Nie dało się omijać pewnych tematów w nieskończoność, nawet jeśli były one poruszane zupełnym przypadkiem, zresztą wcześniej, czy później na pewno będą sobie musieli to nieco dokładniej wytłumaczyć, w to nie wątpiła nawet przez chwilę. Nie chciała robić tego teraz, bo wieczór wbrew temu, co założyła był po prostu zwyczajny, miły bez niepotrzebnych spięć, mimo tego w jakich nastrojach pojawili się w tym miejscu. Cóż, między nimi wszystko zmieniało się dosyć diametralnie i chyba właśnie zaczęło się to dziać.

- Tak, w końcu taka już jestem - naiwna, cieszę się, że się w tym zgadzamy. - Burknęła pod nosem. Oczywiście, dała się omotać, tylko komu? Swoim własnym myślom, chyba właśnie to ją najbardziej bolało, że coś sobie ujebała i się tego trzymała, gdy było zupełnie inaczej. Nie był to najlepszy czas w jej życiu, nie myślała racjonalnie, nie widziała całego obrazka, nie, żeby teraz to się jakoś bardzo zmieniło, bo nadal uważała, że to co zrobił wtedy Ambroise było zupełnie nieprzemyślanym posunięciem, mimo, że on powtarzał coś zupełnie innego. Najwyraźniej tutaj nigdy nie mieli dojść do zgody.

Łatwo przychodziło jej wtedy wygłaszanie tych opinii, bo cóż, poczuła się zraniona, więc starała się jakoś ułożyć sobie to wszystko w głowie, tamta opcja wydawała się jej być najbardziej prawdopodobna (chociaż, czy na pewno, czy naprawdę wątpiła w to co kiedyś mieli?), w ten pokrętny sposób próbowała sobie wytłumaczyć jego zachowanie. Wzięła to na siebie, na to, że była niewystarczająca, jakoś łatwo jej to przychodziło, zresztą często miewała takie wahania, nie brały się one znikąd, wątpiła w siebie przez słowa, którymi raczyła ją matka.

- Nie może, tylko na pewno. - W końcu wiedzieli jak to działa, kłamstwo miało krótkie nogi, nawet to najbardziej białe, prędzej, czy później wszystko wychodziło na wierzch. Nawet jeśli bardzo komuś zależało na zatajaniu faktów. Nie dało się tego obejść, na pewno nie w ich przypadku.

Wyjątkowo nie miarkowali się w tym co mówili, jakoś łatwiej niż kiedyś przychodziło im wygarnianie sobie wszystkiego, co było dość bolesne, na pewno też nie takie oczyszczające, jakby się mogło wydawać, bo sami sobie robili krzywdę, a przecież tak nie powinno być. W końcu im na sobie zależało, to też było pewne, mówili o tym, okazywali to, tylko dlaczego przy okazji nie mieli najmniejszego problemu z tym, aby w siebie uderzać? Nie miała pojęcia. Nigdy nie postępowali w ten sposób, nie aż tak.

- To dobrze, że zdajesz sobie z tego sprawę. - W ogóle dyskusja na temat jego ostatniego słowa, była jej zdaniem nie do końca właściwa, bo przez chwilę zastanawiała się, co wymsknęło się z jego ust, kiedy myślał, że faktycznie przekroczy zasłonę, to na pewno było bardzo niewłaściwe, ugryzła się w język nim o to zapytała. - Masz w końcu przed sobą wiele wspaniałych lat, czyż nie? - Zupełnie bez sensu więc było się zastanawiać nad tym, co mógłby powiedzieć na końcu swojego żywota.

- Nie udawaj, że nie wiesz, że nie mówiłam tylko o kocie. - Prychnęła nawet, bo czuła, że znowu bierze ją pod włos. - Zresztą, gdyby to nie był tylko kot, to bym to wyczuła, mówiłam Ci, że mam szósty zmysł. - Była to całkiem świeża dla Roisa informacja na jej temat, którą ukrywała przed nim dość długo, właściwie to po prostu nie wspominała, że ma wyostrzone zmysły i te swoje przeczucia, nie sądziła bowiem, że może to być szczególnie istotne. Okazało się, że jednak tak.

