Chłód, ponownie poczuła chłód, którym znowu zaczynał w nią zionąć. Najwyraźniej nie oczekiwał od niej tych wyjaśnień, jasne, to nie oznaczało jednak, że nie mogła mu ich dać. Miała w dupie co działo się teraz w jego głowie, chciała po prostu, aby zrozumiał jej tok rozumowania, oczywiście, że nie wyszło z tego nic dobrego, bo jakże mogłoby być inaczej?

- Powiedziałeś, ale nie chcę dawać sobie spokoju. - Jakby nie znał jej na tyle, że nie wiedział, że może jej sugerować, co powinna robić, ale oczywiście miała to gdzieś. Nie należała do osób, które spełniały oczekiwania, czy życzenia innych, na pewno nie w takich sprawach. Jeśli miała ochotę mu coś wyjaśnić, to właśnie to zamierzała zrobić i mógł sobie gadać to na co miał tylko ochotę.

Nie chodziło o to, że chciała go ugłaskać, nie, po prostu zależało jej na tym, żeby spojrzał na to jej oczami, cóż, to akurat przychodziło im często bardzo trudno. Mieli problem z tym, aby zobaczyć świat tak, jak patrzyły na niego inne osoby, byli kurewsko uparci i liczyło się dla nich głównie ich własne zdanie, którego potrafili bronić do końca. Tak, to też było niezaprzeczalne i często było zapalnikiem do kłótni. Najwyraźniej tym razem również musiało się to tak potoczyć. Wspaniale, nie spodziewała się, że nawet ta głupia rozmowa o pierdołach skończy się kolejną niesnaską.

Nie zastanawiała się jeszcze nad tym dlaczego to zrobił. Po co zostawił jej tę Piaskownicę, czemu teraz? Nagle, po półtora roku? Nie miała pojęcia, może powinna jednak zacząć od tej strony, oczywiście, że tego nie zrobiła, tylko podeszła do tego zupełnie inaczej. Miała tendencje do patrzenia na świat tylko i wyłącznie ze swojej perspektywy, wielu kłótni by unikneli gdyby potrafili czytać sobie w myślach. Nie, żeby nie posiadali umiejętności mówienia... która też przecież była im przydatna, tyle, że z tej jakoś sami nigdy specjalnie nie korzystali.

Gdy usłyszała jego kolejne słowa spięła się, tym razem ona. Cóż, odruchowo też wysunęła się spod jego ramienia i nieco oddaliła. Po chwili odwróciła się w jego stronę, oczy zaczęły jej błyszczeć, wkurwiła się. Chyba nie była gotowa na to, żeby to usłyszeć.

- Otwórz oczy. - Mógł jej mówić, że nie było ich, nie było ich wspólnego domu, tylko to, co właśnie tutaj robili świadczyło o czymś zupełnie innym. Znowu upierał się przy swoim, ale nie wydawało jej się, żeby to co mówił miało większy sens. Po co w takim razie nadal tutaj z nią siedział?

- Jeśli tak w twoim mniemaniu wygląda coś, co nie istnieje... - Tak, chyba nie do końca akceptowała jego podejście. Jasne, wspominał jej o tym, że nic z tego nie będzie, mówił o granicach, sojusznikach, ale sam później robił coś zupełnie innego.

- Czy tego chcesz, czy nie, czy jesteś tego świadom, czy nie, my zawsze będziemy. - Nawet jeśli nie będą się znajdowali obok siebie, tutaj był pies pogrzebany. Tego, co ich łączyło nie dało się przerwać, przecież zdawał sobie z tego sprawę, miał świadomość, że ta więź była inna niż wszystkie i będzie istniała zawsze. Bez względu na to, co wydarzy się w ich życiu, zostali na siebie skazani i właściwie tylko w ich rękach leżało to, w jaki sposób to przeprowadzą.

