Jego niebieskie oczy, o wyrazie psa gończego, bacznie obserwowały towarzystwo, jakby czekał na ich reakcję, ale nie zamierzał nic mówić. Słysząc taką, nie inną odpowiedź, Cornelius wzruszył ramionami. Przez chwilę, w dalszym ciągu milcząc, przyglądał się Geraldine, dając jej do zrozumienia, że nie zamierza komentować ich wyborów, jednocześnie wyrażając w ten sposób swoją dezaprobatę. Nie zamierzał nic więcej komentować, pozostawiając sytuację w niezręcznym milczeniu. Spojrzeniem odprowadził Yaxley do drzwi salonu, zanim obrócił się do Greengrassa.

- Zaczynając od początku, zwłoki znaleziono w Little Hangleton, w opuszczonym budynku na skraju miasteczka, na terenach wiejskich. Jej ciało leżało na podłodze, otoczone jakimś rodzajem energetycznej pustki, w pomieszczeniu, które wyglądało jakby nikt nie wchodził tam od lat. Nikt, nawet ona, a jednak tam była, gdyby to jeszcze były okolice Lasu Wisielców, to szło by wyjaśnić niewykrywalną teleportację ze Ścieżek, ale tak... zero, nic, jakby zmaterializowała się w miejscu, w którym nie powinna być. Dzieciaki, które ją znalazły, przezornie zatrzymały się w progu, gdy tylko zauważyły coś nietypowego. Po wstępnym badaniu stwierdziliśmy, że zgon nastąpił kilka godzin wcześniej. Nie znaleźliśmy żadnych śladów przemocy, nic, co mogłoby wskazywać na klasyczną zbrodnię. Toksykologia też nie wykazała niczego niepokojącego. Nie było śladów walki, żadnych obrażeń fizycznych, ale jej twarz była blada, a oczy otwarte, zamglone, ale nie jak u normalnego trupa, tylko raczej tak, jakby wciąż próbowała dostrzec coś, co umknęło jej w ostatnich chwilach. Jej ciało było w dziwnym stanie, nie tylko martwe, ale jakby… odarte z energii, jakby coś w niej umarło na długo przed tym, jak ktoś zakończył jej życie, zniknęła cała jej esencja, a pozostawiono tylko ciało. - Wyjaśnił, ignorując zaskoczenie przyjaciela. - Poza tym żadnych śladów magii, czysto, bardzo czysto, to był, kurwa, najczystszy dom w Little Hangleton. To, co mnie zastanawia, to brak jakiejkolwiek wyraźnej przyczyny zgonu, jednak to, co mnie najbardziej niepokoi, to symbol, który znaleźliśmy obok niej. To coś, co kojarzy się z ich rodzimymi praktykami, z magią, którą obie stosowały. Bez wątpienia ktoś chciał przekazać jej siostrze jasny komunikat, ktoś, kto nie bał się użyć czegoś głębszego niż przemoc, by wywrzeć presję. Iteti mogła mieć dar, ale nawet ona nie zdołała uciec przed tym, co ją dopadło. - Spojrzał na Ambroise'a, zastanawiał się, co teraz towarzysz tak właściwie myśli o tej sytuacji. - Co do Inez, to zniknęła z lokalu na Ścieżkach, wszystko jest opuszczone i wyczyszczone, pusto, wyczyszczone do ostatniego detalu, jakby nigdy tam nie było. Ale co się dziwić? Jej siostra nie żyje, a Inez pewnie się gdzieś kryje, bo nie ma innego wyjścia, ale co do tych, którzy ją szukają, to już inna sprawa. Abernathy i Grimshaw, żaden z nich nie ma za funt rozumu, dobę szukali wyjścia na powierzchnię, więc nic dziwnego, że Inez z łatwością ich przechytrzyła. - Podsumował, po czym zostawił Greengrassowi pole do wypowiedzi.

„Wiem, że jesteś świadomy tego, co robisz,” odpowiedział w myślach, ale nie wypowiedział tych słów na głos, „ale czasami to właśnie ta świadomość czyni decyzje jeszcze trudniejszymi”.

Jego towarzysz, choć starał się być opanowany, nie mógł ukryć wewnętrznego rozdrażnienia, Corio dostrzegał to w jego oczach i doskonale rozumiał, jak trudna była ta sytuacja. Sam wielokrotnie stawał w obliczu dylematów, które zdawały się nie mieć dobrego rozwiązania. W końcu, z głębokim oddechem, skinął głową, dając do zrozumienia, że rozumie.

„Nie będę cię oceniać,” stwierdził w myślach, „ale musisz być ostrożny. Nie da się uciec od przeszłości”.

- W porządku. - Z zamyśleniem w oczach, przyjął słowa przyjaciela. - Wypierdalaj stąd z tym płaszczem, to heban. - Nakazał Ambroise'owi usunąć się w trybie natychmiastowym, z wyraźnym politowaniem w głosie, z jego podłogi, po której ten ciągle rozprzestrzeniał strugi wody.

Po chwili, z głośnym westchnieniem, udał się do swojego salonu, gdzie czekała na nich Geraldine. Jej dłoń trzymała butelkę alkoholu, co wywołało u niego ironiczny uśmiech.

- Wyśmienicie, że się poczęstowałaś. - Skomentował, podnosząc brew. - Chcesz szklankę, czy będziesz pić z butelki? - Bez czekania na odpowiedź, machnął różdżką, a szklanki uniosły się w powietrzu, przelatując obok Geraldine. Nie dodał nic więcej, tylko przyglądał się jej swoimi niebieskimi oczami o wyrazie husky'ego, w których kryło się zrozumienie i lekki niepokój, może również nieco żalu.

Kiedy Ambroise wrócił do salonu, Cornelius nie skomentował nowego image'u przyjaciela, przynajmniej nie werbalnie, za to spojrzał na niego z jeszcze głębszą dezaprobatą.

Zabolał ją komentarz Corio. Nie chciała wyjść na głupią i naiwną, później reakcja Roisa, która tylko to potwierdziła, więc dość szybko ulotniła się z korytarza. Nie chciała teog przeżywać, czuć się tak, jakby robiła coś złego. Wiedziała, że popełniała błąd, ale kto ich nie popełniał? Zresztą już dawno przestała kontrolować cokolwiek, co działo się w jej życiu. Dobrze było na moment odpuścić, pozwolić się sobie zatracić, nie myśleć o niczym. Miała świadomość, że na dłuższą metę to będzie ją pewnie sporo kosztowało, ale aktualnie się tym jakoś szczególnie nie przejmowała.

Musiała się uspokoić, no nie chciała robić scen, jasne - to wcale nie było takie proste. Dlatego też z taką czułością trzymała w rękach tę butelkę whisky. To mogło przynieść jej chwilowe ukojenie, nie było to jej przypadku niczym nowym, zazwyczaj uciekała w alkohol, on potrafił być lekarstwem na wszystkie smutki.

Miała wrażenie, że siedziała na tej kanapie całą wieczność. Pewnie musieli sobie porozmawiać sami o swoich męskich sprawach, które jej nie dotyczyły. Mogłaby ich podsłuchać, ale nie była pewna, czy chce usłyszeć o czym rozmawiali. Zresztą najwyraźniej stwierdzili, że jej to nie dotyczy, skoro zajęło im to tyle czasu i po przyjściu do salonu nie postanowili się z nią tym podzielić. Cudownie, w takich chwilach, kurewsko brakowało jej Amandy, bo to na nią mogła liczyć w podobnych sytuacjach, teraz ona była sama, a ich było dwóch - nie miała żadnej siły przebicia.

