Jasne, rozumiała do czego zmierzał. Sabatowy sens, to wszystko wyjaśniło. - Nie wiem, czy wiele się zmieniło, coś na pewno, wiesz, nie da się nie zauważyć, że czas płynął i dalej płynie. - Nie miała pojęcia od czego powinna zacząć i co tak naprawdę chciał wiedzieć. Nie mogła się z nim podzielić wszystkim, co się u niej działo, bo nie była dumna ze sporej części rzeczy, które robiła, aby walczyć z tym uczuciem pustki, która się pojawiła. Podejmowała spontaniczne decyzje, które miały przypomnieć jej o tym, że jest w stanie jeszcze cokolwiek poczuć. To nie było szczególnie rozsądnym zachowaniem, wiedziała, że nie przyniosło jej nic innego poza chwilowym zapomnieniem. - Za to Mabon mamy na wyciągnięcie ręki. - Może to święto nie mogło dorównać Beltane, bo wiązało się z czymś zupełnie innym, ale mogli sobie pozwolić na drobne zmiany w świętowaniu, czy coś. W końcu to oni byli panami swojego losu.

Mieliby prawie miesiąc na to, aby zapoznać się po raz kolejny. Otworzyć się przed sobą, opowiedzieć o tym wszystkim, co im się przytrafiło, gdy ich drogi się rozeszli. Być może dzięki temu mogliby spojrzeć na siebie jeszcze inaczej, znaleźć odpowiedzi na te wszystkie pytania, które się pojawiły. Określić jakoś to, co mogli sobie dać. Nie chciała się ponownie od niego dystansować, czuła, że nie byłaby to dobra decyzja, nie po tym, jak dostrzegła, że mogą wrócić do tego, co mieli kiedyś. To też znajdowało się na wyciągnięcie ręki, tak jak teraz.

- Tak właściwie to nie mógł być wąż rzeczny, bo tu nie ma żadnej rzeki. - Tak, miała świadomość, że wonsz rzeczny był niebezpieczny, ale jego obecność w tym miejscu im raczej nie groziła, no chyba że przyplątałby się tutaj zupełnie z dupy, wolała jednak zakładać, że tak nie było, bo wtedy to na Roisa czekałąby co najwyżej kaplica.

- Jak mogłeś? Ja naprawdę myślałam, że możesz umrzeć! - Dodała nieco teatralnie, bo mimo wszystko bardziej ją to bawiło, niż irytowało. Wkręcił ją, łyknęła wszystko, co jej mówił jak pelikan, i jeszcze nadal miał czelność w to brnąć. Co za kanalia.

- Wręcz przeciwnie, nie musiałby się maskować, gdyby był niebezpieczny, przecież to oczywiste. - Czy w ogóle był jakiś wąż? Nie no, przecież widziała, jak spierdalał, chyba? W to też zaczynała wątpić, zwłaszcza, że jej wzrok też płatał jej figle i aktualnie obraz nieco jej się rozmazywał, co było winą wypitego przez nich alkoholu.

- Grozisz mi? - Tak, może na moment wypadło z jej głowy to, że wcale nie tak łatwo będzie się go pozbyć z tego świata na zawsze. W końcu Greengrassowie zmieniali się w te drzewa, które później rosły w Kniei. To było dopiero dziwne.

Nigdy nie zastanawiała się, jak właściwie to działa. Czy ten dąb mógłby później wyczuć, że do niego przychodzi, czy wiedziałby, że ona to ona, czy słyszłaby, że do niego mówi? To było naprawdę interesujące. Zresztą nie miała w ogóle pojęcia, że będzie dane jej to sprawdzić, bo przecież mogła umrzeć pierwsza, nie no, na pewno umrze pierwsza, jeśli nadal będzie się prowadzać w ten sposób. Kurde, to był całkiem niezły argument za tym, aby nieco zmienić przyzwyczajenia, bo chciałaby sprawdzić jak to działa, z drugiej strony na pewno nie chciała, aby Ambroise umierał... Mrugnęła dwa razy pospiesznie, bo trochę odpłynęła w tych swoich drobnych rozmyśleniach na temat ewentualnej zmiany Roisa w dąb.

- Przecież wiesz... - To było bardzo proste pytanie. Może absurdalne, ale faktycznie miało rację bytu, bo przecież akurat prędzej on stanie się dębem niż ona robakiem.

- Zawsze będę cię kochać Roise. - Bez względu na to, czy będzie starcem z demencją, czy kawałkiem drewna, to nie miało żadnego znaczenia, bo przecież to nadal będzie jej Roise.