- No jasne, że nie chcesz, tylko ciągle to robisz, pewnie też przypadkiem. - Dodała, a na jej ustach pojawił się ironicznych uśmiech. Rzuciła krótkie spojrzenie przed siebie, by zlokalizować papierośnicę. Gdy ją znalazła sięgnęła po przedmiot i wyciągneła z niego fajkę, wsadziła ją sobie do ust i odpaliła ją zapalniczką. Znowu  to sobie robili. Znowu zaczynali wylewać swoje gorzkie żale, stali po przeciwnych stronach barykady, a jakże, nie mogło być przecież zbyt prosto.

Naprawdę próbowała być nową, lepszą wersją siebie. Całkiem długo jej się to udawało, mimo, że momentalnie bywały momenty, w których ciężko jej było nad sobą panować, to jednak jakoś z tym walczyła. Najwyraźniej jednak musiał nadejść ten moment, kiedy wszystko się w niej skumulowało, kiedy znowu miała przekroczyć granicę, to był chyba ten moment. Zdarzył się zupełnie przypadkiem, bo przecież rozmowa, którą rozpoczął Roise była całkiem neutralna, tyle, że tak jak się spodziewała, każdy temat mógł doprowadzić ich do tego niewygodnego. To nie powinno być zaskakujące - wcale.

- Kurwa, oczywiście, że wyśmienicie. - Powinnien mieć świadomość, że to słowo zadziała na nią niczym czerwona płachta na byka. Zawsze tak na nie reagowała, chąc nie chcąc, nie była w stanie tego zmienić, bo rzucał je zawsze w idealnym momencie. Zacisnęła mocniej zęby, czuła, że zaczyna się gotować, tak zdecydowanie nie była w stanie zapanować nad swoim dalszym wybuchem. Cóż, prędzej, czy później musiało do tego dojść.

Miarkowała się przez długi czas, naprawdę walczyła ze swoim temperamentem, to wcale nie było proste, wręcz przeciwnie - kosztowało ją sporo cierpliwości, której w zasadzie nie miała. Czy warto było to robić? Chyba nie, zdecydowanie nie, bo tak, czy srak znowu znaleźli się w tym samym miejscu.

- Gówno prawda, masz pierdolone klapki na oczach, od lat. - Oczywiście, że widziała to inaczej, to było niepodważalne. Powoli chyba zaczynało jej przeszkadzać to jego upieranie się przy swoim. Nie, żeby sądziła, że to, że ponownie wyleje z siebie ten cały żal miało coś zmienić, już to zrobiła, nie przyniosło to niczego dobrego, nie wydawało jej się, aby tym razem prowadziło ich to do czegoś innego, bo niby dlaczego miałoby? Każde z nich miało swoją opinię, swoje zdanie, różne od siebie. Tutaj nie było drogi do konsensusu. To już też ustalili.

Niczego nie musiał, tyle, że chyba wyjątkowo o tym zapominał. Nie było winą Yaxleyówny to, że brał na siebie tę całą odpowiedzialność, zupełnie niepotrzebnie. Gdyby tylko miał chęć się z nią wszystkim podzielić, już na samym początku, ale nie - lepiej było brać to na swoje barki i teraz robić za męczennika. Biedny Ambroise...

Jego słowa bolały, to nie tak, że nie powinna się ich spodziewać, bo przecież wiedziała na co się pisze, za każdym jednak razem, gdy coś podobnego padało z jego ust czuła ogromną irytację i frustrację.

- Czyli to kolejna szopka, zabawa, chuj wie jak to nazywasz? - Tak, mówili jedno, robili drugie, mydlili sobie oczy i chyba zaczynało jej to przeszkadzać, tym bardziej, że nie wydawało jej się, aby pozostawały jakiekolwiek wątpliwości. Nie, kiedy znowu przekroczyli te wszystkie granice, które sami sobie wyznaczyli.