W końcu łaskawie się pojawili, a właściwie to zjawił się tylko Corio, Ambroise musiał się gdzieś zgubić po drodze. - Chyba niczego więcej nie mógłbyś się po mnie spodziewać. - Mruknęła cicho do Corio. Dostrzegła ten jego ironiczny uśmiech, jeśli miał ochotę mógł ją oceniać, ale i tak miała to w bardzo głębokim poważaniu. Potrzebowała się napić.

Przeniosła wzrok na lewitujące w powietrzu szklanki, cóż - wcale nie były jej do niczego potrzebne, mogła pić z gwinta. - Jeśli chcecie się ze mną napić, to chyba lepiej ze szklanek. - Tak było w końcu dużo bardziej kulturalnie, a oni przecież należeli do elity, wypadałoby się bawić, jak ona.

Odnalazła się i zguba. Zmierzyła Ambroisa wzrokiem, nadal bardzo chłodnym, bo najwyraźniej zdążył też się przebrać, kto by się spodziewał, że odrobina wody może komuś sprawiać taki dyskomfort. Przewróciła oczami, gdy zobaczyła, że usiadł na fotelu, jakby była jakaś trędowata. Naprawdę zapowiadało się wyśmienite spotkanie. No nie mogło być lepiej. Nie zamierzała mu tego zapomnieć, a później wypomnieć, nie kiedy mieli wrócić do Whitby, bo przecież mieli to zrobić, nie bez powodu sprowadzili tam swoje zwierzęta. Niby niczego nie zakładali, niby miało to być tylko chwilowe, ale aktualnie w Piaskownicy zamieszkały dwa psy i kot, nikt nie wiedział na jak długo.

Czuła, że czegoś jej nie mówią, że coś przed nią ukrywają, ale chyba tak już miało pozostać. Nie do końca chyba należała do paczki, już nie, właściwie to kto ich tam wiedział, od kiedy mieli wspólne tajemnice, być może i Amanda również była z nich wykluczona, nie spodziewała się bowiem, że przyjaciółka ukrywałaby przed nią cokolwiek. Teraz jej to ciążyło, bo razem byłoby im łatwiej się czegoś dowiedzieć, sama pewnie utknie w martwym punkcie - jak zawsze.

Ostatnio wszystko było martwe, miała wrażenie, że sama bardziej egzystowała niż żyła. Po tym, co wydarzyło się w jej życiu nie do końca potrafiła odnaleźć jakiś balans.

Nie zwlekała. Otworzyła butelkę i nalała whisky do trzech szklanek, które stały na stole. Nie robiła tego według ogólno przyjętych norm, wypełniła je niemalże całe, co mogło świadczyć o tym, że miała chęć dosyć szybko wprowadzić się w nieco lżejszy nastrój.

- Byłam w Kniei. - Powiedziała cicho, bo chyba od tego warto było zacząć. Ambroise o tym wiedział, ale wypadałoby też to przekazać Corneliusowi. W końcu przez to się u niego pojawili, wierzyła, że on podsunie im jakiś pomysł na to, co mogliby zrobić z uzyskanymi przez nią informacjami.

- To znaczy byłam w Kniei ostatnio. - Wolała to sprostować, bo przecież każde z nich kiedyś było w Kniei Godryka, a nie można było do niej wchodzić tak właściwie dopiero od Beltane. - wyszłam z niej. - Też dość ważna informacja, jakby się nie domyślił... Mimo zakazu, mimo tego, że czekała tam śmierć, to udało jej się stamtąd wyjść bez szwanku. No, może trochę dostałą po dupie, zważając na to, że Widma karmiły się strachem, ale nadal tutaj była, więc nie było tak źle.

Cornelius spojrzał na swojego przyjaciela z powagą, gdy ten urwał w połowie zdania, znał jego myśli, doskonale wiedział, dokąd zmierzał Ambroise.

- Jeśli to nekromancja, to byłaby niezwykle zaawansowana, takie praktyki zawsze zostawiają ślady, nawet minimalne. Czarne zaklęcia, rytuały, cokolwiek to jest, to nie jest coś, co można tak po prostu zatuszować. A tu? Tu nie ma nic. Totalna pustka, jakby nic nigdy nie miało miejsca, jakby nikt nie rzucał zaklęć, jakby nikt nie próbował się teleportować w tę ani we w tę. Nie było żadnej obecności magii, można by pomyśleć, że to miejsce było wręcz odizolowane od wszelkiej energii, jakby to nigdy nie było dotknięte przez żadne czary, co, przyznasz mi rację, nie ma racji bytu w Little Hangleton, tam nawet psy szczekają klątwami. Musimy, z zespołem, przyjrzeć się temu z innej perspektywy, bo to, co widzieliśmy, nie pasuje do żadnego schematu, który znam. - Stwierdził z powagą, przerywając milczenie, które zapadło po sugestii Roise'a. - Nie mogę pokazać ci zwłok, wiesz, jak to jest, miejsca też nie. A co do siostry zmarłej… wątpię, by przyszła, nawet jeśli by ją wezwano. Ukryła się, uciekła, na pewno już wie, może planuje zemstę na kimś, ale nie przyjdzie, nie teraz. Nie sądzę też, że Inez zdecyduje się odebrać ciało, kiedykolwiek. - To byłoby bardzo śmiałe założenie, że kobieta pojawiłaby się nie tylko na powierzchni, a także w samym ministerstwie magii, prędzej świnie nauczyłby się sztuki lewitacji.

Zimny dreszcz przebiegł mu po plecach. Uczucie niepokoju ścisnęło jego serce, gdy pomyślał o tym wszystkim, nie mógł pozbyć się niepokoju, który narastał w nim z każdym dniem. Stracił już jedną bliską osobę, a ta tragedia dotknęła go zbyt mocno. Jego zmarła żona nie miała nic wspólnego z mrocznymi interesami, które rządziły miastem. Była niewinna, a jej strata wciąż bolała. Teraz patrzył na Ambroise'a, który wplątał się w skomplikowany układ z obiema siostrami. Zastanawiał się, czy jego przyjaciel zdawał sobie sprawę z niebezpieczeństwa, w które się pakował. Wówczas ból był jak ostrze, które wbijało się głęboko w jego serce, a teraz, widząc Ambroise'a, obawiał się, że historia może się powtórzyć, to było jeszcze bardziej prawdopodobne. Przyjaciel był uwikłany w coś niebezpiecznego, w grę, w której stawką była nie tylko reputacja, ale i życie.

- Jasne, mogę ci opisać ten symbol. Nie wiem, czy będę w stanie go odtworzyć, zdajesz sobie sprawę z tego, że raczej marny jest ze mnie artysta. - Cornelius odetchnął głęboko, przywołując obraz znaku w pamięci. Zaczął opowiadać, gestykulując dłonią, jakby próbował odtworzyć obraz w powietrzu. - Przy ciele leżał mały, wykonany z brązu amulet, na którym znajdował się skomplikowany wzór. Ten znak, który tam był, przypominał mi coś z brujería, tej meksykańskiej magii. Wyglądał jak stylizowany pentagram, ale z dodatkowymi, krętymi liniami, które splatały się w chaotyczny sposób, tworząc coś w rodzaju wiru. - Cornelius spojrzał na Ambroise'a, który stał obok niego i kapał z płaszcza.
[a]- Nie chciałem, żeby brakło ci również czwartej i szóstej. - Odparł, zanim wycofał się w kierunku salonu, do Geraldine, nie wycierając podłogi.