- Obraziłbyś się, jakbym ucięła sobie jedną gałąź i zrobiła z niej łuk, wtedy zawsze miałabym Cię przy sobie... - Tak, bo łuk na pewno jej się przyda jak będzie stara i ślepa, ale wolała wiedzieć, że jakby co ma jego przyzwolenie na takie czynności.

W końcu przestała przyciskać swoją dłoń do jego klatki piersiowej, i nachyliła się jeszcze bliżej jego twarzy. Wpatrywała się w mężczyznę z uśmiechem na ustach, widać było, że walczy ze sobą i próbuje się nie śmiać, jej włosy delikatnie muskały jego policzki. Cóż, nie spodziewała się zupełnie, że to wyjście na zewnątrz potoczy się w ten sposób, ale było miło, naprawdę miło.

Zapewne słyszała opowieści o zmieniaczach czasu, nie wpadła jednak teraz na to, że to mogłaby być metoda, po którą mogłaby sięgnąć, zresztą, czy w nie wierzyła? Nie do końca. Najpierw musiałaby zweryfikować to, czy one faktycznie istnieją, czy jest to kolejna legenda, która nie ma potwierdzenia w rzeczywistości. Jej mózg jednak aktualnie nie myślał do końca racjonalnie, więc nie wpadła na taki pomysł, z drugiej strony może to i lepiej, ile by miała nowych problemów, gdyby istniała jeszcze jedna ona? Cóż, wolałaby tego nie sprawdzać, bo to mogłoby być zbyt wiele nawet dla dwóch Yaxley.

Nie do końca chyba potrafiła sobie wyobrazić spotkanie dwóch koników polnych przy kawie, niby jak mieliby trzymać w rękach filiżanki, i czy w ogóle było możliwe stworzenie takich drobnych naczyń? Czy mieliby sobie najpierw wszystko przygotować, a później zmienić się w te robaki? To mogło być trudne i bardzo czasochłonne, zresztą nie miała pojęcia w jaki sposób organizm takiego zwierzęcia zareagowałby na kawę, a co jeśli byłoby to dla niego zbyt wiele i odszedłby z tego świata? Chyba wolała nie ryzykować, taka śmierć dopiero byłaby głupia, może faktycznie lepiej pozostać przy ludzkiej postaci, tutaj przynajmniej wiedziała na co faktycznie może sobie pozwolić.

- Tak, chyba lepiej poskakać pod postacią człowieka, to bezpieczniejsze. - Może i dobrze, że się zgodzili. Poskakać, czy tam pójść na kawę, czy robić jeszcze inne rzeczy. Nie musieli zmieniać się w robaki, aby spędzać ze sobą czas, to było im zupełnie niepotrzebne. Zresztą przecież bardzo lubiła tą normalną wersję Ambroisa, nigdy tego nie ukrywała.

- No to mamy jasność, musimy tylko wybrać jakiś dogodny termin. - Określić go, bo kiedy narzucą sobie datę, to trudno im się będzie od tego wykręcić, przynajmniej Yaxleyówna tak miała. Jeśli coś miało zostać zrobione kiedyś to było bardzo duże prawdopodobieństwo, że nie wydarzy się nigdy. Wolała więć sięgać po konkretne terminy. Nie to, żeby wydawało jej się, aby w tym przypadku mogło to pomóc w jakikolwiek sposób, bo przecież nie powinni mieć wspólnych planów, już nie.

- Niby blisko, ale jednak daleko. - Mieli dopiero wrzesień, wiele się mogło wydarzyć do końca roku, zważając na to, że ten ostatni czas był naprawdę paskudny. Jakoś nie miała zbyt wielkich nadziedzi związanych z przyszłością, bardziej w drugą stronę, zastanawiała się, jak życie może jej dopierdolić, żeby nie czuła, że zaczyna być zbyt spokojnie.

Nie wydawało jej się zresztą, że należeli do osób, które byłyby w stanie tyle czekać, to prawie dziewięć miesięcy, z ich cierpliwością... raczej nie było szans na to, aby to zaakceptowali, więc warto było szukać jakichś alternatyw, a że czarodzieje lubili świętować na pewno jakaś znalazłaby się bardzo szybko, właściwie to przecież nie musiała daleko szukać, jeszcze w tym miesiącu trafiło się Mabon.