- Gerard nie wie kiedy powiedzieć stop, ale i tak jest najlepszy. - To też się w niej nie zmieniło, Yaxleyówna ciągle uważała ojca za swój wzór do naśladowania, co pewnie niektórzy mogliby negować, ale to on nauczył ją wszystkiego, dzięki niemu znalazła swoje miejsce na ziemi i chyba nie najgorzej sobie radziła, no aktualnie była raczej w tej dolnej części na osi życia, ale bywały i takie momenty.

- Czy Ty mnie teraz podpuszczasz? Mam to zweryfikować? - Ambroise powinien pamiętać o tym, że Yaxleyówna lubiła sięgać po to, na czym jej zależało, metody jakie stosowała... cóż bywały różne, zresztą pokazanie cycków wcale nie było najgorszym, co mogłaby zrobić, aby osiągnąć swój cel.

- Wiem, dlatego sądzę, że po części ochujałeś, bo skoro ich nie lubisz, to po co Ci kot? - Zupełnie było to dla niej nielogiczne i nie potrafiła tego zrozumieć. Z drugiej strony ta kota na pewno była wyjątkowa, może o to chodziło?

- Nie, nie jesteś. - Pokazała mu język, bo nie mogła się powstrzymać przed tym, jakże dojrzałym gestem wyrażającym więcej niż tysiąc słów.

- Dobrze, dobrze, nie będę tego negować, skoro tak mówisz, to zapewne prawda. - Nie miała zamiaru dalej ciągnąć tematu, może coś jej umykało, wcale by to Yaxleyówny nie zdziwiło, nie powinna przecież patrzeć tylko na wygląd kota, liczyło się wnętrze? Czyż nie.

- Czy ja wiem? Nie miałabym nic przeciwko temu, jakbyś mi to udowodnił. - Spontaniczności nigdy zbyt wiele, czyż nie? To pewnie pomogłoby jej jeszcze bardziej nie myśleć o tym, co wcześniej się wydarzyło, tak właściwie to nie spodziewała się, że tak łatwo jej przyjdzie uciec od tego myślami.

- Od zeszłego roku. - Nie zamierzała się rozdrabniać jeśli o to chodzi, ale skoro zadał jej pytanie, to dała mu odpowiedź. Na pewno nie usłyszy szczegółów na ten temat, bo to było dla niej nieprzyjemnym doświadczeniem i wolałaby o nim zapomnieć.

- Tak, to też wiem, czarnoksiężnicy mają swój urok. - Kotka okazała się nie być wcale taka najstraszniejsza, a jej futerko choć szorstkie to było całkiem miłe w dotyku, nie przestawała więc jej głaskać, szczególnie, że chyba nie miała nic przeciwko temu.

Nigdy nie mieli kijów, tam gdzie mieć ich nie powinni. Potrafili sobie dopiec, jednak nie było to szczególnie poważne. W tym wypadku było inaczej, ta rozmowa nabierała dziwnego, oskarżycielskiego tonu, który nie był dla nich typowy. Nie zakończyła się śmiechem, więc to było zdecydowanie różne od tego, w jaki sposób robili to kiedyś. Widać każde z nich miało w sobie sporo żalu, który zaczął wypływać, prędzej, czy później musiał się pojawić, zresztą to i tak było tylko drobnym ujściem tego uczucia. Dość szybko bowiem zmienili temat, przeszli na te nieco przyjemniejsze tory.