Stanął w salonie, wpatrując się w butelkę w dłoni Yaxley. Gdy usłyszał jej cichą uwagę, nie mógł powstrzymać się, żeby nie wzruszyć ramionami. Przemieścił się w kierunku okna, wziął kartkę i pióro z szuflady biurka, i przysiadł na fotelu. Jego myśli krążyły wokół komentarzy, które mogłyby paść w tej chwili z jego ust, a uśmiech mężczyzny stał się jeszcze bardziej wyrazisty. Mimo to, Corio zrezygnował z wypowiedzi. Czuł, że nie zamierzała się zdenerwować jego oceniającym wzrokiem, w głębi duszy wiedział, że jej to nie obchodziło. Miała swoje priorytety, a w tej chwili najważniejsze było dla niej jedno, napić się. Kiedy dostrzegł jej wzrok przesuwający się po lewitujących szklankach, poczuł, jak jego usta wyginają się w kolejnym ironicznie pobłażliwym uśmiechu. Miał ochotę ocenić jej postawę, ale wiedział, że i tak nie ruszało jej jego zdanie. Była zbyt zajęta myślami o drinku. Miał świadomość, że dla niej picie z eleganckich szklanek było tylko kolejną konwencją, której tak naprawdę nie musiała przestrzegać.

- Cóż, jeśli szklanki są zbyt eleganckie, możemy zawsze wrócić do tradycji chlania napojów wysokoprocentowych prosto z gwinta. Ale, Geraldine, wiesz, że nie przystoi nam trzymać się z dala od dobrych manier. Jesteśmy elitą, znajdujemy się w domu, więc może lepiej skorzystać z tej drobnej przyjemności, jaką dają nam szklanki. - Obserwował ją z pewnym rozbawieniem, zastanawiając się, co siedziało jej w głowie, gdy tak wpatrywała się w ten błyszczący trunek.

Zapadła chwila ciszy, w której oczekiwanie na Ambroise'a wypełniało pokój.

Cornelius rysował piórem na kartce, skupiony na tworzeniu wzoru, jednocześnie nieustannie spoglądając na mówiącą Geraldine. Słuchał jej uważnie, jednocześnie szkicując na papierze coś, co przypominało stylizowany pentagram, choć z dodatkowymi, krętymi liniami splatającymi się w chaotyczny sposób. Rysunek był kiepski, jakby stworzony przez dziecko, koślawy i niezdarny. Próbował nie unosić brwi, choć z trudem udawało mu się zachować obojętność. Nie był zdziwiony, że Geraldine znalazła się w Kniei, nie czuł nawet zawodu w związku z jej postępowaniem, bo to po prostu do niej pasowało, jej temperament i skłonność do kłopotów pasowały do tego miejsca jak ulał. Kiedy kobieta oznajmiła, że udało jej się stamtąd wyjść, Cornelius posłał jej nieco kpiące spojrzenie.

- Trudno tego nie zauważyć. - Skomentował, nie przestając rysować, jego ręka przesuwała się po papierze, tworząc chaotyczne linie. - Czy przez to, że byłaś w Kniei, masz jakieś kłopoty z Ministerstwem? Mam ci pomóc? - Zdawał sobie sprawę, że przyszła z Roisem, który również był medykiem, wątpił w potrzebę jakiejkolwiek interwencji uzdrowiciela, zwłaszcza byłego, nie praktykującego, więc myśl o kłopotach z systemem prawnym nasuwała mu się sama przez się.

Bez słowa przesunął rysunek w kierunku Ambroise'a. Szkic sprawiał wrażenie dziecięcego, koślawego i niechlujnego, jakby Cornelius nie przywiązywał do niego większej wagi, koncentrując się bardziej na rozmowie z Geraldine, co było prawdą.

Priorytetem Yaxleyówny było uspokojenie się, a nie konkretnie sięgnięcie po alkohol. Wiedziała, że jest to jedna z prostszych metod, zresztą miała naprawdę parszywy dzień i nie zamierzała się z tego tłumaczyć, drugim sposobem na walkę z wkurwem, z tych, które najbardziej działały było danie komuś po mordzie, więc z dwojga złego chyba lepiej, że wybrała ten pierwszy? Wydawał się być bardziej cywilizowany.

- To nie szklanki dają nam przyjemność, a ich zawartość. - Odburknęła cicho. Nie miała pojęcia, czy Corio nie zauważył, że już jest wystarczająco zirytowana, naprawdę chciał tego, żeby doszła do skraju przez jakieś głupie komentarze o szklankach? To nie miało większego sensu.

Oddychaj Yaxley. Nie pojawiła się tu przecież po to, aby się kłócić, wręcz przeciwnie, mieli zasięgnąć języka, dowiedzieć się czegoś więcej, szkoda tylko, że Lestrange zaczął rozmowę od dawania im dobrych rad w temacie, w którym niekoniecznie tego potrzebowali.

Nie miała pojęcia dlaczego, ich przyjaciel sięgnął po pióro i kartkę i co tam w tej chwili bazgrał, nie było to jednak coś, co jej dotyczyło, przynjamniej tak się wydawało Geraldine.

Sięgnęła po szklankę, do której wcześniej nalała sobie bursztynowego trunku. Wpatrywała się w Lestrange'a i prychnęła głośno, gdy usłyszała jego słowa. Naprawdę? Czy naprawdę sądził, że dałaby się wplątać w jakiekolwiek kłopoty związane z Ministerstwem. - Nie jestem głupia, nie narażam się im, nie znoszę tej pierdolonej instytucji, zresztą nie są specjalnie bystrzy, to byłoby ujmą dla mnie, gdybym wpakowała się w jakieś kłopoty z urzędnikami. - Nigdy nie miała problemu z tym, aby dzielić się swoją opinią na temat Ministerstwa. Zwłaszcza teraz, w czasie kiedy podchodzili do problemu w bardzo opieszały sposób i praktycznie nie było słychać o żadnych postępach związanych ze sprawą Widm. Widm, które zaczęły wyłazić z lasu, eweoluować, co zresztą miała udokumentowane na pierdolonym zdjęciu. Musiała zaangażować się w sprawę, znaczy nic nie musiała, ale czuła, że jest to jej jebany obowiązek, bo przecież była pierdoloną łowczynią potworów, kto jeśli nie ona?

- Nie po to tu przyszlismy. - Musiała się skupić, żeby wrócić do tematu, bo odkąd pojawili się w mieszkaniu przyjaciela bardzo łatwo było ją rozproszyć, a to nie powinno mieć miejsca.

- Gdy byłam w Kniei, pojawiło się parędziesiąt widm. Najpewniej by mnie tutaj z wami nie było, gdyby nie to, że trafiłam w lesie na kamienny krąg, kromlech. - Starała się mówić spokojnie, po kolei, aby nie ominąć żadnych szczegółów.

- Na tych kamieniach były wyryte runy, podejrzewam, że tylko to spowodowało, że nie mogły nas dopaść. - Do stwierdzenia tego, nie trzeba było być szczególnie światłym. - Wydaje mi się, że te runy mogą nas ochronić przed tymi istotami. - Tutaj właśnie tkwił problem. - Nigdy nie uczyłam się run, nie wiem, czy potrafiłabym je odtworzyć, próbowaliśmy tam dzisiaj dotrzeć, ale chyba przeceniłam swoje umiejętności. - Teleportacja zakończyła się fiaskiem, miała o to do siebie żal, była jednak nieco rozbita, a translokacja - cóż, nigdy nie była jej ulubioną dziedziną magii. - Wypadałoby więc skorzystać z najprostszej metody i wyciągnąć moje wspomnienia, żeby moi znajomi, którzy całkiem biegle posługują się runami mogli je zobaczyć. Schody zaczynają się tutaj, bo nie zamierzam zgłaszać tego do ministerstwa, bo pojawiłam się tam nielegalnie. - Po pierwsze złamała oficjalny zakaz związany z wchodzeniem do Kniei, po drugie zrobiła to pod swoją animagiczną postacią, o której nie wiedział nikt poza Roisem.