- Tak naprawdę nie wiedziałabym od czego powinnam zacząć, zresztą co nieco już ci opowiedziałam, walczyłam z różnymi stworzeniami, z różnymi demonami, a przede wszystkim ze sobą. Nie wiem też, na które pytania chciałbyś mi odpowiedzieć, raczej pewnie wolałabym, żebyś mówił to, co wydaje ci się być ważne. - Nie miała pojęcia, czy eliksir, który mu podała nadal działał, nie chciała, żeby znowu niepotrzebnie zaczęli się kłócić, nie kiedy ta chwila, która działa się teraz była zupełnie inna niż te wcześniejsze. Szkoda jej było psuć ten wyjątkowy moment.

- Liczyłam na to, że znowu dostanę jakieś fajne gadżety, wiesz, że mam szufladę, w której trzymam te wszystkie rzeczy, które kiedyś mi dałeś. - Może nie powinna tego mówić, ale miała do nich pewien sentyment, znalazłaby się tam nawet ten szal, który trafił w jej ręce w dzień, w który się poznali, chomikowała wszystko co było z nim związane. - Tak, wrócimy do domu i będziemy myśleć o tym, co przeminęło. - a co jeszcze nie. To były mrzonki, przecież nie mieli już ani domu, ani wspólnych wspomnień, przynajmniej nie ostatnio. Mimo wszystko dobrze było sobie pomarzyć, oderwać się na moment od szarej rzeczywistości i poczuć się tak, jakby to faktycznie miało jakiś sens.

Wszystko minie, ta chwila minie, te wspólne dni, które sobie dali przeminą, co dobre miało się skończyć, przecież zawsze tak było. Mogli sobie dyskutować o swoich wspólnych planach, nie była jednak przekonana co do tego, czy uda im się zrealizować. Niby Mabon miało się odbyć już za kilka tygodni, ale nie była w stanie sobie wyobrazić tego, co z nimi będzie do tego dnia. To wszystko było kruche niczym tafla lodu.

- Myślisz, że stamtąd przypełznął, czy może opanował tajną sztukę teleportacji? - Zawsze mógł to być magiczny wąż rzeczny bardzo niebezpieczny, ale to chyba byłaby już przesada, nawet oni nie powinni mieć takiego szczęścia, chociaż kto to właściwie wie? Przytrafiały im się często bardzo dziwne rzeczy. Może nie powinno jej to wcale dziwić.

- Och, no jasne, bo możesz, to odpowiedź na wszystko. - Wspaniale, zaczęła panikować zupełnie bez sensu, bo mógł. No, doskonały argument, nie ma co. Nie powinna się spodziewać niczego więcej. Potrafił wykorzystać sytuację, zdecydowanie nie można mu było tego odmówić. - Chciałbyś, abym Ci dalej pomagała? Wiesz, że nie musiałeś udawać rannego? Wystarczyło ładnie poprosić, a pomogłabym Ci się rozebrać. - Bo chyba ku temu zmierzał, jasne otoczka związana z tą całą pomocą wyglądała zdecydowanie lepiej, ale nie musiał wcale sięgać po takie podstępy, przecież wiedział.

- Najpierw musisz zejść, wtedy zacznę go szukać. - Nie zamierzała się nigdzie stąd ruszać, przynajmniej nie teraz. Zwłaszcza, że ustalili już, że wąż ssspierdolił, także bez sensu było teraz rozpoczynać polowanie. No i Roise nie wyglądał jakby faktycznie to ukąszenie sprawiło mu jakikolwiek dyskomfort, chyba nie musieli się martwić tym, co to był za wąż.

Szkoda, że dopiero teraz to zauważyła, cóż, niezłą szopkę odstawił, nie spodziewała się, że jest takim dobrym aktorem, ułatwiał to na pewno fakt, że ona naprawdę przejęła się tym, że to mogło być coś poważnego. Alkohol nie ułatwiał jasnego myślenia, nie był jej sprzymierzeńcem, jeśli o to chodzi.

- Wszystko się da! - Odbiła, bo przecież właśnie to robił, groził jej, że zostanie drzewem, a ona nie do końca umiała się z nimi obchodzić, nie miała pojęcia, w jaki sposób działały, nie udzielił jej na ten temat żadnego instruktażu, czuła, że mogło to się skończyć jeszcze gorzej, niż z pomocą medyczną, której mu kilka razy udzielała. Nie chciałaby go uszkodzić jako drzewa, wtedy chyba całkiem by odszedł z tego świata, całkiem szkoda, zwłaszcza, że miał możliwość na nim zostać na zawsze? Chyba na zawsze, w sumie rośliny też kiedys umierały, tyle, czy te ich magiczne drzewa też? Pojawiało się coraz wiecej pytań, ale to nie był odpowiedni moment na ich zadanie, i tak zapomniałaby odpowiedzi.