- Z mojej perspektywy to wygląda nieco inaczej, ale pewnie jak zawsze jestem ślepa, co nie? Do tego też już doszliśmy. - Tak, każde z nich spoglądało na sytuację własnymi oczami, ze swojej perspektywy, jakże to jednak możliwe, że odbierali tę całą sytuację aż tak różnie? Czy to w ogóle mogło mieć miejsce, czy był z nią szczery, czy ją oszukiwał? Być może chciał oszukać siebie samego. Nie wierzyła mu, nie była w stanie uwierzyć w to, że to wszystko było niczym.

- Wymieniaj, po co masz się miarkować, chętnie wysłucham wszystkiego, co masz mi do powiedzenia. - Skoro już doszli do tego momentu, to dlaczego miałby jej wszystkiego nie wyrzygać, nie zamierzała go ograniczać.

- Czy Ty siebie słyszysz, to nie chcesz się ze mną kłócić, czy chcesz, robisz to przypadkiem, czy nie? Weź się kurwa określi i może właśnie dojdź do tego, czego naprawdę chcesz, bo zachowujesz się jak jakaś niezdecydowana, rozpieszczona panienka, która nie umie się zdecydować. - Nie było to może szczególnie dobre porównanie, ale na nic więcej jej nie było aktualnie stać.

Dotknął jej na chwilę, później zabrał rękę, cóż wydawało jej się, że to też świadczyło samo za siebie, czy tego chcieli czy nie, gesty potrafiły wyrazić wiele.

Nerwowo, co chwila zaciągała się dymem. Nie spodziewała się, że znowu zaczną się kłócić, najwyraźniej jednak aktualnie tak miała wyglądać ich relacja, właściwie jaka relacja, Ambroise w końcu sugerował, że nie mieli żadnej relacji... Znowu zaczynała się w tym wszystkim gubić.

- Ty to ustaliłeś, to nie były moje ustalenia. - Oczywiście nie mogła się powstrzymać przed tym, aby i to mu wyrzygać. Skoro już zaczęli wylewać te swoje gorzkie żale nie miała zamiaru się hamować.

Problemem było zdecydowanie to, że każde z nich upierało się przy swojej wizji. Nie byli skłonni zmierzać ku jakiemukolwiek porozumieniu, nie było tutaj na nie miejsca. Nie dało się tego nie zauważyć. Każde z nich widziało tylko swoje racje. Kiedyś działali inaczej, próbowali jakoś łagodzić sytuacje, znajdować w miarę ugodowe rozwiązania, spuszczać z tonu i szukać sposobu na to, aby się dogadać. Teraz tego nie mieli. Nie potrafili tego robić. Zresztą bardzo trudno byłoby to zrobić w zaistniałej sytuacji.

- Nigdy nie mówiłam, że wiem coś lepiej, nie o to mi chodzi. - Nie chciała wcale udowadniać swojej racji, tylko pokazać mu, że nie musi być, aż tak bardzo uparty. Czy naprawdę nie dostrzegał tego, że jego zachowanie przeczyło słowom, które padały z jego ust? Jej się to wydawało być zupełnie oczywiste. Może nie proste, ale na pewno oczywiste. Nadal uważała, że oszukiwał sam siebie, chciał, nie mógł, trzymał się jakiegoś swojego postanowienia, które nie miało najmniejszego sensu, w imię czego? Czy naprawdę musieli przez to wszystko cierpieć? Czy powinni sobie to robić? Nie, zdecydowanie nie. Nie miała zamiaru dłużej milczeć, chociaż z każdym zdaniem wypowiadanym przez nią, czy niego, wydawało się jej to być coraz gorszym pomysłem. Rzucali w siebie nawzajem bezsensownymi oskarżeniami, zamiast porozmawiać jak ludzie. To zawsze było ich problemem, tyle, że kiedyś dużo prościej przychodziły im negocjacje.