- Pewnie masz jakieś informacje, gdzie można znaleźć myślodsiewnię? - Na pewno był bardziej zorientowany od nich, z tymi swoimi znajomościami w Ministerstwie. - Te runy mogłyby się przydać mieszkańcom Doliny, szczególnie, że te popierdolone Widma zaczęły wychodzić z Kniei i pojawiać się w Dolinie, kto wie, kiedy postanowią iść dalej. One są kurewsko niebezpieczne. - Nieczęsto padały z jej ust podobne słowa dotyczące jakichkolwiek istot. W tym wypadku miała wątpliwą przyjemność spotkać się z nimi bliżej, widziała, co potrafią zrobić z człowiekiem i nie życzyłaby nikomu spotkania z nimi twarzą w twarz.

Nie patrzyła na Ambroisa, kiedy próbowała streścić ich wspólnemu przyjacielowi to wszystko, bo zdążyła już mu to opowiedzieć wcześniej, miał świadomość jak wygląda sprawa.

Dopiła w końcu zawartość swojej szklanki i poruszyła jeszcze jeden temat.
- Astaroth myśli, że chcę go zabić. Boję się, że się ode mnie odsunie. - Tym razem nie spoglądała na żadnego z mężczyzn, wbiła wzrok w szklankę, którą trzymała w dłoni, chyba musiała się tym z kimkolwiek podzielić, bo to wydarzyło się dzisiaj i dosyć mocno w nią uderzyło. Nie mogła się pozbierać po tej porannej rozmowie i nie do końca wiedziała, jak wypadałoby się zachować. Brat był dla niej ważny, obiecała, że będzie się nim opiekować, nie miała pojęcia, co zrobiła źle, ale chyba coś poszło mocno nie tak. Jasne, może i był wampirem, ale to nie zmieniało faktu, że był jej bratem, musiała znaleźć jakiś sposób, aby naprawić ich stosunki, co wcale nie było takie proste, bo stwierdził, że skoro zabiła jednego z braci to i z drugim nie będzie miała problemu. Jej życie było okropnie popierdolone i powoli przestawała sobie z tym radzić, wyjątkowo - nie zamierzała tego trzymać w sobie.

Corio stał w korytarzu swojego mieszkania, światło lampy rzucało ciepły blask na jego twarz, podkreślając zmarszczki, które pojawiły się na czole w wyniku długich godzin pracy. Słowa Ambroise'a brzmiały w jego uszach jak echo. Mężczyzna kiwnął głową, nie przerywając przyjacielowi, ale w głębi duszy czuł narastającą frustrację.

- Brujería. - Powtórzył cicho, jakby próbował wymazać to słowo z umysłu. - Liczyłem, że może coś wiesz, ale zawsze, kiedy sprawa wydaje się niemożliwa do rozwiązania, pojawia się jakieś dodatkowe gówno. Czy tam, jak może powinienem powiedzieć, „la mierda”. - Jego myśli wróciły do ostatnich dni, ciał, które leżały na stole sekcyjnym, spojrzeń świadków, które skrywały więcej, niż mogły ujawnić. W każdej z tych spraw był fragment prawdy, który czekał na odkrycie. Patrzył na przyjaciela, widząc zmęczenie w jego oczach, wiedział, jak ciężko było mu zmagać się z podobnymi sprawami, gdy był w nie uwikłany. Cornelius wiedział, że jego przyjaciel miał rację, gdy mówił o trudności w zrozumieniu i przetłumaczeniu starych tekstów. Tłumaczenie było jednym z najtrudniejszych zadań. Każdy znak i pojedyncza fraza mogła być kluczem do zrozumienia tego, co się wydarzyło, albo wręcz przeciwnie, mogła to wszystko bardziej skomplikować, jeśli byłaby niepoprawna.
Odruchowo przejechał dłonią po brodzie, zastanawiając się nad ciężarem, jaki niosła ze sobą brujería, ta enigmatyczna, mroczna siła, która od wieków pociągała i przerażała ludzi, ale jej tajniki były znane nielicznym. Dostanie tłumaczeń było niemal niemożliwe, równie dobrze mógłby walnąć głową o ścianę i liczyć na to, że obudzi się ze śpiączki, znając hiszpański. Tyle tylko, że wtedy mógłby stracić znajomość angielskiego, więc znowu byliby w kropce, albo w tej charakterystycznej, hiszpańskiej kresce nad í, „brujería”.

Jego myśli krążyły wokół słów Ambroise’a, które brzmiały równie prawdopodobnie i nieprawdopodobnie. Wzrok Lestrange miał utkwiony w podłogę, której deski były lekko zniszczone, co przypominało mu o upływie czasu i o tym, jak wiele rzeczy mogło się zmienić, gdyby tylko los zechciał być łaskawszy... albo Ambroise i Geraldine trochę bardziej suchszy, Cornelius nie mógł patrzeć na wodę kapiącą z płaszcza ze skóry. Nie dość, że puchła mu podłoga, to ciuchy Yaxley, będąc zbrodnią na stylu, od zawsze, wzbudzały w nim głęboki sprzeciw. Dopiero możliwość przywłaszczenia koszul Ambroise'a przez Geraldine, nieważne, że w wątpliwych okolicznościach, ratowała oczy Lestrange'a. Cornelius, wbrew pozorom stwarzanym przez zawód, był estetą - albo pedantycznym krytykiem, chamem i burakiem, w zależności od tego, kogo by spytać - i mimo, że uwielbiał tę dziewczynę, to jej styl wypalał mu kubki smakowe w oczach.[/b]
[a]Wzrok Corneliusa przesunął się ku salonowi, gdzie siedziała. W dalszym ciągu nie rozumiał, czemu ta dwójka znalazła się tu razem. Jednocześnie słuchał słów Ambroise'a, wydawało mu się, że z każdą chwilą jego przyjaciel coraz bardziej tonął w bagnie własnych myśli, a temat Inez nie pomagał wcale. Niebieskie oczy Corneliusa skupiły się na przyjacielu, dostrzegając w jego oczach blask niepokoju, który z trudem skrywał. Ambroise, z wyraźnym napięciem na twarzy, snuł swoje teorie, a każda z nich wydawała się wciągać ich obu głębiej w labirynt niepewności.

- Inez... Tak, zgadzam się, była nieprzewidywalna. - Odpowiedział Cornelius, starając się zachować spokój w obliczu rosnącego napięcia. - Ale to właśnie czyni ją tak niebezpieczną w tej sytuacji. Jeśli to ona mogła być zamieszana w czyszczenie miejsca zbrodni w taki sposób, to nie możemy tego zignorować. - W jego głosie brzmiała nuta niepokoju, bo wiedział, jak blisko tej sprawy był Ambroise, a także, jak blisko serca tej historii znajdowała się Geraldine, z uwagi na powiązania z Greengrassem, a był jeszcze Astaroth, o którego zaangażowaniu jeszcze nie wiedział. - Praktyki honorowania zmarłych, o których wspominasz... W takich środowiskach mogą się zdarzyć dziwne praktyki. Mogą być dla niej hołdem, ale równie dobrze, mogą być sposobem na zatarcie śladów albo na przekazanie informacji, albo na chuj wie co. Znamy Inez. Czasami nie przewiduje konsekwencji swoich działań, wizje Iteti pomagały jej panować nad sytuacją. To też może być coś, co ją przerasta. - Mówiąc to, z trudem próbował zrozumieć, co mogło kierować decyzjami kobiety, która zawsze była enigmą. Niezależnie od przemyśleń, Cornelius nie mógł się oprzeć wrażeniu, że ten medalion, wyrwany z kontekstu przedmiot, był istotnym, ale tylko fragmentem znacznie większej układanki, której sens wciąż im umykał.