Nie miała pojęcia dlaczego byli dla siebie tacy nieprzyjemni, po co to robili, co było ich celem. Wyjątkowo chyba przyjemność sprawiało im wytykanie sobie swoich błędów, co raczej nie było dla nich normalnością. Nie ma się co oszukiwać, ranili się nawzajem, a później odpłacali za to z nawiązką. To było dziwne, zważając na to, że przez te kilka dni padło między nimi wiele razy to, że nadal coś do siebie czują, że się kochają, czy gdyby faktycznie tak było to nie wypadałoby się powstrzymać przed tymi kąśliwymi uwagami?

- Wolę wersję pięćdziesiąt dwa, to powinno szybko minąć. - Tak, mieli w końcu pewne ustalenia, czyż nie? Gdy będą starzy i pomarszczeni to wreszcie wrócą do tego, co mieli. Szkoda, że nie dałoby się przyspieszyć czasu, gdyby miała taką możliwość chętnie by po nią sięgnęła.

- Jak najbardziej, możesz spać spokojnie, chociaż nie wiem, czy ja powinnam... - Tak, zamierzała nadal ciągnąć ten temat, bo zdecydowanie mówili o zupełnie innych osobach, grunt, aby tak, czy siak znaleźli jakiś konsensus, czyż nie? Zazwyczaj im to wychodziło.

Zauważyła, że mówił o Piaskownicy, jako o ich domu. Zastanawiała się, czy powinna teraz poruszyć ten temat, bo przecież w sierpniu zadecydował o tym, że to miejsce będzie należało tylko do niej, co nigdy nie wydawało się jej właściwe. Ten dom zawsze miał należeć do ich dwójki, nie spodziewałaby się, że mogłoby być inaczej. To nie było w porządku, zresztą nie chciała tutaj bywać sama. Nie miało się to też zmienić w przyszłości.

- Najgorsze, że zdaję sobie z tego sprawę. - Może nie dla niej, a dla jej ojca, bo przez to nie miała problemu, aby korzystać z tej sympatii, którą ją darzył. Nigdy się przed tym nie powstrzymywała, korzystała z tego, że była ukochaną córeczką tatusia.

- To nie było takie trudne, zważając na to, że mam tylko braci, ojciec nie miał innego wyjścia, jak wybrać mnie na swoje ulubione dziecko. - Może było to nieco próżne gadanie, ale naprawdę miała świadomość, że tak jest. Gerard udowadniał jej to na każdym kroku, mało komu pozwalał na tak wiele jak jej, do tego darzył ją ogromnym zaufaniem i dzielił się z nią swoimi przemyśleniami.

- Wylewny jak zawsze. - Prychnęła cicho. Oczywiście, że musiała się tego sama domyślić. Póki co jednak zamierzała trzymać swoje cycki schowane i skorzystać z tego argumentu w najbardziej podbramkowej sytuacji. Nie było sensu marnować tajnej broni.

- Spotkanie zielarskich snobów faktycznie brzmi jak coś, co mogłoby mnie zanudzić, więc pewnie masz rację. - Chociaż chętnie usłyszałaby pozostałą część historii, ale głupio było tak prosić o pomijanie pewnych elementów, więc stwierdziła, że może faktycznie te informacje jej wystarczą.

- Jasne, jasne, najlepszą partią, tylko trochę za starą, nie sądzisz? - Oj tak, zamierzała wytknąć mu wiek, zresztą sam wcześniej wspomniał o tym, że niedługo zaliczy się do tego zacnego grona starych kawalerów. - Niech Ci będzie, na pewno tak jest. - Nie zamierzała się przecież z nim tutaj na siłę sprzeczać, szczególnie, że znowu zaczynało się między nimi robić całkiem zwyczajnie, tak jak wiele razy wcześniej. Rozmowa przeszła na zdecydowanie lżejszy ton i tego właśnie potrzebowała podczas tego wieczoru.