Właśnie dlatego sięgnęła po te argumenty, bo nie miały one żadnego sensu, ona to wiedziała, on to wiedział, to miało mu pokazać, że to wcale nie było nic. To, co tutaj robili, to nigdy nie miało być niczym. Od samego początku miało jakiś cel, było czymś więcej, dlaczego nie chciał tego przyznać? Czy gdyby było inaczej, aż tak bardzo nie uderzyłyby w niego te jej argumenty wyciągnięte chuj wie skąd? No właśnie, to miało mu tylko i wyłącznie pokazać, że się mylił. Nie była to szczególnie wysoka zagrywka, ale już dawno przestali się miarkować, więc to też nie powinno go razić. Chyba wypadało się do tego przyzwyczaić. Kiedy znajdowała się w potrzasku korzystała ze wszystkich metod, jakie się pojawiały, w tym przypadku były więc to słowa, okropnie parszywe, ale co innego mogła zrobić?

- Nie, Ty tylko twierdzisz, że nie ma nas, czyż nie? Czy to nie jest tym samym? - W swój pokrętny sposób właśnie tak to rozumiała. Skoro nie było ich razem, nie było ich tutaj, nie było niczego, to czy nie było to jakąś grą, zabawą? Nie, na pewno nie. Wiedziała, że nie zrobiłby jej tego, dlaczego więc próbował wyprzeć to, że faktycznie jednak coś było. Czy siedziałby tutaj z nią nadal, gdyby to było nic? Naprawdę nie dawała już sobie z tym rady, nie rozumiała zupełnie o co mu chodzi. Tak bardzo usilnie próbował jej to wmawiać, tyle, że wcale nie chciała w to wierzyć.

- To jak zamierzasz to nazwać? To są ci twoi sojusznicy? Tak? - Nie miała zamiaru porzucać tematu, nie póki w końcu nie wyjaśnią sobie tego do końca. Miała w dupie, czy mu się to podobało, czy nie. Oczekiwała od niego jakichś konkretów, mógłby się w końcu określić.

- Jasne, że ja, przecież tak było od początku, nieprawdaż? Od samego początku miałam klapki na oczach. - Może gdyby wcześniej do niej dotarło to, co faktycznie się działo teraz nie tkwiliby w tym dziwnym zawieszeniu. Nie mogła sobie wybaczyć tego, że wtedy nie widziała całego obrazu, że nie miała pojęcia, co się z nim działo, że nie było jej przy nim, gdy jej najbardziej potrzebował. To bolało i pewnie miało boleć jeszcze długo, szczególnie, że akurat ta rana była całkiem świeża. Dołączyła do tych, które już dawno powinny się zabliźnić, tyle, że ciągle je rozdrapywali.

Ugryzła się w język, bo miała chęć powiedzieć mu, że znowu się wycofywał. Spasował, to było najprostszym rozwiązaniem, szkoda, skoro miał tyle do powiedzenia. Nie chciała dalej babrać się w bagnie, chociaż czuła, że szybko z niego nie wypłynął. Znowu to sobie robili, rzucali w siebie słowami ostrzejszymi od jej sztyletów.

- Kiedy zacząłeś bać się sięgać po to na czym ci zależy, co? Kiedy pozwoliłeś sobie to odebrać? - Naprawdę nie umiała zrozumieć tego, że tak łatwo się poddał, pogodził z tym, co się działo, że nie chciał walczyć. Nie miała pojęcia dlaczego tak się stało, kiedyś nie miałby z tym większego problemu. Od samego początku wiedzieli, że mogą pojawić się w ich życiu pewne czynniki, które będą je komplikowały, jakoś się z tym pogodzili, czy naprawdę było aż tak źle, że musiał usilnie trzymać się tej swojej wersji? Nie potrafiła tego zaakceptować, nie umiała pogodzić się z tym, że miał do tego takie podejście.