Z lekkim uśmiechem, który nie schodził mu z twarzy, spojrzał na nią z wyraźnym rozbawieniem. Owszem, zawartość szklanek była istotna, lecz nie można było ignorować oprawy. W eleganckim salonie, przy blasku kryształowych żyrandoli, każda kropla wykwintnego trunku w krysztale nabierała szczególnego znaczenia, w norze to byłoby smutne, godne pożałowania pijaństwo w środku dnia. Nie byłby sobą, gdyby nie doceniał harmonii między zawartością a oprawą, która tworzyła pełnię przyjemności.

- Wiesz, że jestem zwolennikiem harmonii w życiu. Dlatego wolę, aby wszystko wokół mnie było tak samo starannie dobrane, jak to, co leje się do tych szklanek. - Powiedział, jego ton był lekko prześmiewczy, a zarazem pełen wdzięku, Corio czerpał satysfakcję z wytrącania Geraldine z równowagi byciem tak bardzo „ąę”, szczególnie, że później nie miewał problemu, żeby brodzić butami w łajnie, wsadzać palce pomiędzy jelita, albo jeść kanapki w obecności rozciętych zwłok. - Ale oczywiście, jeśli preferujesz picie byle jak i z byle czego, nie zamierzam ci tego zabraniać. - Odpowiedział, starając się przybrać ton, który mógłby wydać się lekko wyniosły, ale w rzeczywistości miał w sobie nutę żartu.

Geraldine - bez cienia wątpliwości, które mógłby mieć, gdyby nie znali się tak dobrze - wiedziała, co zamierzało paść z ust mężczyzny. Cornelius, patrząc na nią z mieszaniną zrozumienia i frustracji, westchnął głęboko, próbując znaleźć odpowiednie słowa.

- Nie zesraj się.

Cornelius, słuchając słów Geraldine, przyglądał się jej uważnie, starając się wyłapać każdy szczegół w jej opowieści. Nie był zdziwiony, że weszła do Kniei, bo znał Yaxley i jej skłonność do podejmowania ryzykownych decyzji. W końcu, kto inny mógłby zignorować ostrzeżenia i wejść tam, gdzie czaiły się niebezpieczne widma?

Jego twarz była nieco zamyślona, a w oczach można było dostrzec cień niepokoju, mimo że sam nie był zdziwiony jej działaniami. To w końcu Yaxley, wszyscy w ich gronie zdawali się być w jakiś sposób przyciągani do niebezpieczeństw, które inni uznaliby za szaleństwo. Widma, które zaczęły wychodzić z Kniei, były niebezpieczne, a ich pojawienie się w Dolinie mogło wywołać chaos. Słuchał, jak opowiadała o kamiennym kręgu, o runach, które mogły ochronić ją przed niebezpieczeństwem. Zamknął oczy na moment, starając się wyobrazić sobie tamtą sytuację. Kamienny krąg, runy, które mogłyby chronić… Znał dobrze moc symboli runicznych, choć sam nie był biegły w ich odczytywaniu. Miał jednak świadomość ich mocy. Po chwili milczenia, z jego ust wydobył się niski, stonowany głos.

- Kamienny krąg? - Powtórzył, mrużąc oczy. Zaraz jednak jego umysł zaczął się kręcić wokół potencjalnych konsekwencji. Geraldine wydawała się zdeterminowana, ale on czuł, że nie wszystko jest takie hop siup, nie tylko trudności z myślodsiewnią, wiele więcej. - To może być kluczowe. Jeśli runy rzeczywiście mogą nas ochronić, to musimy je zbadać. Widma w Kniei to dramat, jeśli pojawiło się ich parędziesiąt, to sprawa jest poważniejsza, niż myślałem.

Zaraz jednak jego umysł zaczął się kręcić wokół potencjalnych konsekwencji nie widm, a posunięć Yaxley. Geraldine wydawała się zdeterminowana, ale on czuł, że nie wszystko jest takie proste. Podniósł wzrok znad rysunku, który szkicował na ławie, i spojrzał na Geraldine. Kiedy podniosła kwestię myślodsiewni, skinął głową. Wiedział, że jego znajomości w Ministerstwie mogłyby się przydać, ale podchodził do tego z ostrożnością. W jego oczach mogli dostrzec mieszankę zrozumienia i nieufności, które od lat towarzyszyły mu w relacjach z ministerstwem. W końcu, po chwili milczenia, wyraził swoje przemyślenia na głos.

- Myślodsiewnia… Tak, może być to trudne do znalezienia, tym bardziej, że jeśli chcesz uzyskać te wspomnienia, musimy działać ostrożnie. Zgłaszanie tego do Ministerstwa… Fakt, to nie jest najlepszy pomysł, zwłaszcza biorąc pod uwagę, jak się tam pojawiłaś. - Powiedział, zerkając na nią przenikliwie. Wiedział, że władze nie tolerowały takich incydentów.

- Wiesz, Geraldine, jeśli miałbym wskazać najbardziej naturalne miejsce, gdzie mogłabyś znaleźć myślodsiewnię, to bez wątpienia byłoby to ministerstwo, zwłaszcza w Departamencie Tajemnic. Departament Tajemnic z pewnością korzysta z takich narzędzi. W biurze koronera czasami mamy możliwość użyczenia myślodsiewni, zwłaszcza, gdy są one niezbędne do prowadzenia śledztw, ale musisz wiedzieć, że nie ufam nikomu z ministerstwa w takich sprawach, nawet najbliższym współpracownikom. Mogliby cię wydać w mgnieniu oka. Uważam, że co najmniej połowa z tych dupków, którzy mnie otaczają, działa dla Voldemorta i bez wahania mogliby dać mu cynk o wszystkim, co tam się dzieje. Dlatego twoje unikanie ministerstwa jest jak najbardziej uzasadnione. Jasne, może Mulciberowie się wynieśli, z całym szacunkiem dla rodzinki Ambroise'a, ale w Departamencie Tajemnic nadal kręcą się węże o różnych intencjach. Nie ma sensu ryzykować, kiedy nie wiadomo, kto może być twoim wrogiem. Dystans, który zachowujesz, jest całkowicie uzasadniony. Wiesz, jak jest. Lepiej trzymać się z dala od ministerialnych układów, bo w końcu nikt nie jest tam całkowicie czysty. Nie ma co ukrywać, że po wszystkich latach, moje zaufanie do ludzi tam pracujących jest... Delikatnie mówiąc, wątpliwe. Nikt tam nie jest całkowicie godny zaufania, nawet ja sam mam swoje za uszami, o czym, chyba, wszyscy wiemy. - Urwał, z namysłem rozważał, gdzie można by znaleźć myślodsiewnię. W końcu przypomniał sobie, że skoro istniał odbiorca, istniał dystrybutor i producent. Wiedział, że twórcami tych niezwykłych urządzeń byli Bagshotowie, rodzina znana ze swoich skomplikowanych wynalazków. Z pewnością mieli myślodsiewnie w swoim posiadaniu, przeznaczone do prywatnego użytku, ale z racji ich statusu i ochrony, którą otaczał ich Departament Tajemnic, Geraldine musiałaby podchodzić do sprawy z dużą ostrożnością. Zorganizowanie spotkania z Bagshotami mogło wymagać nie tylko dyplomacji, ale również ostrożnych kroków, aby nie narazić się na nieprzyjemności ze strony władz.