Wzruszyła jedynie ramionami, gdy zapytał o to, czy tym razem to ona go podpuszczała. Nauczył ją tego - niech się domyśli, na pewno dojdzie do odpowiednich wniosków. - Ja zawsze jestem gotowa. - Oczy jej błysnęły, bo poczuła się, jakby rzucił jej wyzwanie, a ona naprawdę lubiła wyzwania, więc bardzo chętnie by jakieś przyjęła. Nie wątpiła w jego spontaniczność, pokazywał jej zresztą przez te kilka ostatnich dni swoje najróżniejsze oblicza i wydawało jej się, że tego też w sobie nie zatracił. Bardzo dobrze, bo ceniła sobie w nim tę cechę, nie dało się z nim nudzić, nigdy. Miał dystans do siebie i był skłonny przekraczać najróżniejsze granice pod wpływem chwili, co było dla niej całkiem atrakcyjne, mało kto się zachowywał w ten sposób. Większość ludzi ich pokroju miała przecież kija w tyłku.

- Nie, to nic takiego, zanudziłaby Cię ta historia. - Zdecydowanie wolała nie poruszać właśnie tego tematu, nie sądziła, żeby gadanie o byłych było w ich przypadku najlepszą opcją. Sama nie zamierzała wysłuchiwać opowieści o tym, co robił w tej sferze, gdy nie było jej obok, bo czuła, że mogłoby ją to zaboleć, co było lekka hipokryzją, bo przecież sama wróciła do swoich starych zwyczajów. Właśnie przez to wolała ominąć ten temat.

- Czy Ty mi sugerujesz, że kłamię? - Nie mogła się powstrzymać przed kolejnym komentarzem. Zdecydowanie inaczej odbierali jej słowa, to znaczy Roise słyszał to, co chciał usłyszeć.

- Czyli to co mam ja i mój czarnoksiężnik jest bliską relacją, dobrze wiedzieć. - Uśmiechnęła się sama do siebie, bo przecież nie miało być żadnych bliskich relacji i nie sądziła, że mówi o kocie. Zdecydowanie nie chodziło mu w tej chwili o kota. Mogła się tego spodziewać, w końcu sojusz nigdy nie był im pisany, prawda?

Interpretowała to sobie tak jak chciała, ale kto jej tego zabroni? Gdyby byli tylko sojusznikami, to nie siedzieliby teraz na tej kanapie, tego była pewna. Ich los byłby dla nich dużo bardziej obojętny.

Prychnęła głośno, kiedy usłyszała kolejny komentarz mężczyzny. Widać sprawa tego awansu mocno go bolała, zresztą nie dziwiło jej to wcale, od lat przecież robił naprawdę wiele, aby zająć swoje wymarzone stanowisko, tyle, że nie mógł się przebić przez to, że te najlepsze posadki zgarniano przez koneksje. Już dawno wspominała mu że, to nie ma sensu. Głową muru nie przebije, czy coś... - Nie spodziewaj się cudów Roise. - Życzyła mu jak najlepiej, no ale zdawała sobie sprawę, jak wyglądała sytuacja.

Ogólnie Yaxleyówna uważała, że najlepiej jest pracować samej dla siebie. Przynajmniej nikt nie mógł jej zwolnić, miała czas na wszystko i mogła brać tylko te zlecenia, które faktycznie ją interesowały, to miało bardzo dużo plusów. Zresztą po swoim dość krótkim doświadczeniu, jako pracownica ministerstwa wiedziała o tym, że trudno byłoby się jej podporządkować komukolwiek. Nie była osobą, która akceptowała każde polecenie, które przychodziło od kogoś z góry. Nie miała pojęcia dlaczego Ambroise jeszcze nie zdecydował się na podjęcie odpowiedniej decyzji. Mógłby otworzyć coś swojego, bez większego problemu, szczególnie, że i tak świadczył prywatne usługi.

- Tak właściwie, to nie powinnam obawiać się żadnych ataków, jestem przecież sobie w stanie poradzić ze wszystkim. - W końcu była potężną czarownicą, która umiała sobie radzić z każdym niebezpieczeństwem, nie byli jej straszni czarnoksiężnicy, a zwłaszcza ten, z którym aktualnie pomieszkiwała. Jego ataki w stosunku do jej osoby... cóż, były bardziej przyjemnością, niżeli sytuacjami, w których powinna się martwić o to, czy stanie się jej krzywda.