- Nie wszystko w życiu jest proste, ale to nie jest przesłanka ku temu, żeby rezygnować. - Wydawało jej się to być całkiem oczywiste, trudności się pojawiały, zresztą w ich wcześniejszym, całkiem beztroskim życiu również i jakoś sobie ze wszystkim radzili. Dlaczego sądził, że tym razem nie mogłoby być podobnie? Dlaczego tak usilnie skupiał się na tych swoich mrocznych wizjach, które wcale mogły się nie spełnić.

Skończyła w końcu palić fajkę i wrzuciła niedopałek go kominka, westchnęła ciężko. Nie była zadowolona z tego, jak potoczyła się ta rozmowa, nie spodziewała się, że znowu dojdzie między nimi do takiej dziwnej eskalacji. Schowała twarz w dłoniach, próbowała się skupić chociaż na chwilę, być może nieco spasować i uspokoić, bo zdecydowanie nie chciała zmierzać w tę stronę. - Tak, nic do mnie nie dociera, niech Ci będzie. - Ktoś w końcu musiał za to odpowiadać, czyż nie? Mogła to wziąć na siebie i swoją bezkompromisowość.

Każde z nich lubiło mieć ostatnie słowo, dawno jednak aż tak o nie nie walczyli. To się zmieniło, przestali ustępować w jakimkolwiek procencie, ciągle brnęli przed siebie, by udowodnić, że to oni mają rację. To nie było szczególnie zdrowe, zwłaszcza, że przez to w ogóle się nie miarkowali. Już zupełnie, wcale, a wcale. Wręcz przeciwnie wyciągali kolejne argumenty z dupy, aby sobie dopiec.

Może faktycznie tak było, może podchodziła do tego dokładnie w ten sposób, w jaki mówił o tym Roise. Po prostu wolałaby, żeby poszli albo w jedną, albo w drugą stronę, a nie tkwili gdzieś pomiędzy, tym bardziej, że sam sugerował, że to było niczym. Czy więc też nie wybrał już jedynej słusznej przez niego opcji?

- Tego nie powiedziałam. - Najwyraźniej mieli też tendencje do wsadzania w swoje usta słów, które nigdy miały nie paść. Było w nich wiele żalu, wiele niedopowiedzeń, wiele goryczy.

Łatwo przychodziło im domyślanie się tego, co konkretnie miała do powiedzenia druga strona, zbyt łatwo. Gdyby tylko mogli ze sobą normalnie porozmawiać, to jednak najwyraźniej nie leżało w zakresie ich możliwości. Szkoda.

- W tej chwili? Za osła. - Nie mogła się powstrzymać, przed rzuceniem tego komentarza, zresztą to nieraz padało między nimi, więc nie sądziła, żeby szczególnie przejął się tym komentarzem, chociaż właściwie kto wie. Nic już przecież nie było takie samo. Miała dość, naprawdę nie podobało jej się to w którą stronę zmierzała ta rozmowa, nie czuła się z tym komfortowo, bo już przecież zaliczyli podobną i nic z tego nie wynikło poza tym, że ranili się coraz bardziej. Nie chciała robić tego ponownie, nie miała pojęcia dlaczego wciąż do tego doprowadzali, to nie miało żadnego sensu.

- To ich historia, nie nasza. - Mruknęła cicho. Wiedziała, że wszystko zbiegło się w czasie, że śmierć Amandy musiała być wydarzeniem przez które podjął ostateczną decyzję, tyle, że nie uważała, że fatycznie było to konieczne. Jasne, naprawdę starała się zrozumieć jego pobudki, jak widać zupełnie jej to nie wychodziło. Nie docierały do niej jego argumenty. Pamiętała o czym rozmawiali, gdy dolała mu wkładki do herbaty, gdy w końcu mogła go nieco bardziej pociągnąć go za język. Była z nim wtedy szczera, nie robiło to na niej wrażenia, to wszystko, co wydawało mu się być niewłaściwe, chęć zemsty, ta cała reszta, uważała, że Amanda zasługiwała na to, aby zostać pomszczoną. Yaxleyówna miała wątpliwą moralność, może powinna zastanowić się, czy mieli prawdo decydować o karze dla jej zabójców, ale czy na pewno? Kiedy wszystko działało w takim tempie wątpliwe w ogóle było to, że ministerstwo znalazło by sprawców. Na pewno postąpili by w ten sam sposób ponownie, dobrze więc oni wzięli sprawy w swoje ręce. Nie widziała w tym niczego złego. Nie należała do osób, na których robiłoby to wielkie wrażenie, nie była dobrym człowiekiem. Zresztą też mu o tym wspominała.