Cornelius, z nieco zmarszczonym czołem, przyglądał się pokracznie naszkicowanemu pentagramowi, to było najlepsze, na co było go stać, jeśli chodzi o jego zdolności artystyczne. Miał nadzieję, że to miało wystarczyć. Nie mógł zrozumieć, dlaczego ten symbol, którego znaczenie wydawało się oczywiste i nieoczywiste, miałby być związany z tą sprawą. Doszli do dwojakich wniosków, oba były tak samo prawdopodobne, to mogła, ale nie musiała, być wiadomość do Inez, jak i sama Inez, składająca hołd martwej siostrze. Odpowiedź najprawdopodobniej kryła się w samym znaku i tym, co miał przedstawiać stylizowany pentagram, jego zdaniem latynoamerykański. Gdy pokazał rysunek Ambroise'owi, nie pozostało mu zbyt wiele do powiedzenia. Czekał na reakcję przyjaciela, mając nadzieję, że ten, z uwagi na swoje związki z tematyką, mógł rzucić jakieś światło na sytuację. Cornelius odczuł ulgę, że mógł liczyć na pomoc przyjaciela w tej zagadkowej sprawie, ale dopóki nie wiedział, na czym stali, i czy Ambroise mógł coś powiedzieć, nie pozwalał sobie na zbyt wiele nadziei.

- Rzeczywiście? To nie brujería? - Zapytał, gdy zaskoczenie ustąpiło miejsca chęci rzucenia przekleństwa, przed którym powstrzymał się. - Muszę przyznać, że nie miałem pojęcia, to zmienia stan rzeczy. - Niechętnie, bo niechętnie, przyznawał się do przeoczenia. Szczególnie, że w końcu w jego zawodzie, wiedza o symbolach i ich znaczeniu mogła okazać się nieoceniona, więc niewłaściwe założenia były dla niego potwarzą dla samego siebie. Nie kwestionował oceny, bo wyszła z ust kogoś z głęboką wiedzą w temacie.

Już wiedział, że sprawa zmieniła tor, teraz była tak samo zagmatwana, jak wcześniej, ale nie dlatego, że musiał szukać kogoś, kto potrafił przekazać mu informacje na temat meksykańskiej czarnej magii, a kogoś, kto znał się na zwyczajach Celtów. Takich osób było więcej, ale nie do końca to byli ci właściwi ludzie, bo najwłaściwsi nie obracali się w wyższych sferach, prawdę mówiąc, nieczęsto wychodzili z podziemi. W bardzo dosłownym znaczeniu, czekała go wycieczka na dół, bo istniało zbyt duże prawdopodobieństwi, że spece od dochodzeń, których wysłało ministerstwo, teraz to już by nie wrócili.

- Potrzebne mi to jak kurwie pantalony. - Mruknął sam do siebie, mimo tego, że zdawał sobie sprawę z wymowności tych słów, szczególnie dla kogoś takiego, jak Ambroise, bo o obecnych powiązaniach Geraldine z podziemnymi ścieżkami, Cornelius nie wiedział i nie pytał. Wziął sobie do serca pamiętną rozmowę z kumplem i nie poruszał z nią, ani przy niej, tego tematu. Przyjął tę informację do wiadomości, wiedząc, że jego przyjaciel potrafił oceniać ryzyko, nawet, jeśli czasami błędnie. Ufał mu, bo Ambroise dostarczał mu częstych wskazówek i informacji.

- Roise. Zaczął w odpowiednim momencie, kiedy Yaxley zamilkła. - Czy znajdziesz niedługo czas, może być tak jak zwykle, żeby przybliżyć mi coś więcej na ten temat? Albo może masz jakąś literaturę, idealnie tu na górze, bo sprawa, jak wiesz, jest nagląca, która mogłaby mi pomóc? - Dodał, z nadzieją w głosie, podczas, gdy ich towarzyszka dopijała alkohol. Nie czuł się winny tej lekkiej dygresji, jaką zrobili, bo sytuacja była złożona i wymagała jednoczesnego poruszania kilku tematów. Jego myśli pędziły, starając się połączyć wszystkie wątki, które w tym momencie wydawały się chaotyczne, zawartości szufladek w głowie Corneliusa zaczęły się przegrupowywać, analizując nowe okoliczności.

W międzyczasie jego wzrok przesunął się na Geraldine, słowa o paranoi u młodszego brata dotarły do niego, jasne i wyraźne.
[a]- Co dokładnie się z nim dzieje, jakie ma podstawy, żeby tak myśleć? To wzięło się znikąd, pierwszy raz, czy kiedyś też tak było? To może być to samo, co u waszego ojca? - Zapytał, starając się zrozumieć sytuację i jednocześnie odłożyć na bok swoje własne zmartwienia na chwilę.

Tym się chyba różnili, Yaxleyówna przez miejsca w których bywała zupełnie przestała zwracać uwagę na takie nic nie znaczące szczegóły, właściwie to nawet średnio obchodziło ją to, co w siebie wlewała. Nie było to typowym zachowaniem dla kogoś o jej statusie, ale nie zawsze otaczała się luksusem. Podczas swoich długich wypraw zdarzało jej się bywać miejsca oddalonych z dala od cywilizacji do których musiała się przyzwyczaić i nie miała z tym najmniejszego problemu. Nie do końca więc rozumiała te zachcianki innych osób związane z kryształami i tą dalszą otoczką. Nie to, żeby jej własne mieszkanie wyglądało jak menelnia, aczkolwiek podchodziła do tego bardziej praktycznie. Większość mebli, czy ozdób była stworzona ze skór, czy kości stworzeń które upolowała.

- Mam świadomość, że wśród naszych kręgów to raczej typowe. - Elita lubiła pokazywać poprzez tą całą otoczkę swój status, jej zdaniem to raczej nie było za bardzo istotne, mogliby przeznaczyć te galeony na jakiś bardziej szczytny cel, ale z drugiej strony ich sprawa, skoro to sprawiało im przyjemność, to kimże była, aby ich oceniać.

- Preferuję picie, naprawdę jest mi wszystko jedno, czy będę pić z kryształowych lub złotych szklanek, czy prosto z butelki. - Westchnęła jeszcze ciężko, bo nie wydawało jej się, aby ten problem był aktualnie szczególnie istotny.

- Chyba Ty, urzędasie. - Dodała jeszcze, z kpiącym uśmieszkiem na twarzy. Nie, żeby przeszkadzało jej to, że Corio należał do tych wybitnych jednostek, jakimi byli pracownicy ministerstwa, skoro się w ten sposób realizował, to naprawdę cudownie. Nie zmieniało to jednak faktu, że gardziła tym urzędem i większością jego pracowników. Uważała, że brakuje tam kompetentnych ludzi, a stołki były przekazywane między sobą tylko i wyłącznie przez koneksje, to nie powinno być tolerowane, ale chyba szybko nie miało się to zmienić.

Jakoś tak się składało, że cała ich trójka nie miała szczęścia do starych, chociaż przy siedzących tutaj mężczyznach ta Yaxleyówny nie była wcale taka najgorsza, przynajmniej była, gdzieś obok, mimo, że bardzo wkurwiająca, to jednak miała szansę wykazać jakiekolwiek zainteresowanie jej osobą, to mogło się kiedyś przydać, w przeciwieństwie od starej pod ziemią, czy gdzieś we Francji.