- Akurat tego mogłam się spodziewać. - Znała go, miała świadomość, że ten brak wylewności jest dla niego normalny, często musiała się domyślać pewnych rzeczy, nigdy jej jednak to nie przeszkadzało. Taki już był, czyż nie? Przywykła do tego, zresztą, czy ona sama się w tym różniła. Też nie należała do osób, którym łatwo przychodziło mówienie, jeśli już coś faktycznie ją męczyło to była dość bezpośrednia, ale najczęściej odmrukiwała po prostu MHM i tyle by było z jej gadania.

Nie mieli jednak z tym problemu w tej chwili. Siedzieli razem na tej kanapie, dyskutowali o pierdołach, jakby wcale za murami tego domu nie czekała na nich szara rzeczywistość. Opuszczenie tego miejsca na pewno ich zaboli, zdawała sobie z tego sprawę, lecz aktualnie nie chciała się tym przejmować. To wszystko było zbyt skomplikowane, zresztą, czy do końca sami wiedzieli, czego chcieli? Nie postępowaliby w ten sposób, gdyby do końca byli pewni tego, co robią. Mimo, że słowa które między nimi padły mówiły jedno, to robili coś zupełnie innego.

- To musiały być naprawdę potężne uda, zważając na to jaki jesteś wielki. - Nie sądziła, że tak łatwo jest go przewrócić, zresztą sama miała w tym doświadczenie. - Zgorszenie przez siostrę? Roise, tego się po Tobie nie spodziewałam. - Wolała sobie nie wyobrażać tej całej sytuacji, ale miała świadomość, że niektórzy mieli spore kije w dupie i ciężko było im zaakceptować to, że niektóre rodzeństwa były ze sobą dość blisko, oczywiście, nie, aż tak blisko, ale jednak.

- Tyle, że my nie mówimy o whisky, co? - Lubiła wbijać mu te drobne szpileczki. Nie, żeby miała coś złego na myśli, sama uważała, że wiek tak naprawdę nie miał najmniejszego znaczenia i nie rozumiała tego parcia na zmianę stanu cywilnego, bo to przecież było bez znaczenia. Przez to niektórzy wchodzili w jakieś dziwne relacje, aby nie zostać skazani na te nie do końca wygodne komentarze.

- Tak, to prawda, u kobiet to wygląda jeszcze gorzej, czyż nie? Tyle, że ja nigdy nie byłam dobrą partią. - Wręcz przeciwnie, Yaxleyówna w końcu była specyficznym elementem na tle innych czystokrwistych panien. Jej największą wadą wcale nie był ten nie do końca młody wiek, tyle cała reszta otoczki, którą wokół siebie roztaczała.

- Czy Ty mi grozisz, czy coś obiecujesz Roise? - Jasne, na pewno nie zamierzał teraz sprawdzać jej gotowości, bo to nie miałoby najmniejszego sensu, brakowałoby w tym najważniejszego elementu, a mianowicie zaskoczenia. Zamierzała być jednak czujna niczym ważka, w sumie to zawsze przecież była.

Może i dobrze, że uznał, że nie chce się z tym dzielić przez wzgląd na jego słowa. Nie miała pojęcia, jak inaczej mogłaby się wymigać z tej opowieści na temat kota, a zdecydowanie nie wolała poruszać zbyt dogłębnie tego tematu. To było jedno z jej życiowych potknięć, do którego wolałaby po prostu nie wracać. Na szczęście udało jej się uniknąć tej kompromitacji.

- To też się nie zmieniło, nigdy nie umiałam kłamać. - W końcu była całkiem prostym człowiekiem, można z niej było czytać niczym z otwartej księgi, czyż nie? To pozostawało niezmienne. Zresztą jakoś szczególnie jej to nie przeszkadzało, nigdy nie widziała sensu w tym aby grać, udawać kogoś kim nie była, naturalnie przychodziło jej sięganie po prawdę, nawet tą najgorszą.