Nie bała się kolejnych konfrontacji, z czasem dotarło do niej, że trzymanie się od trwającej wojny z daleka nie było możliwe, chcieli czy nie te sprawy również dotyczyły ich. Nie miała z tym problemu, nie, aby zmieniło się jej zdanie co do jakiegoś wielkiego angażowania się, ale nie zamierzała ignorować sytuacji, w której ktoś cierpiał przez tych fanatyków. Nie miała wątpliwości, co wtedy powinna robić. Nie bała się z nimi mierzyć, gdyby zaszła taka potrzeba to pokazałaby im, gdzie jest ich miejsce. Była wyjątkowo pewna swego, zresztą pomimo tego, co zdarzyło się w jej życiu, mimo tych sytuacji, kiedy omal nie znalazła się za kurtyną nadal sądziła, że jest na swój sposób niepowstrzymana. W końcu żyła, za każdym razem, jakoś udawało jej się przetrwać. Może nie było to szczególnie zdrowe myślenie, bo prosiła się o to, żeby w końcu ktoś udowodnił jej, że wcale tak nie jest, nie sądziła jednak, że szybko się to wydarzy. Zresztą w jej przypadku zawsze przecież było ryzyko, mogła zginąć każdego dnia, gdy wybierała się na polowanie, czy to faktycznie, aż tak się różniło?

- Po prostu wciąż nie mogę się pogodzić z tym, że się na to zdecydowałeś. - Nawet jeśli to była przemyślana i świadoma decyzja, ciągle miała żal o to, że nie chciał z nią o tym porozmawiać, tylko sam podjął decyzję i stwierdził, że to będzie dla nich lepsze. Nie powinna znowu do tego wracać, ale najwyraźnie nie dawało jej to spokoju, męczyło ją.

Po raz kolejny zaczęła odpuszczać, bo wiedziała, że ta dyskusja i wzajemne oskarżenia do niczego ich nie zaprowadzą, już to przecież przerabiali, nie jeden raz. Nadal do niczego nie doszli, ciągle pochłaniało ich to samo bagno, z którego najwyraźniej nie było wyjścia. Nie chciała w nim brodzić jeszcze głębiej.

Zamilkli - może to i lepiej, bo dzięki temu nie doprowadzili do kolejnej eskalacji, do rzucania w siebie coraz to bardziej wyszukanymi epitetami. Uspokajała się powoli, błysk który jeszcze przed chwilą pojawił się w jej oczach z powodu irytacji zgasł. Teraz znowu ogarniał ją smutek. Była rozczarowana tym, jaki los na nich czekał. Nie spodziewała się, że tak skończą, cóż może właśnie to było im pisane? Tylko dlaczego coś połączyło ich tą niewidzialną więzią, po co? Żeby cierpieli przez resztę życia.

- Próbuję to zaakceptować, ale nie do końca potrafię. - Nie miała w zwyczaju odpuszczać, nigdy tego nie robiła, więc mógł ciągle to powtarzać, a ona i tak będzie szukała jakiegoś sposobu, aby osiągnąć swój cel. To było nieuniknione.

- Razem zawsze byliśmy silniejsi, jeśli nie poradzimy sobie z tym wspólnie, to niby jak sam dasz radę? - Nie mogła udawać, że jej to nie obchodziło. Przejmowała się jego losem, nie chciała, żeby sam walczył z tym całym gównem. Zupełnie nie podobała jej się ta idea.

