Ma douce alouette,

Przebacz mi, proszę, tę grzeszną ciszę, co sączyła się z zakamarków mego istnienia. Ostatnie dni, przesycone wymaganiami sceny i dusznej słabości ciała, obdarły mnie z głosu i duszy — gardło ściśnięte, zaciśnięte tak, że każdy dźwięk stawał się zgrzytem, nie muzyką, jakby sam los pragnął wyśmiać moje zamiary.

Donośnie uderzyła mnie wieść o wydarzeniach tej nocy — o pożodze, która zatańczyła swój okrutny bal, jakby miała upodobać sobie nasz świat za scenę. Mon ange, czy jesteś cała? Czy Twe niezłomne serce bije w rytmie spokoju? Bez Ciebie, wszystko traci sens, koloryt i światłocień; moja dusza, jeśli miałaby Cię utracić, runęłaby jak rozdarta kotara po ostatnim akcie.

Niebawem wyruszę do Londynu, skrycie i z należną powagą. Fiodor przyniesie Ci wiadomość o dokładnej dacie — wyczekuj go, lecz nie nadwyrężaj swoich sił, mój skarbie wśród ludzi. Spotkajmy się tam, gdzie dusze nasze nie będą musiały grać ról, a spojrzenie wystarczy za każde słowo.

Jak to spłonął nasz dom? Gdzie teraz jesteś? Czy masz się gdzie podziać? Maida Vale jest chyba w całości, moje mieszkanie na Pokątnej też. Jestem ciągle na służbie, jest straszny burdel, ale jak skończę to mogę cię zabrać do siebie.

Co z rodzicami? I z Daphne?

Sieć Fiuu jest sparaliżowana, mnóstwo kominków zostało zniszczonych i odciętych, dobrze, że z nich nie korzystacie, nie wiadomo gdzie się wyląduje. Na świstokliki póki co nie ma co liczyć chyba, w Departamencie Transportu mają chyba podobny bajzel co u nas i w Departamencie Magicznych Wypadków.

Zabiorę cię wieczorem. Spróbuję się dowiedzieć co z Daphne. Jeśli rodzice byli w pracy, to może matka jest w swoim biurze albo w atrium, poszukam jej. Tata pewnie nadal siedzi w Mungu. Razem pójdziemy na pogorzelisko, jak już się lepiej poczujesz. Może jutro.

Jesteś twarda, Prim. Wytrzymaj jeszcze troszkę.

Droga Primrose,

Mam nadzieje, że mój kruk odnalazł Cię w pełnym zdrowiu.

Musze przyznać, że z powodu wydarzeń ostatnich dni, Twoja osoba pojawiała się w mych myślach coraz częściej i chociaż nie jest nam dane widywać się regularnie, to zdecydowanie odczułbym Twą stratę wyjątkowo boleśnie, z wiekiem stałem się chyba trochę bardziej sentymentalny.

Pożoga nie oszczędziła nikogo – jednym z poszkodowanych jestem również ja, na szczęście w czasie Spalonej Nocy, dane mi było skryć w rodzinnym sklepie. Kto by pomyślał, że tak pozornie plugawe miejsce, może okazać się tak bezpiecznie.

Nie zmienia to faktu, że mój dom spłoną prawie doszczętnie, a wiele wartościowych artefaktów przepadło na wieki, niszczejąc pod wpływem klątwy, która zawładnęła prawie całą Anglią, ale czymże byłyby rzeczy materialne, gdyby nie mogły cieszyć naszych żywych oczu swym pięknem, jedynie kupką nic nieznaczących, starych rupieci.

Mam nadzieje, że nie będziesz mi miała tego za złe, ani nie pomyślisz, że piszę do Ciebie tylko i wyłącznie ze względu na interesy, jesteś jednak jedną z niewielu osób, którym ufam prawie bezgranicznie i w których umiejętności uzdrowicielskie z całego serca wierzę. W stu procentach zdaję sobie sprawę z tego, że jakże ważna praca w Klinice Dusz pochłonęła Cię całkowicie, zdesperowany, błagam jednak o to, byś zechciała mnie przyjąć i przyjrzała mym dolegliwościom. Będę dozgonnie wdzięczny. W zamian zrobię co tylko zechcesz.

Jeśli odmówisz, zrozumiem.

Pierwiosnku,

ogromnie ubolewam nad tym, że spotkanie o którym pisałyśmy nie doszło do skutku.
Ta katastrofa, która się ostatnio wydarzyła całkiem skutecznie wybiła mnie z codziennego rytmu.
Piszę do Ciebie jednak w zupełnie innej sprawie, poniekąd z prośbą o poradę.
Dostałam zaproszenie na ślub, do osób, które należą do elity, jak Ty. Nie byłam nigdy wcześniej na tak wielkim przyjęciu, być może miałabyś chęć pomóc mi wybrać strój na to konkretne wydarzenie?
Wiem, że jesteś doświadczona w podobnych uroczystościach, czy znalazłabyś chwilę, aby potowarzyszyć mi podczas zakupów, jeśli nie, to się nie przejmuj, jakoś sobie poradzę.

20.09.72

Droga Primrose,

słyszałem o nieszczęściu, jakie spadło na Was i Wasz dom: niezmiernie mi przykro, że tak wspaniała posiadłość stała się ofiarą płomieni, a Wy musieliście uciekać z rodzinnego domu. Przykro podwójnie, bo Anglia przywitała Cię w mało przyjemny sposób po powrocie z obcych krajów.

Victoria napisała mi, że utraciłaś w ogniu większość rzeczy i choć zdaję sobie sprawę z tego, że to kropla w morzu potrzeb zaledwie, liczę, że podarek wywoła uśmiech na Twojej twarzy. Każda czarownica, niezależnie od okoliczności, powinna mieć przecież w szafie piękny strój na specjalne okazje.

Z pozdrowieniami
Christopher Rosier

27.09.72

Primrose,

Victoria opowiadała mi wczoraj, co stało się z Waszym domem i wszystkimi rzeczami, świeżo po Twoim przyjeździe z zagranicy. Przykro mi, że to Was spotkało. Zdaję sobie sprawę z tego, że to niewiele, ale pomyślałam, że zawsze milej mieć coś własnego, a domyślam się, że nie tylko zakupy musisz zrobić duże, ale też w tej chwili to utrudnione.
Przykro mi, że nie mogę pomóc bardziej.

Z pozdrowieniami
Brenna L.