To nie tak, że tym razem Geraldine zachowała się skrajnie nieodpowiedzialnie bez żadnego powodu. Po prostu pobiegła tam za dziewczyną, która na jej oczach zmieniła się w wilkołaka, bo nie chciała, żeby tamtej stała się krzywda. Dziwnym trafem znalazł się w Kniei również chłopak, który zmieniał się w niedźwiedzia. Pod animagiczną postacią, jakoś udało im się dobiec to tego dziwnego kręgu. Gdyby nie to, pewnie też nie przetrwaliby nocy. To było dziwne, bo wilkołaki nie powinny się zmieniać ot tak w ciągu dnia, dlatego właśnie postanowiła zainterweniować, poczuła, że był to jej łowczy obowiązek, zresztą pożałowała tego gdy tylko znalazła się w lesie, a Widma zaczęły pojawiać się znikąd. Wtedy nieco pożałowała swojej decyzji, ale jak zawsze miała więcej szczęścia, niż rozumu, bo trafiła na ten kromlech, właściwie to oni wszyscy się w nim znaleźli: wilkołak, skunks i niedźwiedź, zaprawdę fantastyczna mieszanka. Przetrwali noc, to nie tak, że Widma zupełnie na nich nie działały, pamiętała chłód ogarniający jej ciało i umysł, ale jednak nie były w stanie przekroczyć kręgu, dzięki czemu nie wyssały z nich życia, więc w sumie to całkiem niezła opcja im się trafiła.

- Tak, musimy, właśnie tutaj jest pies pogrzebany, próbowałam się tam teleportować, ale moje umiejętności związane z translokacją są chujowe i mi to nie wyszło. Wolałabym uniknąć ewentualnej powtórki, albo jeszcze gorzej - znalezienia się w środku Kniei nie do końca tam, gdzie miałam, bo wtedy nie wróżę powrotu z lasu. - Była zła na siebie, że nie udało jej się odnaleźć tego miejsca, znaczy odnaleźć - odnalazłaby je, gorzej było z tym, aby zabrać tam ze sobą specjalistów.

- Najprostszą i najbezpieczniejszą opcją jest więc ta myślodsiewnia. - Tak naprawdę nie widziała żadnej innej, no poza ponowną próbą teleportacji do lasu, ale tej chyba lepiej było uniknąć.

- Tak, to nie może być oficjalnie zgłoszone, na pewno nie przeze mnie. - Zresztą nie do końca ufała innym pracownikom ministerstwa, kto wie do czego mogliby wykorzystać takie informacje, nic nie było pewne, a Yaxleyówna zdecydowanie wolałaby, aby to, czego się dowiedziała nie pozostało wykorzystane przez kogoś na swój własny użytek, chuj jeden wiedział, czy Czarny Dzban nie chciałby się o tym dowiedzieć, w końcu to po tym, jak jego poplecznicy zaatakowali Knieje pojawiły się tam Widma.

Słuchała uważnie tego, co mówił Corio. Departament Tajemnic, zmrużyła na chwilę oczy, żeby pomyśleć o tym, czy ma tam kogoś na tyle zaufanego, aby mogła go poprosić o pomoc. Cóż, tak naprawdę to nie była co do tego w pełni przekonana, wolała też uniknąć mieszania do tej sprawy kolejnych osób. Kiedy jednak Cornelius wspomniał o Bagshotach... cóż, w jej oczach pojawił się błysk. - Isaac. - Mruknęła cicho pod nosem. Cóż, jemu ufała, przyjaźnili się przecież w szkole, a ostatnio nawet odnowili znajomość, wydawało jej się, że odezwanie się do niego może być ich najlepszą możliwą opcją. - Znam dosyć dobrze jednego z Bagshotów, myślę, że mógłby mi pomóc. - Wisiał jej przysługę, przynajmniej zdaniem Geraldine za to, że pojawił się u niej pod prysznicem i miał szansę ją tam zobaczyć nagą, to mógł być całkiem niezły argument do negocjacji, a przede wszystkim sam przekazał jej zdjęcia Widma, które znalazł w piwnicy jednego z domów w Dolinie Godryka, na pewno był więc zainteresowany sprawą.

Nie miała pojęcia, co za kartkę sobie przesuwali, co to były za wspaniałe rysunki, zresztą też zauważyła, że chyba o czymś jej nie mówili, rozmawiali o swoich sprawach, tak jakby jej tutaj nie było. Nie zastanawiała się szczególnie długo nad tym, co zamierzała zrobić. Dopiła zawartość swojej szklanki, po czym bardzo szybkim i dyskretnym ruchem sięgnęła do swojego skórzanego, ciężkiego buta. Nie znosiła być ignorowana, nie przyszła tutaj po to, aby robić za ducha. Wyciągnęła zza cholewy buta sztylet, wyprostowała się i rzuciła nim w powietrzu, tak aby przemknął między mężczyznami i zatrzymał się na ścianie. Chciała im przypomnieć o swojej obecności.
- Przeszkadzam Wam? - Rzuciła jeszcze posyłając im jeden z bardzo promiennych, aczkolwiek sztucznych uśmiechów.

Wbiła swoje spojrzenie w Roisa, gdy Lestrange wspomniał coś o literaturze na górze, wpatrywała się w niego dłuższą chwilę. Najwyraźniej zapomniał jej powiedzieć o tym, że zamieszkał w tej kamienicy. Cóż, nie mogła mieć mu tego za złe, prawda? Nic ich przecież ze sobą nie łączyło, nie musiała o nim wiedzieć takich podstawowych informacji, szkoda tylko, że ją to nieco poruszyło.

- Nie zaatakował mnie, chciał, żebym to ja go zaatakowała. - Nie zdziwiło ją, że o to spytał, bo przecież Astaroth miewał już takie epizody, co było dosyć problematyczne, bo przecież z nią mieszkał, chociaż próbowała udawać, że mają wszystko pod kontrolą.

- To nie to co u ojca. - Próbowała jakoś zebrać myśli, chyba wypadałoby wspomnieć Corneliusowi o tym, co wydarzyło się ostatnio. Szczególnie, że udało im się jakoś pozbyć tego problemu. Wcześniej nie chciała go angażować w sprawę, bo to było mocno niebezpieczne, a brakowało tylko tego, żeby Fabian przez nią stracił ojca.

- Powiedziałam mu, że zabiłam Thorana, mojego brata bliźniaka. - Nim to zrobiła jej młodszy brat zachowywał się dziwnie, ale później było tylko gorzej. - Okazało się, że nigdy go nie miałam, w sensie brata bliźniaka, to był demon, który chciał przejąć moje życie, więc się go pozbyłam, w sumie to pozbyliśmy. - Przeniosła spojrzenie na Roisa chcąc zaznaczyć jego wkład w to, że jakoś udało im się rozwiązać problem. - On chyba nie rozumie tego, że to był demon, sama nie wiem, sugeruje, że skoro zabiłam Thorana, to teraz czas na niego, bo jest pierdolonym wampirem, ale nigdy nie zabiłabym brata, nawet jeśli jest potworem. - Wolała dodać ten szczegół, bo to chyba nie było, aż takie oczywiste.

- Zrozum, Geraldine. - Zaczął, jego głos był głęboki i stonowany, czuł, że musiał wyrazić swoje zdanie. Spojrzał na nią z delikatnym uśmiechem, wiedząc, że jej podejście do życia różni się od jego. - To nie tylko kwestia samego picia, to rytuał, który pokazuje nasze miejsce w społeczeństwie. Każdy detal, od wyboru naczynia po sposób, w jaki trzymamy kieliszek, ma znaczenie. Nie chodzi mi o to, by oceniać twoje preferencje, ale o to, że w pewnych kręgach te detale są kluczowe, a ty, jeśli jeszcze nic nie odjebałaś, należysz do tych kręgów. - W jego oczach błyszczała nutka zrozumienia, jednak wciąż pozostawał wierny swoim przekonaniom. Rozumiał, że dla Geraldine ta cała otoczka była zbyteczna, ale sam nie potrafił oderwać się od tradycji, w której się wychował. - Oczywiście, nie chcę cię przekonywać, byś zmieniała swoje podejście. Jeśli dla ciebie liczy się tylko to, co w środku… - Dodał, wskazując na butelkę, którą trzymała. - To szanuję to, oczywiście, wiem, są rzeczy, które są znacznie ważniejsze, ale to, jak pijemy, jest również formą wyrażenia siebie. Nie każdy musi się w to angażować, ale dla niektórych to ma sens. Nie oceniam cię za to, że preferujesz prostotę, w końcu, jak powiedziałaś, to twoje wybory i twoje zasady.