- Szkoda, że nie dajesz mi żadnego wyboru. - Wiedział, że inaczej na pewno by nie spasowała, zresztą nadal nie miała zamiaru tego robić, przecież siłą nie będzie jej trzymał od siebie z daleka. Nie miał wpływu na to, co zamierzała zrobić, była bowiem pewna, że nie odpuści, nie tym razem. Zrobi to po swojemu, jeśli Roise nie wyrażał aprobaty. W końcu nigdy nie była szczególnie posłuszna, nie słuchała rad, mimo, że kiwała głową i mówiła, że wszystko rozumie.

Przysunęła się do niego nieco bliżej, gdy poczuła jego dłoń na swoim kolanie. Nie chciała znowu się dystansować, bo przecież też nie było to żadnym rozwiązaniem, tak naprawdę to w tej chwili chyba nie istniało żadne logiczne rozwiązanie ich problemu.

Oczywiście, że niemal, bo przecież nie mogła mieć ostatniego słowa. Typowe, musiał jej się odwdzięczyć pięknym za nadobne, zawsze to robił. Nawet jeśli przez moment udawało jej się go zaskoczyć. To nie było nic nowego, miała świadomość tego, że tak to między nimi działało. Tak już mieli. Zawsze byli gotowi się sobie odszczekać, mieli argumenty na wszystko, mniej lub bardziej sensowne, byleby mieć tylko ostatnie słowo. Byli siebie warci pod tym względem, a w sumie to i pod wieloma innymi.

- Wspaniale, fenomenalnie... - Mogliby się tak przerzucać przez wieczność, czyż nie? Byleby tylko udowodnić, że zawsze mają coś do powiedzenia, to było typowe. Mogła być łajzą, kiedy on był osłem, w niczym jej to nie przeszkadzało, zresztą nigdy nie mówiła, że nią nie jest, miała cały wachlarz nie do końca pozytywnych określeń, którymi bez większego problemu mogłaby się nazwać. Zasługiwała na to, nie pojawiały się z niczego. Yaxleyówna wbrew pozorom była świadoma swoich przywar, chociaż nie uważała ich za wady. Taka była pewna siebie. Zawsze mogło być gorzej, nie wydawało jej się bowiem, żeby faktycznie była takim najgorszym człowiekiem.

- Niemal, niemal, ale jednak nie była i nie będzie to nasza historia. - Może była butna, może przesadnie pewna siebie, ale uważała, że Ambroise nie powinien brnąć w tę narrację. Ludzie umierali. W czasach jak te coraz częściej. Czy tego chciała, czy nie, prędzej, czy później na pewno znajdzie się w jakiejś sytuacji, gdzie ponownie zaryzykuje swoje życie. Nie było innej możliwości, czasem może przesadnie wychylała się przed szereg, ale nie umiała być obojętna na krzywdę innych. Nie chciała się angażować w nic oficjalnie, bo uważała, że to nie jest ich wojna, ale też nie mogła pozostawać zupełnie niewrażliwa.

Kiedyś próbowali od tego uciec, zamknąć się w swoim własnym świecie, z dala od rzeczywistych problemów. To nie zadziałało, tak, czy siak, zupełnie przypadkiem znaleźli się bowiem w ich samym centrum. Nie było sensu sobie mydlić oczu tym, że w ogóle jest to możliwe. Pozostawało więc przygotować się na najgorsze, ćwiczyć, walczyć ze swoimi niedoskonałościami, aby mieć pewność, że sytuacja jak tamta, wtedy w styczniu się nie powtórzy. To była jej metoda, doskonalenie swoich umiejętności, praca nad sobą, by nie dać tym złym kolejnej szansy na to, żeby odebrali im wszystko to co mieli.