Tę jakże przyjemną rozmowę przerwał dźwięk dzwonka. Cóż, musieli wrócić do rzeczywistości. Kolacja była dość istotną sprawą, miała szczęście, że Roise się tym zajmował, inaczej pewnie byliby głodni, zawsze to robił. Przesunęła się nieco do przodu, aby ułatwić mu wyciągnięcie ręki spod jej pleców, musiała go wypuścić, chociaż niekoniecznie tego teraz chciała.

Została więc w salonie sama, z tym całym zwierzyńcem, nie przestawała głaskać tego uroczego kotka, który siedział na jej kolanach, podejrzewała, że psy zaraz się poruszą bo wyczują szansę na wyżebranie jakiegoś jedzenia.

- To dobrze, dla nich chyba nie ma już miejsca w tym świecie. - Zdecydowanie lepiej było podchodzić do wszystkiego realistycznie, coby za bardzi się nie irytować tym, że niekoniecznie wszystko idzie po naszej myśli. Tak było prościej, spodziewać się tego, co faktycznie miało szansę się zdarzyć, przynajmniej nie rozczarowywał się człowiek co chwilę. Taka złudna nadzieja nie była im do niczego potrzebna.

Miała świadomość, że awans, był dość istotny dla Ambroisa, zresztą próbował go dostać od dawna, a nadal tkwił w miejscu, czy to nie był odpowiedni argument do zmiany? Ileż można było walczyć o coś, co wcale nie leżało w zasięgu ręki, pomimo tych długotrwałych prób sięgnięcia po to. Nie wątpiła w jego umiejętności, wręcz przeciwnie, naprawdę uważała, że jej chłopak jest bardzo zdolny w tym, czym się zajmował, tyle, że nie do końca miał szansę przebić się przez ten mur związany z nepotyzmem.

- Cieszę się, że zdajesz sobie z tego sprawę. - Oj tak, Ger potrafiła być bardzo waleczna, zignorowała jego parsknięcie, wolała pozostać przy tej wersji, która bardziej jej odpowiadała. Liczyła na to, że Ambroise mimo tej reakcji zdaje sobie sprawę, że rzeczywiście tak było. Yaxleyówna potrafiła się stawiać tylko i wyłącznie dla zasady, nie potrzebowała żadnych, większych powodów. Taki już miała charakter.

Zresztą między nimi nie chodziło o taką waleczność, zdecydowanie nie, raczej wątpiła, aby mogła się oprzeć tym jego nocnym atakom, ale o tym wolała już nie wspominać głośno. Lepiej nie drążyć tematu, czyż nie?

- Być może, chociaż nie mam w zwyczaju przyglądania się kobiecym udom, to mnie nie jara. - Nie miała pojęcia o kim właściwie mówił Roise, ale też średnio ją to obchodziło, to była siostra, siostrą nie powinni się martwić, gdyby jednak pojawiła się jakaś inna baba... cóż, to chętnie by jej udowodniła, że jej uda są masywniejsze od jej.

- To pewnie też się nie zmieni, zawsze potrafiłeś i zawsze będziesz umiał. - Może to, co docierało do niej ostatnio nieszczególnie wzbudzało w niej pozytywne emocje, bo docierały do niej fakty dosyć trudne, ale z drugiej strony to też było zaskakiwanie. Zresztą ten ostatni czas nie był wcale tylko i wyłącznie zły, przecież dali sobie kilka takich chwil, które pomogły im odetchnąć i jakoś na nowo spróbować odnaleźć się w rzeczywistości. Nie mogło być ciągle kolorowo, z tego też zdawała sobie sprawę.