Nie zakładała zresztą, żeby Ambroise szybko miał się stać tym drzewem, miał przed sobą w końcu praktycznie całe życie, jeszcze przyjdzie czas na to, aby się doinformowała. Nie, że miało ich już nic nie łączyć, musiała to wiedzieć, tak czy siak, bo przecież na pewno będzie go odwiedzać, kiedy umrze, no i o ile umrze tuż przed nią. To była w końcu loteria, w ich przypadku nic nie było pewne. Nie było sensu o tym dyskutować, bo to spowodowałoby, że skupiliby się na tym, co nie jest przyjemne, zbyt dobrze jej było, gdy ta rozmowa przyjęła taki lekki i niezobowiązujący ton. Szkoda byłoby z tego rezygnować.

- i tak byś nie wiedział, co z Ciebie zrobiłam, więc co to za różnica. - Nie mogła uwierzyć, że znowu wracał do tej nieszczęsnej kuszy, to chyba miało ciągnąć się za nią do usranej śmierci. W tym pryzypadku był naprawdę, cholernie pamiętliwy, ależ się usrał.

- Nie, żebym chciała Cię oszukać, pewnie byś mnie zaczął straszyć gdybym to zrobiła, czyli mamy umowę, zrobię sobie z Ciebie łuk. - Wolała nie sprawdzać, jak do końca działają te drzewa. Nie chciała, aby się na niej mścił po śmierci za taką pierdołę. Przystała więc przy tym łuku.

- Właściwie, to prawda. - Czuła jego obecność, nawet jeśli nie było go przy niej. Nie potrafiła wyprzeć Roisa ze swoich myśli, zawsze znajdował się gdzieś obok. Nie dało się temu zaprzeczyć, tak chyba miało pozostać, bez względu na wszystko. Ich więź była inna od wszystkich, od zawsze to czuła, mimo, że próbowali się tego pozbyć, zapomnieć o sobie, to przecież nie mogli tego zrobić. Potwierdzała to ich rozłąka, bo teraz zachowywali się tak, jakby wcale do niej nie doszło, mimo, że minęło już tyle czasu.

Nie spodziewała się, że poruszą teraz jeden z jej ulubionych tematów. Nazwy łacińskie, uwielbiała, gdy je rzucał. Typowo dla siebie zmrużyła przy tym nieco oczy, jakby próbowała sobie coś przypomnieć, tyle, że cóż, no nie - pod tym względem nic się nie zmieniło. To nie była jej działka, nadal nic nie rozumiała z jego gadania.

- Fakt, niezapominajki są niebieskie. - Akurat to wiedziała, był to jeden z tych kwiatów, które potrafiła nazwać. - Nie widzę podobieństwa do myszy, żadnego, może mam za bardzo zamknięty umysł. - Próbowała to sobie aktualnie zwizualizować, ale nie szło jej to zbyt dobrze, w ogóle miała problem ze skupieniem się na czymkolwiek. Całą swoją uwagę zwracała na to, aby przypadkiem się nie zachwiać.

- Co oni mają z tymi nazwami od zwierząt? - Nie miała pojęcia, że istnieje ich, aż tak wiele, ale najawyraźniej pojawiała się jakaś tendencja. - Sugerujesz, że gdybym była rośliną, to musiałaby to być ta psia ruta? Już chyba wolałabym zostać dębem, jak ty. - Nie miała pojęcia, jak wyglądała bylica piołun i dlaczego dziwnym trafem miała z nią tak wiele wspólnego, wolała tego nie sprawdzać.

Kącik ust drgnął jej w usmiechu, kiedy poczuła jego dłoń na swojej twarzy, fakt, włosy przeszkadzały, plątały się między nimi, przez co nie mogła za bardzo mu się przypatrywać, teraz miała ku temu lepsze możliwości. - A co byś chciał? - Cóż, miał naprawdę szerokie pole wyboru, chętnie rozważy różne propozycje. - Mam nadzieję, że nie zapomnieć, skoro już mówiłeś o niezapominajkach, to może od tego zacznijmy? - Szczególnie, że od kiedy wyszli z jaskini to towarzyszył jej ten dziwny niepokój, na który za bardzo nie miała wpływu.