Miała świadomość, że wtedy mógł się wystraszyć. Nie była odpowiednio przygotowana do tego starcia, zupełnie nie spodziewała się tego, że pojawi się jednocześnie kilka osób, które ją zaatakują, oberwała dość mocno, jednak czy najmocniej w swoim całym życiu? Czy sam zawód który wykonywała nie niósł ze sobą podobnego ryzyka? Ono od zawsze było wpisane w jej życie. Przywykła do tego, że może nie dożyć kolejnego dnia, może nie było to najzdrowsze podejście, ale się z nim pogodziła. Zwłaszcza po tym, co stało się z jej bratem, który i tak miał sporo szczęścia, bo wciąż istniał, może nie do końca żył, może stał się potworem, ale nadal nie do końca odszedł z tego świata.

- Przepraszam, że cię wtedy zawiodłam. - Tak, może gdyby jednak wtedy nie oberwała tym zaklęciem, to znajdowaliby się w zupełnie innym miejscu. Nie obawiałby się o jej bezpieczeństwo, nie musiałby się martwić o to, czy ktoś jej nie skrzywdzi. Miała do siebie żal o to, że wtedy wszystko potoczyło się w ten sposób, nie była zadowolona z tego, że nie poradziła sobie z przeciwnikami. Mogła to zrobić, może gdyby była bardziej czujna, albo rozegrałaby to zupełnie inaczej. Mądry czarodziej po szkodzie, czy coś, czasu nie można było cofnąć, najwyraźniej Roise nie zdążył tego przetrawić.

Nie widziała dla siebie szczęśliwego zakończenia. Mógł mówić, że robi to dlatego, żeby ona mogła wieść spokojne, szczęśliwe życie, ale to nie miało sensu. Powinien zdawać sobie sprawę, że od lat jej szczęście wiązało się z jego osobą. To z nim chciała spędzić resztę życia, to u jego boku się widziała. Bez niego jej świat stawał się pusty, egzystowała, nie do końca żyła, nie kiedy wiedziała, jak to jest żyć z nim.

Nie wiedział, ona też nie miała pojęcia, jak niby miałby sobie radzić sam. Zbyt wiele złego się działo, za dużo spraw sypało się jednocześnie, na więkoszść z nich nie mieli żadnego wpływu, do tego zabierali sobie tę jedną rzecz, o której mogli decydować. Nie do końca wydawało jej się to rozsądne, nie chciała jednak kontynuować tematu, po raz kolejny niczego nie zmienili, po prostu wylali z siebie swoje gorzkie żale.

- Tak, to nie zależy od ciebie. - W takim wypadku od kogo dokładnie zależało? Od tych wszystkich obcych ludzi, którzy zaczęli przejmować władzę nad ich uporządkowanym światem? To było przykre, że pozwolili na to, aby oni decydowali o tym, co się z nimi stanie. Nie potrafiła się z tym pogodzić, ale nie miała zamiaru teraz dalej kontynuować tej rozmowy, to nie skończyłoby się zbyt dobrze. Odpuściła, po raz kolejny, kiedyś w ogóle się to nie zdarzało, ale teraz byli inni, w końcu minęło tyle czasu, zresztą sami nie wiedzieli na czym teraz stoją.

- To jest przykre. - Wyszeptała jedynie cicho. Po raz kolejny zrobili to samo. Lgnęli do siebie mimo wszystkich tych słów, które wcześniej między nimi padły, to był odruch? Kolejne pożegnanie? Zupełnie nie wiedziała dlaczego to sobie robią. Nie podobało jej się to, że nie mieli żadnego wyboru, że nie mogli o sobie decydować, bo to do nich nie pasowało, tyle, czy faktycznie byli jeszcze tymi samymi ludźmi?

Sytuacja między nimi była patowa, nie potrafili zrobić kroku ani w jedną, ani w drugą stronę, to na pewno nie będzie możliwe dopóki nie opuszczą tego cmentarzyska, którym była Piaskownica.