Parsknęła śmiechem, kiedy usłyszała jego kolejne słowa. - Przedwczoraj był wyjątkowy dzień, to nie zdarza się zbyt często, wyjątek, czy coś? - Tak, nie dało się zapomnieć o tym, że wlali w siebie wtedy bardzo dużą ilość whisky i faktycznie nie zdziwiłoby jej nawet, gdyby to ona przeważała wtedy w ich żyłach, ale to było całkiem przyjemne oderwanie się od rzeczywistości.

- Tak, zależy dla kogo. - Przyglądała mu się przez dłuższą chwilę. Było im razem dobrze, zawsze wydawało jej się, że faktycznie jest dla niego odpowiednią panną, zresztą nie sądziła, by jakakolwiek inna byłaby w stanie sobie poradzić z temperamentem Roisa. Pasowali do siebie na wszystkich możliwych płaszczyznach. Tego na pewno nie da się powtórzyć z nikim innym. Byli sobie pisani - to było niezaprzeczalne, tyle, że nie mogli zmierzać prostą drogą, ku własnemu szczęściu. Nigdy nie uważała, że zmarnowała ten czas, który z nim spędziła. Dzięki niemu miała wiele pięknych wspomnień, do których mogła wracać, tak właściwie to uważała te lata za najlepsze z najlepszych.

Niby wiedziała, że do tego nie wrócą, w końcu nie oszukiwali się w tym temacie, jednak trudno jej było o tym myśleć w momencie, w którym siedzieli teraz razem i rozmawiali o pierdołach, jakby ta cała rzeczywistość znowu gdzieś zniknęła, jakby ponownie zawiesili się w tym, co się między nimi działo. Dawali sobie złudną nadzieję, po raz kolejny, niczego się nie nauczyli.

Było jej całkiem błogo i przyjemnie siedząc po tym kocem, czując palce przesuwające się po jej skórze, przyaciągnął ją jeszcze bliżej do siebie, mimo, że przecież nigdzie się nie wybierała. Nie miała pojęcia, kiedy opuszczą piaskownicę, ale to na pewno nie miał być jeszcze ten wieczór, mimo, że gdy się tutaj pojawili chwilę po wizycie w Londynie sądziła, że stanie się inaczej. Nie byli w stanie chyba nadal do końca przewiedzieć swoich zachowań, tutaj nic nie było proste.

- Oczywiście, że muszę się domyślać. - Jak zawsze, czyż nie? W sumie od groźby do obietnicy w ich przypadku nie było wcale tak daleko, więc właściwie to nie było się czym przejmować, Yaxleyówna była gotowa na wszystko.

- Jeśli Ty nie wiesz, to pewnie nikt inny też. - Z nikim nie była nigdy bliżej, więc jeśli Ambroise nie miał pojęcia, jak to z nią było, to właściwie nikt inny tego nie wiedział. Sama o sobie miała raczej właśnie takie mniemanie, nie wydawało jej się, żeby potrafiła kłamać, czy udawać, zawsze była sobą, o to jej chyba chodziło w tym wszystkim.

Teraz? Faktycznie nie zachowywała się jak ona. Musiała sobie najpierw wszystko poukładać w głowie, aby jakoś spróbować się w tym odnaleźć. Nie chciała przekraczać kolejnych granic, wywoływać niepotrzebnych kłótni, wyjątkowo potrzebowała czasu, aby odnaleźć się w tej szarej rzeczywistości.

Odprowadziła Roisa wzrokiem do kuchni, oczywiście, że psy ruszyły za nim. W sumie, może potrzebował jakiejś pomocy, może powinna pójść tam za nim? Nie była przecież księżniczką, która oczekiwałaby na to, że on będzie robił wszystko sam. - Przepraszam Cię skarbie. - Mruknęła cicho do kotki, którą zdjęła ze swoich kolan i posadziła tuż obok.

W końcu sama wstała z kanapy i ruszyła do kuchni za resztą domowników. - Czy mogę Ci się tutaj do czegoś przydać? - Rzuciła zatrzymując się w progu i opierając o futrynę.