Cornelius spojrzał na swoją przyjaciółkę z nieco ironicznym uśmiechem.

- Wiesz, może na ten moment poczekam z tym całym „zesraniem się”do powrotu do biura koronera. - Odpowiedział, unosząc brwi. - W końcu, w przeciwieństwie do ciebie, ja dostaję za to pieniądze. A ty? Ty może i robisz dużo dziwnego gówna w lasach, ale to nie to samo, nawet jeśli srasz się w dużych ilościach, to raczej nie przynosi ci to stałych profitów, a, i dupę możesz odmrozić.

Zastanawiał się nad tym, co powiedziała Geraldine, a jego umysł pracował na pełnych obrotach. Cornelius zerknął na Geraldine, widząc, jak jej oczy błysnęły na wzmiankę o Isaacu Bagshocie. Była to możliwość do rozważenia, ale Cornelius nie mógł powstrzymać się od wątpliwości, ufał Isaacowi mniej niż jego przyjaciółka. Owszem, byłoby świetnie, gdyby rzeczywiście był w stanie jej pomóc, ale z drugiej strony, czy Isaac nie byłby bardziej zainteresowany własnym interesem? Mimo, że nie miał dowodów, instynkt Corneliusa podpowiadał mu, że nie można brać za pewnik intencji każdego, nawet tych, którzy wydawali się przyjaciółmi.

- Może warto byłoby przemyśleć jeszcze kilka opcji, zanim zdecydujesz się na kontakt z Isaaciem? Zastanówmy się, czy naprawdę możesz mu zaufać. Bagshotowie mogą mieć swoje własne interesy, są pod patronatem Departamentu Tajemnic, a w tej grze każdy szczegół może się okazać bronią obosieczną. Czy możesz być pewna, że nie wykorzysta informacji, które mu przekażesz? - Zaczął ostrożnie, nie chcąc jej zniechęcić, ale czując, że musiał być realistą. - Nie chcę cię zniechęcać do Isaaca, ale dobrze byłoby mieć plan awaryjny, przetestować tego człowieka, zanim mu ujawnisz wszystkie informacje, na wypadek gdyby jego intencje nie były takie czyste, jak się wydają. -Cornelius uniósł brwi, w myślach analizując, czy ten młody czarodziej rzeczywiście zasługiwał na zaufanie, pamiętał, jak wiele razy w przeszłości zaufanie do niewłaściwej osoby doprowadziło go do poważnych kłopotów. Zbyt duża ilość osób zaangażowanych w sprawę może stworzyć dodatkowe ryzyko, ale z drugiej strony, nie mógł zlekceważyć potencjalnych korzyści, jakie niosło ze sobą zaufanie do Bagshotów, i choć Isaac mógł być ich jedyną nadzieją, Corio miał wrażenie, że lepiej być ostrożnym i mieć plan awaryjny na wypadek, gdyby sprawy wymknęły się spod kontroli.

Cornelius, obserwując zachowanie swojej przyjaciółki, nie mógł powstrzymać się od lekkiego wzruszenia ramionami. Sfochała się, ale nie była to jego pierwsza konfrontacja z jej temperamentem, więc tym razem postanowił zareagować z dystansem. Zmrużył oczy, gdy sztylet przeszył powietrze, a jego metaliczny blask odbił się w świetle lampy. Spojrzenie Corio przesunęło się na ostrze, które wbiło się w ścianę, a następnie wróciło do twarzy Geraldine, gdzie dostrzegł ten sztuczny, promienny uśmiech. Westchnął. Ostatecznie, z jego perspektywy, przyjaciółka powinna wiedzieć, że takie dramatyczne gesty nie były konieczne. Odetchnął głęboko, starając się nie dać się ponieść impulsowi. Mimo, że było to dla niego irytujące, starał się nie dać tego po sobie poznać. Jego ton był chłodny, ale nie wrogi, gdy odpowiedział:

- Nie, nie przeszkadzasz. Po prostu wymieniamy kilka myśli na temat... Spraw, które cię nie dotyczą. - Przerwał na chwilę, by spojrzeć jej prosto w oczy, a w jego oczach pojawił się cień dezaprobaty. - Jeśli, jednak jakimś cudem nie wiedzieliśmy, że jesteś ekspertem w zakresie northumbriańskich pentagramów i celtyckiej czarnej magii, i chcesz dołączyć, informując nas, że to jednak jest brujería, to oczywiście zapraszam, ale nie musisz rzucać sztyletami, żebyśmy pamiętali, że jesteś w pokoju. - Dodał, spoglądając na sztylet, który teraz zdobił jego ścianę.

Cornelius uniósł brwi, słuchając słów Geraldine.
Nie mógł zrozumieć, dlaczego nie powiedziała mu o tym wcześniej. Słowa, które padły, brzmiały jak coś z najgorszego koszmaru. Na początku był zdezorientowany, nie rozumiejąc, o co dokładnie chodzi, gdy zaczęła mówić o swoim rzekomym bracie, a potem o demonie, ale moment później jego początkowe zdziwienie przerodziło się w coś znacznie głębszego, w narastające poczucie wykluczenia. Nie miał pojęcia, że tak poważna sprawa rozgrywała się w jej życiu. Złość na siebie samego, że nie zauważył, jak wiele się działo wokół niego, mieszała się z frustracją, że został pominięty w czymś tak istotnym. Zdał sobie sprawę, że ta sytuacja była poważna, a ona, chuj wie, czemu, tak naprawdę wykluczyła go z czegoś, co mogło zakończyć się tragicznie.

- Ty… - Zaczął, ale głos mu się załamał. - Ty zabiłaś… - Powstrzymał się, by nie warknąć. - I nie pomyślałaś, żeby mnie o tym poinformować? - Jego ton był chłodny, ale w oczach pojawił się gniew. - Co się dzieje z tobą, Geraldine? I z tobą też! Znowu masz jazdy? -Wzrok Corneliusa przeszedł na Roise'a, przyjaciela, który był częścią tej niebezpiecznej sytuacji. -To nie jest coś, co można po prostu zataić! - Obserwował, jak Yaxley spoglądała na Greengrassa, co tylko potęgowało jego frustrację. On sam został z boku, jakby nie był częścią tego świata. Zawiedziony, że nie ufano mu na tyle, by wpuścić go w tę sprawę, poczuł, jak ścisk w jego gardle przerodził się w gniew. - Miałem prawo wiedzieć, co się dzieje. Nie mogę pojąć, dlaczego mnie w to nie włączyliście. To nie jest drobny problem, to jest… To było niebezpieczne! - Czuł się, jakby został odsunięty na bok w sytuacji, która dotyczyła kogoś, kogo traktował jak młodszą siostrę. - Jeśli wykluczyłaś też Astarotha, to nie dziwię się, że ten zareagował tak, jak zareagował. Wygląda na to, że macie jakiś klub samobójców, a reszta stoi z boku, nie wiedząc, co się dzieje. To mogła być skażona krew, tak, to mogło być powodem, ale mam wrażenie, że problem leży gdzie indziej. Brak komunikacji, to, co tygryski lubią najbardziej. - Spojrzał na Ambroise'a, przeszywając go przenikliwym spojrzeniem.